Inhoud: Waarheden. Dienen. Altruïsme. 'Liefde'. 'Egoïsme'. 'Volmaaktheid'. Gehoorzaamheid en geest. Gerechtigheid. Karma... Falen. Zonde. Bedreigingen.

In godsdiensten, (ik blijf moeite houden met het woord 'god'-sdiensten' in te tikken op mijn computer...) verkondigt Men waarheden. Zogenaamde waarheden dan, want wat echt waar is hoeft niet verkondigd te worden, alleen bewust gemaakt.

De grootste waarheden zijn die rond een godachtige figuur, die allerlei namen heeft: allah, jehova, god, het zijnde, het al enz... In het christendom heb je dan bovendien nog het verwarrende van Jc die heel dikwijls met god verward wordt. Gebeden en liederen en preken gebruiken vaak het woord 'heer' en dan kom je er niet achter of men nou god bedoelt of Jc. Want daar is wezen-lijk verschil tussen!

De rest van de waarheden zijn daarvan afgeleid.

'God dienen en de evennaaste liefhebben als jezelf'. Hoe je jezelf lief moest hebben werd met de grootste zorgvuldigheid niet geleerd, terwijl dat eerst moet. Als je niet weet wat je zelf nodig hebt en niet je waarden en onwaarden, je mogelijkheden en onmogelijkheden kent, kun je niet toekomen aan anderen liefhebben, want je weet niet wat je te geven hebt en niet wat je nodig hebt van die ander. Maar dat werd nauwkeurig niet geleerd. In alle godsdiensten wordt Men doodgegooid(!) met altruïsme en 'liefde', volmaaktheid en zo...

Een stap verder is altruïsme. Altruïsme betekent: liefhebben zonder enig eigenbelang. Het zou het toppunt zijn van liefhebben. Daar moet naar gestreefd worden... Wie het bereikt is een goed christen, jood, hindoe, boeddhist of moslim. Tegelijkertijd is het onbereikbaar, omdat alleen Jc of de betreffende profeet als manifestatie van god een altruïst was en kon zijn.

Alle godsdiensten verkondigen wel een of andere vorm van altruïsme. Zie ook kloosters, waar een extreme vorm van schijnbaar altruïsme beleefd wordt, maar waar iedere kloostering sterft: onbekend, onbemind en onbetreurd… Omdat er in kloosters herdnekkig geen behoorlijke omgang met elkaar als MENSEN mogelijk is: de kloosterregels komen eerst en de godsdienst ook. Er valt zo ongeveer een hele boek te schrijven over kloosters alleen al. Hoe kan daar dan over liefde gesproken worden en altruïsme?

Maar altruïsme bestaat niet, kàn niet bestaan: je hebt altijd eten nodig en drinken, slaap en kleren. In koude landen ook onderdak en verwarming, in hete landen beschutting... Dat eten en drinken, kleding, onderdak enz. wordt door anderen dan jij gemaakt, gekweekt, geleverd enz. Dus heb je andere mensen nodig.

Wat sterker is: je hebt andere mensen nodig om van te leren, om eraan te groeien, om je kop tegen te stoten, om op stuk te lopen, om brokken tegen te maken, om wanhopig van te worden, om woedend op te worden.

En ook heb je anderen nodig om 'van te houden' en daardoor te ontdekken wat je zelf nodig hebt.

Anderen heb je nodig om er zorg voor te hebben en bij dat zorgen-voor te leren voelen/ervaren in hoeverre je dat uit eigenbelang doet: om lief gevonden te worden, omdat je er niet onderuit kunt, uit gemoedsrust, uit schuldgevoel, omdat de ander zoveel voor jou betekend heeft enz...

Dergelijke confrontaties kunnen in kloosters dus niet. Misschien een beetje in een beetje progressieve kloosters?

Dat leven met anderen, inclusief, is toch veel menselijker en mooier dan altruïsme! Dat is zelfs boeiender en spannender dan altruïsme. Aan deze dingen kun je groeien en aan altruïsme niet... Want dat altruïsme is tenenloperij, daar krijg je koude voeten van, je gaat dingen slikken en inslikken en je gaat door de knieën voor verkeerde dingen. Je slooft je uit en het gevaar bestaat dat je de rotzooi opruimt die anderen aan anderen veroorzaakt hebben.

'Wij moeten god eren en dienen en onze evennaaste liefhebben als onszelf.'

In de godsdiensten leer je alleen om je evennaaste lief te hebben en daar moet je dan je lichaam toe zetten omdat men een gevoelentje bedoelt, anders zou het geen liefhebben zijn... Idealisten voelen dat wringen in het lichaam heel goed als ze erop letten!

Vijanden liefhebben betekent: je kop erbij houden en je lijf ertoe zetten om toch lief en aardig om te gaan met degene die jou zo gekwetst heeft, die jou dagin daguit onderdrukt en misbruikt, die roofbouw pleegt op jouw goede energieën voor eigen gewin. Je mag je gal niet spuwen, maar moet voortdurend op je tenen lopen.

Maar dat alles is geen liefhebben. En het is niet de bedoeling van de natuur, want anders werd je er niet ziek van, kreeg je geen koude voeten, geen hartinfarct, geen reuma, cara...

Dit soort liefde keert energieën naar buiten die je zelf had moeten houden. Daardoor krijg jij naar buiten toe schuldgevoelens en binnenin je lijf fok je minderwaardigheidscomplexen. Ziek...

'Egoïsme' mag in geen enkele godsdienst. Hoe egoïstischer je bent, hoe zwaarder de straf is of zal zijn na de dood.

Maar egoïsme is noodzakelijk: je moet eerst van jezelf houden, dat betekent: je moet goed voor jezelf zorgen, ook je behoeftes kennen, de dingen die je nodig hebt, de dingen waar je lichaamssignalen ècht om vragen en niet de nepliefdes, buikvullers en opgeklopte zoethouders die jou dagin daguit vergiftigen willen. Je moet goed voor jezelf willen zorgen, eerder kun je niet van anderen houden, eerder kun je niet goed oordelen over hoe je met allerlei situaties en anderen om moet gaan, eerder kun je niet goed oordelen over wat anderen nodig zouden hebben. Zorg je niet goed voor jezelf dan loop jij en lopen anderen het gevaar dat jij je uitput aan verkeerde energieën en dat andere dingen van jou krijgen die niet goed voor ze zijn, of die hun honger in stand houden...

Volmaaktheid is in geen enkele godsdienst goed uitgelegd: men maakte er tenenloperij van aan de hand van ideaalbeelden en strenge geloofswaarheden, gedragsvoorschriften enz. Zo is volmaaktheid geworden tot een zwaar wapen dat jouw gevoel enerzijds leeg vreet en anderzijds volstouwt met idealen, ideaalfiguren en angst voor straffen en voor het hiernamaals.

Volmaaktheid is zoals je bent op dit moment, niet meer, niet minder. Zo zou je dagin daguit moeten kunnen leven, maar het wordt je zo verdomd(!) moeilijk gemaakt...

'Verdeel en heers' is, net als in de maatschappij, regel in godsdiensten. Het is de basis van religies, de reden van bestaan. De waarheid is in stukjes verdeeld en daarmee is de gelovige mens afgegrendeld van eigen lichaam, van de natuur, van gebeurtenissen, van andere mensen, van gezondheid, van wezen-lijk geluk, van God...

Toen indertijd mijnheer Simonis gevraagd werd waarom hij aartsbisschop werd, zei hij de paus te gehoorzamen, omdat die meer geest zou hebben... Dus: omdat de paus om allerlei redenen alles beter zou weten.

Maar: dan weten beiden niet wat gehoorzaamheid is, wat geest is. De een doet wat de ander verwacht of eist, zonder daarbij na te hoeven, kunnen, dùrven denken. Terwijl hij als mèns juist wel na moet denken, anders heeft de paus macht over hem. Die kan hem als gehoorzame 'zoon' eventueel dingen laten doen die niet goed zijn, die niet bij hem passen, of die gevaarlijk zijn voor zijn onderdanen, of die hij niet kàn.

De waarheid herken je onder andere aan het samenvallen van gehoorzaamheid en geest. Maar daarmee tegelijkertijd met liefde, geluk, je rotvoelen, vrede, woede enz. In dit voorbeeld zou de éne gehoorzaam zijn en de ànder zou de geest hebben....

En wie van hen is met liefde bezig? Daar is geen ruimte voor als de een de mindere is en de ander de meerdere. Op machtsverhoudingen kan geen enkele relatie gebouwd worden, ook al is dat machtsverschil nog zo miniem. En het vredige gevoel wat beiden mogelijk hebben, is maar schijn en bij beiden van een andere soort: de opdrachtgever kan wel genieten van zijn machtsgevoel, en de gehoorzame kan het wel prettig vinden om niet na te hoeven denken, of stopt eventuele agressie, teleurstelling of angst onder een dikke laag sentimentaliteit, romantiek, wetenschap, traditie, leer en/of idealisme. En: hij oefent op zijn beurt macht uit over anderen... Kortom: er zit een heleboel fout.

Echt gehoorzamen is precies andersom: gehoor geven aan wat een ander nodig heeft. Als je daar ècht naar zoekt, heb je vanzelf de geest. Die krijg je niet, die hèb je al. Dan telt ook opdracht-geven niet, dan telt meerdere en minder niet, dan doe je wat je kunt, niet minder maar ook niet meer, dan geldt gehoorzaam-zijn van jou naar iedere mens, in elke situatie en altijd.

Nog zo iets: gerechtigheid. God doet aan gerechtigheid, zeg Men. En de gelovigen moeten wandelen in gerechtigheid. Maar daar wordt een uitleg aan vastgekoppeld van 'volmaaktheid', waardoor die gerechtigheid tenenloperij en vooral jezelf wegcijferen wordt. En wegcijferen is een groot kwaad.

Hoe kun je rechtvaardig zijn en met alles en iedereen eerlijk omgaan als je geen gerechtigheid aan jezelf doet? En wat heeft God daar dan mee te maken? Je moet toch eerst goed voor jezelf zorgen...

Gerechtigheid is juist: opkomen voor jezelf, weten wat je nodig hebt, niet over je laten lopen. En vandaaruit eerlijk omgaan met anderen en alles...

'Karma' is iets van die oosterse 'wijs'-heden. 'Dat is je karma,' doet Men problemen en ziektes van iemand wel eens af. Het betekent zoiets als: dat is je lot, dat heb je gekregen om ervan te leren.

Bijna altijd echter gaat het over problemen en ziektes die maatschappij, juist ook die religie en de bijpassende cultuur veroorzaakt hebben en die NIET komen uit zoiets als het lot, de natuur of god of zo. De meeste ziektes en problemen zijn juist wraak van de natuur tegen de dingen waar mensen zo intens mee bezig zijn: het zo goed mogelijk dienen van maatschappij, religies en culturen... Karma...

Een van de kenmerken van de macho-maatschappij is: beter, sterker, groter, mooier... En vandaaruit: winnen of verliezen.

Dat geldt ook voor religies, al is dat dan anders gericht en inspelend op andere sentimenten en op andere angsten. Het gaat in religies evengoed over beter, groter, sterker, wie het beste praten kan, wie het geleerdste is, wie het rijkste is, wie het braafste is...

Het falen bestaat uit: voorgeschreven wetten en normen en geloofswaarheden niet hebben kunnen handhaven. Dat wordt dan zonde genoemd en min of meer zwaar bestraft. In feite is dat: verliezen.

Het erge is dat je in een religie nooit winnen kunt, in een religie heb je alleen maar: falen, fouten maken en verliezen, want daar zit die onhaalbare volmaaktheid tussen: erg deprimerend...

Geen wonder dat god, allah, jehova enz. een barmhartige, vergevensgezinde figuur moet zijn, anders houden de gelovigen het niet uit!

Wat zonde is en wat niet, weten alle religies haarfijn uit te leggen. Het is vastgelegd in geschriften, die schriftgeleerden, mànnen, uitleggen en aanvullen. Dat is allemaal verkeerde aandacht. Degenen die dit soort aandacht geven, begaan dood(!)gewoon misdaden. Elke keer als ze iemand daarop vastpinnen.

Verkeerde aandacht geven, en ook: verkeerde aandacht oppikken is pas ècht zonde als je beter weten kunt. Van vóór de wieg af hebben we van alle kanten verkeerde aandacht gekregen. Hoe sterker die invloed was: hoe lager is de emotionele leeftijd nu, hoe groter is de behoefte aan kuddes met hun strenge richtlijnen. De religies zijn dagin daguit bezig met die grote zonde: mensen verkeerde aandacht geven en hen goede aandacht onthouden.

Uit eigen ondervinding weet ik dat, als je in de gaten hebt hoezeer je bent geïndoctrineerd, dat is: dwingend beïnvloed, de angst om andersom te gaan denken/voelen zeer groot is, omdat je ruzie krijgt, uitlachen, uitstoten enz. Kritische mensen worden uitgelachen, uitgestoten, gemarteld, gevangen gezet of vermoord. Ook in de religies, waar toch de waarheid op de eerste plaats zou moeten komen.

Maar op een gegeven moment kom je zo ver dat je inziet, ervaart dat de waarheid móét en dat de waarheid goed is en gezond voor jouzelf. Dan kan het je niet meer schelen dat anderen ruzie maken met jou, je laten vallen, uitlachen, echtscheiden... Je kunt dan zelfs van jezelf accepteren dat je de onderdrukking bij die ander laat en weet: 'die krijgt het toch zelf op zijn/haar broodje terug. Is het nu niet, dan na de dood wel.' Dat zijn geen wraakgevoelens, maar het is een kennen van de realiteit. En jij hebt er geen schuld aan dat het met die ander zo zal gaan. Dan mag je je gerust voelen.

Echter: niet alleen verkeerde aandacht oppikken maakt tot emotionele kleuters: goede aandacht afwijzen doet dat ook en is nog veel erger, want de persoon in kwestie kan nu wèl beter weten. Die kiest echter voor het afwijzen van goede aandacht in de lijn van de maatschappij, religies en culturen en die kiest voor doorgaan met zijn/haar kuddes en met onverantwoord leven en onverantwoord beslissingen nemen.

Doodgewoon ècht ZONDE van alle mogelijkheden die niet gebruikt worden, maar die worden weggestopt en zelfs fel bestreden. Door alle eeuwen en volkeren heen zo godgeklaagd weggesmeten!

Allerlei bedreigingen gebruiken religies om hun gelovigen klein en manipuleerbaar te houden, hen te kunnen dwingen en hen te kunnen bedwingen.

Ze dreigen met uitstoting uit de geloofsgemeenschap, ze dreigen met verminkingen, met gevangenzetting, moord en zelfs oorlog. Oorlog is altijd moord op grote schaal.

Ze dreigen vooral met allerlei soorten hel en vagevuur in het hiernamaals. Dat is voor de grote massa afdoende om brave volgelingen te blijven. Ze kunnen niet na de dood kijken en zijn dus volstrekt afhankelijk van degenen die daar meer over zeggen te weten.

Echter: zodra je merkt dat er sancties staan op het volgen van eigen inzichten, eigen weten, weet je al:

1. dat jij goed zit en;
2. dat de betreffende religie fout zit.

Als je dat tot je door laat dringen, voel je een kracht en een grote zekerheid opborrelen in je lijf die je nooit tevoren hebt gekend. Dan zal er hoogstwaarschijnlijk ook woede in je opkomen, vooral als je je al heel lang hebt laten koeioneren door je religie. Voel die woede goed en diep in je lijf en besef dat ook woede niet mocht/mag maar dat die terecht is. Dat jou al die kracht en die zekerheid die je nu voelt al 30, 70 jaar met opzet afgepakt is. Dat je met diezelfde kracht en zekerheid veel goeds in je leven had kunnen doen, terwijl er door je voorgeprogrammeerdheid van alles scheef gelopen is.

Wat een enorme schuld laden de godsdiensten op zich en wat een enorme schuld laadt iedereen op zich die tegen beter weten in bij zo'n godsdienst blijft...