Veel mensen lijden aan onnodige schuldgevoelens!

Dan moet je het eerst hebben over: wat is een verkeerde daad?

Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com

SCHULD

Inhoud: Schuld. Moeilijk. Onnodige Schuldgevoelens. Schuld 2. Geen schuld?Beladen met schuldgevoelens

Schuld 1

Wat is schuld? Het woordenboek zegt: 'het begaan hebben van of het medeplichtig zijn aan een verkeerde daad.'

Dan moet je het eerst hebben over: wat is een verkeerde daad? Als je niet weet dat iets verkeerd is, heb je dan schuld? Je moet het zo zien:

- als je niet beter wist, heb je geen schuld.

- als je niet beter wílt weten, heb je wel schuld.

Misschien voel je je schuldig, lijd je onder wroeging over dingen waar je niet verantwoordelijk voor was. Dit is weer iets om in je door te laten werken, want we hebben het precies andersom ingetraind gekregen. Je hebt geleerd je dagin daguit over dingen verantwoordelijk te voelen, terwijl je er niet verantwoordelijk voor bént:

a. omdat het niet met jouw leven te maken heeft;

b. omdat het verleden tijd is. Dat hoor je zo vaak: 'ik stel jou verantwoordelijk voor wat gisteren, vorige maand, 30 jaar geleden gebeurd is.' Maar dat kan dus niet: dat is voorbij, daar kun je niets meer aan veranderen. Je kunt alleen anders met de gevolgen omgaan.

Ga je verkeerd om met de gevolgen, dan heb je schuld, maar alleen aan dat verkeerd omgaan, omdat je beter kon weten.

Moeilijk

Het leven zou zo eenvoudig kunnen zijn, zo vanzelf kunnen gaan. Maar het is voor velen zo verschrikkelijk moeilijk! Mensen zitten zó vol schuldgevoelens, vooroordelen, principes, leef-voorschriften enz. dat er van de Waarheid niet veel te ontdekken valt. Het is een harnas.

Er zijn gezegdes over schuld en schuldgevoelens, zoals:

- in schuldgevoelens gevangen zitten:

x. een harnas knelt, doet pijn en is zwaar;

x. het beperkt je bewegingsvrijheid. Lees: het beperkt je denken, voelen, je leven dus. Zouden bewegingsbeperkende ziektes als MS, Reuma, parkinson hiermee te maken hebben? Voer voor allerlei menswetenschappers...

x. iets uit het leven leren wordt steeds moeilijker, omdat dat waarin je gevangen zit een alsmaar dikkere brij wordt (Jozef-effect);

x. want je blijft ook hangen in wat geweest is...! In het verleden;

x. daardoor houd je deuren dicht naar de toekomst: er kunnen geen nieuwe dingen gebeuren.

Wat is het dan moeilijk om uit je schulp te kruipen!

Schuldgevoelens komen vaak voort uit falen, fouten maken, gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef enz. De uitdrukking is niet voor niets: in een harnas van schuldgevoelens gevangen zitten:

- een harnas knelt, doet pijn, is zwaar;

- het beperkt jouw bewegingsvrijheid, lees: jouw denken, voelen, léven dus;

- eventueel iets uit het leven leren, wordt een steeds zwaardere last, omdat dat waarin je gevangen zit een alsmaar dikkere staalplaat wordt (Jozef-effect);

- want je blijft hangen in wat geweest is, wat voorbij is;

- je kunt niet goed zien hoe je met de gevolgen om moet gaan.

Als je je bijvoorbeeld schuldig voelt omdat je een slechte moeder bent geweest, dan zit je er in gevangen en je blijft gevangen in de macht van je kinderen; van je religie, die hier gretig op inspeelt; en zelfs van hulp-verleners. Die chanteren jou allemaal daarmee tot in lengte van dagen.

Schuld en be-schuld-igen, wat betekent: iemand met schuld beladen, zijn vreselijke uitvindingen die niet bij dieren voorkomen. Ze komen oa. voort uit de krankzinnige ideeën over liefde en volmaaktheid.

Schuldgevoelens zijn praktisch nooit terecht. Als jij jouw schuldgevoelens los kunt laten, af kunt leven: 'ik was toen zo, ik wist niet beter, ik koos toen wat ik dacht dat goed was..', of: 'de eisen die toen aan mij gesteld werden, waren veel te hoog, bovendien stond ik er op mijn eentje voor,' dan is dàt de Waarheid. En die is bevrijdend. Voor jouzelf, maar ook voor je omgeving.

* * * * *

Onnodige Schuldgevoelens

Veel mensen lijden aan onnodige schuldgevoelens. Mensen hebben over de verkeerde dingen schuldgevoelens, tot ondragelijke wroeging toe, doordat hun geweten misvormd is: gericht op dingen die niet bij henzelf horen, doordat hun verantwoordelijkheidsbesef verminkt is. Zoals moeders met hun emotioneel zwaar beladen driedubbele baan zich nodeloos schuldig voelen. Bij de fysiotherapeut zitten de wachtkamers vol met pijnlijke bobbelnekken, vastzittende schouders, rugpijnen. Ik weet daar alles van...

Mensen barsten van de onnodige schuldgevoelens en, wat erger is: wroeging. Wroeging krijg je als er iemand door jouw toedoen bijvoorbeeld het leven verloor. Dat is een overweldigend schuldgevoel, waar mensen zo aan kapot kunnen gaan dat ze zelfmoord plegen.

Leef zo bewust en voorzichtig, dat je nooit veroorzaakt dat iemand de dood vindt. omdat heel kleien oorzaken gigantische gevolgen kunnen hebben, moet je in vooral in het verkeer heel voorzichtig zijn, omdat daar de meeste doden vallen door onvoorzichtigheid, door alcohol, door medicijnen en drugs. Maar ook door agressie die op een andere plaats en tegen andere mensen geuit had moeten worden.

Het gebeurt ook nogal eens dat je ergens de schuld van krijgt waar je geen schuld aan hebt. Probeer daarover te praten. Anderen moeten jou de gelegenheid geven dingen uit te leggen. Daar heb je recht op, dus eis dat. Dat hoort zo bij volwassen mensen. Luisteren ze niet, dan draai je maar om en dan mag je zelfs zulke mensen uit je leven bannen.

In Japan is een nieuwe rage: meiden worden heel strak opgeleid tot toneelspeelster/zangeres. Het is een eer als je tot die opleiding toegelaten wordt. Ze mogen kiezen of ze vrouwen- of mannen-rollen willen spelen. Ben je eenmaal voor vrouwenrollen bedoeld, dan blijf je die spelen. En natuurlijk vlieg je er na een paar jaar uit omdat je dan te oud bent...

Wat er ingestudeerd wordt, zijn uitermate romantische stukken. De 'mannen' zijn erg lief en bezorgd voor hun echtgenotes. Ze staan altijd klaar en zijn heel teder.

Deze nieuwe rage is zeer geliefd bij vrouwen. Dat heeft een tweeledig doel: ze kunnen zich vergapen aan liefde en ze trekken de schuld van haar eigen slechte huwelijk naar zich toe en zullen haar eigen tekortschieten blijven voelen en dus een minderwaardigheidscomplex houden. Dat is altijd de onderliggende bedoeling van alle romantiek geweest: vrouwen klein en afhankelijk en vol minderwaardigheidscomplexen en schuldgevoelens houden...

Deze spelen hebben tot gevolg dat de vrouwen haar man niet ter verantwoording zullen roepen en dat komt het systeem, de kwade intelligentie goed uit... Hoe lang pikken vrouwen dat nog?

Wat ik alsmaar niet begrijp is: mensen zijn er als de dood voor om erachter te moeten komen dat hun schuld niet iets van hen persoonlijk is, dat ze niet ergens schuld aan hebben omdat ze persoonlijk fout waren, fout oordeelden en fout kozen, maar dat ze ont-schuld-igd worden omdat de allermeeste fouten en brokkenmakerijen veroorzaakt werden doordat ze voorgeprogrammeerd waren, dat de schuld dus inderdaad NIET BIJ HENZELF ligt, maar bij de maatschappelijke, religieuze en culturele dwingende beïnvloeding. Dat ze niet fout zijn van nature, maar dat hun natuur, hun zuivere Gevoel hen afgepakt is en verwrongen tot ziekelijke keuzes en beslissingen

Precieze mensen krijgen dikwijls een bepaalde vorm van parkinson. Dat lijkt in de hersenen te zitten, maar dat precieze zit door hun hele lijf en leven. Dat voelden ze levenslang al: slordigheid mocht niet, dingen vanzelf laten gebeuren ook niet. Deden ze dat wel, dan voelden ze zich schuldig. En schuldgevoelens zitten in je lichaam. Wie parkinson heeft weet dat heel goed

Men zegt altijd dat waar er twee vechten er twee schuld hebben, maar dat is bijna nooit waar: als de een de Waarheid boven tafel wil hebben en de ander wil dat niet, dan heeft er één schuld: die ander!

Veel mensen zijn als de dood voor het besef dat hun ziektes, pijnen en problemen maatschappelijk en cultureel veroorzaakt zijn. En durven er al helemaal niet aan dat ze ook door religies veroorzaakt zijn. Ze krijgen nog liever zelf de schuld van alles. Dat blijf ik maar onbegrijpelijk vinden. Soms denk ik dat ze bang zijn voor dit besef, omdat ze dan degenen die hen zoveel aangedaan hebben, beter zullen begrijpen en dat ze dat niet willen: ze willen niets meer met die ander te maken hebben.

Bovendien vallen dan mensen door de mand, waar ze zoveel 'aan te danken hebben' die zo 'lief' voor hen waren. Maar ook: als ze zo moeten gaan denken, zullen ze uit de boot vallen bij allerlei groepen waar ze inzitten: familie, werk, kerk, buren enz. De sociale controle is groot en de angst ervoor ook;

Overbekend is dat je je ongelukkig-zijn ontkent, mede omdat je de schuld ervan naar je toe trekt, omdat je de schuld ervan op je nek gekregen en genomen hebt: HME's horen immers voor het geluk in huis te zorgen! Het geluk van de ànderen in huis mag haar enige geluk zijn. 'Ik kom altijd op de laatste plaats... Ik tel niet mee...' klaagde, verweet moeder ons zo vaak, net als veel kritische moeders dat terecht haar gezinsleden verwijten.

De hulpverlening echter is al hard bezig met vrouwen een schuldgevoel aan te praten bij niet-thuis-blijven voor de kinderen. Er is nog geen wet voor mannen om hun taken thuis half-om-half op zich te nemen. Hier en daar een geluidje is niet voldoende. Bij gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef van mannen/vaders/echtgenoten moet er meer gebeuren. En vrouwen moeten zich niet opnieuw in de minderwaardigheidscomplexen en schuldgevoelens laten manipuleren...

Over schuld hebben of niet, over een ander de schuld kunnen geven of niet vat nog heel wat te zeggen. Allereerst dit: het is tegenwoordig een kunstje om het woord schuld niet te willen gebruiken of horen. Dat is gewoon een politieke stunt, want dan wordt het wel bedoeld, maar de ander kan zich nu niet voldoende duidelijk uitspreken omdat dat woord verboden is. Zo hou je mensen ook klein.

Schuld 2

Een pastor zei, toen een groepje 'progressieven' hem duidelijk probeerden te maken dat er maar weinig èchte schuld bestond, dat het gaat om menszijn en niet om wetten, normen, regeltjes en dogma's vanuit Rome, en dat hij dat in zijn preek zou moeten verwerken: 'dat willen de mensen niet horen.' Dat is: de mensen naar de bek praten, een bek die verkeerd staat, en dat is keihard; Je kunt voortgaan met je vast te klampen aan schijnzekerheden en luchtkastelen, illusies, beloftes van anderen, aan emotionele banden die je hebt met anderen en situaties, kunst, sport je werk je geloof enz. Je kunt je dan zelfs vast blijven klampen aan de schuld van je ouders. Vooral die van je moeder, aan angst voor de dood ook, aan wroeging, aan ik-durf-niks. En je kunt je vast blijven klampen aan een verlosser, een barmhartige god, een ideaalbeeld.

De vele schilderijen die er bijvoorbeeld van het lijden van Jc gemaakt zijn, zijn zelfs duidelijk met een zekere wellust gemaakt... Ze zijn bedoeld om mensen zich schuldig te laten voelen aan dat lijden, die dood...

Het 'christendom' is zo goed in vergeven. Dat houdt in dat er ook sprake is van schuld, want als er geen schuld is hoeft er niet vergeven te worden. Vergeven is alweer een politieke truc, want dan wordt er niets uitgepraat en blijft eigenlijk alles bij het oude.

Religies zijn altijd goed geweest in de mensen voorhouden waar ze zondigen, wat fout zou zijn en wat goed. Gek is dat goede dingen vaak fout werden en worden genoemd en omgekeerd.

Geen schuld?

Aan de andere kant hebben mensen geen schuldgevoelens die ze juist wel zouden moeten hebben: treiteraars, verkrachters, mishandelaars, beulen, moordenaars, enz. De schuld van hen is wel duidelijk.

Terwijl Men aan de andere kant geen enkel schuldgevoel heeft over belangrijke dingen die Men nalaat en onbelangrijke tot slechte dingen die Men doet met grote overgave en plichtsbesef. Zoals mannen massaal hun vrouwen met de kinderen hebben laten zitten en dat nog altijd doen in allerlei culturen, zonder enig schuldgevoel. Zoals mannen in zaken over lijken gaan, zonder enig schuldgevoel, zoals drugshandelaren, wapenhandelaren direct en indirect letterlijk over lijken gaan, zonder enig schuldgevoel. Zoals allopathische artsen mensen vergiftigen met medicijnen omdat ze niet naar de natuurgeneeswijzen, naar o.a. de homeopaten en Ondevittherapeuten en natuurgenezers/essen als ik willen luisteren, zonder enig schuldgevoel.

Het zijn toch ook steeds mànnen die het vertikken om condooms te gebruiken, ondanks aids en andere vreselijke ziektes: dat is regelrecht moordlust op vrouwen; die als hulpverlener misdaden vergoelijken door de schuld in de schoenen van de ouders, lees: in de schoenen van de moeders te schuiven; die zo kinderachtig belangrijk doen over hun kunst en hun sport; die zondags afhankelijkheid en kleinhouden preken in de kerken; die over de wc pissen, omdat op de wc zitten teveel op vrouwen lijkt; en dat vrouwen laten opruimen; enz.

Beladen met schuldgevoelens

Vrouwen zijn door alle eeuwen en culturen heen beladen met bergen schuld die mànnen eigenlijk op hun nek hebben... Mannen met hun strenge kuddestructuren. Want, als het enigszins kan, wordt de schuld van de overspanning van de werknemer in de schoenen van de moederfiguur, zijn echtgenote geschoven.

En bij dit alles lopen ze als vogelvrijverklaarden, het risico van ongestraft sexuele intimidatie, verkrachting of ontslag: de rechter zal háár de schuld geven, omdat ze uitdagend gekleed was. Terug bij àf: een van de strijdpunten van de tweede feministische golf was: bij verkrachtingen er voor zorgen dat de rechters de verkrachter zouden aanpakken en niet het slachtoffer;

en je beperkt anderen. En dat is erger, want als je jezelf wilt beperken moet je dat in zekere zin zelf weten, al heeft dat wereldwijd uitstralingen van de kwade intelligentie en de straf ervoor zul je niet ontlopen, die roep je zelf op. Maar jouw schuld wordt groot en groter naarmate je andere mensen beperkt...

Veel minder duidelijk is de schuld van: mensen die andere ontzien, van mildheid, opofferen, sparen, sussen schipperen, de waarheid met de mantel der "liefde" bedekken, enz.

Ook is de schuld van mensen niet duidelijk die anderen hun verantwoordelijkheidsbesef afpakken door kunst, religie, wedstrijdsport enz.

Altruïsten zijn zeer schuldig, vooral omdat ze er niet op gepakt kunnen worden: ze zijn zó goed voor anderen! Altruïsme bestaat trouwens niet. Zie 'LIEFDE'.

Ook zijn bijvoorbeeld allopaten zeer schuldig als ze mensen vergiftigen of nodeloos opereren, terwijl 'alternatieve' genezers deze mensen goed hadden kunnen helpen. Zij vertikken het om zich eens te verdiepen in hoe dat zit met energieën.

Men weet intussen wel dat ik zelf ervaring heb in vergiftiging door allopathische artsen, met slechts minder dan halve longen, terwijl bijvoorbeeld een homeopaat mijn longen al heel jong had kunnen genezen... (Ik hou mij aanbevolen voor reacties van mensen met ervaringen van medicijnvergiftigingen. Ook wanneer een familielid of iemand uit de vriendenkring daaraan overleden is. Misschien moet daar maar eens een zwartboek over gepubliceerd worden.)

En artsen en specialisten die zich niet (als groep) inzetten om oorzaken van ziektes aangepakt te krijgen bij de regeringen en andere

bestuurders. Ik had bv een brief over open haarden, vuurkorven, barbecues en parfums geschreven naar artsen en longspecialisten. Ik heb er 'gewoon' niets op teruggehoord! Die mannen hebben natuurlijk allemaal zelf een open haard!

Tot aan de 2^e feministische golf ongeveer kun je zeggen dat veel mensen, voorgeprogrammeerd als ze waren, onschuldig waren. Nu de vrouwenbeweging zoveel opengegooid heeft over die voorprogrammering, over hoe politiek het is en was om de gevoelens van de mens te misbruiken voor het bevorderen van alle machtssituaties, nu zou je kunnen zeggen: iedereen kan op de hoogte zijn. Iedereen die niet op de hoogte wil raken, heeft schuld.

Misschien kun je zelfs zeggen dat de mensheid, na al die miljoenen jaren, nu pas in de eeuw van de schuld beland is...

$&% $&% $&% $&% $&% $&% $&% $&% $

Naar: VERGEVEN: Want de religies die de zonde hebben uitgevonden, hebben daarna ook de vergeving moeten uitvinden.

Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com