|
ik heb tegenover wie dan ook maar één verplichting: zo
goed, zo eerlijk mogelijk met de ander omgaan Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com home | boekenplank | links | reageren?|
aan studenten
| ikzoek | colum | copyright | mijn boek |
|
WAARHEID Inhoud: Waarheid. Mijn Waarheid? Smoesjes. Hete brij.
Levensangst. Geen keus. Niet te geloven. Op veilig? Hard? Beschadigd. Angst. Niet
te geloven! Antwoorden. EEN. Ervaring = Waarheid. Kenmerken van de Waarheid.
Onwaarheid. Motieven Waarheid De waarheid is
gebaseerd op natuurwetten. Zo simpel is
dat en dat geldt voor alle situaties en met alle personen. Ook voor religies… Wat versta ik onder
Waarheid? Alleen dingen die gezegd worden of juist niet? Nee, ik versta onder
Waarheid je hele eerlijke manier van omgaan met alles en iedereen en alle
situaties... Beter gezegd: ik versta onder Waarheid je pogingen tot zo
eerlijk mogelijk omgaan met alles en iedereen en alle situaties, want het
wordt je verdomd moeilijk gemaakt. Zó moeilijk, dat je vaak in de war raakt
en schijnbaar verkeerde keuzes maakt, verkeerde beslissingen neemt, brokken
maakt... Een heel systeem, een boel systemen bestrijden jou alledaags in
leven naar de Waarheid! Veel mensen in die systemen, zelfs de meest naasten
bestrijden jou alledaags in leven naar de Waarheid! Onder die systemen vallen
ook alle godsdiensten... Mijn Waarheid? Ik kreeg weer eens te
horen: "dat is JOUW waarheid." Ik bedacht dit: het is met de
Waarheid als met een kast vol, een winkel vol, een fabriek vol jurken:
allemaal verschillend van snit, stof en kleur, voor allerlei gelegenheden,
maar toch allemaal jurk. De chaologenG noemen dat fractal. Een natuurwet die voor
iedereen geldt, is: ik heb tegenover wie dan ook maar één verplichting: zo
goed, zo eerlijk mogelijk met de ander omgaan. Familie, getrouwd of
ongetrouwd heeft geen voorrang. Alleen voor mensen die als mèns verder willen
heb ik alles over binnen mijn mogelijkheden. Men wil er niet aan dat
de Waarheid zó eenvoudig is en zo alledaags, zo 'platvloers'. Het moet iets
verhevens zijn, iets mystieks, iets gróóts, iets
'goddelijks'. Het kan niet dat de Waarheid voor het grijpen ligt, dat
iedereen de wijsheid in pacht heeft, zo alledaags als een alledaags
kledingstuk. Nee, het is niet MIJN
mening, niet MIJN Waarheid, maar DE Waarheid. Ik spreek vanuit
Het is niet mijn
Waarheid, maar de Waarheid in mijn werkelijkheid. En mijn werkelijkheid is
fractal:
Dit alles BEN ik... Is iemand daar kwaad of
verontwaardigd over? Dan is dit alles ook zijn of haar werkelijkheid. Voel
jouw kwaadheid, jouw verontwaardiging, want dat is zoals jij bent op dit
moment. Ga je vanwege die rotgevoelens de Waarheid afschrijven, dan zul je
steeds minder durven en steeds degelijker in je kooi van leugens en bedrog
vastgedraaid worden. Je zult onzekerder worden en je zekerheid alsmaar meer
buiten jezelf gaan zoeken. Iedere mens die
eerlijk wil leven heeft de waarheid, de volle wijsheid in pacht. Je kunt dat voelen: als je ergens tegenin gaat en je hebt
de waarheid te pakken, de enige echte, dan voel je dat heel diep in je buik
als een stralende zekerheid. Je buik is het centrum van waaruit je leven
moet. Niet je verwarde verstand. Omdat het lichaam in de war is gemaakt, is
het verstand ook in de war. Dat kiest niet goed en geeft verkeerde signalen
door! En als Men zegt: "je
kunt een ander jouw mening niet opdringen," dan zeg ik dat er van
opdringen geen sprake is, alleen van bewustmaken. En als jij jouw eigen
natuurwetten niet wilt kennen, de natuurwetten die jouw leven bepalen, dan
zal die natuur zich aan je opdringen door tegenslagen, ziektes, pijn, te
vroege dood en wat daarna? Na die dood? Hard? Mensen als ik, die altijd
en overal de waarheid boven willen hebben, krijgen vaak het verwijt: 'je bent
zo hàrd!' Een andere uitdrukking die je vaak hoort
is: 'Jaja, de waarheid is hàrd!' Als de waarheid hard
lijkt en als rotgevoelens in je lijf boven komt, dan komt dat niet door mij,
maar omdat de mensen door hun structuren en hun kuddegeesten het jou moeilijk
gemaakt hebben. De waarheid van religies,
de maatschappij en de culturen is hard. Voor allen die die religies en
culturen dienen en voor ijverige maatschappelijke mensen is de waarheid hard. Wat hard is:
Hete brij Wie kent dat niet: in een
gezin of werkgroep, of praatgroep is een probleem, maar iedereen blijft om de
hete brij heen draaien. Niemand heeft de moed om... om... toch zeker om de
waarheid boven tafel te halen! Vind je het niet vreemd,
dat daar MOED voor nodig is? Anders werden dingen toch wel meteen gezegd.
Maar de angst weerhoudt iedereen. Angst voor wat? Angst voor eigen
rotgevoelens, angst voor zelfverwijt, voor verwijten uit de groep
(kuddegeest), angst voor uitlachen, eruit geknikkerd worden, angst voor
mishandeling, moord... Komt de waarheid niet ter
sprake, dan zijn er allerhande manieren waarop die verder weggedrukt wordt.
Soms door smoesjes als: "de waarheid zal wel ergens in het midden
liggen!" Of: "alles bevat wel een kern van waarheid!", om niet
op zoek te hoeven gaan naar dat midden, naar die kern. De waarheid is voor ons
beangstigend, afstotend, hard, kwetsend, benauwend, verstikkend, verziekend
en verlammend gemaakt, vanaf de eerste seconden van ons leven... Het is
triest dat de waarheid vergeleken wordt met hete brij waaraan je je mond
brandt. Zó vol gordiaanse knopen zitten we, zit ons lichaam dat de waarheid
allesbehalve als bevrijdend, opluchtend, vernieuwend, verfrissend en genezend
wordt ervaren... De waarheid zit ondergeprogrammeerd onder dikke lagen van allerlei
afhankelijkheden en verslavingen: principes, tradities, idealen... Dat kun je
onmiddellijk merken bij conflicten in groepen en met personen. Dat kun je ook
merken in zogenaamde vriendelijkheid, eensgezindheid, voorkomendheid, allerlei
fijne emotionele banden met mensen die Men relaties noemt, enz. Alleen is het
bij die prettige relaties veel moeilijker om je emotioneel afhankelijkheid te
zien als een voorgeprogrammeerde betonnen plaat, waarin de waarheid in jouw
leven gevangen zit... Immers: het is een heet hangijzer dat je zo'n fijne
afhankelijkheid liever niet opgelost wil hebben. Misschien is dat nog wel de
heetste brij waar je je ongeweten dagelijks aan brandt. Mijn ervaring is dat de
fijnste vriendschap, de ideaalste band strandt in de grootste ellende,
verandert in een regelrechte vijandschap, gecombineerd met zieligdoen, zo gauw je bewust gaat leven en de waarheid
gaat doen en zeggen en ZIJN. De grootste conflicten krijg je met je beste
maatjes, met je dierbaarste familieleden als je dingen gaat doorzien. Dat je
niet meer pikt dat je vriendschap en je familie vol voorgebakken patronen
zitten, die voortkomen uit je gezamenlijke geschiedenis, waar de macho-maatschappij en macho-religies de grondslag voor
legden. De hete brij is dat
mensen 'van je houden', zolang ze op veilig kunnen blijven spelen. Langer niet... Levensangst De grootste angst van
mensen is niet die voor de dood. De
grootste angst is ook niet die voor een ellendig leven vol pijn en ziektes. Liever
een te vroeg lijk dan eer-lijk. Liever je leven
geven voor vrienden dan bewust en kritisch met eigen lijf en leven omgaan. In feite betekent het: de
grootste angst van de mens is de angst voor de waarheid. Die angst is
lichamelijk/psychisch, want dat is hetzelfde. Maar maatschappelijk en
religieus is het gemakkelijker, zelfs noodzakelijk om lichaam en ziel te
blijven splitsen. Ook in het belang van het in stand houden van die angst. Die angst bestaat vooral
uit:
Eigenlijk is de onderlaag:
Ik herinner mij een
breekpunt. Ik voelde telkens als ik ergens achter dreigde te komen, dat ik
dat afremde op een punt àchter mijn nek, dus niet
in mijn nek. Dan schoof ik die drang naar bewustwording weg naar 'later'. Op
een gegeven moment drong tot mij door dat datgene wat ik wegschoof de
Waarheid van dat moment zou blootleggen! Ik schrok ervan en heb toen meteen
besloten voortaan altijd de Waarheid boven te willen krijgen. Ná dat besluit bleek onmiddellijk dat mijn angst ongegrond
was: de Waarheid is bevrijdend en uitgelokte ruzies maakten mij niet meer
uit. Ik vind ze niet leuk, maar de Waarheid moet vóórgaan
en dat kàn ook, omdat ze genezend, bevrijdend is.
Die angsten heb ik nog altijd wel, maar ik kan er steeds beter mee omgaan. Geen keus Er is per moment maar
één Waarheid. En alles valt daarin fractal
samen:
"Maar dan heb je geen
keus!" riep mijn toenmalige vriendin uit. Nee: eigenlijk heb je geen
keus. Omdat de waarheid altijd gebaseerd is op natuurwetten, is het elk
moment, in elke situatie, bij alle vormna van aandacht of tegen de Waarheid. De werkelijkheid is voor
jou alledaags anders dan voor mij of je buurman, je tante of de
koffiejuffrouw in de schouwburg: "ga ik met àlles
eerlijk om?" Niet te geloven! Het zit zo: iemand die
de waarheid uit een boek moet halen, of uit andermans'/-vrouws leven of preken, die moet je absoluut niet
geloven. De meeste boeken praten je ideeën, illusies, romantiek, rare
filosofieën aan. Die zijn bezijden de Waarheid, die gaan buiten jouw
werkelijkheid. Vooral ook omdat ze geschreven zijn door zwaar gefrustreerde
mensen, vooral mannen. En hoe gefrustreerder, hoe verstandelijker.
En omgekeerd: hoe verstandiger, hoe gefrustreerder en vandaaruit hoe frustrerender voor lezers en lezeressen. Het gevolg is
dat hun bewijzen en veronderstellingen des te moeilijker zijn te ont-kracht-en. Boeken en aanpraters
komen vooral via je oren en ogen je hersens, je hele lichaam binnen en hebben
dus niets met jouzelf te maken. Ik heb mij ook niets door
anderen aan laten praten. Integendeel: ik ben nog steeds bezig met alles wat
mij aangepraat en keihard emotioneel ingetraind is, af te leVen. 'Religieuze' dansen,
rituelen, langdurige meditatie, gebed, vasten, streng macro-biotisch
eten enz. zijn allemaal randverschijnselen. Wie deze dingen zelf doen en ze
aanprijzen, moet je niet geloven: het zijn allemaal randverschijnselen. Ik
noem ze: verkrachtingen van de waarheid, verkrachtingen van wat ik noem: Het
Grote Gebeuren, de Goede Intelligentie. Ze verdoezelen de waarheid door de
lekkere gevoelens die ze oproepen. En ook door allerlei spanningen die in je
lichaam schijnbaar opgelost worden. Ze helpen je niet vol-ledig
(hopelijk ga je de echte inhoud van dit woord al gauw zelf dóór hebben!) de
waarheid in eigen lijf en leven ont-dek-ken en ont-plooi-en (alweer twee hele goeie woorden).
Integendeel: ze verdoezelen de waarheid door de lekkere gevoelens die ze
oproepen en ook door allerlei spanningen die in je lichaam schijnbaar
opgelost worden. Daardoor kom je niet toe
aan het uitvinden van de werkelijke oorzaken van je narigheid, problemen,
onzekerheid, pijn en ziektes en dus ook niet aan de verwerking ervan. Je mag mij ook beslist
niet geloven. Pas als je dingen in je
leven met je hele lijf gecontroleerd hebt, kun je ja of nee zeggen tegen wat
ik je probeer te laten zien. Deze wereld kan alleen
gered worden als de mensheid in haar geheel de volle waarheid gaat be-leven als iets actiefs en alledaags, als iets waar
iedereen recht op heeft, waarbij mensen steun aan elkaar hebben en risico's
durven lopen, als iets waar je beter van wordt, waar je aan kunt groeien… Smoesjes Alles zou eigenlijk om
de waarheid moeten draaien. Dat is een
natuurwet. Dat doet het bij het weer, bij rivieren, bij aardbevingen en
sterrenstelsels, dat doet het bij planten, dat doet het bij dieren. Dat doet
het niet bij mensen! Alles zou altijd om de
waarheid moeten draaien in religies, maar dat doet het niet. Alles zou altijd om de
waarheid moeten draaien bij volwassen mensen, ook in de meest gewone
situaties. Maar het aantal spreekwoorden waarin òf
de waarheid verdoezeld wordt, òf waarin goedgepraat
wordt dat de waarheid niet kan, niet mag, lastig is, of onder tafel geschoven
wordt, is groot. Men heeft ze dagelijks vooraan in de mond. Brutaalweg, zou
ik haast zeggen, zonder dat ook maar iemand zich tekort gedaan voelt, of be-leed-igd en dus diegene ter verantwoording roept die
zo'n uitdrukking vlotweg als smoesje gebruikt. Schipperen, sussen,
compromissen sluiten, de waarheid in het midden laten, iemand 'sparen',
mensen in hun 'waarde' laten, op veilig spelen, mildheid, goedmaken, iemand
te vriend(?) houden... zijn aan de orde van de dag en worden zelfs hoog
gewaardeerd. Het aantal spreekwoorden
en gezegdes om aan de waarheid te ontkomen gebruiken we allemaal dagelijks,
zonder ernaar te luisteren, als de gewoonste zaak van de wereld. We gebruiken
ze zelf en staan anderen toe ze te gebruiken. We willen er niet op ter
verantwoording geroepen worden en roepen zelf anderen ook niet ter
verantwoording. Terwijl iedereen recht heeft op de Waarheid! "Overal zit wel een
kern van waarheid," zeg Men vaak. Dat wordt als smoes gebruikt om niet
naar de ander(en) te hoeven luisteren, of diens geschrijf te lezen of zo. Om
zich aan 'eigen' standpunt, aan tradities, principes, leer, vast te kunnen
blijven klampen, om (schijn)-zekerheden niet op te hoeven geven, om dingen
waarvan jij geleerd hebt dat ze belangrijk zijn, niet kwijt te hoeven raken,
om niet de angst te hoeven voelen dat je uit de een of andere kudde gestoten
wordt... Iedereen kent ogenblikken
waarop de Waarheid 'met de mantel der liefde' bedekt moet blijven. Dat kan
niet, want de Waarheid IS Liefde. Het wordt vaak gezegd over dingen waar
anderen van zouden kunnen schrikken of kwaad worden, angstig of onzeker. Het gaat hierom: de
Waarheid mag nergens bovenkomen en daarom wordt er gesold met de Waarheid.
Er wordt gesust en geschipperd, water bij de wijn gedaan, klippen worden
omzeild, vrede moet bewaard worden omwille van de lieve vrede. Die vrede is
echter geen Vrede en het is niet Lief. Er worden dingen gezegd als: dat is
jouw waarheid, of: het hemd is nader dan de rok, net doen of je neus bloedt,
enz. En dan de gezegdes waar
je lichaam aan te pas komt, waar ook het machtssysteem keihard ingebakken
zit: je mag je buik niet vol hebben van dingen waarover jou altijd geleerd is
dat ze belangrijk zijn. Je mag je gal niet spuwen in de situaties en tegen de
personen waarbij dat zou moeten. Je moet de waarheid inslikken en onwaarheid
slikken... Als je een geloof aanhangt,
heb je daar enerzijds een belasting méér door, want dan moet je ook nog
opletten, of dat wat je zegt en doet wel in je geloof past. Hoe strakker de
regels en de geloofswaarheden, hoe beter jij moet oppassen. Hoe groter de
'zonde' die jou aangerekend wordt. Anderzijds heb je er een
mogelijkheid tot vluchten door: 'dat moet ik omdat ik christen ben, moslim,
jehova's getuige, jood...' en een troost bij mislukkingen: 'na de dood wordt
alles goed... de verlosser... reïncarnatie...' Soms schrik ik zelf van
wat ik schrijf... Van religies zegt Men:
"elke religie bevat wel een kern van waarheid." Stom, want het kan
niet. Er kan niet zomaar 'n kern van waarheid zijn, want de Waarheid is één,
is dè, is àlles, is kern
op zich. Wie zoiets zegt, durft in
eigen leven niet deze Waarheid onder ogen te zien: al die religies wijzen de
gelovigen naar iets ongrijpbaars, naar allerlei ongrijpbare dingen en idealen
en ideale figuren BUITEN HENZELF! Opdat ze niet hun vol-ledig-e
eigen-waarde, waarheid, waardevolle IK zouden kennen.
Daardoor blijft de mens klein en de religies houden hun macht. En hoe vaak, door
christenen en niet-christenen, wordt de uitdrukking niet gebruikt: "ik
ben nou eenmaal niet volmaakt!"? Dat 'nou eenmaal' wijst al op een
smoesje. Net als: "niemand heeft de waarheid/wijsheid in pacht.",
of: "ik ben ook máár een mens." Er is echter helemaal
geen praten meer als mensen zeggen: "Niemand heeft de hele
waarheid." Gewoon, alsof dat zo IS! "Daar ben ik nog niet aan toe
," is ook zo'n smoes, al zit daar al wel een erkenning in verborgen:
"je hebt wel gelijk, máár..." O dat
jamaar! Als je dergelijke
gezegdes voor jezelf opschrijft en wat er EIGEN-LIJK gezegd wordt, zou je
goed schrikken. En je zou door de dag heen héél wat andersom gaan horen. Er
valt een boek over te schrijven en eigenlijk gaat dit hele boek erover. Je wordt onzeker gehouden
door wat er achter die gezegdes zit, emotioneel in stukjes verdeeld en
afhankelijk van mensen, situaties, ideeën, bezit enz. En het houdt je
afhankelijk van mensen die hetzelfde denken als jij en van anderen die het
beter weten, de zogenaamde deskundigen: vreemde atractors. En die angst en die
afhankelijkheid zijn lichamelijk. Dat
voelt iedereen. Het zijn ziektes en zich ontwikkelende ziektes, omdat ze
tegen natuurwetten ingaan. Ze leiden/lijden naar een te vroege dood. Als je geschrokken bent,
als het je lijkt te bedreigen en als een loden last aanvoelt, dan ligt dat
niet aan jou en zeer zeker niet aan mij. Niet meer. Vroeger wel, toen ik nog
zo verschrikkelijk mijn best deed een 'goed' mens, een ideale moeder en een
'echte' 'christin' te zijn. Ook toen ik oa. Actief
was in de 'progressief' katholieke kerk. Toen heb ik in mijn enthousiasme,
vroomheid en idealisme veel mensen beschadigd en dieper in hun angst voor de
waarheid gedreven met emotionele chantage en lekkermakerijen.
Nu poog ik dat recht te zetten. Als de waarheid een
loodzware last voor jou is en be-angst-igend, komt
dat door de keiharde maatschappij en de onwrikbare religies in het algemeen.
En in het bijzonder komt dat door de zwaar beschadigde mensen, die volgens
gangbare normen en gedragsvoorschriften, volgens hun geloof en zo met jou
omgaan. En daarvan het meest de meest nabije: de mensen thuis en die op je
werkplek, in de buurt, familie, opleiding, sportclub, hobbyclub,
kerkgenootschap enz. De waarheid ontvluchten
is echter gevaarlijk voor beide partijen. Wie de waarheid ontvlucht, krijgt
dingen niet duidelijk en houdt deuren dicht die nodig opengegooid hadden
moeten worden, ontwikkelt ziektes, ten dode toe. In de maatschappij, de
religies en de culturen moet de waarheid met de mantel der 'liefde' bedekt
blijven... De waarheid mag niet en nergens: dan gaat het machtssysteem
omver... Ik herhaal nogal eens
wat, maar jouw voorprogrammering ging via eindeloze, gevarieerde herhalingen... Als je ècht vindt dat
overal wel een kern van waarheid in zit, waarom ga je dan niet op zoek naar
die kern, die Waarheid, in dat overal? Waarom rust jij, volwassen mens, niet
tot je in ALLES die kern vindt? "De waarheid ligt wel ergens in het
midden," kan niet, want in allerlei omstandigheden is er maar één
Waarheid en die is altijd en overal, dus ook in het midden. En in het midden
van jouw leven sta jij, dus moet jij alledaags die Waarheid achterhalen en be-LEVEN. Dat kàn. In je
alledaagse omgang met mensen, situaties, dingen en natuur. Het is wel eens moeilijk
die dikke knopen in je lijf te ontwarren. En andere mensen, juist vaak je
meest naasten, máken het je vaak moeilijk. Maar de
Waarheid is altijd voor alle partijen goed. Daar kun je dan ook steun in
vinden, maar je er ook aan toetsen. Als die ander het niet wil weten, ben jij
toch goed bezig. Je moet je niet met
kluitjes in het riet laten sturen. Als die smoesjes gebruikt worden, weet dan
dat dat op dat moment een middel is om jou te onderdrukken, om jou het
zwijgen op te leggen, want jij dreigt de waarheid boven te halen. Let er maar
eens op... Op veilig? Als je je vastklampt aan:
dan heb je altijd een
achterdeurtje, een uitweg, een smoes om niet helemaal of helemaal niet op dat
moment de Waarheid boven te halen. Dan heb je, zoals een kennis van mij in
een preek zei: altijd een ontsnappingsclausule. En je kunt dingen als
afschuifsystemen gebruiken en voor allerlei kruidenierspolitiek. Daar zitten
de religies vol mee, ook de zg. progressieve
christenen. Je kunt je veilig blijven voelen, al is dat maar schijn en dat
weet je heel goed. Je kunt deuren dicht laten, ruzie, ontslag of kans op
echtscheiding ontlopen, bij de groep blijven horen, waar Men hetzelfde denkt
en dezelfde doelen najaagt. Je kunt emotioneel afhankelijk blijven van van
alles en nog wat. Je hoeft de volle verantwoording over eigen doen en laten
niet op je te nemen. Je kunt verder wegdromen in idealen, successen, je
jeugd, je 'identiteiten', toekomstverwachtingen enz. Je kunt voortgaan met je
vast te klampen aan schijnzekerheden en luchtkastelen, illusies, beloftes van
anderen, aan emotionele banden die je hebt met anderen en situaties, kunst,
sport je werk je geloof enz. Je kunt je dan zelfs vast
blijven klampen aan de schuld van je ouders. Vooral die van je moeder, aan
angst voor de dood ook, aan wroeging, aan ik-durf-niks. En je kunt je vast
blijven klampen aan een verlosser, een ideaalbeeld. Dan hoef je niet bang te
zijn dat je dingen op z'n diepst gaat voelen in je lijf, maar je kunt ter
hoogte van hart/longen, of net boven het strotklepje een soort
veiligheidsklep dichtschuiven, dat kun je alledaags voelen: dat
strotklepje... Je hoeft dan niet bang te zijn voor de diepten in je eigen
lichaam. Maar veilig ben je er juist niet mee: het kost je je gezondheid en
je geluk en een gemakkelijker, langer leven... Hard? Mensen als ik, die altijd
en overal de waarheid boven willen hebben, die die waarheid in diepste eigen
wezen, in eigen gevoel omhoog halen en zeggen en doen, krijgen vaak het
verwijt: 'je bent zo hàrd!' Een andere uitdrukking
die je vaak hoort is: 'Jaja, de waarheid is hàrd!' Als de waarheid hard
lijkt en als rotgevoelens in je lijf boven komt, dan komt dat niet door mij,
maar omdat de mensen door hun structuren en hun kuddegeesten het jou moeilijk
gemaakt hebben. Ja, volgens de religies,
de maatschappij en de culturen is de waarheid hard en voor allen die die
religies en culturen dienen en voor ijverige maatschappelijke mensen is de
waarheid hard. En omdat ze alledrie: maatschappij,
religies en culturen jou in je lijf gebakken zitten, voelt de waarheid als
rotgevoelens in je lijf, als iets om van te schrikken, om bang van te worden,
als hàrd dus. Maar in wezen is de
waarheid niet hard. Wel hard is:
Dit alles is lichamelijk
voelbaar en controleerbaar. We zijn allemaal keihard getraind in lichamelijk
liegen vanaf de allereerste kreet. Men doet het jou en en jij doet het
anderen aan. Ik ook nog steeds, want wat je van jongsaf ingebakken hebt
gekregen, ben je niet zomaar eventjes kwijt. Je moet van alles gewoon
niet meer pikken, maar het terugschuiven naar wie en waar het thuishoort. En
anderzijds kritiek van anderen dankbaar aanvaarden, ook al is het helemaal
niet leuk. Ik weet hoe het is om
bang te zijn voor kritiek. Je kunt leren kritiek te verdragen en al spoedig
leer je er van alles voor jezelf uit te halen. Goede kritiek voelt, ondanks
je rotgevoelens toch goed aan en je krijgt er energie uit. Je gaat de waarde
ervaren en zelfs dankbaar zijn voor kritiek. En als ik heb kunnen leren
kritiek te verdragen, kan iedereen dat. Of je eerlijk bent of
niet voel je heel goed. Dat gevoel is
namelijk niet te onderdrukken: de waarheid is namelijk zo reusachtig sterk,
die wil altijd maar weer in je lichaam naar boven komen. Als je het niet meer
zou voelen, ben je ontzaglijk te beklagen, dan ben je al vèr
heen! Dan heb je je leven al een heel eind verziekt en laten verzieken en
daarmee dat van god-weet hoeveel anderen. Heb je
hartinfarcten? Reuma? Parkinson? Beschadigd Maatschappij, religies en
culturen hebben mensen zó zwaar beschadigd dat ze als de dóód zijn voor de waarheid, en iedereen 'laten
vallen' die die waarheid boven wil halen. En dat terwijl de waarheid
leven en geluk, gezondheid en groeien betekent. Mijn ervaring de laatste
jaren is dat mensen heus liever met een hoop verwijt, zelfverwijt,
verwarring, angst, pijn en ziektes blijven zitten. Liever dan te gaan
(in)zien dat de meeste van die (zelf)verwijten, angst, pijnen en ziektes voor
het overgrote deel maatschappelijk, cultureel en religieus veroorzaakt zijn,
dat de meeste van die (zelf)verwijten, angst, pijnen en ziektes voor het
overgrote deel politiek veroorzaakt zijn, want een kwestie van macht en
onderdrukking. En dus willen ze ook niet
aanvaarden dat ze door mensen als ik en door zichzelf genezen (kunnen)
worden. Men klampt zich vast aan het idee dat ik mensen bang maak. Maar als
ik alleen de waarheid boven wil halen, veroorzaak ìk
toch niet die angst? Niet ìk trap hen op de tenen,
maar door wat ik opengooi, voelen mensen de waarheid letterlijk in hun eigen
lichaam boven komen. Angst De grootste angst van
mensen is niet die voor de dood. De
grootste angst is ook niet die voor een ellendig leven vol pijn en ziektes.
Zelfs niet voor levenslang aan een rolstoel gekluisterd zitten, of opgesloten
in een verpleeghuis, waar je geen privacy hebt, maar een snellere aftakeling
en een te vroege dood. Dat alles is de grootste
angst van de mensen niet. De grootste angst van de mens is de angst voor de
waarheid. Die angst is lichamelijk/psychisch, want dat is hetzelfde. Maar
maatschappelijk en religieus is het gemakkelijker, zelfs noodzakelijk om
lichaam en ziel te blijven splitsen. Ook in het belang van het in stand
houden van die angst. Die angst heeft Men voor:
over eigen leven moeten na-denken; schijnzekerheden moeten onderzoeken op
waarheid en bedrog; angst om uit de groep geruzied te worden (kuddegeest)
enz. Ik kom er steeds weer op terug: in de kern is het angst voor de
waarheid, alledaags, voor het be-LEVEN van de
waarheid, dat betekent: angst om zelf te Leven... Zo lopen mannen liever
kans op een hartinfarct door hun ingehamerde carrieredwang en op parkinson door
hun accuratesse. Ze willen hun eigenwaarde via hun functie hoog houden (het
hoog in de bol hebben!), liever dan erachter te moeten komen dat ze als
jongetje emotioneel ontzet-tend onderdrukt zijn
geworden en daardoor binnen-vet-ters zijn met een
verkeerd gericht verantwoordelijkheidsgevoel. Voor geen goud verdiepen ze
zich in de al lang door vrouwen en mannen opengegooide patronen, de
maatschappijstructuren. Huishoudsters/moeders/echtgenotes
(HME's) durven er niet achter te komen dat haar
taken en haar lief-zijn misbruikt worden voor een
uiterst vies politiek spelletje, dat al haar kwalen er de pijnlijke,
slepende, slopende gevolgen van zijn: van herrie in het hoofd (oorsuizingen
oftewel tinnitus) tot steenkoude voeten. De angst
om de droom over het heilig huwelijk en over de liefde die van vrouwen geëist
wordt op te moeten geven is te groot. Niet te geloven! Het zit zo: iemand die
de waarheid uit een boek moet halen, of uit andermans'/-vrouws
leven of preken, die moet je absoluut niet geloven. De meeste boeken praten je iets aan: ideeën, illusies,
romantiek, rare filosofieën die bezijden de Waarheid, die ook buiten jouw
werkelijkheid gaan. Vooral ook omdat ze geschreven zijn door zwaar
gefrustreerde mensen, vooral mannen. En hoe gefrustreerder, hoe verstandelijker. En omgekeerd: hoe verstandiger, hoe
gefrustreerder en vandaaruit hoe frustrerender voor
lezers en lezeressen. Het gevolg is dat hun bewijzen en veronderstellingen
des te moeilijker zijn te ont-kracht-en. Boeken en aanpraters komen vooral via je oren en ogen je hersens,
je hele lichaam binnen en hebben dus niets met jouzelf te maken. Ik heb mij ook niets door
anderen aan laten praten, want daar geldt hetzelfde voor. Integendeel: ik ben
nog steeds bezig met alles wat mij aangepraat en keihard ingetraind is, af te
leven. De waarheid kan ook niet
aan het licht komen door 'religieuze' dansen, rituelen, langdurige meditatie,
gebed, vasten, streng macro-biotisch eten enz. Wie
deze dingen zelf doen en ze aanprijzen, moet je niet geloven: het zijn allemaal
randverschijnselen. Ik noem ze zelfs: verkrachtingen van de waarheid,
verkrachtingen van wat ik noem: Het Grote Gebeuren. Ze helpen je niet vol-ledig (hopelijk ga je de echte inhoud van dit woord
al gauw zelf dóór hebben!) de waarheid in eigen lijf en leven ont-dek-ken en ont-plooi-en
(alweer twee hele goeie woorden). Integendeel: ze verdoezelen de waarheid
door de lekkere gevoelens die ze oproepen en ook door allerlei spanningen die
in je lichaam schijnbaar opgelost worden. Daardoor kom je niet toe
aan het uitvinden van de werkelijke oorzaken van je narigheid, problemen,
onzekerheid, pijn en ziektes en dus ook niet aan de verwerking ervan. Zuiver
politiek! Je blijft beperkt, afhankelijk, beïnvloedbaar en manipuleerbaar.
Manipuleerbaar betekent: Men kan je laten doen en laten wat Men wil. Omdat
jij de oorzaken niet aan kunt pakken wegens onwetendheid, blijf je zelf, op
jouw beurt, mensen oneerlijk behandelen. Je mag mij ook beslist
niet geloven. Pas als je dingen in je
leven met je hele lijf gecontroleerd hebt, kun je ja of nee zeggen tegen wat
ik je probeer te laten zien. Maar zeg dan óók niet: 'dat is niet waar', of:
'dat kan ik niet', als je het niet gecontroleerd hebt, want dan doe je jezelf
ernstig tekort. Deze wereld kan alleen
gered worden als de mensheid in haar geheel de volle waarheid gaat be-leven als iets actiefs en alledaags, als iets waar
iedereen recht op heeft, waarbij mensen steun aan elkaar hebben en risico's
durven lopen. En: als je ook maar iets
in dit boek leest wat beslist niet waar is: laat me dat dan asjeblief weten,
want anders houd ik mensen ongeweten voor het lapje. Als jij niets zegt,
blijf ik doorgaan met mensen voor het lapje te houden... Antwoorden Ook antwoorden zouden
altijd eerlijk = genezend moeten zijn. En vooral die in de kerken, tempels, moskeeën...
Antwoorden zouden niet de mensen moeten mogen vastpinnen op dingen buiten hen
waar ze emotioneel aan vastzitten en die hen het zicht op het totale eigen
lijf en leven, op de echte wijsheid die jouw eigen wijsheid is, ontnemen.
Dergelijke bedrieglijke antwoorden worden gelovigen steevast door de religies
gegeven. De antwoorden die ik
mensen geef, komen voort uit mijn kritische-is-eerlijke
leven. En mijn antwoorden worden, synchroon met mijn bewustwording en mijn
openstaan naar àlles in eigen lijf en leven, steeds
beter, wijzer, verlossender, genezender. 'Mijn juk is zacht en
mijn last is licht', dat ervaren mensen die ik help en verder begeleid in hun
manier van omgaan met hun leven. HUN manier van omgaan en niet volgens de regels
van anderen. Dit alles is
lichamelijk voelbaar en controleerbaar.
We zijn allemaal keihard getraind in lichamelijk liegen vanaf de allereerste
kreet. Men doet het jou en en jij doet het anderen aan. Ik ook nog steeds,
want wat je van jongsaf ingebakken hebt gekregen, ben je niet zomaar eventjes
kwijt. Je moet van alles gewoon
niet meer pikken, maar het terugschuiven naar wie en waar het thuishoort. En
anderzijds kritiek van anderen dankbaar aanvaarden, ook al is het helemaal
niet leuk. Ik weet hoe het is om
bang te zijn voor kritiek. Je kunt leren kritiek te verdragen en al spoedig
leer je er van alles voor jezelf uit te halen. Goede kritiek voelt, ondanks
je rotgevoelens toch goed aan en je krijgt er energie uit. Je gaat de waarde
ervaren en zelfs dankbaar zijn voor kritiek. En als ik heb kunnen leren
kritiek te verdragen, kan iedereen dat. Of je eerlijk bent of
niet voel je heel goed. Dat gevoel is
namelijk niet te onderdrukken: de waarheid is namelijk zo reusachtig sterk,
die wil altijd maar weer in je lichaam naar boven komen. Als je het niet meer
zou voelen, ben je ontzaglijk te beklagen, dan ben je al vèr
heen! Dan heb je je leven al een heel eind verziekt en laten verzieken en
daarmee dat van god-weet hoeveel anderen. Heb je
hartinfarcten? Reuma? Parkinson? EEN Het is met de Waarheid
zo: er is er maar één. En alles valt
daarin fractal samen. Alles en alles. Ik zeg dit niet zomaar, ik weet wat ik
zeg. Ik heb dit ook niet uit boekjes, want daar kun je niet echt wijs uit
worden. Ik bedoel: je kunt er jouw eigen wijsheid niet uit leren kennen en be-leven. Er is maar één soort
trouw mogelijk: die aan je eigen lijf en leven, aan de signalen die jouw
lichaam je geeft. Er is maar één gehoorzaamheid: gehoor hebben naar de
signalen die een ander uitzendt. Er is maar één geborgenheid: die in jezelf.
Er is maar één wijsheid: die van jouzelf over jezelf: een ander kan geen
wijsheden over jouw leven geven, dat is altijd aanpraten. Er is maar één weg:
de jouwe, volgens jouw mogelijkheden en onmogelijkheden. Enz. Toch is de Waarheid niet
een statisch iets, niet iets wat verstandelijk te beredeneren valt, niet iets
wat vaststaat in het menselijk leven, maar de Waarheid is buitengewoon
beweeglijk en toch rotsvast: geen speld tussen te krijgen. De Waarheid geldt ook
voor iedereen. En zij is een gebeuren, een eeuwigdurend gebeuren, een
alledaags gebeuren: "wie zet er koffie... heb je mijn fietssleuteltje
gezien... ik bleef met mijn mouw aan de deurknop hangen... alweer een gat in
mijn sok... nodig aardappelen kopen... trein gemist... kinderen naar school
brengen... doe ik de was met zeep of met chemische troep... die pastor
zwamt... straks een vergadering... moet ik die man ontslaan... mijn buurvrouw
had toch gelijk... waar heb je die tennisarm vandaan? Zal ik er wat aan
doen?" Of je met de Waarheid
bezig bent of niet kun je aan alledaagse dingen afmeten, want er is er maar
één, de Waarheid is heus zwart-wit, ze staat geen geschipper toe, geen
compromissen, geen planken voor de kop, geen op veilig spelen, geen 'mensen
in hun waarde laten', want dat is maar al te vaak: 'mensen in hun WAAN
laten'. De Waarheid is wiskundig wit-zwart, dat zie ik steeds duidelijker. En mensen die
ook eerlijk leven, gaan dat precies zo zien: je bent op dat moment eerlijk of
niet, je gaat met anderen en met die situatie eerlijk om of niet. En als je
het niet doet, doe je de Waarheid geweld aan en dat is op de eerste plaats
slecht, ziekmakend voor jou, maar ook slecht en ziekmakend voor anderen. En
je hebt een slechte uitstraling naar wat ik Het Grote Gebeuren noem, waardoor
allerlei kansen op verbetering verminderen enz. Jij blijft bovendien vèr onder dierniveau hangen, want dieren zijn altijd echt
en eerlijk. De Waarheid kun je dus niet
verkondigen, die kun je alleen maar ZIJN. Alleen maar BE-LEVEN
in de meest positieve en actieve zin van het woord: EEn
Waarheid via EEn weg. Zo niet, dan maak je vrij
baan voor leugens, bedrog en allerlei soorten criminaliteit. "Maar dan heb je
geen keus!" riep mijn toenmalige vriendin uit. Nee: eigenlijk heb je
geen keus: het is vóór of tegen de Waarheid. Wie goed wil, kiest dus vanzelf
vóór de Waarheid, speelt niet meer op veilig, sluit geen compromissen,
schippert niet meer en doet niet meer of zijn/haar neus bloedt. Als je in de gaten hebt
dat je voorgeprogrammeerd bent, dan ga je je toch zeker verdiepen in die
voorprogrammering! Dat is helemaal in je eigen belang! Er zijn inmiddels
stapels boeken over verschenen. Iedereen kan eigen voorprogrammering kennen.
Kennen en af-leven. Nee, niet af-leRen,
maar af-leVen! De Waarheid is voor jou
alledaags anders dan voor mij of je buurman, je tante of de koffiejuffrouw in
de schouwburg. Zo is het volstrekt
onbelangrijk met wie en van welk geslacht degene is met wie je samenwoont. Of
het je echtgenoot(e) is, je kinderen, je oma, ouders, de mensen in een
woongroep, een bejaardentehuis, een psychiatrische inrichting, gevangenis of
klooster. Het maakt niet uit met wie je werkt. Altijd geldt: ga ik hier en nu
eerlijk om met mezelf en vandaaruit eerlijk met de situaties en de
medemensen? Ga ik met àlles eerlijk om? Ervaring = Waarheid Eén van die natuurwetten
voor mensen is, voor wat betreft menszijn,
uitgevonden en in praktijk gebracht door feministes: ervaring gaat boven
wetenschap, boven geloven, boven tradities, principes, normen, cultuur en
alles wat Men identiteiten noemt, maar wat juist anti-identiteiten zijn. Je kunt enkel oordelen
over wat je zelf hebt meegemaakt. Een ander kan daar niets over zeggen, niet
met religie, niet met wetenschap of wat dan ook. Wie ergens geen ervaring
in heeft, kan er alleen maar ideeën en fantasieën over hebben, frustraties en
verlangens. Die zijn allemaal in te ruilen tegen andere ideeën, fantasieën en
frustraties. Die kan dingen ook niet echt herkennen, alleen uit verhalen en
aangeprate idealen of vooroordelen. Bijvoorbeeld: in een
tv-forum waren een paar jaar geleden ettelijke deskundigen bijeen om te
spreken over adoptiekinderen. Welja: het waren weer psychologen, pedagogen en
andere -gogelaars. De gevolgen waren al spoedig
merkbaar voor mij, die 2 kinderen geadopteerd heb: "...ik denk dat... ik
vind dat... waarschijnlijk... wetenschappelijk is uitgezocht..." Kortom:
er zat geen adoptiekind bij, geen adoptie ouder, geen afstands-moeder
of -vader. De onzin was dan ook niet van de lucht en zo gaat dat vaak met
forums, vooral als er geen feministische vrouw bij zit: "...ik denk
dat... ik vind dat..." Hoed je voor betweters die vaak "ik denk
dat, ik vind dat" en andere dergelijke uitdrukkingen gebruiken! Ze
kunnen je op allerlei dwaalsporen brengen! Tegenwoordig haalt men er
gelukkig dikwijls ervaringsdeskundigen bij: slachtoffers en zelfs daders... Ook allerlei programma's
en publicaties over geloven en over god zitten vol met: 'ik denk dat, ik
geloof, Men zegt...' Het hele
wetenschappelijke systeem hangt aan elkaar van: wie veel gestudeerd heeft,
heeft het voor het zeggen. Het beroerde is dan ook dat, als je met jouw
ervaringen aan komt zetten, Men jou daarop gaat pàkken,
platpraten, omdat het enkel jòùw ervaring zou zijn.
En ook al wijs je zeer terecht op de gigantische waarde van je ervaringen:
Men staat je niet toe jouw ervaringen aan te vullen met die van anderen in
dezelfde soort situaties. Het is voor geleerden en andere boekenwurmen,
onderzoekers en deskundigen altijd gemakkelijk om met uitzonderingen aan te
komen zetten, met wetenschappelijke bewijzen en zogenaamde ervaringen van
andere geleerden. Of Men pakt jou op iets
wat helemaal niets met het onderwerp te maken heeft. Iedereen die kritisch
gaat leven, ervaart dit dagelijks aan den lijve: Men heeft de beschikking
over een hele serie trucs om jou tegen te werken. Het enige, maar oersterke
wapen wat je dan hebt is: steeds maar weer vragen of die anderen het zelf
meegemaakt hebben. Zo niet, dan mag jij gerust volhouden dat ze er niet van
op de hoogte zijn, dat jij het beter weet. Al hebben die anderen een
kilometer boeken naar binnen gespeeld en 55 andere geleerden en theologen
achter zich staan: JIJ weet het beter... Het is trouwens nog erg
beledigend ook: dat Men je niet serieus neemt, terwijl jij zelf dingen hebt
meegemaakt!. Zulke geleerden zijn dom, ze moeten nog een boel leren. Wees nooit bang voor
geleerde mensen, want dan laat je je veel
te gauw uit het veld slaan en in de war maken, platpraten en pakken. Dat
maakt je ziek en onzeker en belemmert jou om goede keuzes te maken en goede
beslissingen te nemen in datgene, waar jij eigenlijk meer deskundig in bent
dan die geleerden! Die hebben dan macht over jou en niemand mag macht hebben
over een ander, ook niet over jou. Dat moet je niet toestaan. Geen mens mag
jou je zelfbeschikkingsrecht afpakken... Kenmerken van de
Waarheid Hier herken je weer
dingen uit het vaste rijtje van wat ik de 'Verhoudingenwet" noem, zie
ook Pad. (Ik leg niet overal linken, via Welkom kun je alles terugvinden.) Bij de kenmerken van de
Waarheid geldt dat ze fractaal één geheel vormen, en ook dat er geen volgorde
te bepalen valt: ze zijn allemaal even belangrijk en kunnen niet afzonderlijk
opereren. Dat ik de kenmerken splits en er een volgorde aan geef, komt door
de beperktheid van de woordenschat; door het wereldwijd ver uitgesplitste
scheve inzicht; door het schrift; en door het lezen. De Waarheid:
Dingen die ik je bewust
maak en die je nog niet vatten kunt, werk ik verderop uit. Nu lijkt veel ervan
nog aanpraterij, maar je kunt alles wat ik schrijf
op deze herkenningspunten controleren. Dat kun je controleren in je eigen
lijf en leven, door te beginnen met te voelen wat je voelt tijdens het lezen. Ik heb moeite met kiezen
waar ik de diverse hoofdstukken plaatsen moest: vooraan, in het midden of
juist achteraan, als een soort slotconclusie. Want alles valt samen in de
Waarheid. Alle lijnen in dit boek zitten ook in dit hoofdstuk aangegeven,
zoals in zoveel andere hoofdstukken. De Waarheid is voor iedereen haalbaar en
zou voor iedereen de basis moeten zijn om van uit te leven. En ook omdat het
mijn eigen belang is en dus van iedere lezer en lezeres, dat iedereen de
inhoud van dit boek controleert op Waarheid. Het is daarom niet gek, als je
af en toe teruggrijpt op deze hoofdstukken. Je zult er meer en meer van gaan
herkennen. Onwaarheid En: liegen is eigenlijk
zo moeilijk. Je moet voortdurend opletten met wat je zegt en doet. Je moet
voortdurend nadenken over waar je mee bezig bent en of dat wel past in het
patroon van dat moment. En je moet zorgen dat je die leugen volhoudt. Alles
wat dus indruist tegen je goede gevoel moet je zien vol te houden. Je mag
nergens en bij niemand door de mand vallen. Onwaarheid, leugens,
oneerlijkheid kun je herkennen aan tegenstrijdigheden die niet samenvallen. Veel
punten die voor de waarheid gelden, gelden omgekeerd voor de onwaarheid. Onwaarheid versnippert de
mens emotioneel/lichamelijk. Dat kun je, zo gauw je er een beetje gevoel voor
krijgt, horen en zien in allerlei preken, therapieën, kunst, rituelen,
symbolen, politieke discussies, filosofische en andere geschriften. Die
zitten vòl met mensvijandige tegenstrijdigheden. Onwaarheden maken mensen
ziek, omdat de verkeerd gerichte energieën zich dan tegen jou gaan keren. Ze
houden mensen ook bevattelijk voor machthebbers en lekkere, maar valse
gevoelens als romantiek en idealen. Onwaarheden houden mensen gevangen in zelfbe-HEER-sing, angst, onzekerheid, ziekte en te vroege
dood. In onwaarheid is geen
liefde mogelijk, geen gelijkwaardigheid ook, geen gewoon-doen... Onwaarheid is o.a.
gebaseerd op plicht van de één tegenover recht van de ander. En op: verdeel
en heers. Heel het machtssysteem
van maatschappij, religies en culturen is gebaseerd op het liegen en het leren
liegen van mensen. Dat wordt opvoeden genoemd en motiveren, enthousiasmeren
en vormen. Die leugens worden ook wel genoemd: macht, bezit, roem, eer,
geleerdheid, liefde, kunst, zekerheid, geborgenheid, plicht, trouw,
gehoorzaamheid. Ik wil een paar voorbeelden
geven. Wat leerden we vroeger in de RK kerk?
"Wij zijn op aarde om God te dienen en daardoor in de hemel te
komen." Later werd dat: "... om hier en in het hiernamaals gelukkig
te zijn." Christenen werden aldus erg verward opgevoed en kleingehouden: net doen alsof je voor god leeft, hem
dient, maar in feite doe je het voor jezelf. Als een goede interviewer een
non of een 'moeder' Theresa uitvraagt, komt al spoedig naar buiten waarom ze
zo idealistisch bezig zijn: om in de hemel te komen. Liefde? Idealisme? Of
zelfbevrediging? Zo zit ook de droom-wereld van wat Men liefde en volmaaktheid noemt
onder dwang van de maatschappij en alle religies in elkaar. Want: wat Men
liefde en volmaaktheid noemt zit vol leugens en bedrog. Daarom is 'gij zult'
altijd uitgelegd als 'gij móét'. Terwijl, als je kritisch gaat leven blijkt
dat de waarheid achter 'gij zult' een heel andere is. Het betekent; dat gaat
dan vanzelf... Zo liegen alle religies,
wetenschappelijk verantwoord, met de bijbel, de koran, de thora
of wat voor geschriften dan ook in de hand. Ook de zich progressief noemende
religies. En de christenen kunnen niet uitleggen wat Jezus Christus bedoelde
toen hij zei, en ik zeg hetzelfde tegen ieder die mijn hulp inroept en bewust
wil leven: 'mijn juk is zacht en mijn last is licht...' Het is echter niet
ZIJN juk en ook niet MIJN juk, maar het is in mijn geval: mijn bewustmaking
van jouw eigenheden: jouw mogelijkheden èn on-mogelijkheden. Motieven Een kenmerk van
onwaarheid is ook: mensen doen en zeggen dingen om veel meer dan één reden. Dat is een bewijs van hun versnipperdheid,
van hun in stukjes verdeeld zijn, van hun beperkt gehouden zijn, van hun
ziektes, want ze kunnen door al deze dingen niet goed oordelen en niet goed
keuzes maken. Daarom hebben ze voor alles twee tot veel motieven... Handige anderen maken
daar misbruik van door iemand op één motief te pakken, en wel dat motief dat
voor hem/haar het meest gunstige uitkomt en voor de ander het meest
ongunstig. Dat komt toch zo vaak voor! Soms kan Men daar een
tweede motief bij vinden. De ander is dan platgepraat. Probeert die toch de
andere motieven duidelijk te maken, dan wordt dat opnieuw tegen hem/haar
gebruikt: hij/zij moet zich verdedigen; hij/zij wil de verantwoording
ontlopen; hij/zij kijkt door een kokertje, is in de war... Dat argument zal ook
gebruikt gaan worden om mijn boek af te kraken: 'ze doet het voor zichzelf,
om haar gram kwijt te kunnen...' L K J K J J J J J J J J K K K K L L L L L Naar HET PAD DER WIJSHEID, WISDOM HET EERSTE INZICHT: HET TWEEDE INZICHT: HET DERDE INZICHT:
Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |
