kondgb

www.path-of-wisdom.com

DAGBOEK VAN MACY EN PETERTJE (niet bijgehouden!)

Inhoud: Toch… De komst. Bij de dierenarts. Druk. Koekje, Speelgoed. Appels en buiten. Spelen. Kale voetjes.

--------------------------------------

Toch…

"Ik begin er niet meer aan: Beertje was de laatste!' zei ik tegen iedereen die het maar horen wilde, nadat ik Beertje uit zijn lijden had moeten laten verlossen.

Beertje was mijn 6^e konijntje. Ik was inmiddels 66 en om dan aan nieuwe te beginnen? Als zo'n beestje weer 10 werd, was ik inmiddels 76. Dus deed ik de reservekooi vast weg. Die heb je namelijk nodig als je 2 konijntjes hebt, om ze apart te kunnen zetten als er een ziek is. We hadden er 2 gehad, maar een maand of 2 vóór Beertje was Daysie plotseling doodgebleven. Ook al op de leeftijd van ongeveer 10 jaar. Van de 6 konijntjes waren er 4 rond de 10 jaar geworden. De kooi van Beertje had ik een poosje laten staan om zijn zieltje nog even een thuis te geven tot hij zijn weg in de eeuwigheid of zoiets had gevonden. Net als Daysie heb ik ook hem nog lang gezien in en rond de kooi.

Op een mooie winterdag, nou ja: winter! Het was 8 graden!, wandelde ik in het park. Ik ging de stadsboerderij verkennen en kwam ook bij de stal met de konijnen. Ik moest wel even binnenkijken… En was weer verkocht! Als je ook 30 jaar konijntjes in huis hebt gehad… Onder andere was er een kooi met een moedertje met 4 jonkies. Dat vond ik zo leuk! En toen begon het tobben… Wel doen, niet doen, veel werk, duur aan dierenarts, altijd wel wat hooi en stro rondslingeren in huis en wie doet het als ik ziek ben enz. nee: bang voor allergie was ik niet, want met de Ondevit-therapie was ik er de vorige keer binnen een week vanaf!

Uiteindelijk, na minstens een week tobben en iedereen raadde het mij af en zo!, heb ik op een dinsdag de stoute schoenen aangetrokken en ben erheen gegaan. Bij de ingang was de beheerster met wat geestelijk gehandicapten aan het werk en ik vroeg of ze even tijd voor mij had. Samen liepen we richting konijntjes. Onderweg vertelde ik dat ik graag weer òf een middelgroot konijn, of twee kleintjes wilde hebben. De leeftijd deed er niet toe. De meeste konijntjes waren bedoeld om in de boerderij te blijven, maar dat moedertje en de kleintjes moesten allemaal een nieuw thuis hebben. Ik vond dat moedertje zo leuk: diepglanzend gitzwart met een wit randje om de nek, een wit vlekje op haar snuit, een wit schortje en witte voorpootjes, dus ik wilde die wel hebben met één van haar jonkies. Maar toen werd het moeilijk: ze waren allemaal schattig… De kleintjes waren al wat gegroeid. Het waren allemaal vrouwtjes, zei de beheerster. Dat vond ik jammer, want ik had graag een jochie erbij gehad: een mannetje en een vrouwtje, dat gaat zo goed samen.

Ik koos voor een effen grijze. Er was nog een andere effen grijze, maar die had een langharige kraag en ik hou van 'gewone' konijnen. Daarom wilde ik ook de hangoren niet die ik wel meteen mee had kunnen nemen. Deze kleintjes waren nog niet gespeend, dus ik moest nog 2 weken geduld hebben.

De komst

Af en toe ging ik nog even kijken. Toen was het zover. Gewapend met mijn draagmandje ging ik naar de boerderij. De moeder zat nu apart en haar melkklieren waren goed opgedroogd. We deden haar in de mand. De kleintjes zaten nog bij elkaar en de effen grijze werd eruit gehaald. Zo klein als ze nog was! Ook zij ging in de mand.

Opeens dacht ik eraan: ik moest nog wat uitwerpselen van ze hebben! De beheerster moest erom lachen, maar vond het een goed idee en ze pakte een handvol stro met troep en stopte dat in mijn plastic zakje. Met de belofte nog eens te komen vertellen hoe het gegaan was, keerde ik terug naar de auto.

Thuis strooide ik eerste de mest van de konijntjes in de wc-bak. Daarna pas haalde ik ze uit de mand en zette ze meteen in de wc-bak: een kattenbak waar ik een krant en daarop houtkorrels en daarop stro had gelegd. Een hele tijd bleven ze erin zitten: konijnen gaan niet zo vlot buiten hun terrein. Pas na een half uur of zo waagde het kleintje zich in de kooi waar de wc-bak tegenaan stond. Al spoedig volgde de moeder.

Ik zat met de namen maar kwam al gauw op: moeder heette Macy en het kleintje Elsje.

Bij de dierenarts

Bijna 2 weken later ging ik op een maandag naar de dierenarts om ze eens te laten zien en na te laten kijken. Hij vond het leuk dat ik toch weer konijntjes had en nog wel twee! Macy was uitstekend in orde, maar Elsje! 'Ik geloof toch dat ze een jongetje is,' zei de dierenarts. Het was heel moeilijk te zien. Hij moest haar buikje nat maken om de balletjes onderhuids te kunnen vinden. "Als hij maar niet zijn moeder bevrucht heeft, als het maar niet te laat is," zei hij. "Moet hij nu nog Elsje heten," vroeg de assistente samenzweerderig.. "Wat vind je ervan Petertje?" vroeg ik het kleine diertje, "ach: noem hem maar Petertje," zei ik de assistente. En dat is het gebleven.

De dierenarts heeft 'haar' meteen gehouden om 'haar' te castreren. Ik moest er nog aan wennen dat het een hij was en geen zij. Dat Elsje nu Petertje moest zijn.

Petertje had ik een week bij Macy weg moeten houden, omdat er kans was dat er nog wat sperma aanwezig was. Ze mochten wel los, maar ieder in een kamer. Ik heb 2 kamers: een werkkamer en een zitkamer, met een gangetje ertussen. De deuren van beide kamers zijn altijd open. Nu echter had ik er stukken karton op kniehoogte voorgezet, zodat de dieren gescheiden blijven. En ik blijf er fit bij, doordat ik er steeds overheen moet stappen…

Na die week, op maandag ging ik nog even met Petertje naar de dierenarts om zijn wondjes te laten controleren. Hij had zelf al voor doktertje gespeeld: de hechtingen waren eruit! Toen ik met hem thuiskwam, mochten ze weer bij elkaar. Ik was benieuwd, want het wil niet zeggen dat een gecastreerd mannetje ook van zijn seksbehoefte af is, maar alles ging heel gezellig.

Druk…

Nu had Macy het die hele dag al erg druk: ze sjouwde eerst met een oud stuk handdoek, die ik altijd over hun kooi leg: konijntjes vinden een dakje boven hun hoofd prettig. Ze had hem al achter haar kooi gestopt, onder de boekenkast, achter de bank langs en ten slotte probeerde ze hem in een doos te stoppen. Dat is een boven en onder dichtgeplakte doos met een gat aan beide zijkanten, zodat ze erdoorheen kunnen lopen en erin zitten als ze willen. Nu heb ik al 6 konijntjes gehad, maar heb er nog geeneen met een handdoek zien sjouwen.

Toen ik met Petertje terug kwam en hij weer bij haar mocht, hadden ze lol samen: ze rausden door de kamers en vielen ten slotte uitgeput in slaap onder de boekenkast.

Ik ging beneden koken en eten. Af en toe hoorde ik ze boven mijn hoofd rennen: ze hadden lol, dacht ik met een glimlach…

Toen ik weer bovenkwam was het er een bende: overal lag stro en Macy was druk doende alle stro uit de wc-bak, die gelukkig net verschoond was, naar de doos te slepen. Ik vond dat wel leuk, al begon dat belletje nu toch te rinkelen. Misschien was het loos alarm: mijn eerste, Woppie, had dat immers ook altijd zo'n 3, 4 keer per jaar: schijnzwanger! Dat duurde meestal zo'n half uur tot drie kwartier. Dan ineens zat ze met een bek vol hooi ergens met een gezicht van: "wat doe ik hier". Soms legde ze dat hooi ter plekke neer, een andere keer haalde ik de prop uit haar bekkie. Eens had ze boven een doos gevonden en was druk doende geweest al het hooi uit de kooi beneden de trap op te sjouwen, tot de kooi zowat leeg was. Ik vond haar op de trap zitten met zo'n bek vol hooi. Ze legde het na een poosje zo zitten op een tree en ging weer naar beneden. De 'aanval' was over.

Maar dit, met Macy, duurde veel langer, ze was echt een nest aan het maken! Ik belde de dierenarts en ook hij vreesde dat Petertje vóór zijn castratie zijn moeder al zwanger had gemaakt. Ik zou haar de volgende dag brengen voor sterilisatie. Een zware operatie. Ik vond het erg voor haar, maar het kon niet anders. En een heel nest erbij was me toch teveel…

's Avonds haalde ik Macy af en nam het zielige hoopje mee naar huis. De dierenarts had inderdaad een paar vruchtjes in de baarmoeder gevonden. Het is een zware operatie, maar als je een konijn in huis rond hebt lopen, kom je er bijna niet onderuit! Afgezien van het feit dat Macy zwanger was: vrouwtjes gaan net zo goed sproeien als mannetjes, zodra ze zich op hun gemak voelen. Toen ik 30 jaar eerder Woppie had, opereerden dierenartsen konijntjes nog niet. Ik heb toen heel wat afgedweild!

Thuis had ik het geïmproviseerde hok (het oude reservehok was immers weg…) vol hooi gegooid en eten in het bakje. Ze kon daar lekker in uitrusten en opknappen.

Ze zou veel moeten drinken, maar ze dronk niets. Dus pakte ik haar, vóór ik ging slapen nog even op en gaf haar wat water met een spuitje. Ik ging op mijn slaapbank slapen om haar in de gaten te kunnen houden gedurende de nacht. Rond 3 uur had ze nog niets gedronken, dus ik gaf haar weer wat in haar bekkie en toen bedacht ik ineens: 'als ik nou eens een bakje water in haar kooi zet in plaats van dat flesje.' Dat deed ik en meteen ging ze drinken.

Koekje, speelgoed

Vandaag heb ik de konijntjes een maand in huis. Macy is al wat tammer, maar Petertje is nog schichtig. Eén ding hebben ze in ieder geval al goed geleerd: KOEKJE! Als ik brood ga eten krijgen ze onder geroep van mij "Koekje!" ieder een brokje cruesly: geroosterde graanvlokken. Nu is het inmiddels zo ver dat ze al naar me toe komen als ik op de bank ga zitten met mijn bord. En dan vraag ik eerst: "Moet je een koekje?" en dat krijgen ze dan. Mijn uiteindelijke doel is dat ze op de bank springen. Ik doe altijd rustig aan met dieren, ik forceer ze niet. Ik pak ze alleen op als dat moet.

Ik geef ze ook speelgoed, dingen waarover ze moeten nadenken en dingen waar ze op en af kunnen eroverheen, erdoor enz. Ik had een lange doos. Er hadden planten in gezeten. Ik had hem dichtgemaakt en aan de uiteinden een gat gezaagd met ene broodmes. Heerlijk voor ze: ze kunnen erdoorheen: een tunnel, een hol! Als je telkens nieuwe dingen verzint, maak je ze intelligent. Ze worden steeds slimmer. Een andere doos staat aan de buitenkant tegen de kooi. Als ik de deksel van de poepbak afdoe om ze "uit" te laten, zet ik die op de kooi op de handdoek die eroverheen ligt. Vaak springen ze op de kooi en gaan onder dat deksel zitten.

Appels en Buiten

Op een stoof staat een kom met appels en sinaasappeltjes. Ik dacht nog: de beesjes kunnen bij die appels! Maar liet het toch zo staan. Op een gegeven moment was ik een paar uur weggeweest. Toen ik terug kwam hadden ze gezamenlijk één appel voor een kwart op en diverse andere appels aangebeten. Gun ze toch die lol!

Ze zijn nu 2 maanden hier. Ik mag ze al aaien als ze bij mijn voeten 'koekje' zitten te eten.

Het is prachtig weer dezer dagen en ik moet zien dat ik ze buiten krijg. Toen ik nog beneden woonde was dat niet zo'n probleem. Nu echter moet ik ze vangen en dan de trap af dragen. Dat betekent dat ik de hoek van de kamer afscherm met karton en boardplaten, zodat ik ze onder de boekenkast kan pakken. Een voor een zet ik ze dan in het mandje en draag ze naar beneden.

In het gras heb ik een ren staan van met draad aan elkaar gemaakte klimrekken. Daar gaan ze in. De eerste keer bleven ze een hele tijd in het mandje zitten dat ik in het gras had gezet, maar nu springen ze er al meteen uit.

Op een plank heb ik een kartonnen doos gezet met voor en achter een gat. Net zo een als boven: ze kunnen erdoorheen en ze kunnen erin zitten.

In het gras staat 'onkruid' zoals madeliefjes. Daar zijn ze dol op. Ook paardebloem vinden ze lekker. Nu vind ik een paardebloem een prachtige plant en een ronduit schitterende, volmaakte bloem. Maar er blijft er geeneen in de tuin! Ondanks dat konijntjes nooit een plant helemaal opeten, maar altijd wat blaadjes laten staan: paardebloem en weegbree leggen ten slotte toch het loodje.

Als ze genoeg gegeten en goed rondgekeken hebben, gaan ze in de doos zitten maffen. Het zijn nou eenmaal mafkezen midden op de dag.

Ik kan ze niet alleen laten, omdat de ren van boven open is en er regelmatig katten in onze tuin voorkomen.

Spelen en rituelen

Na Beertje, die een lelijke ziekte had en al 6 was toen ik hem kreeg, sta ik verbaasd dat konijntjes toch een vorm van spelen hebben. Ik wist niet meer dat ze zo leuk waren en zo druk konden zijn! Ik bedenk nu: ze spelen wel degelijk! Maar niet zoals katten en honden, die spelen om ene prooi te kunnen vangen. Ze spelen als prooidier: vluchtweggetjes ontdekken en uitproberen. Je moet dat zien vanuit HUN hoek: het zijn prooidieren en dat betekent: altijd zorgen dat je kunt vluchten. Vandaar dat ze zo'n lol hebben met die dozen. Heb ik al 30 jaar konijntjes en ontdek dat nu pas…

Ze hebben een nieuw ritueel ontwikkeld. Ik heb meegedaan, dus het is ook mijn aandeel. Het zit zo: in de zitkamer zitten ze het meeste, maar in de werkkamer/keuken staat hun kooi met de wc-bak. Ze moeten dus 's avonds daarheen: 'náár bed!' zoals ik dan roep. Dat loste ik zo op: ik legde de lange doos in het gangetje, van de ene naar de ander kamer. Daar gingen ze doorheen en weer terug: ze onderzoeken àlles steeds opnieuw op vluchtwaarde. Op een gegeven moment gooide ik dan vlug de deur dicht, zodat ze niet meer in de zitkamer konden komen. Dan sleepte ik de doos met inhoud naar de andere kamer. Zodra ze eruit waren zette ik de doos op z'n kant en moest de twee naar de kooi jagen.

De volgende stap was dat ik de één opening van de doos afsloot en de ander voor het deurtje van de kooi hield. Na enig aandringen van mijn kant gingen ze dan naar bed. Nu is het zo dat ze tegen half 9 's avonds alvast wat heen en weer gaan lopen tussen beide kamers. Dan maak ik hun eten en drinken klaar en zet de doos alvast op een andere doos schuin tegen de kooi. Braaf gaan ze dan erin via die tunnel! Dat is toch leuk!

Als je dus je konijntjes wil zien spelen, geef ze dan tunnels en gangetjes achter boekenkasten, piano's', bankstellen, bureaus enz. Ik zou het willen proberen met rioolbuizen. Kijken hoe ze dat vinden! Maar die zijn zo duur…

Kale voetjes

Macy hipte van me af en ineens zag ik het: haar achterpootjes 'flitsten'. Dat kon niet, omdat ze gitzwarte achterpoten heeft… Konijntjes hebben een dikke vacht onder hun poten. Heel mooi: de haren liggen keurig van de binnenkant van de voet over de zool naar de buitenkant. Maar toen ik Macy pakte schrok ik vreselijk: haar zolen waren helemaal kaal en onder de hak en midden over de zool helemaal rood en warm…

Ik naar de dierenarts: zalfje. Het hielp echter niet, het leek wel of het erger werd… Weer naar de dierenarts, deze keer antibiotica en een natuurzalfje. Ik moest prikken, maar dat ging me al gauw goed af.

Ik heb geprobeerd haar voetjes na het inzalven in te zwachtelen. Ik verbond haar voetjes, omdat ze telkens alle zalf aflikte. Zo had ze er dus niets aan. Na de eerste keer mislukkingen ging dat heel goed: ze kon ze niet meer afkrijgen. Het zag er grappig uit en nu kon ze tenminste weer wat lppen en goed liggen.

Ook dit hielp niet. Het verbinden moest ik staken, want ze deed zichzelf pijn, omdat ze op den duur alles wel loskreeg, maar dan zat het bv met een paar draadjes tussen haar tenen, of heel strak om haar poot gewonden. Die stakker! Een vriendin, die net dierenarts was, kwam langs en gaf me nog een ander zalfje. Dat hielp ook niet. Intussen waren de pootjes kaal en felrood, opgezet en heet… We waren ongeveer 8 weken verder. Macy wist niet meer hoe ze liggen moest, want ook de zijkanten van haar voetjes waren kaal en rood en heet… Ik was bang dat ze allergisch was voor de nieuwe tapijttegels die ik gekocht had voor de dieren om op te liggen onder de tafeltjes en de kast. Dus die heb ik met oude handdoeken afgedekt.

Het duurde veel te lang en dus nam ik een kloek besluit en ging naar de dierenkliniek van de universiteit. Haar handjes waren inmiddels ook rood en met kale plekken en korstjes avn het stukgaan… Daar zei men dat dit vaker voorkwam bij konijntjes. Het was een doorfokziekte: te weinig haren onder de poten. Ik kreeg weer antibiotica mee om die ontstekingen weg te werken en verder moest ik haar alleen maar heel zachte kussentjes geven en geen zalfjes meer. Ik vond het maar niks: dat beest had zo'n pijn, al wekenlang. Ze hipte niet meer op haat pootjes, maar op de nageltjes! En nou moest ik haar die troep geven. Niemand kon zeggen of het iets zou helpen!

Ik had een gesprek met mijn nieuwe homeopate. Ze heeft zelf ook altijd een konijntje in huis rondlopen en zei dat ze zelf ook zo'n konijntje had gehad. Binnen een paar weken had ze weer een mooie vacht. "Het komt van binnenuit," zei ze. Ik zei dat ik dat gevoel ook al had, vooral omdat ik vond dat bijvoorbeeld haar oortjes zo dun behaard waren. Maar ik wist er geen raad mee. Ik moest haar elke dag een halve capsule multivitamine geven (Multicure van Homeoropa of multie extra van beniform of zo) en een klein theelepeltje Silicea-gel. Die Multicure-capsule was een ramp: ik knipte hem in tweeën en probeerde het op te zuigen met een injectiespuitje, zonder naad natuurlijk. Uiteindelijk kwam ik erachter dat het eenvoudigste is: een gaatje knippen of prikken aan het uiteinde van de capsule en die dan half leeg spuiten in de injectiespuit. Dat kan je dan in haar bekkie spuiten. Bij Macy gaat het nu wel goed, ze raakt een beetje gewend aan de spuit in haar bekkie. Het is een lekker dun spuitje van 1 milliliter.

Wel heb ik haar in de kooi gehouden met een oude trui van mijn zoon op een karton met een handdoek erover heen geplakt. Ze heeft wat oude handdoeken op die manier stukgeknipt, maar dat geeft niet. Ze zat lekker zacht en dat ging even vóór…

Ze begint weer een mooie zwarte vacht onder haar voetjes te krijgen en haar handjes worden weer wit.

Het moest weer zo zijn; dat ze juist bij mij terecht kwam! Een ander zou het pas opgemerkt hebben als het al rijkelijk laat was. Dan zou hij of zij naar de dierenarts gegaan zijn en alles met smeerseltjes hebben geprobeerd op te lossen. Uiteindelijk had het beest dan een spuitje gekregen, dat kan niet anders… Ik heb dat zelf op een gegeven moment ook lopen denken. Ik kon het niet aanzien dat ze zo'n pijn had: dat doe je een mens ook niet aan… Meteen begon Macy weg te kruipen en ze wou niet meer eten. Ik kon ze haast niet de kooi inkrijgen. Ze had mijn 'gedachte' opgevangen dat ik haar dood wilde laten maken. Dat was op de dag dat ik met mijn homeopate sprak. Zij gaf me weer hoop en toen heb ik uitgebreid tegen dat konijn zitten vertellen dat we haar samen weer beter zouden maken. Na een half uurtje ging ze weer eten…

(Wordt vervolgd)

(@)(&)(@)(&)(@)(&)(@)(&)(@)(&)(@)(&)(@)

Zie ook: DIERENVERHALEN en KONIJN, een heel boekje

Naar een dierenarts in Utrecht die ook homeopathisch bezig is

www.path-of-wisdom.com

%&@%&@%&@% Ina &@%&@%&@%&@%&@%&