|
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
VERANTWOORDELIJKHEID
Inhoud: Verantwoordelijkheid 1.
Verantwoordelijkheidsgevoel en verantwoordelijkheidsbesef. Verantwoordelijkheid
2. Taken. Verwarring. Verantwoordelijkheid 3. Mogelijkheden en
on-mogelijkheden. Nodig hebben. Talenten. Over je grenzen.
Verantwoordelijkheid
1
Als jij het middelpunt
van je eigen leven bent en beseft dat je het in dit ene leven zelf moet maken,
krijg je ook in de gaten dat alleen jij verantwoordelijk bent voor je doen en
laten.
'Ver-antwoord-elijkheid'
betekent: je kunt altijd antwoord geven, verantwoording afleggen op vragen over
dat waar je verantwoordelijk voor was/bent, je kunt eerlijk antwoorden op
vragen over hoe jij met alles in je leven omgegaan bent en nu omgaat. Je hoeft
niemand naar de ogen te zien, je hoeft je mond niet te houden, je
kaken niet op elkaar te klemmen, je buik niet vol te laten zitten, niet op je
tenen te lopen enz. Je kunt op tijd pissig worden, iemand de huid vol
schelden, stevig op je poten staan, iemand de Waarheid in zijn gezicht
slingeren, mensen recht in de ogen kijken, niets op je lever hebben enz. Ik
zet deze uitdrukkingen vet, omdat ze met emoties, lichaam, energieën enz. te
maken hebben.
Dat de
verantwoordelijkheid loodzwaar weegt, komt omdat vanaf de eerste kreet ons
verantwoordelijkheidsgevoel misvormd is: we leerden ons verantwoordelijk te
voelen over wezen-lijk onbelangrijke dingen, dingen buiten onszelf, dingen van
andere mensen. Zelfs over dingen die aan de andere kant van de wereld gebeuren.
Van iedereen is het verantwoordelijkheidsgevoel verkeerd gericht. Zó is de mens
zwak gehouden, hoe 'sterkere persoonlijkheid', hoe zwakker als MENS. Vandaar al
die angsten.
Het is noodzakelijk dat
je jouw verantwoordelijkheid ként en aan het besef ervan wil voortbouwen.
Daarvoor moet je dan wel weten wat verantwoord leven ís. Het zit zó:
je bent uitsluitend verantwoordelijk voor je eigen
doen en laten, denken en voelen;
op dit moment. Wat gebeurt is is voorbij, daar valt
niets aan te veranderen en jekuntnog geen seconde vooruitzien, dus waarom je
druk maken over de toekomst?;
binnen jouw mogelijkheden;
met behulp van je onmogelijkheden;
van dit moment.
jouw verantwoording geldt alleen voor hoe jij nu met
de gevolgen omgaat van jouw verleden.
en hoe jij met de gevolgen omgaat van wat anderen
deden of lieten in jouw leven.
Dit betekent:
dat je niet verantwoordelijk bent voor wat er 2
seconden, of 30 jaar geleden gebeurd is. Dat is voorbij en daar verander je
niets aan: hier zit de factor tijd in. Het zit je echter min of meer diep in je
lijf ingebakken, en in die zin is het niet voorbij, maar nog kersvers. Dus het
is wél noodzakelijk oude dingen uit te pluizen, om oude koeien uit de sloot te
halen!;
je bent ook niet verantwoordelijk voor wat anderen
wel of niet doen of gedaan hebben. Jijkuntniet verantwoordelijk zijn over doen
en laten van anderen of over de groep waar je bij hoort/hoorde. Dat betekent
dat hele culturen, hele religies, werksituaties, leefvormen, idealistische
actiegroepen enz. ondersteboven gegooid worden. Culturen, religies,
werksituaties enz. zitten immers zo vol kuddegeest en groepsdwang, dat iedereen
zich verantwoordelijk voelt voor de doelen van de groep en voor mensen uit de
groep die een beetje of heel erg uit de boot vallen;
je kunt niet verantwoordelijk gesteld worden voor
jouw kind, dat in een onbewaakt ogenblik een knikker door de ruiten van de
buren gooit, of een kind van 16 dat ik-weet-niet-wat uithaalt. Trouwens: JOUW
kind kan ook al niet: het hoort van zichzelf te zijn;
jouw verantwoording geldt niet voor de gevolgen van
wat anderen deden/nalieten buiten jouw leven. Wel over of jij je inzet om
anderen bewust te maken van hun eigenwaarde en van hun verleden;
zo ben je ook niet verantwoordelijk voor je gezin,
je baan. Wel voor hoe je ermee omgaat;
een ander kan niet verantwoordelijk zijn voor jou,
alleen over hoe hij/zij met eigen mogelijkheden en onmogelijkheden, en
vandaaruit met jou en gezamenlijke situaties en alles in de wereld omgaat.
Het enige waarin je
verantwoordelijk bent voor wat anderen aanrichten, is alleen in hoeverre
jijzelf jouw cultuur, jouw religie, jouw kuddenormen en gedragsregels in stand
houdt en/of bevordert (tweede inzicht). Dat maakt jouw verantwoording
groot, want je móét uit gaan vissen in hoeverre je dat in het verleden gedaan
hebt en in hoeverre je dat alledaags nóg doet. Dat bewijst de noodzaak van het
tweede inzicht.
Bijvoorbeeld: als je op
je kantoor uitgebuit wordt en je laat je dat doen; als je als huisvrouw meteen
maar opvliegt om dat blikje bier te halen, of om die sokken te wassen; als je
begint te voelen dat godsdiensten allemaal groot kwaad zijn, maar je blijft
toch naar de kerk gaan en meepraten en meewerken; als je als arts er niet voor
uitkomt dat je mensen doorverwijst naar een 'alternatieve' genezer(es), omdat
je dan door je collega's... Dan hou je de kuddes in stand van kantoorbazen;
onderdrukking en uitbuiting van de huisvrouw; religies; artsen met hun
kuddecodes.
Maar jouw verantwoording
gaat niet verder. Zo gauw je de gevolgen van jouw eerdere kuddegedrag recht
gaat zetten, ben je je schuld aan het afpellen. Bovendien: als je niet beter
wist, heb je geen schuld. Als je niet beter wìl weten, heb je wel schuld.
Dit is weer iets om in je door te laten werken, want we hebben het precies andersom
ingetraind gekregen. Anders gezegd: misschien voel je je schuldig, lijd je
onder wroeging over dingen waar je niet verantwoordelijk voor was. Je hebt
geleerd je dagin daguit over dingen verantwoordelijk te voelen, terwijl je er
niet verantwoordelijk voor bént:
- omdat
het niet met jouw leven te maken heeft;
- omdat
het verleden tijd is.
Dat hoor je zo vaak: 'ik stel jou verantwoordelijk voor wat gisteren,
vorige maand, 30 jaar geleden gebeurd is,' maar dat kan dus niet: dat is
voorbij, daar kun je niets meer aan veranderen. Je kunt alleen, zoals ik
al zei, anders met de gevolgen omgaan.
Anderzijds heb je
taken die wel onder jouw verantwoording vallen en waar je niet geleerd hebt je
verantwoordelijk over te weten:
- mannen
die een kind verwekt hebben, hebben zich door alle volkeren,
culturen, religies heen en door alle eeuwen heen, niet
verantwoordelijk geweten over hoe ze met dat kind om moesten gaan:
zorg ervoor, zijn/haar voeding, emotionele zorg en opvoeding tot MENS
enz. Hier zeg ik even: let wel: ik zeg niet 'verantwoordelijk
VOELEN", want dan is er iets mis;
- je
hebt niet geleerd verantwoordelijk te zijn over hoe jij als MENS in je werk-, woon- en
al je leefsituaties zit;
- je
hebt niet geleerd verantwoordelijk te zijn voor de afbraak van de
emotionele gevolgen en andere beschadigingen van culturen en religies in
je eigen lijf en leven. Daar hebben nog steeds miljarden mensen schijt aan;
- je
hebt niet of zeer beperkt geleerd verantwoordelijk te zijn voor hoe jij
alledaags met het milieu omgaat: dat doe je als het jou uitkomt. Ook daar hebben nog
steeds miljarden mensen schijt aan, enz.
Het is jouw
verantwoording of je dingen op dit moment wel kùnt: als je bijvoorbeeld koppijn
hebt, kun je je niet concentreren, maak je mogelijk fouten die weer schadelijk
kunnen zijn voor jezelf en voor anderen. Het is dan verantwoord als je gaat
onderzoeken waar die koppijn vandaan komt en een goede geneeswijze uitzoekt die
jou helpt in plaats van dit lichaamssignaal te onderdrukken met allopathisch
vergif.
In bedrijven en andere
werksituaties, in religies, gezondheidszorg en onderwijs enz. zou Men jou
daarin aan alle kanten moeten ondersteunen, omdat het ook in het belang van het
bedrijf enz. is dat jij je werk voortaan zonder koppijn kunt doen. Als dat
bedrijf enz. tenminste met mens-vriend-elijke dingen bezig is. In een
munitiefabriek kun je geen koppijn genoeg krijgen. En ook niet als allopathisch
arts bij het voorschrijven van medicijnen die de lichaamssignalen onderdrukken,
in plaats van ondersteunen om de Waarheid boven te krijgen. En de gifspuitende
boer, de met allerlei smaakmakers en kleurstoffen voedsel fabrikant, de
bijbel-prekende pastor kunnen beter flink hoofdpijn krijgen dan de mensen met
vergif volstoppen via hun eten, resp. de mensen afhankelijk houden van allerlei
fantasieën over God en Jezus Christus, door preken, gebeden, meditaties en
gezangen, en door hen te laten geloven in plaats van hen bewust te maken van
eigen waarde en eigen Wijsheid enz. Zij allen zullen allerlei ziektes
ontwikkelen.
Daarbij komt dat meiden
méér leren verantwoord om te gaan met eigen en andermans/-vrouws leven dan
jongens. Jongens wordt zelfs verantwoordelijkheid geleerd over regelrecht
sléchte dingen zoals: eer, wat dus geen eer ís, wedstrijd-drang, ambitie,
streven naar ongevoeligheid/gevoelloosheid (hardheid), kuddegeest, genieten van
macht, van verkrachten, van treiteren, mishandelen, zelfs moord en oorlog. Alle
échte verantwoordelijkheden wordt jongens geleerd aan hun laars te lappen, er
schijt aan te hebben, door het Waarheidsbesef te misvormen, enz. Vraag eens of
en hoe ze later een vriend zijn voor hun vrouw/vriendin, over hoe ze denken te
zorgen voor een goede relatie met haar. Ze zullen je raar aankijken. Zie
bepaalde Oprah Winfrey-shows.
Anders gezegd: het enige
waar je verantwoordelijk voor bent is:
hoe ga jij alledaags,
met jouw mogelijkheden,
en jouw onmogelijkheden
van dat ogenblik om,
met wat jou overkomt,
met jouw situaties,
met de mensen om je heen;
hoe ga je NU om met de gevolgen van je eerdere doen,
zeggen, nalaten en verzwijgen;
hoe ga jij om met de gevolgen van wat anderen jouw
leven en jouw wereld aandeden en/of onthielden;
wat leer je eruit als mens?
En verder:
laat jou geen verantwoordelijkheden op je nek
schuiven door mensen die eigen verantwoording kwijt willen;
laat je echter ook geen verantwoording afpakken door
mensen die het beter menen te weten en die jou menen te kunnen zeggen hoe jij
leven moet: religies en culturen. Religies en culturen verzwaren de
verantwoordelijkheid van mensen. Hun hele bestaan is daarop gebouwd.
Verantwoordelijkheidsgevoel
en verantwoordelijkheidsbesef:
Ik maak voor de rest van
dit boek onderscheid tussen verantwoordelijkheidsgevoel en
verantwoordelijkheidsbesef:
verantwoordelijkheidsgevoel is
emotioneel/lichamelijk gericht op wat jou aangeleerd is dat hoort, zelfs móét,
en is emotioneel/lichamelijk gericht op je werk, je functies, je inzet, je geloof,
je liefhebben, je normen, je kuddes en (gedrags-)regels enz.
Verantwoordelijkheidsgevoel voel je in je lijf;
verantwoordelijkheidsbesef is gericht op wat écht
goed voor jou is, op wat jouw mogelijkheden en onmogelijkheden zijn op dit
moment, op bewust willen worden van wat jou verkeerd ingeprent/aangeleerd is.
En vandaaruit pas naar je medemensen toe, je wetenschap, je functies.
Verantwoordelijkheid
2
Deze visie op
verantwoordelijkheid komt voort uit de natuurwet. Elk ander
verantwoordelijkheidsgevoel is vals.
Als je
verantwoordelijkheid goed be-leeft, bevrijdt jou dat van verplichtingen, want
de ene keer zal je goed met de koffiejuffrouw om moeten gaan, de andere keer
met je directeur, dan weer met je kind, je oma, de belastinginspecteur, de
treinconducteur, de tiener, de junk, je dokter, de man vóór je bij de kassa, je
vriend, de masseuse... Niet meer en niet minder. Niks 'relaties': je hebt met
iedereen een relatie waar je mee in contact komt, zelfs met de schrijver/-ster
van je leesboek
Het bevrijdt je van de
loodzware druk van onoverzichtelijke situaties, van: 'die/dat komt éérst', ook
al ben je 13 keer getrouwd en heb je een piramide van 30 bazen boven je. Het
bevrijdt je van nodeloze schuldgevoelens, wroeging, zelfverwijt en verwijten
aan anderen, van dromen over toekomst en gepieker over problemen.
Het ver-los-t je van jouw
verantwoordelijkheidsgevoel vanwege verplichtingen: '...nou eenmaal getrouwd...
mijn baan... zo afgesproken... zo hoort het...' Die vallen weg, want die horen
niet in die natuurwet.
Het lijkt echter
gemakkelijker: verschil maken, want dan kun je dagin daguit in allerlei
situaties verkeerd blijven kiezen om je eigen verantwoording te kunnen
ontlopen, Zelfs: om die verantwoording te kunnen afschuiven op anderen. Het
alledaagse leven is vól van zulke momenten. Er bestaan zelfs spreekwoorden over:
'...zaken gaan voor het meisje... hemd is nader dan de rok... eigen haard is
goud waard...' Maar ook: 'wees toch verstandig... niet zeuren... stil maar
wacht maar alles wordt nieuw...'
Verantwoordelijkheidsbesef
is méér dan een lichamelijk gevoel. Je weet/herkent dat als iets universeels.
Taken
Veel van wat Men
'verantwoordelijkheden' noemt zijn geen verantwoordelijkheden, maar dat zijn
taken. Men verwart aldus taken met
verantwoordelijkheid. Jouw relaties, je huwelijk, huishouden, opvoeding van de
kinderen, je werk, je studies zitten vol taken, die je uit kunt voeren of kunt
laten liggen, die je aan anderen kunt toeschuiven of die je uitstelt. Het is
jouw verantwoording om te beslissen of deze taak wel goed voor jou en goed voor
anderen is enz.
Het is van wezen-sbelang
om taken en verantwoordelijkheid te leren splitsen, uit elkaar te leren houden:
taken kunnen veranderen en ingeruild worden voor
andere, verantwoordelijkheid verandert nooit;
je omstandigheden, je mogelijkheden,
onmogelijkheden, je behoeftes, je inzichten kunnen veranderen, maar je
verantwoordelijkheid nooit.
En als het goed is heb je
vandaag meer en beter inzicht dan vorige week of vorig jaar. En volgende week,
volgend jaar...
Het is heel handig voor
je om dagelijks eens het verschil in je gevoel te onderzoeken tussen taken en
verantwoordelijkheid. Schrijf er eens wat van op. Het peil van je zelfrespect
schiet omhoog!
Verwarring
Je kunt ontzettend in de
war raken doordat jouw mogelijkheden, taken en verantwoordelijkheidsbesef met
elkaar lijken te botsen. Ik zeg: lijken. In wezen botsten ze altijd al met
elkaar, en was je dus altijd al in de war. Maar je hebt dat braaf,
plichtsgetrouw, principieel, angstvallig, idealistisch, vredelievend enz.
weggestopt in je lichaam. Misschien (tientallen) jarenlang. Tot er iets
gebeurt, je leest iets, hoort iets, waardoor je in de war raakt.
Eigenlijk gebeurt er dan
dit: in je wezen, je IK, schiet iets los in een stelletje verwarde knopen in je
lijf èn je hersens. Maar verwardheid mag ook al niet in de zelfverzekerde
maatschappij. Bovendien liggen je taken en normen en gedragsvoorschriften al
voor je uitgestippeld van vèr voor je geboorte. Je rolde erin, zonder dat jou
verteld was wat er allemaal achter stak en zonder jou te vragen of je dit
eigenlijk wel wilde, of je het aankon, of het bij je paste. Dat geldt voor zo
ongeveer alle situaties en de sekse-rollen en functies waar je in zit.
Later heb je, als je de
politiek en de fouten in de systemen in de gaten krijgt, dan ook geen vragen te
stellen, want: 'je hebt er voor gekozen' en: 'wie a zegt moet ook b zeggen' en:
'van nature' en: 'je wordt er voor betaald' en: 'eigen schuld dikke bult'...
Dat soort uitspraken komt altijd van mensen die er een of ander belang bij
hebben dat jij in het oude patroon blijft doordabberen. Voor hun economische
belangen, hun eerzucht, hun gemak, hun gemoedsrust. En om hun principes en
idealen niet op te hoeven geven.
Toch kun je dan kiezen:
die verwarring verder ontwikkelen, erger maken en dan maak je jezelf voelbaar
zieker, òf die knoop in lijf, leven en hersens gaan ontwarren, eventueel met
behulp van anderen, en dingen gaan veranderen.
Mijn Moeder had veel in
de gaten, maar toch was ze nog vaak in de war. Zij echter poogde die verwarring
op te lossen, zoals dat noodzakelijk is voor iedereen.
Verwarring is een van de
kenmerken en kenmerkende ziektes van HME's: hele afdelingen van psychiatrische
ziekenhuizen vol. Verwarring is gezond! Zekerheid die gebouwd is op dingen die
van buiten jou in je lijf ingebracht zijn, maakt je ziek is moordend.
Verantwoordelijkheid
3
Wanneer je ergens aan
verslaafd bent, en iedereen is dat aan veel meer dan je denkt, màg je niet
zeggen: "... dat moet IK weten... dat is MIJN leven, MIJN probleem!",
want dat is niet zo. Zo gauw jij met andere mensen samenwoont en samenwerkt,
ben jij als verslaafde van welke soort ook een stuk verdriet, een last en bijna
altijd financieel een ramp voor anderen. Terwijl je een belangrijk persoon voor
die anderen zou kunnen zijn, in wat voor situatie of relatie dan ook. Je bent
echter dubbel en méér negatief, want de gevolgen zullen groter worden naarmate
de tijd en de gebeurtenissen verstrijken: vlindereffect.
Nee, je kunt niet zomaar
je energieën en je verantwoordelijkheidsgevoel uitsluitend richten op je werk
met de grote kans op een hartinfarct, of een beroerte, of parkinson. Als je
getrouwd bent, krijgt jouw vrouw een wrak thuis, een kasplantje. Dan wordt ze,
na een lang leven van overal alleen voor staan, en jou opvangen met de
spanningen die je van je werk meebracht, nog eens nagetrapt met een kruk van
een man thuis. En dat niet alleen: de brokken die je in je leven daardoor, ook
op je werk, gemaakt hebt en nog maakt, zijn enorm en die sneeuwbal blijft
uitdijen. Zelfs ver na je pensioen. Bovendien zou jouw vrouw nu eindelijk een
beetje een eigen leven kunnen hebben, maar...
Als je zó leeft, alsof je
dagin daguit zómaar verkeerd kunt kiezen en beslissen, heb je een verkeerd
gericht verantwoordelijkheidsgevoel.
Mogelijkheden en
on-mogelijkheden
Om verantwoord met eigen
lijf en leven om te gaan, is het voor iedere mens noodzakelijk, wat hetzelfde
is als de Waarheid, om in te zien wat de eigen mogelijkheden én
on-mogelijkheden zijn. En dan bedoel ik niet zozeer je talenten, kennis en
vaardigheden in een bepaald vak, of in kunst of sport, maar ik bedoel hier
vooral: je mogelijkheden en on-mogelijkheden in je omgang als méns, als IK met
jezelf, met mensen en alles, op dit ogenblik.
Wat mogelijkheden zijn
begrijpt iedereen wel: dingen die je kunt en weet. Mogelijkheden zijn ook de
dingen die je verwerkt hebt en die je bent gaan inzien. Maar ik maak even iets
duidelijk over onmogelijkheden, om geen misverstanden te laten bestaan en omdat
juist je onmogelijkheden zo verschrikkelijk belangrijk zijn voor je
menszijn/mensworden!
Onmogelijkheden zijn (en
zoek zelf maar naar voorbeelden, dat kun jij beter dan ik voor jou):
dingen die jij nodig hebt;
dingen die je soms of altijd niet kunt of kent;
dingen waarvan Men vindt dat jij ze móét kennen,
kunnen en doen, maar waarvan jij in je diepste IK weet dat ze niet goed, of
zelfs slecht zijn, in elk geval voor jou;
niet verwerkte emoties en gebrekkige inzichten en
ziektes, frustraties en pijnen door voorgeprogrammeerdheid enz.;
dingen waar je geen inzicht in hebt en ook niet
kunt hebben;
leef- en werksituaties waarin je gedwongen wordt
je aan te passen en voor een groot deel tegen je genen in te leven.
Méér hoeft niet! Minder
ook niet. Meer of minder mogen eigenlijk niet volgens de natuurwet, omdat je
dan achteruit gaat in je eigen menszijn en ziektes ontwikkelt, enz. En je maakt
tevens brokken in de levens van anderen dicht om je heen, en wereldwijd. Je
maakt eveneens brokken in het milieu, het klimaat enz. omdat die natuurwet één
groot geheel is: beschadig je een klein onderdeeltje, dan beschadig je het
geheel: vlindereffect.
In de mogelijkheden en
onmogelijkheden speelt de factor tijd mee: vandaag zijn die anders dan
gisteren, dan morgen, dan vorige maand, dan over 10 jaar.
Nodig hebben
Bij je on-mogelijkheden
horen ook de dingen die je nodig hebt. Het is dan ook noodzakelijk om inzicht
te krijgen in dingen die jij, naast voedsel, kleding en onderdak, nodig kunt
hebben, of ze goed voor je zijn is een andere zaak:
rust, die wordt je bijna nooit gegund. Het is
noodzakelijk om tijdig jouw rust te pakken. Niemand is er mee gebaat als je te
lang door blijft gaan;
behoefte aan bemoederd worden. Dat heb je dan wel
nodig, maar dat is zeer gevaarlijk! Je kunt op zo'n moment bezig zijn met het
ontvluchten van jouw eigen verantwoording en jouw eigen beslissingsrecht en je
kunt een be-last-ende, overbodige band kweken met een fictieve 'moeder'-figuur;
behoeftes aan allerlei soorten aandacht. Dat is een
natuurwet: behoefte aan aandacht om een beter mens te worden. Dit is een
fundamentele aandacht, waar mensen weinig behoefte aan vóélen, maar waar
iedereen levenslang behoefte aan hééft! Wie dat niet krijgt of dat afwijst,
maakt die behoefte groter én zoekt vervulling van die behoefte in allerlei verslavingen.
Eigenlijk vallen alle andere behoeftes onder (niet geaccepteerde, niet erkende)
behoefte aan goede aandacht;
behoefte aan macht-hebben, dat is ongezond, voor
jouzelf, maar ook voor al die anderen;
alle behoeftes aan gewaardeerd-worden op jouw
functies, kennis en vaardigheden, vertaald in behoefte aan aandacht. Daardoor
word jij niet als mens gezien en erkend, jouw functies, kennis en vaardigheden
worden wapens tégen jou;
alle dingen waar je aan verslaafd bent en dat zijn
alle dingen waar je behoefte aan hebt, maar die niet écht bij jou passen, die
aangeleerd, aangekweekt, opgefokt zijn. Zoals behoefte aan het verder
ontwikkelen van je wetenschap, aan bezit, kunstbeoefenen, applaus, sporten, romantiek.
Zelfs de behoefte aan iemand van het andere geslacht als levenspartner is
doorspekt met allerlei mens-vreemde behoeftes;
behoefte aan waardering kan ook een verslaving zijn:
als je niet aan zelfwaardering wilt/durft, hou je je afhankelijk van de mening
van anderen, een honger die niet gestild kan worden en die aldoor groter wordt;
Als je dit lijstje
behoeftes doorkijkt, zou je misschien al de conclusie kunnen trekken dat jouw
onmogelijkheden verschrikkelijk belangrijk zijn, omdat je
uit je
onmogelijkheden
alles kunt leren
wat je in je leven
nodig hebt.
Je onmogelijkheden hebben
dezelfde functie als je rotgevoelens: ze maken jou, in samenwerking met je
rotgevoelens, duidelijk wat voor jou het beste is.
Je mogelijkheden
daarentegen kunnen je zand in de ogen strooien. Je loopt het gevaar jouw waarde
te blijven bepalen door je kennis, je vaardigheden, je sentimentaliteit enz.
Iets voor je eigen
schrijfsel
Over je grenzen
Je moet nooit over je
grenzen gaan, bij wat of wie dan ook. Ook niet bij je omgaan met situaties en
mensen. Als je over je grenzen moet gaan, word je ziek. Telkens een beetje.
Je mond moeten houden,
dingen opzouten, dingen (in-)slikken, door de knieën gaan horen ook bij over je grenzen gaan. Al klinkt het
tegenstrijdig, omdat je dingen binnenhoudt: je moet over je grenzen van
geduld, verdraagzaamheid en zo gaan, en stapelt energieën in je lichaam op op
plaatsen waar die niet horen. Zelfs bij afleiding zoeken, weglopen, je ergens
anders op afreageren, ga je over je grenzen. En door dingen niet uit praten,
niet na denken over, iemand de Waarheid niet te zeggen, ga je over je grenzen.
Die dingen durf je niet, want dat wordt gestraft door ruzie, echtscheiding,
ontslag, mishandeling, opsluiting, moord, oorlog.
#(@)#(@)#(@)#(@)#(@)#(@)#(@)#(@)#(@)#
(De scheve politiek over verantwoordelijkheid in
religies, de Goede en de Kwade Intelligentie, Jezus, Bijbelcode, Rituelen,
zonde, schuld enz. in. religies, hemel, levensangst, sterven, zelfmoord, zelfmoord (2), euthanasie, dood: na de dood , geesten, reïncarnatie, hel, diana, de goede en de kwade intelligentie, met volstrekt nieuwe
inzichten in het universum!, profeten en profetessen, jezus, schuld: en schuld) .
LINKS naar pad-bestanden:
|
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
||||||
&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&