Jezus zou "alles" zijn en God, dat wil zeggen: universeel. Dan moeten zijn werken en uitspraken ook universeel zijn. Of bidden in het algemeen, of dit gebed in het bijzonder universeel is kan je afmeten onder andere aan: "geldt dit voor iedereen in alle omstandigheden?" Als Jezus alles wist, had hij mensen niet leren bidden, laat staan hen een gebed geleerd als het onze vader. Dit gebed geldt niet voor iedereen en niet onder alle omstandigheden! Het geldt namelijk voor niemand.

En: als iemand in deze tijd de mensen probeert over te halen tot een dergelijk gebed zou hij uitgelachen worden. Vooral door feministes die er niets in herkennen voor vrouwen, maar integendeel weer merken dat mannen en de mannelijke norm overal over-HEER-sen.

Het is dan ook vreemd dat "theologen" die je beter "theologenaars" kunt noemen, of "theo-goochelaars" juist dit gebed hebben aangegrepen om als bewijs te dienen voor de absolute wijsheid en macht van Jezus.

Het gebed begint zoals het hoort:

In plaats van vrijmaken leren mensen door dit gebed soebatten, lees: ze maken hun eigen IK klein en wijden die aan die ander toe: "Jij bent zo groot ik ben zo klein hellup!". Het is opgebouwd volgens het beginsel van de kruidenierspolitiek: "eerst geef ik jou wat en dan moet je mij ook wat geven".

'Onze' is al een uitgangspunt wat teruggrijpt op de kuddegeest:

1. het spreekt van 'samen hetzelfde denken, voelen en willen';
2. het suggereert ook een gezamenlijk eigendom: de vader;
3. en een collectief denken;
4. het traint het gevoel in dat wij samen ergens voor stáán, een gezamenlijk doel hebben;
5. het doet een gevoel van veiligheid zich verder ontwikkelen.

Kortom: het doet het gevoel van kuddegeest ontkiemen en zich verder ontplooien: wij allemaal lekker samen met een lieve, zorgzame, barmhartige, strenge vader aan het hoofd. Dat we een gezamenlijk doel hebben, en dus een gezamenlijke 'identiteit', hetgeen geen identiteit is, maar een anti-identiteit.

Hier deed Jezus een nieuwe kuddegeest geboren worden, want dit soort kuddegeesten komt niet uit de dierenwereld, maar werd en wordt door mensen letterlijk in het leven geroepen: de kuddegeest is een intelligentie met veel gezichten.

Jezus manipuleert de mensen door op hun gevoelens te werken. Hij gebruikt hun behoefte aan een vaderfiguur, omdat ze nooit hebben geleerd zelf de verantwoording voor hun leven te nemen. Ze hebben van niemand hun eigen waarde geleerd en ook niet hun waarde met betrekking tot het universum.

Hij gebruikt ook hun behoefte aan "liefde" en aandacht, omdat ze nooit iemand hebben ontmoet die hen echt zodanig lief kon hebben dat hij of zij hen hun eigenwaarde boven kon halen. Dat is de enige goede aandacht: anderen helpen bewust en kritisch te gaan leven.

Op het woord "Vader" heb ik een paar aanmerkingen:

Na de dood echter zul je, als je niet kritisch leeft, maar als gelovige vertrouwt op een God die je liefdevol zal ontvangen, die jou van alles vergeeft, op een Jc die je zal redden, raar opkijken.

Met wat nuanceverschillen speelt dit godsbeeld door alle volkeren en culturen heen, zelfs in landen die men 'natuurvolken' noemt en waar de vrouw, naast de verzorging van het hele huishouden, tevens de kostwinster is en de man de hele dag op z'n luie kont ligt op het marktplein.

God 'vader' noemen suggereert ook liefde van Gods' kant. De vergelijking met een vader als liefhebber slaat volkomen de plank mis. Mannen zijn er niet toe in staat. Een enkeling in de huidige tijd, omdat mensen pas in, zeg, de laatste 25 jaar beginnen te ontdekken wat bewust en kritisch leven is, dat dat de volgende stap in de evolutie is die voor vrouwen zowel als voor mannen geldt! Dat is echter niet de stap die religies leren en als noodzakelijk voorhouden!

De mannen in het christendom hebben ook nooit een voorbeeld aan die 'liefdevolle' vader genomen: zijzelf hebben in de kerk door die 2000 jaren christendom heen niet leren liefhebben. De onbaatzuchtige, zelfopofferende liefde enz. is geen Liefde, want het produceert problemen en doet die groeien, het verandert situaties in de verkeerde richting omdat de waarheid niet boven tafel komt!

Deze nepliefde mensen aanpraten is vernederend en doet groot kwaad aan de mensen alsook aan het Universum.

Ik zag als kind al:

1. dat vrouwen wèl liefde moesten geven
2. en een voorbeeld waren,
3. maar dat jongetjes en vaders zo’n voorbeeld niet volgden,
4. al werd er nog zo hard over gepreekt…
5. dat liefde-preken en ook die over nederigheid en eenvoud altijd tegen vrouwen gezegd werden;
6. en geen enkel beroep deden op mannen.

Als kind zag ik al veel, maar durfde dat zelfs niet voor mezelf te erkennen, want die priester wist het toch beter! En Jezus ook… Zie je de frustraties, de ziektes al ontstaan?

Trouwens: het moederbeeld en vrouwbeeld zijn door de nepliefde ook zwaar verwrongen en tot een politieke figuur verworden. Vrouwen worden met 'liefhebben', opofferen, klaarstaan, wegcijferen ver-een-zelf-igd. Dit beeld van wat dan liefde zou zijn is misbruikt in alle religies. Tot grote schade voor gelovigen. Het is tot een zo dwingend ideaalbeeld verworden, dat vrouwen het niet kunnen halen: zo groots liefhebben. De hele hulpverlening is erop gebouwd: het ideale moederbeeld, waar geen moeder aan kan voldoen en waardoor dus mensen min of meer zwaar beschadigd raken.

Bovendien wordt deze eis gesteld aan vrouwen en niet aan mannen: die kunnen wat dat betreft overal en ten alle tijde op veilig spelen.

Helaas blijkt uit de bijbel dat Jc zo'n zelfopofferende liefde niet alleen predikte, maar ook bezigde: zijn zorg voor armen en zieken bv. Hij was als man daarin wel een gigantische uitzondering. Dat is degelijk misbruikt door de christelijke kerken: het zou onhaalbaar zijn voor gewone gelovigen, maar ze moesten er wel naar streven. Vooral de vrouwen… Ik herinner mij, als door broertjes gepest en door vader geminacht en ontkend kind, dat ik bij een preek over liefde mij afvroeg of broertjes of vaders dan niet lief hoefden zijn! Dat vraagteken echter zette ik gauw weg, want die priester, de kerk wist het immers beter! En daar zette ik opnieuw een stuk ziekte vast in mijn lijf!

Ik zei eens tegen mijn toenmalige vriend, een pastor: "Jezus was een uiterst vrouwelijk mens!" Hij keek me verbijsterd aan en weg was de vriendschap!

Zo'n vader moet dus niet, maar God als moeder moet dus óók niet: opofferen, ontzien, mensen sparen, vrede omwille van de 'lieve' vrede is slecht voor iedereen. Is ook slecht voor wat ik Het Grote Gebeuren noem. Of Goede Intelligentie. Want deze Intelligentie heeft kritische mensen nodig om zelf aan te groeien, zich te ontwikkelen. Wie daarvoor niet kiest, doet de Kwade Intelligentie groeien. En dat geldt per moment, per situatie. Zie meer hierover in mijn boek 'De Goede en de Kwade Intelligentie'.

Dit gebed suggereert dat (volwassen) mensen een vader nodig zouden hebben. Maar:

Het is in feite heel ver-neder-end om volwassen mensen te suggereren dat ze kinderen zijn en een vader nodig hebben!

Het is ook betuttelend: je hebt emotionele macht over anderen, omdat jij het altijd beter schijnt te weten en nu maak je daar misbruik van door in hun lichaam en hun leven in te grijpen en hen advies te geven.

Aan de andere kant voelt het voor iemand die andere adviezen geeft wel lekker! Je staat boven die ander(en) en je hebt macht en kunt ze van alles 'wijs' maken.

Als kind vond ik het al vreemd:

1. God is overal;
2. wij zijn kinderen van God.
3. maar toch was die god onbereikbaar.

Ik voelde dat goed aan, want zo'n god bestaat niet.

Ik was al vroeg een na-denkertje… Toen was er echter geen ruimte voor kinderen om met ze te praten en hen te begeleiden in dat na-denken. Dat zat niet in de cultuur van het opvoeden. Na-denken mocht niet in de kerk en kritische vragen stellen nog minder…

Nu weet ik dat mensen veel meer zijn dan kinderen van God: ze zijn fractaal die God(in) zelf en ontwikkelen hem/haar per moment dat ze een goede keuze maken. Ze brokkelen zijn/haar energieën af door elke verkeerde keuze. Elke keuze van de mens is òf voor zichzelf òf tegen zichzelf en vandaaruit voor of tegen de Goede Intelligentie.

Die waarde was onbekend in alle tijden. Iets ervan proefde Jezus wel, maar hij dacht dat hij de enige was en preekte dat ook. Zodoende kon hij de mensen niet duidelijk maken dat ze allemaal fractaal die 'vader' waren en die God mee opbouwden of afbraken per keuze.

Er wordt mensen alleen al in deze twee woorden van alles aangepraat, niet bewust gemaakt. Aanpraten werkt van buitenaf en brengt ideeën en idealen naar binnen toe. Dat is een grote verarming en werkt rechtstreeks tegen de natuur in. Het doet kwaad aan het Universum, want in plaats van dat de Goede Intelligentie geholpen wordt, krijgt de Kwade Intelligentie een berg energieën en dus groeimogelijkheden toegespeeld van onvolwassen gehouden mensen tot vèr in de toekomst, 2001 jaar ver…!

Bewustmaken haalt het kennen van mogelijkheden en onmogelijkheden van diep binnenuit naar buiten. Het doet de mens zich ontwikkelen en vandaaruit het Universum tot ver in de toekomst!

Ik heb veel mensen veel te vroeg zien sterven, ver voor hun natuurlijke dood,

Door mensen te leren bidden, dus ook door dit gebed, leer je ze niet dat ze zichzelf moeten vrij maken, dat ze alles moeten loslaten. Als ik zeg 'moeten' dan is dat iets wat noodzakelijk is voor mensen, dan is dat een natuurwet. Het is moeten òf ziek worden en andere en situaties en God, oftewel Het Grote Gebeuren ziek maken.

Alles loslaten wil zeggen: alle aangeprate ideeën en idealen, alle emotionele afhankelijkheden, die ontstaan zijn door frustraties vanaf de conceptie, onderkennen en af-leven. Ik versta onder af-leven: bewust met alles kritisch en eerlijk omgaan, ook met de gevolgen van je gedrag enz.

Dat komt onder zware druk te staan als je in God, in het Universum een 'vader' moet erkennen.

Dit gebed is een goed voorbeeld van hoe je mensen emotioneel kunt manipuleren. In feite doe je niets anders dan een auto proberen te verkopen.

Deze twee eerste woorden brengen mensen al in de war:

1. ze pakken de mensen hun verantwoordelijkheidsgevoel af;
2. mede door de kuddegeest te bevorderen;
3. ze nemen de mensen ook het zelfbeslissingsrecht af;
4. ze nemen de mensen het zelfrespect af;
5. de mogelijkheid om emotioneel onafhankelijk te leven;
6. aan de andere kant wordt het verantwoordelijkheidsgevoel de verkeerde kant op gericht: van binnen naar buiten naar een 'hoger' wezen;
7. ze richten dat verantwoordelijkheidsgevoel naar andere mensen: 'onze'. Dat betekent: waar de anderen naartoe bidden, moet ik ook naartoe. Wat die beslissen en kiezen moet ik ook kiezen en beslissen.

Inhoud: Hemel 1, 2, 3. Verschijningen. Sprookjes.

"Hemel" Dit is zeer verwarrend. Dit suggereert dat er een plaats is waar God zou zetelen. Een plaats buiten de mens, vèr buiten de mens. Dit is een voorbeeld dat je alleen maar dingen mag zeggen die je zeker weet. In dit geval is dit een vaag begrip die voor veel uitleggingen vatbaar is. Het is ook niet te controleren of het waar is. En alles wat je niet in je lijf en leven kunt controleren moet je bij voorbaat niet geloven.

Door mensen vage ideeën aan te praten doe je kwaad, want ze geloven iets wat buiten henzelf staat en schriftgeleerden kunnen er allerlei fantasien aan toevoegen, net naar het hen, net naar het het belang van HUN kudde, het belang van HUN macht uitkomt.

Dat God ergens anders zit, is ook enerzijds altijd zo uitgelegd, al probeerde men anbdersijzds ook uit te leggen dat God overal was. Het was zelfs het antwoord op een van de eerste vragen van de catechismus vroeger! Ik herinner mij dat ik als klein meisje me al afvroeg;

Maar ik kon er geen weg mee en stopte die belangrijke vraag dus diep weg in mijn lijf.

Ik kwam met mijn gevoeligheid en mijn intellect wel toe aan de vraag hoe ik dan om zou moeten gaan met die God in mij, maar daar wist ik al helemaal geen raad mee… Zie je het begin van ziektes al aankomen, terwijl ik het zó goed door had!

Dat God ver weg zou zitten:

Dat God, het Universum iets van onszelf is, dat hij/zij niet àf is, dat hij onze energieën nodig heeft, dat wij hem/haar mee ontwikkelen, dat wij die verder vervolmaken, ver-VOL-maken, kon hij niet bedenken. Dat klopt ook, want Jc wist niet hoe het lichaam werkt. Hij kon de mensen niet leren: 'ga af op je rotgevoelens, want die willen de waarheid in jouw eigen lijf en leven naar boven halen.' Misschien voelde hij het wel in zijn eigen lijf, maar kon het niet verwoorden. Dus gebruikte hij verhaaltjes, zeer gebrekkige verhaaltjes. En zoals het met verhaaltjes gaat: die kun je op allerlei manieren uitleggen, net zoals het jou uitkomt.

Als je een boodschap hebt en die in een roman of verhaal uitwerkt, kan de boodschap vaak op 10 verschillende manieren uitgelegd worden.

Natuurlijk is het na de dood niet met de mens afgelopen! Dat is onlogisch. Iedereen voelt dat er een IK in hem/haar huist. Dat die Ik iets is dat zich ontwikkelt aan de hand van het lichaam en haar signalen. Die Ik gaat niet verloren. dat is onlogisch.

Maar hoe het er na de dood dan uitziet? Mensen die bewust en kritisch leven zullen je zeggen: "het zal me worst wezen wat er na de dood is! Ik weet dat ik zo goed mogelijk omga met mijn mogelijkheden en onmogelijkheden, dat ik door kritisch te leven mezelf ontwikkel als MENS en vandaaruit anderen mensen steun en situaties ten goede verander! Dus weet ik zeker dat ik straks goed terecht kom. Of er reïncarnatie bestaat zal me ook worst wezen!"

Ik weet niet hoe het er na de dood uitziet voor mensen die niet bewust leven, maar zich vastklampen aan hun bezit, hun wetenschap, hun cultuur, hun kunst, hun kudde, hun religie. Ijk vrees alleen dat mensen die emotioneel, met hun gevoel en hun ik aan van alles en nog wat vast zitten, er na de dood aan vats bliuven zitten. Of er eemnn mogelijkheid is je er dan alsnog uit los te maken weet ik niet: je hebt immers je lichaam niet meer om signalen af et geven…

Ik heb diverse verschijningen gehad van mensen na hun dood:

Ik heb ook dieren gezien na hun dood: mijn konijntjes Woppie, Snoetje, Beertje, Deetje.

Ik kon deels met mensen en dieren communiceren. Deels niet omdat ik niet wist hoe dat moest en/of omdat zij dat niet wisten.

Veel mensen zien iemand na hun dood. Ze horen een muziekje wat hen verbond of krijgen andere signalen van plotseling opengaande deuren of uit- en aanfloepende lampen. Altijd voelen ze dan dat het een signaal is en wat de bedoeling is: een excuus, een stuk verdriet wat niet be-leef-d is en ook van wie het afkomt. Gelukkig kan je tegenwoordig over die dingen praten. Tot voor kort verklaarde iedereen je voor gek, ook al omdat het het christendom onderuit zou halen en dat doet het ook!

Mede naar aanleiding van dit gebed, wat zo'n beetje een van de kernen is waar het christendom om draait, zijn de sprookjes over 'hemel' enz. verzonnen om mensen met een kluitje in het riet te sturen. Dat kan omdat de religies op dit terrein eigenlijk geen antwoord hadden/hebben waar mensen mee verder konden. waar mensen mee VERDER konden. Uit de sprookjes die de religies vertellen blijkt hun beperktheid. Uit die sprookjes blijkt de beperktheid van de verkondigers, en zelfs de beperktheid in menszijn van de profeten en messiassen die die religies begonnen. Ook blijkt uit wat Jc allemaal zei over de vader en zo en over 'wie mij volgt zal het eeuwige leven hebben' zijn beperktheid als mens.

We mogen het hem niet kwalijk nemen: hij had niemand waar hij zelf wat van leren kon (tenminste, dat blijkt niet uit de geschriften… Misschien had hij vrouwen als zijn eigen moeder, als Martha, maar wilde hij niks van haar leren?), hij had een weg gevonden die nu veel gebruikt wordt om mensen te genezen. Die manier wordt hedentendage echter niet 'vader' genoemd, maar 'kosmische energieën'.

Over andere profeten heb ik het maar niet, want die waren nog beperkter dan JC. Als je dit boek uit hebt en, waar ik op stá: hebt gecontroleerd in eigen lijf en leven, kun je aan de hand van de na-de-dood-fantasieën van religies hun beperktheid (h)erkennen. In welke religie je ook bent opgevoed.

Inhoud: Lofzingen. Uw naam. Worde. Geheiligd.

Hier begint het lofzingen en het omkopen, de kruidenierspolitiek. Volgens dit gebed moet je eerst iemand naar de bek praten, slijmen, bewonderen om iets wat hij goed kan of mooi doet, waar hij zich zo voor inzet en zo, hoe sterk en een doorzetter hij wel is, om iets gedaan te krijgen. God echter heeft geen lofzangen nodig, geen geslijm, geen omkooppraktijken. Integendeel: daar breng je de Goede Intelligentie schade mee toe en daardoor ook alle mensen. Vooral die in je meest naaste omgeving. Je voedt bovendien de Kwade Intelligentie.

Hier begint een manipulatie die inspeelt op het emotionele gegeven dat, zodra je iemand een naam geeft, hoort hij of zij bij jou en heeft emotioneel gezien al meer waarde voor jou dan voordat hij of zij een naam had.

Maar zodra je iemand of iets een naam geeft, beperk je hem of haar of het dier of het ding. Hij blijft beperkt tot jouw leef- en denk-wereld. Dat is ook zo met Godsideeën. God zou geen naam moeten zijn, maar uitsluitend een aanduiding van een dimensie. Geen hogere dimensie, maar een volgende dimensie: God is niet hoger dan wij.

'Worde' is een wens en er staat geen 'ik' bij, dus dat moeten anderen doen. Het lijkt, alsof jij het zelf al doet, omdat je die wens uitspreekt, anders kende je die wens niet. Maar dit kun je weer op allerlei manieren uitleggen, dus kun je zelf de dans ontspringen.

'Worde' betekent tevens iets van de toekomst, niet iets van hier en nu.

Uw naam worde 'geheiligd': dat betekent dat de rest van God die wens 'worde geheiligd' niet krijgt, alleen de naam…

'Geheiligd' veronderstelt dat anderen God heilig moeten gaan vinden.

Wat betekent 'heilig'? Opnieuw een term die verwarring zaait. Er zitten allerlei ideeën achter en er worden verscheidene fantasieën door schriftgeleerden uitgepeurd. Ideeën die niet waar zijn.

Onder het werkwoord heiligen verstaan veel mensen heel-maken. Ik vind dat terecht, maar het christendom heeft er een potje van gemaakt. Want heiligen moet je allereerst jezelf doen. En niet gaan bidden of zingen dat een ander geheiligd worde. Wat je zelf moet doen moet je ook niet afschuiven op een ander.

Er is maar één heiliging die God nodig heeft en dat is dat mensen door eerlijk en kritisch leven het Universum energieën bezorgen waardoor die zich verder kan ontwikkelen. Dat is: een nieuwe leefvorm creëren. En verder doen groeien.

Inhoud: Uw rijk. Laat toekomen.

Hoezo Rijk? Welk rijk?

Wie is er de baas in dat rijk van de 'vader'? Wat kun je er verwachten? Hoe kun je er komen? Kun je dat zelf niet bouwen?

Niemand weet wat ermee bedoeld wordt en dus wordt het aan alle kanten verschillend uitgelegd. Dat idee over 'rijk' is door het christendom driftig misbruikt door er die hele hiërarchie aan vast te koppelen. Niet alleen in de 'hemel', waar God de scepter zwaait, geholpen door en alleen bereikbaar via Jezus en Maria, maar ook op aarde: paus, bisschoppen, 'theologen' (die echter niets van God weten., alleen van de schriften, dus zijn ze eigenlijk schriftgeleerden), pastoors, kapelaans, paters, broeders, dominees en andere voorgangers.

Dit zijn allemaal hokjes en bevorderen tot in onze tijd, dus al die verdoemde en verdoemende eeuwen door; de hokjesgeest. En dus ook de kuddegeest.

'Laat toekomen uw rijk' zeggen de protestanten. Dit is een order, een bevel. Het moet een wens voorstellen, maar dat is het niet.

In de katholieke kerk baden we altijd (ik dus niet meer!) 'uw rijk kome'. Dat is ietsje beschaafder dan 'laat toekomen'. Het geeft een wens weer zowel naar jouzelf toe alsook als wens voor de vader: dat die geroemd en geëerd mag worden.

Met 'Uw rijk kome' hou je opnieuw de boot af: anderen moeten dat doen. Je ontkent er je eigen verantwoordelijkheid mee en kunt alledaags alle kanten op. Bovendien hou je jezelf afhankelijk, want je kunt altijd op veilig spelen, zowel omdat een ander het moet doen, alsook omdat jij iemand bent die bidt.

Dieper ligt: die ander mag opdraaien voor jouw fouten, doordat je op veilig speelt.

Nog dieper ligt hoop! Hoop op een beetje deel mogen nemen aan dat rijk. Vooral als je maar vaak genoeg bidt en je probeert te houden aan wetten en normen die de schriftgeleerden (theologen) jouw voorhouden. Dit is dus een tweeslachtig stukje gebed: enerzijds God iets toewensen en anderzijds je hoop opkrikken, dus valt dit stuk ook onder emotionele zelfbevrediging. Ik gebruik dit " emotionele zelfbevrediging" in plaats van 'egoïsme', omdat egoïsme voor volwassen mensen brood-nodig is, maar er geen andere term is voor wat Men onder egoïsme verstaat.

Mensen hebben geen hoop nodig: ze hebben andere mensen nodig die hen verder helpen in de volgende stap van de evolutie.

Hier kan je een half boekwerk over schrijven. Het is weer een wens. Maar een slechte voor jou, want jij voelt heel goed dat je zelf daaraan mee moet doen.

Het is ook een soort overgave, dat je dat dan wel wil doen.

Wat is de wil van de 'vader'? Dat je je houdt aan de regels en probeert daarin te groeien, dat je in hem blijft geloven en je mag zelfs op hem vertrouwen.

In zekere zin is het waar. Alleen: je moet niet spreken van 'wil van de vader', maar van natuurwetten. Dan wordt alles veel eenvoudiger om te controleren en te zeggen en jezelf en anderen bewust van te (helpen) maken!

Hiermee geef je God niet alleen macht in de 'hemel', maar ook op aarde. Als je dit wenst, erken je zijn macht over jou.

Heel de verwarring over 'hemel' wordt nu ook op onze leefsituatie, de aarde overgebracht. Inclusief hiërarchie, wetten, normen enz.

Hoe weet Jc dat het op aarde is zoals in de hemel? Dat God de wetten voor de aarde hetzelfde wil doen gelden als voor de hemel? Heeft hij dat gecontroleerd?

Waarom zou het op aarde hetzelfde moeten gaan als in de hemel?

Dit stuk roept vragen op en dan moet je er vraagtekens achter zetten en niet rusten tot je de waarheid boven tafel hebt.

Hier zit eveneens weer de hoop achter dat anderen het op aarde zullen doen zoals het in de hemel zou zijn. Niet hoe jijzelf voor jouzelf allereerst een hemel opaarde moet maken, omdat dat een natuurwet is en vandaaruit een hemel op aarde voor anderen omdat dat hoort bij diezelfde natuurwet.

Inhoud: Geef ons. Heden. Ons dagelijks brood.

'Geef ons heden ons dagelijks brood,' hier begint de andere kant van het gebed, van de op-hemel-ing, de kruiperij, de omkoperij: eerst de lofzangen en de goede wensen, maar nu begint dat waar het eigenlijk om draait: je moet je zin hebben.

'Geef ons' leert de mens niet dat hij/zij zelf bewust moet leven om de dingen te krijgen die hij/zij nodig heeft. Het maakt je afhankelijk van de goede bedoelingen van een ander en dat je maar moet afwachten of die jou goed-gunst-ig gezind is.

Dit 'geef ons' klinkt niet als een smeken, maar meer gebiedenderwijs en zo is het ook bedoeld: 'ik heb jou lofgezongen, ik heb jou allerlei moois toegewenst, ook de bevordering van je macht, dus nou geef mij maar wat ik wil'.

Nu dus, a la minute.

Recht voor z'n raap: geef ons te vreten. Uitgelegd is vaak dat dit natuurlijk veel meer omvat dan brood alleen, maar dat het meteen een vraag is naar zegen over alles van het dagelijkse leven.

Welnu: als je kritisch en eerlijk leeft, haal je vanzelf alles naar je toe wat je nodig hebt, dus dat soort dingen vragen is onzin.

Alles valt je toe: toeval… Een natuurwet is: je haalt naar je toe wat je nodig hebt en op de tijd die goed voor je is. Zo zit het Universum, de Goede Intelligentie, Het Grote Gebeuren in elkaar en niet anders.

Inhoud: Schuld 1. Schuld 2. Schuld 3. Schuldgevoelens. Onnodige Schuldgevoelens. Als de dood. Geen schuld? Onze schuld. Vergeven.

Het leven zou zo eenvoudig kunnen zijn, zo vanzelf kunnen gaan. Maar het is voor velen zo verschrikkelijk moeilijk! Mensen zitten zó vol schuldgevoelens, vooroordelen, principes, leefvoorschriften enz. dat er van de Waarheid niet veel te ontdekken valt. En anderen zouden zich vreselijk schuldig moeten voelen, maar zijn er gevrijwaard van, omdat de eisen aan hen anders zijn dan aan de 'schuldigen': voor hen is alles vanzelfsprekend. Een man voor wie zijn werk belangrijker is dan het mee opvoeden en verzorgen van zijn kinderen en belangrijker dan de zorg voor een goede relatie met zijn vrouw, is buitengewoon schuldig, maar hij voelt zich niet zo!

Over schuld hebben of niet, over een ander de schuld kunnen geven of niet valt nog heel wat te zeggen. Allereerst dit: het is tegenwoordig een kunstje om het woord schuld niet te willen gebruiken of horen. Vooral in de hulpverlening niet. Dat is een politieke stunt, want dan wordt het wel bedoeld, maar de ander kan zich nu niet voldoende duidelijk uitspreken omdat dat woord verboden is. Zo hou je mensen ook klein.

Schuld en be-schuld-igen, wat betekent: iemand met schuld beladen, zijn vreselijke uitvindingen die nauwelijks bij dieren voorkomen. Mensen met huisdieren herkennen het wel eens. Dat merk ik bij mijn konijntjes: ze mogen niet in de slaapkamer komen. Ze doen alle moeite om wel onder dat bed te kunnen zitten! Als ik ze betrap, vliegen ze pijlsnel de kamer uit en gaan ergens anders in een hoekje zitten! Schuld en be-schuld-igen komen oa. voort uit de ziekmakende ideeën over liefde en volmaaktheid.

Een pastor zei, toen een groepje 'progressieven' hem duidelijk probeerden te maken dat er maar weinig èchte schuld bestond, dat het gaat om menszijn en niet om wetten, normen, regeltjes en dogma's vanuit Rome, en dat hij dat in zijn preek zou moeten verwerken: 'dat willen de mensen niet horen.' Dat is: de mensen naar de bek praten, een bek die verkeerd staat, en dat is keihard! Je kunt voortgaan met je vast te klampen aan schijnzekerheden en luchtkastelen, illusies, beloftes van anderen, aan emotionele banden die je hebt met anderen en situaties, kunst, sport, je werk, je geloof enz. Je kunt je dan zelfs vast blijven klampen aan de schuld van je ouders. Vooral die van je moeder, aan angst voor de dood ook, aan wroeging, aan ik-durf-niks. En je kunt je vast blijven klampen aan een verlosser, een barmhartige god, een ideaalbeeld.

De vele schilderijen die er bijvoorbeeld van het lijden van Jc gemaakt zijn, zijn zelfs duidelijk met een zekere wellust gemaakt... Ze zijn bedoeld om mensen zich schuldig te laten voelen aan dat lijden, die dood... De hele passions-gekte in de lijdensweek is bedoeld om de mensen die wroeging te geven.

Ik begin met het tweede stuk van "vergeef ons onze schuld". Namelijk met 'schuld'. Je moet eerst weten wat schuld is om over vergeven te kunnen praten.

Wat is schuld? Welke schuld en waaraan? Het woordenboek zegt: 'het begaan hebben van of het medeplichtig zijn aan een 'verkeerde daad'. Schuldig ben je aan overtreding en/of veronachtzaming van wetten, normen en leefregels, voorgeschreven door de staat, culturen en kerken. Die wetten enz. worden begeleid door lijsten van beloningen en straffen.

Dan moet je het eerst hebben over: wat is een verkeerde daad? Wie bepaalt of een daad verkeerd is? Als ik als getrouwde vrouw besluit dat het voor mensen belangrijk is om met veel mensen een relatie te hebben, omdat je van veel mensen veel kunt leren, is dat dan verkeerd? Je zou kunnen zeggen dat het een politieke truc is van kerk en staat om mensen in één-één-patroontjes voor eeuwig vast te leggen! Dat is de beste manier om ze klein en manipuleerbaar te houden. Dat daaruit automatisch bijbehorende ziektes ontstaan, die uiteindelijk ten laste van de staat komen, wordt niet gezien. Dat de kerk, als die twee eenmaal netjes kindjes in die kerk hebben grootgebracht, hen niet verder helpt in hun menszijn en hen niet geneest van allerlei beschadigingen, maar daarentegen die mensen kan missen als kiespijn, behalve hun geld natuurlijk, wordt de laatste jaren pas duidelijk.

Of iets verkeerd is of niet, wordt niet door de mensen zelf bepaald, maar door structuren zoals religies en culturen, maatschappij en wetgevers. En de mensen die hen namens die structuren spreken en handelen en zichzelf en anderen controleren, oordelen, veroordelen.

Schuldgevoelens komen vaak voort uit falen, fouten maken, gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel enz. in zo'n structuur. De uitdrukking is niet voor niets: in een harnas van schuldgevoelens gevangen zitten:

Als je je bijvoorbeeld schuldig voelt omdat je een 'slechte' moeder bent geweest, dan zit je er in gevangen en je blijft gevangen in de macht van je kinderen; van je religie, die hier gretig op inspeelt; en zelfs van hulp-verleners. Die chanteren jou daarmee tot in lengte van dagen.

Als je niet weet dat iets verkeerd is, heb je dan schuld? Je moet het zo zien:

- als je niet beter wist, heb je geen schuld;

- als je niet beter wíl weten, heb je wel schuld.

Misschien voel je je schuldig, lijd je onder wroeging over dingen waar je niet verantwoordelijk voor was. Dit is weer iets om in je door te laten werken, want we hebben het precies andersom ingetraind gekregen. Je hebt geleerd je dagin daguit over dingen verantwoordelijk te voelen, terwijl je er niet verantwoordelijk voor bént:

a. omdat het niet met jouw leven te maken heeft;

b. omdat het verleden tijd is. Dat hoor je zo vaak: 'ik stel jou verantwoordelijk voor wat gisteren, vorige maand, 30 jaar geleden gebeurd is.' Maar dat kan dus niet: dat is voorbij, daar kun je niets meer aan veranderen. Je kunt alleen anders met de gevolgen omgaan.

c. ga je verkeerd om met de gevolgen, dan heb je schuld, maar alleen aan dat verkeerd omgaan, omdat je beter kon weten.

Schuldgevoelens zijn praktisch nooit terecht. Als jij jouw schuldgevoelens los kunt laten, af kunt leven: 'ik was toen zo, ik wist niet beter, ik koos toen wat ik dacht dat goed was..', of: 'de eisen die toen aan mij gesteld werden, waren veel te hoog, bovendien stond ik er op mijn eentje voor,' dan is dàt de Waarheid. En die is bevrijdend. Voor jouzelf, maar ook voor je omgeving.

Veel mensen lijden aan onnodige schuldgevoelens. Mensen hebben over de verkeerde dingen schuldgevoelens, tot ondragelijke wroeging toe, doordat hun geweten misvormd is: gericht op dingen die niet bij henzelf horen, hun verantwoordelijkheidsbesef is verminkt. Zoals moeders met hun emotioneel zwaar beladen driedubbele baan zich nodeloos schuldig voelen. Bij de fysiotherapeut zitten de wachtkamers vol met pijnlijke bobbelnekken, vastzittende schouders, rugpijnen. Ik weet daar alles van...

Mensen barsten van de onnodige schuldgevoelens en, wat erger is: wroeging. Wroeging krijg je als er iemand door jouw toedoen bijvoorbeeld ziek, invalide of gefrustreerd raakte of het leven verloor. Dat is een overweldigend schuldgevoel, waar mensen zó aan kapot kunnen gaan dat ze zelfmoord plegen.

Mensen, kinderen worden ziek door pesten op werk en school. Dat zou wroeging bij de pesters moeten veroorzaken. Mijn broers zouden wroeging gehad moeten hebben, want hun getreiter vroeger heeft een groot stuk van mijn leven getekend. Toen ik hen daarover schreef, hebben ze geen van beiden niet eens de moeite genomen mij terug te schrijven. Je kunt beter met een massa wroeging zitten dan alles ontkennen en dus wegstoppen. Dàt is pas schuld.

Het gebeurt ook nogal eens dat je ergens de schuld van krijgt waar je geen schuld aan hebt. Probeer daarover te praten. Anderen moeten jou de gelegenheid geven dingen uit te leggen. Daar heb je recht op, dus eis dat. Dat hoort zo bij volwassen mensen. Luisteren ze niet, dan draai je maar om en dan mag je zelfs zulke mensen uit je leven bannen. Ook al ben je 33 keer getrouwd.

Wat ik alsmaar niet begrijp is: mensen zijn er als de dood voor om erachter te moeten komen dat hun schuld niet iets van hen persoonlijk is, dat ze niet ergens schuld aan hebben omdat ze persoonlijk fout waren, fout oordeelden en fout kozen, maar dat ze ont-schuld-igd worden omdat de allermeeste fouten en brokkenmakerijen veroorzaakt werden doordat ze voorgeprogrammeerd waren, dat de schuld dus inderdaad NIET BIJ HENZELF ligt, maar bij de maatschappelijke, religieuze en culturele dwingende beïnvloeding. Dat ze niet fout zijn van nature, maar dat hun natuur, hun zuivere Gevoel hen afgepakt is en verwrongen tot het maken van ziekelijke keuzes en beslissingen.

Hoog gewaardeerde perfectionisten, heel precieze mensen krijgen later dikwijls een bepaalde vorm van parkinson. Ook mensen die 'het hoog in hun bol' hebben: ze hechten veel waarde aan status, bezit, omgangsvormen, de oordelen van anderen enz. Dat lijkt in de hersenen te zitten, maar dat precieze zit door hun hele lijf en leven. Dat voelden ze levenslang al: slordigheid mocht niet, dingen vanzelf laten gebeuren ook niet, mislukken, falen, ontslagen worden waren uit den boze. Deden ze dat wel, dan voelden ze zich schuldig. En schuldgevoelens zitten in je lichaam. Wie parkinson heeft weet dat heel goed.

Veel mensen zijn als de dood voor het besef dat hun ziektes, pijnen en problemen maatschappelijk en cultureel veroorzaakt zijn. En durven er al helemaal niet aan dat ze ook door religies veroorzaakt zijn. Ze krijgen nog liever zèlf de schuld van alles! Ze bidden liever nog eens extra het Onze Vader… Ze gaan echt nog liever te vroeg dood. Soms denk ik dat ze bang zijn voor dit besef, omdat ze dan degenen die hen zoveel aangedaan hebben, beter zullen begrijpen en dat ze dat niet willen: ze willen niets meer met die ander te maken hebben. Dat is gemakkelijker!

Bovendien vallen dan andere mensen door de mand, die waar ze zoveel 'aan te danken hebben' die zo 'lief' voor hen waren. Maar ook: als ze zo moeten gaan denken, zullen ze uit de boot vallen bij allerlei groepen waar ze inzitten: familie, werk, kerk, buren enz. De sociale controle is groot en de angst ervoor ook.

Aan de andere kant hebben mensen geen schuldgevoelens die ze juist wel zouden moeten hebben: treiteraars, verkrachters, mishandelaars, beulen, moordenaars, enz. De schuld van hen is wel duidelijk.

Terwijl Men aan de andere kant geen enkel schuldgevoel heeft over belangrijke dingen die Men nalaat en onbelangrijke tot slechte dingen die Men doet met grote overgave en plichtsbesef. Zoals mannen massaal hun vrouwen met de kinderen hebben laten zitten en dat nog altijd doen in allerlei culturen, zonder enig schuldgevoel. Zoals mannen in zaken over lijken gaan, zonder enig schuldgevoel, zoals drugshandelaren, wapenhandelaren direct en indirect letterlijk over lijken gaan, zonder enig schuldgevoel. Zoals allopathische artsen mensen vergiftigen met medicijnen omdat ze niet naar de natuurgeneeswijzen, naar o.a. de homeopaten en Ondevit-therapeuten en natuurgenezers/essen als ik willen luisteren, zonder enig schuldgevoel.

Maar ook: zoals moeders/echtgenotes/huishoudsters zonder enig schuldgevoel alles in het traditionele gezin onbetaald, zonder vrije tijd, altijd beschikbaar, zonder eigen woonruimte, zonder eigen vakantie, zonder pensioen enz. op de nek hebben gekregen en genomen, terwijl ze wel barsten van de schuldgevoelens over dingen die in "haar" taken fout gingen.

Vrouwen zijn door alle eeuwen en culturen heen beladen met bergen schuld die mànnen eigenlijk op hun nek hebben. Mannen met hun strenge kuddestructuren. Want, als het enigszins kan, wordt de schuld van de overspanning van de werknemer in de schoenen van de moederfiguur, zijn echtgenote geschoven.

Door die verkeerd verdeelde schuld beperkt je anderen. En dat is erger, want als je jezelf wilt beperken moet je dat in zekere zin zelf weten, al heeft dat wereldwijd uitstralingen van de kwade intelligentie en de straf ervoor zul je niet ontlopen, die roep je zelf op. Maar jouw schuld wordt groot en groter naarmate je andere mensen beperkt...

Veel minder duidelijk is de schuld van: mensen die andere ontzien, van mildheid, opofferen, sparen, sussen schipperen, de waarheid met de mantel der "liefde" bedekken, enz.

Ook is de schuld van mensen niet duidelijk die anderen hun verantwoordelijkheidsbesef afpakken door (het propageren en beoefenen van) kunst, religie, wedstrijdsport enz.

Altruïsten zijn zeer schuldig, vooral omdat ze er niet op gepakt kunnen worden: ze zijn zó goed voor anderen! Altruïsme bestaat trouwens niet. Zie mijn schrijfsels over Liefde op Internet en in mijn boeken.

Ook zijn bijvoorbeeld allopaten zeer schuldig als ze mensen vergiftigen of nodeloos opereren, zij vertikken het om zich eens te verdiepen in hoe dat zit met energieën. Terwijl 'alternatieve' genezers deze mensen goed hadden kunnen helpen, maar die krijgen geen poot aan de grond.

Men weet intussen wel dat ik zelf ervaring heb in vergiftiging door allopathische artsen, met slechts minder dan halve longen, terwijl bijvoorbeeld een homeopaat mijn longen al heel jong had kunnen genezen...

En artsen en specialisten zijn zeer schuldig die zich niet (als groep) inzetten om oorzaken van ziektes aangepakt te krijgen bij de regeringen en andere bestuurders. Ik had bv een brief over open haarden, vuurkorven, barbecues en parfums geschreven naar artsen en longspecialisten. Ik heb er 'gewoon' niets op teruggehoord! Die mannen hebben natuurlijk allemaal zelf een open haard!

Tot aan de 2^e feministische golf ongeveer kun je zeggen dat veel mensen, voorgeprogrammeerd als ze waren, onschuldig waren. Nu de vrouwenbeweging zoveel opengegooid heeft over die voorprogrammering, over hoe politiek het is en was om de gevoelens van de mens, vrouw èn man(!) te misbruiken voor het bevorderen van alle machtssituaties, nu zou je kunnen zeggen: iedereen kan op de hoogte zijn. Iedereen die niet op de hoogte wil raken, heeft schuld.

Misschien kun je zelfs zeggen dat de mensheid, na al die miljoenen jaren, nu pas in de eeuw van de schuld beland is...

"Onze schuld" houdt in dat er een schuld bestaat van groepen mensen. Men gelooft niet in collectieve schuld. Daar zit men fout mee, want die bestaat wel degelijk! Zodra men in een kudde zit en namens die kudde denkt, kiest en handelt, zit men bijna gegarandeerd fout. Dan is dat niet meer iets persoonlijks van jou, maar van de groep waar je bij hoort. Als je bv. je mond houdt op kantoor om niet ontslagen te worden, dan hoor je in de kudde kantoormensen. Zowel op jouw kantoor als in het algemeen. "Vergeef ons onze schuld" lost juist niets op, want de situaties en de bijbehorende eisen blijven groeien. Dit had Jc niet in de gaten.

Iedereen die kiest en beslist zoals hem/haar geleerd is in welke kudde dan ook, is collectief schuldig aan dezelfde fouten die anderen ook maken. Een kostwinner die zijn taken in huis niet opneemt, die niet op de eerste plaats een goede relatie met zijn vrouw/vriendin wil opbouwen, die zich niet verdiept in een goede opvoeding van de kinderen, is met al die andere 'vaders' collectief schuldig aan die mis-daad-en met alle gevolgen vandien. Een vrouw die volgens de regels van haar religie met een hoofddoekje loopt, is collectief schuldig. Een moeder die zich opoffert en wegcijfert is collectief schuldig en bevestigt de ziekmakende ideeën over liefde en volmaaktheid.

Religies zijn altijd goed geweest in de mensen voorhouden waar ze zondigen, wat fout zou zijn en wat goed. Gek is dat goede dingen vaak fout werden en worden genoemd en omgekeerd. Dat is iets van het Tweede Inzicht, van de maatschappelijke, 'religieuze' en culturele structuren.

Het 'christendom' is zo goed in vergeven. En in het verkondigen dat God zou vergeven. Dat houdt in dat er ook sprake is van schuld, want als er geen schuld is hoeft er niet vergeven te worden. Dat betekent dat het christendom dat wat vergeven moet worden zelf de mensen aangeleerd heeft! Zo is vergeven alweer een politieke truc, want dan wordt er niets uitgepraat en blijft alles bij het oude.

Uit mijn boek "Joannes XXIV": een fictieve paus die naar vrouwen luistert, haar dingen vráágt… :

Joannes had de Ik-figuur weggestuurd, omdat hij de consequenties niet aankon/aandurfde. Zij zat op station Termini in Rome te wachten op de trein naar haar vorige land: Nederland.

>>>>>>>>>>

Er zijn allerlei manieren om verkeerd gegane dingen recht te pogen te zetten: het zogenaamde goedmaken.

Bij deze woorden "vergeef ons" begint het goedmaken. Wat je fout gedaan zou hebben, moet door die vader vergeven worden. Hier gaat Jc er van uit dat vaders dat doen. Hetgeen dus niet zo is. Ook niet na 2 feministische golven! Ze kunnen niet eens goed met zichzelf omgaan, hoe kunnen ze dan weten hoe ze met kinderen om moeten gaan?

Niemand kan een ander iets vergeven. Vergeven is vergif: uitpraten, uitschreeuwen, inzien hoe en waarom iets zo gegaan en gedaan is. Dàt is noodzakelijk. Als je een ander om vergeving vraagt, voel je je waarschijnlijk machteloos, of je bent bv. niet geneigd om goed met de gevolgen van wat je deed om te gaan.

God vergeeft ook niets! Het Grote Gebeuren is gebonden aan natuurwetten en als jij op je tenen loopt, dingen inslikt, je gal niet spuwt, teveel op je nek neemt, je zout alles op en je vraagt daar God vergeving voor, dan blijven je toch kwalen ontwikkelen als koude voeten, maagzweer, galsteen, pijnlijke nekbobbel, nierstenen. Dat komt omdat je tegen je eigen natuur bent ingegaan en de gevolgen daarvan kan De Goede Intelligentie niet voorkomen!

De gevolgen van "vergeven" zijn desastreus: er wordt namelijk niets veranderd! Iedereen gaat op dezelfde wijze voort!

Niemand kan iets van een ander vergeven, ook al hebben ze je bijna vermoord. Mensen leren dat er zoiets als vergeven bestaat is op z'n minst mis-leiding Het is anders wel lekker makkelijk: je hoeft niet in te grijpen en je bek open te trekken, je hoeft van de andere kant niks anders te doen dan 'sorry' te zeggen.

Een 'vader' opvoeren die jou dingen vergeven kan, kan niet. Dan zit die vader hart-stik-ke fout: je stikt erin en je hart krijgt een ongewenste beschadiging. Ook de ander leert er niets van en de situatie verergert.]

Er moet gepraat worden en mensen moeten elkaar helpen bij het verwerken. Een vrouw die ontkend (ze mocht niet zèlf bestaan) en gekleineerd is door haar man, zou door diezelfde man geholpen moeten worden het te verwerken. 'Sorry' zeggen is niet genoeg: die pijn zit er nog lang en kan alleen bij beetjes verwerkt worden. Ik heb dit vaak zelf meegemaakt. Onder andere met Frans Saelman: hij kleineerde mij verschrikkelijk. Ik kon daar niet tegenop: hij had een groot overwicht en bovendien had ik de instelling dat:

1. ik nog van alles van hem moest leren;
2. onder andere door dat kleineren leren heen te breken en mijn bek tegen hem open trekken;
3. hij ook van mij dingen moest leren;
4. ik ga nooit weg bij iemand, tenzij die iemand met mij breekt.

Toen ik eraan toe raakte om inderdaad mijn mond open te doen, stuurde hij mij weg. Zo gaf hij mij de kans niet om alles te verwerken met hem samen. En dat gebeurde bij meer mannen. Bijna nooit bij vrouwen. Een enkelinge daargelaten.

Toen ik bij hem weg was, wist ik dat hij alles zou verliezen, want: als je eenmaal een belangrijke deur voor je eigen neus dichtgegooid hebt, gooi je er meer dicht en maak je jezelf het leven on-mogelijk. Hij is inderdaad alles kwijtgeraakt. Er is niets meer over van wat hij zelf begonnen was en wat uit had moeten groeien tot een wereldwijde beweging en groeiproces. Hij had overal te landen oude kerken moeten opkopen en daar de mensen inzetten die hem begrepen. Ik zeg niet: die hem 'volgden', want daar is nooit sprake van geweest! Wat hij begon is nu verzand in een grafje, waar aanvankelijk niet eens geld voor was om er een steen op te leggen. En de hele ziekenpraktijk van tientallen duizenden mensen is op nul uitgelopen… In zijn kerk, die het centrum van de wereld had moeten worden, zit nu een soortement van dominee.

Hijzelf heeft als geest nog geprobeerd om een woonplaats te vinden in het huis van een van degenen waar hij na mij ook mee gebroken had, maar die heeft hem weggejaagd. Ikzelf weet dat hij mij nog steeds diep haat.

Als iemand jou pijn doet, dan zit dat in je lijf. Als dat jarenlang gebeurt volgens een vast patroon, krijg je bijbehorende ziektes. Als zo iemand er achter komt dat er dingen fout gegaan zijn en dat denkt te kunnen oplossen met 'sorry' of 'ik deed het niet expres', of 'ik wist het niet', dan schiet jij er niets mee op. Als je het geluk hebt gehad om alles met een ànder samen te verwerken, dus niet met de veroorzaker, blijft de schuldige met zijn/haar verleden zitten, want dat zit hem/haar ook in het lijf ingebakken.

Voor iemand die jou jarenlang diep bezeerd heeft, kan je geen respect meer opbrengen. Daar hoef je je lichaam dus ook niet toe te dwingen. Veel mensen verstaan onder een ander vergeven: je lichaam ertoe zetten je eigen pijn en verdriet en vernedering opzij te zetten. Je mag je lichaam nooit dwingen tot bepaalde gevoelens. Ook niet tot 'liefhebben' en vergeven.

Ik hoorde een vrome vrouw, die vond dat haar tekort was gedaan door haar moeder, zeggen: 'ik heb het haar vergeven'. Maar toen een groepje huisvrouwen ter sprake kwam, klonk er ronduit zo'n koude haat in haar stem dat ik er van schrok! Omdat verder met die vrouw niet te praten was, heb ik er niets van gezegd. Dat had ik eigenlijk wel moeten doen. En nu wil ik mij verontschuldigen, zoals mensen dat graag doen: 'ik had wel… maar…'

Leef zó bewust en voorzichtig, dat je nooit bewust veroorzaakt dat iemand ziek wordt of (te vroeg) de dood vindt. Omdat heel kleine oorzaken gigantische gevolgen kunnen hebben, moet je in al je contacten, ook in het verkeer heel voorzichtig zijn.

Dat "leid ons niet in bekoring" alleen al is mensen op een dwaalspoor brengen: alsof het Universum mensen in bekoring zou kunnen brengen, of verleiden tot slechte dingen!

Wie weet hoe het met god zit, weet ook dat DIE ons niet in bekoring brengt, maar dat mensen dat doen

MENSEN! En mensen met hun zoethoudertjes, hun bezitterigheid, hun frustraties en geslijm, via hun economische en andere belangen, hun structuren, kuddegeesten enz. en niemand anders. Vandaar dat de laatste regel ook niet klopt:

Verlossen van het kwade kan het Universum ook niet: je moet in je leven zelf bewust omgaan met je gevoel en je situaties en de mensen om je heen. Wat er 'fout' gegaan is: daarvan moet je goed omgaan met de gevolgen ervan. Meer niet en minder ook niet!

Dat kwade komt van mensen en nergens anders van. En dat doen we zelf, aangeleerd, ingetraind. Een god kan daar niets aan toevoegen of afbreken, verlossen van...

Tussen haakjes: nare gebeurtenissen kun je niet onder het kwade onderbrengen. Nare gebeurtenissen zijn niet kwaad, tenzij ze door Kwade Intelligentie-dienende mensen veroorzaakt werden. En daar moet je god niet om verlossing voor bidden, maar die mensen en die situaties aanpakken...

Allereerst staat dit nergens in de bijbel: het is er door de protestanten aan vastgeplakt. Als ik God was zou ik erom in een deuk liggen en tegelijkertijd mijn stortvloed van tranen van verdriet over de aarde uitstorten. Zo is God echter niet: maar er werd al eeuwenlang en wordt nog dagelijks het Universum wel een hoop kwaad door gedaan!

Deze zin suggereert dat God iets met macht te maken heeft. God echter heeft niet meer kracht dan jij op dit moment en hij/zij heeft geen macht. Wat er gebeurt, gebeurt volgens natuurwetten. Wat er niet gebeurt ook. De "macht" die vooral mensen ,menen te ondervinden bij bv zikete of ongelukken of zo een redding die van "god "lijkt te komen, komt uit ó het universum., óf de Kwade Intelligentie. Vooral als er gebeden is weet men nooit zeker of het wel van de goede kant komt. Bidden is gevaarlijk: je weet niet van welke kant je energieën naar binnen haalt in je lijf en je leven…

God heeft geen macht, maar hij is zelfs afhankelijk van de energieën van bewust levende mensen.

De heerlijkheid. Wat daarmee bedoeld wordt is een raadsel. God is geen heer, dus ook geen heer-lijkheid.

Omdat men niets weet over eeuwigheid en dat daar vanuit de mens ontwikkeling in hoort te zitten, is deze uitdrukking een lachertje enerzijds en veroorzaakt een hoop ellende anderzijds!

Dit suggereert dat God iets met macht te maken heeft. God heeft geen macht. Hij/zij is gebonden aan natuurwetten. Die natuurwetten zijn echter tot veel verdere ontwikkelingen in staat dan geleerden en religies totnutoe aannamen.

God heeft niet meer kracht dan jij op dit moment hebt. Wat er gebeurt, gebeurt volgens natuurwetten. Wat er niet gebeurt ook.

God heeft geen macht, maar hij is zelfs afhankelijk van de energieën van mensen. Of zij al of niet bewust en kritisch leven. Elke beslissing die niet kritisch afgetoetst is, brokkelt Het Grote Gebeuren af en voedt de Kwade Intelligentie in plaats van de Goede.

De kracht van God van en voor jou, maar ook voor het hele Universum, houdt dan ook nauw verband met de energieën van van alles, maar vooral van die van mensen!.

De heerlijkheid. Wat daarmee bedoeld wordt is een raadsel. God is geen heer, dus ook geen heerlijkheid.

Zo is Jc met zijn "onze vader" geheel door de mand gevallen van een kritische vrouw, van de gehele natuur.

Hier kan beter "verschrikkelijk!" staan!