Wat wij vergeten, of er domweg aan voorbijgaan is: dat kinderen dezelfde gevoelswereld hebben als volwassenen. Ze voelen hetzelfde bij dezelfde problemen of dezelfde fijne dingen. Kinderen hebben, net als volwassenen een maag die opspeelt als ze ergens misselijk van worden. Hun longen knijpen dicht als ze het ergens Spaans benauwd van krijgen. Hun knieën knikken als ze ergens heen moeten waar ze bang voor zijn.

Met andere mensen, ook met andere kinderen ontmoeten ze dezelfde problemen. Ze moeten omgaan met dominante kinderen, met meegaande, "lieve" kinderen, met etters, met kinderen die altijd alles willen hebben, die altijd de eerste willen zijn, die altijd gelijk willen hebben, met bangeriken, met kinderen die dingen beter kunnen en/of kennen dan zij. Ze moeten leren omgaan met volwassenen die dezelfde prettige of maffe eigenschappen hebben. Ze meoet leren omgaan met alles rondom de sprot die ze beoefenen: de eisen, de tijden, de wedsttriheen sp den de trainers… Ze moete lerten omgaan met hun eigen lijf dta niet maar alles kan en altijd kan winnen. Ze moeten leren omgaan met het rotgevoel als ze verliezen. Ze moeten leren omagan met jal;oiezie als een ander wel wint.

De problemen die kinderen op zich af zien komen lijken voor hen veel groter, omdat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. Het zijn volwassen problemen. Het wordt tijd dat we dat onderkennen.

Dan hebben ze ook nog het probleem erbij dat ze zich moeten forceren om zich aan de wetten van ouders en onderwijsmensen te kunnen houden. Als dat wetten zijn die tegen hun Gevoel ingaan (hetgeen iets anders is dan emoties), beschadigt hen dat. Het misvormt hen, hun ziel, hun weten, hun toekomst

Ze moeten leren aanvoelen wat het verschil is tussen wat anderen GOERD doen en wat niet goed is.

Een groot probleem voor kinderen is dat hun ouders ook "maar" mensen zijn. Zoals mijn dochter eens zei: "ik dacht dat jij altijd sterk was en alles aankon!" Ze moeten dus leren dat ouders ook problemen hebben en dat die daarbij nog geld moeten verdienen ook, dat ze ook moet kunnen zijn en het wel eens niet meer zien zitten.

Omdat kinderen dezelfde problemen hebben als hun ouders en daar straks als volwassenen mee moeten leren omgaan, is het helemaal niet zo gek om jouw problemen met hen door te praten, maar tegelijkertijd hen te leren dat het niet hun problemen zijn. Dan leren ze meteen dat ze zich niet druk hoeven maken of de problemen van anderen. Tenzij die erom vragen.

Alles wat je zegt en doet, al is het nog zo klein heeft gevolgen;

Wat een kind moet leren is omgaan met de signalen van zijn lichaam in allerlei situaties

Ze moeten leren omgaan met sterk tegenstrijdige gevoelens.

Een voorbeeld: mijn zoontje kwam thuis en vertelde schoorvoetend, toen ik met ons kleine konijntje bezig was (Woppie, onze eerste, een brandneusje) dat hij op school werd uitgescholden voor "rabbit". Nu heeft hij, ondanks lang duimen, een prachtig. Regelmatig gebit, dus dat was het niet. Maar kinderen verzinnen de verschrikkelijkste dingen om andere kinderen te treiteren.

Ik zei hem toen: "weet je wat je zou kunnen terugzeggen? Je zou kunnen zeggen: 'ik ben dol op konijntjes, ik heb er een thuis! Vind jij ze ook zo leuk?'" En zo geschiedde: de jongens hebben hem niet meer "rabbit" genoemd…