Men beseft niet dat met deze gezegdes àlles gezegd wordt wat we op dat moment moeten weten!

Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com

home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |engels/duits |

Zie als inleiding ook www.path-of-wisdom.com/lijf/gezgd01.htm

LICHAAMSGEZEGDES

"het hoofd buigen, op je tanden bijten, je rug rechten, ergens in stikken" enz. Men beseft niet dat met deze gezegdes àlles gezegd wordt wat we op dat moment moeten weten!

INLEIDING TOT DE LICHAAMSGEZEGDES

Inleiding

Een paar jaar geleden ben ik voor de grap gezegdes en spreekwoorden gaan verzamelen die met lichaam èn geest èn emoties te maken hebben, zoals: het hoofd buigen, op je tanden bijten, je rug rechten, ergens in stikken enz. Binnen een paar dagen had ik er 400 en nu heb ik er een paar duizend.

Tijdens het verzamelen ervan, kreeg ik van alles in de gaten. Gaandeweg begon de onverschilligheid waarmee ze gebruikt worden mij te verbijsteren, zoals ook ik ze altijd gebruikt heb! Die onverschilligheid bewijst dat Men niet beseft dat met die uitspraken

àlles gezegd wordt wat we

op dat moment

moeten weten.

ALLES! We hebben ze dagelijks voor in de mond, als het goed is... Ten gevolge van iets wat niet met jou-op-dat-moment strookt. En we letten niet op wat we zeggen... We hebben onder grote druk afgeleerd te luisteren naar wat we precies zeggen.

Hele anti-mens-elijke structuren hebben zich zo kunnen ontwikkelen. Immers: 'geest'-kracht, stabiliteit, zelf-verzekerd-heid, zelf-be-HEER-sing móéten, wil je je in allerlei situaties kunnen handhaven: in je werk, je familiekring, je religie, je sportclub, en je gezin.

Omdat we niet naar ons eigen lichaam mogen luisteren ('wees toch verstandig!'), hoor je niet wat je met zo'n uitspraak:

in jouw eigen belang,

over jouw eigen lijf,

jouw eigen leven,

op dat moment,

in die situatie,

met die mensen

zegt...

Terwijl je àlles zegt wat je weten moet:

je gebruikt dergelijke uit-laat-ingen on-wille-keurig, dus je lichaam reageert automatisch op een situatie of iemand die iets (niet) doet of zegt! Ze worden opgestuwd vanuit je lichaam onder de haargrens, je kunt er niet onderuit;

je gebruikt dergelijke uit-laat-ingen zònder ernaar te luisteren;

het bestaan van deze uitspraken, mèt het spontane gebruik ervan, zònder nadenken dus, is een van de bewijzen dat de mens àlle beslissingen neemt met het gehele lichaam en niet met de hersens alléén;

jou is met geweld afgeleerd naar die waarheidssignalen te luisteren, zodat je vanaf de eerste kreet, of zelfs vanaf de conceptie, ziek gemaakt werd en de kans loopt van een veel te vroege dood...;

veel reacties worden door dingen, mensen, gebeurtenissen van buitenaf in jouw lichaam opgeroepen, veroorzaakt. Door mensen, situaties, waar je eigenlijk part noch deel aan hebt, maar waartoe je gedwongen bent om er op te reageren. Zoals: op je tenen lopen, dat doet geen mens van nature uit zichzelf; en: dingen slikken, idem; over je heen laten lopen, vuile was binnenhouden, ergens geen gat meer in zien, je buik ergens vol van hebben...;

heel gemakkelijk is de lijn te leggen naar de persoon en/of de situatie door wie of waardoor dit gevoel (mede) veroorzaakt is: je krijgt de bibbers als je naar iemand toe moet die jou altijd klein-eert of treitert. Je wordt al misselijk als je alleen maar dènkt aan zo'n persoon of situatie;

ze gaan dikwijls over verwarring, chaos in hoofd en lijf: dat zal gaandeweg door het boek heen duidelijker worden;

en over de scheve verhouding tussen hoofd en romp;

en over de gevolgen in het lichaam: ontstekend, verkrampend, verstenend, opkroppend, verzurend, verbitterend, verlammend, uitputtend...;

er staat in dat het over een emotie gaat, om iets wat je voelt: verbitterd reageren, misselijk worden, uit je vel springen van woede, beven van angst, piepen van BENAUWDheid:

en bij welk orgaan die emotie hoort: verbitterd is voornamelijk een antwoord van de lever; misselijk worden een signaal van je maag; bij het ergens benauwd van krijgen, komen o.a. je longen en je hart in opstand;

het gaat over energie en wat je daarmee doet: opkroppen of juist uitschreeuwen, of jou wordt energie afgepakt door iemand door de noodzaak tot wegcijferen, of door een situatie die teveel van je eist, zodat je uitgeput raakt, dingen niet meer ziet zitten;

de lk gezegde kun je dus in je lijf vóélen. Soms zelfs precies op de plek waar dat gevoel thuishoort. Voel je niets, dan ben je òf holistisch al heel ver als mens en waarom heeft de mensheid dan nog niet van jou gehoord met je enorme genees-kracht, want dat hoort er dan bij, òf je zit emotioneel zó vast, bent in feite al zó ziek dat er niets meer tot je door kan dringen. Ik heb dan diep medelijden met jou. Maar vooral met de mensen dicht om je heen en met de gehele mensheid. Mensen als jij hebben vaak ook geen begrip voor anderen. Integendeel: ze veroordelen probleem-mensen;

het gaat over de waarheid: als je je buik ergens vol van hebt, dan is de waarheid dat je al veel teveel hebt opgevreten van anderen in die situatie; als je gal je overloopt, heb je teveel ergernis moeten slikken; als je ergens aan verknocht bent, zit die hobby of levensvisie je in je botten en gewrichten enz;

je kunt er ook in voelen dat het over een prettig gevoel gaat of een rotgevoel. Bijvoorbeeld: ergens in stikken is niet leuk. Ergens in op gaan is lekker;

veruit de meeste uitspraken gaan over nare gevoelens zoals: ergens in stikken, dat brak me zuur op, verbitterd zijn, teveel op je nek hebben, uit je vel barsten van woede enz. Ze worden zelfs 'negatieve gedachten' genoemd, terwijl het lichamelijke gevoelens en géén gedachtes zijn. En ze zijn juist uiterst positief, omdat ze de waarheid signaleren en vaak boordevol met, zij het opgekropte, versteende, verkrampte, ontstoken energie zitten! 'Negatieve gedachten' zijn lichamelijke activiteiten om de waarheid boven te krijgen;

heel gezondmakende gezegdes worden negatief gevonden: ergens schijt aan krijgen, geen blad voor de mond nemen, van je hart geen moordkuil maken, je niet áán willen passen enz.

uitspraken over prettige gevoelens zijn dikwijls juist oneerlijk en ongezond: ergens in op gaan, je ergens aan òp trekken, getroost worden, enz;

erachter liggen de behoeftes die je hebt, fundamentele behoeftes, die je dus niet missen kunt: behoefte aan uit-schreeuwen, aan schijt hebben (buik vol), aan plassen (pissig zijn, dingen opgezouten hebben), aan gal spuwen, aan niet meer op je tenen lopen enz;

de gezegdes geven voelbaar duidelijk aan dat de betreffende situatie gezond- of ziek-makend is: als je je gal niet spuwt, word je ziek. Doe je het wel, dan blijf je gezond, wordt wat gezonder. Als je niet meer op je tenen wenst te lopen, zul je steviger op je poten komen te staan;

de meeste uitspraken vallen boven het middenrif en daarvan hebben verreweg de meeste te maken met het hoofd. Zelfs tot mijn verbazing en verbijstering zó gedetailleerd, dat ik ze heb moeten onderverdelen in die over de hersens, haren, ogen, oren enz. Heel tekenend: mensen moeten verstandig zijn: 'wees toch verstandig'.

hoe lager in het lichaam hoe minder gezegdes: over de tenen zijn er zeer weinig te vinden;

er wordt zoveel opgestopt, vooral boven en vlak onder het middenrif: een brok in de keel, iets op je lever hebben, de tanden op elkaar, van het hart een moordkuil maken;

gevoelens die in feite vanuit het gevoel voor je eigenbelang komen, worden aan het hart toegeschreven, zoals: met hart en ziel, mijn hart ging uit naar..., iemand een warm hart toe dragen, het hart op de juiste plaats hebben enz. Terwijl het lijkt alsof je die dingen voor anderen voelt, maar je doet ze voor jezelf, uit angst, uit emotionele afhankelijkheid, als tegenprestatie, omdat die ander zo aardig voor je is, om iets gedaan te krijgen, om ergens bij te horen, enz.

veel uitspraken wijzen naar één orgaan, maar ze slaan op meer organen: dat betekent ook dat voor één manier van omgaan met mensen verschillende uitdrukkingen bestaan, die allemaal een andere plaats in het lichaam aangeven:

jij blijkt als geheel in de knel te zitten: het ergens benauwd van krijgen lijkt op de longen te slaan. Maar je kunt het niet ergens benauwd van krijgen als je er schijt aan hebt, als je iemand recht in de ogen kan kijken, als je niet door de knieën gaat, of stevig op je poten staat. Je wordt dan mogelijk ook misselijk, krijgt pijn in de buik of staat te trillen als een juffershondje. Of als je iemand naar de ogen kijkt, is dat hetzelfde als een knieval doen, iemand naar de bek praten, iemand op een voetstuk zetten, voor iemand kruipen, iemand de hielen likken. Of bij het afwijzen van iets: je neus ergens voor ophalen, de schouders ophalen, dat lap ik aan m'n laars, daar heb ik schijt aan, enz;

ook kun je in de ene situatie en/of bij die ene persoon het wel benauwd krijgen en in een andere niet. Als je nadenkt over de situaties waarin je met één persoon zit en hoe je je daarin ten opzichte van die persoon voelt, krijg je een hoop duidelijk: 'verdeel en heers' ligt hieraan ten grondslag en de functies in de kudde;

of op dit moment word je wel misselijk en op een ander moment niet;

veel uitdrukkingen wijzen niet direct naar het lichaam, maar zijn emotioneel zwaar geladen: zoals: de weg kwijt zijn en in een doolhof beland zijn. Ze lijken met lopen te maken te hebben, met heupen, benen en voeten, maar dat hebben ze niet. Je zou ze symbolisch kunnen noemen, al heb je in die gevallen hetzelfde gevoel in je lijf, als wanneer je in een bos of stad de weg kwijt bent, of wanneer jouw nieuwe situatie met de mensen erin een doolhof blijkt te zijn. Je bent de weg kwijt in je eigen gevoel;

je weet eigenlijk heel goed dat dergelijke reacties van je lichaam voortkomen uit soortgelijke eerdere ervaringen, jouw geschiedenis dus, die je in je lijf gebakken zit. Ook uit fantasieën die jou aangepraat, dwingend voorgeschoteld zijn en die jou óók in je lijf ingebakken zitten, waarnaar jij van alles beoordeelt en waarop jij allerhande beslissingen neemt. Zelfs als ze tegen jouw echte eigenbelang ingaan... Als op een moment je woede losbarst, vaak jarenlang opgehoopt, opgepropt in je lijf, dan vóél je dat. Want als je gal je overloopt in je werk, zit je al jarenlang in stress-situaties en hebt daar niet over mogen klagen: 'dat moet je maar voor thuis bewaren!': dè politiek achter het 'heilige' huwelijk;

je gebruikt zo'n uitdrukking dan, omdat je lichaam aangeeft dat een herhaling ongezond is: je móét echter voor je eigenbelang op je werk je gal spuwen, anders word je nog zieker; je móét als moeder/echtgenote je gal thuis gaan spuwen, anders raak je verbitterd, fokt galstenen, èn je huisgenoten blijven levenslang opgezadeld met dat vrouwvijandige ideaal over huwelijk en gezin...;

dat betekent dat de factor tijd een rol speelt: de tijd zit ons in ons lichaam ingebakken in de vorm van alles wat we meemaakten, wat we deden of niet deden, wat we zeiden of verzwegen. Het is niet zómaar dat Men beweert dat tijd niet bestaat. Daarmee voorkomt Men onder andere dat mensen er achter komen dat de tijd in hun lichaam ingebakken zit;

heel de politiek van macht en onderdrukking en van de politieke structuren lopen erdoorheen: als je thuis, als moeder/echtgenote, nou eindelijk je bek open gaat doen, of als je op je werk je baas zijn vet (terug) geeft, loop je het risico van ruzies, echtscheiding, ontslag enz;

daarom zijn zeer veel uitspraken (allemaal?) uit angst ontstaan: omdat je je gal niet spuwde uit angst voor ruzie, ontslag of echtscheiding, raakte je verbitterd, kreeg galstenen en zo; je loopt op je tenen, omdat je anders een schop onder de kont kunt krijgen; je moet van alles slikken uit angst voor knallende ruzies... LEVENSANGST! Mensen hebben méér angst om te leven dan voor de lichamelijke dood... Heel wat mensen gaan veel te vroeg dood, omdat ze niet bewust durfden leven. Want leven eist eerlijkheid en eerlijkheid màg nergens!;

bij bepaalde gezegdes denkt Men automatisch aan mannen. Zowel 'positieve' als 'negatieve': je ergens voor inzetten, zelfbe-HEER-sing, iemand in het oog houden, vooruit kijken, je poot stijf houden. En ook: iemand onderuit halen, iemand een rad voor de ogen draaien, iemand afbekken, iemand een trap na geven, verdeel en HEERs.

Andere, vaak 'lieve' uitspraken doen je automatisch aan vrouwen denken: omwille van de lieve vrede, je klein maken, iemand ontzien, vergoelijken, mede-lijden, troosten. Andere worden voor vrouwen negatief genoemd, terwijl daar mannen om geëerd worden: een grote bek opzetten, je poot stijf houden, stoerdoen, zonder mededogen;

de gezegdes zitten door de macho-structuren vaak zó vol tegenstrijdigheden, dat dàt alleen al het moeilijk maakte ze op een rijtje te zetten. Bijvoorbeeld: wat erg gunstig lijkt en zo ook wordt beoordeeld, zou ik bij gunstige uitspraken moeten zetten. Maar in wezen zijn ze ongezond, mens-vijandig voor jezelf en voor anderen, en voor de gehele mensheid, dus uitermate ongunstig. Bijvoorbeeld: je helemaal géven, waaraan? Bijna altijd wordt deze uitdrukking gebruikt voor je geven aan dingen buiten jou, die eigen-lijk slecht voor jou zijn: topsport, kunst, wetenschap, godsdienst, missiewerk, idealistische activiteiten, je werk, je huishouden en het opvangen van man en kinderen enz. Je groot houden: je doet verschrikkelijk(!) je best om jouw verdriet, pijn, woede, verontwaardiging, teleurstelling en zo niet te tonen, want dat staat voor klein-zijn, labiel, niet goed wijs(?). Zo wordt zelfbe-HEER-sing erg gewaardeerd en overal gestimuleerd. Kinderen worden er van jongsaf keihard in getraind. Maar het is buitengewoon ongezond.

wat algemeen als ongunstig en onprettig wordt ervaren, is juist erg gezond en eerlijk, zoals je gal spuwen slecht ontvangen wordt, maar voor iedereen gezond is. Ook voor degene tegen wie je je gal spuwt, als dat tenminste degene is die jouw gal opgewekt heeft, èn als die er wat mee wil doen! Zo niet, dan zal de energie die jij in je gal terug naar die ander gespuwd hebt, zich tégen die ander keren. Bovenop de lichamelijke en menselijke gevolgen die die ander al in eigen lichaam en leven veroorzaakt heeft. Dat merkt die ander meteen, door (rot-)gevoelens in het lichaam, waar hij/zij niet naar luistert. Zo zal hij/zij ziektes opstapelen. De grondhouding van die ander deugt niet;

als je verstandig leeft, als je je geest, jouw blikje energieën dagin daguit met geweld terugdringt, via je hersens in verkeerde delen van je lichaam. en overal uitsluitend 'goed' het koppie bij houdt, raakt jouw geest, jouw IK steeds erger verwrongen, ziek: de geest, de IK van de mens zetelt niet alleen in de hersens. Toch wijst iedereen naar het hoofd als Men het over geest heeft. Zelfs de geleerden uit de overigens prachtige serie 'Het schitterend Ongeluk', Wim Kaizer, VPRO, hadden het over het hoofd als zetel van de geest. Zozeer is dat verstand alles-over-HEER-send geworden;

je wordt niet misselijk omdat je daaraan dènkt; je krijgt het niet benauwd omdat je daaraan dènkt; je loopt niet op je tenen omdat je daaraan dènkt: maar je wordt misselijk, krijgt het benauwd, loopt op je tenen, omdat jij de signalen van jouw lichaam juist al veel eerder, al jarenlang vergeten moest, er niet aan denken mocht dus!;

je kunt oud zeer dan ook niet wegredeneren, er overheen stappen, ze achter je laten, zoals Men dat propageert;

mensen die niet eerlijk, niet naar hun gevoel leven, beschadigen zichzelf dagin daguit, maar ook alle situaties en alle mensen, dieren en planten daarin, zelfs hun huisdieren. Zie Dieren. Een evenwichtig mens is een ideaal. En idealen zijn verziekend tot dodelijk;

wat verziekend is is dodelijk: je gaat vroeger dood dan eigenlijk bij jou past: zelfmoord en naar anderen toe: moord. Al zijn beide op termijn;

de uitspraken zitten zo dicht in elkaar verweven, hebben zoveel gemeen, dat het voor mij onmogelijk was om ze maar één keer te gebruiken. Ze komen soms op meerdere plaatsen voor. Dat betekent: herhalingen;

deze uitspraken komen in alle talen voor, ze bestaan, denk ik, al vanaf het begin van de bewustwording van de mens. Voer voor studenten;

\wie deze uitspraken niet meer gebruikt is òf zwaar ziek, òf een holistisch mens, zei ik al. Immers: als je een holistisch mens bent, word je niet meer misselijk van iemand of een situatie, loop je niet meer op je tenen, heb je schijt aan onbelangrijke dingen of aan dingen die niet rechtstreeks met jouw lijf en leven te maken hebben;

door te luisteren naar deze gezegdes, veranderen mensen èn situaties: je gal spuwen verandert situaties, al kun je dan rekenen op (dreigen met) ruzies, mishandelen, uitstoten, moord;

leven naar wat je lichaam aan signalen boven brengt, is de enige weg, de enige. Is voor iedere mens de volgende stap in de evolutie. Is DE waarheid, is HET Leven, is volwassenheid, is gezondheid, geluk, liefde, góéd egoïsme, is inclusief je beschadigd-zijn, je voorgeprogrammeerdheid, je anderen-kwetsen en brokken-maken, je behoefte aan aandacht, aan moederen enz. Die 'negatieve' 'gedachten' mag je dus niet weg-joggen, weg-jogajen, weg-mediteren, of op een andere manier wegwerken (pillen slikken, operaties, sport, kunst), maar die móét je omkeren, wil je mens zijn. Zie Pad;

een verdergaande logische conclusie over dit soort gezegdes is: na de dood kun je niets meer voelen, want je hebt geen maag meer om door middel van misselijkheid..., geen longen meer, geen buik, heupen... Hoe het leven van je geest er dan uitziet, kan alleen alles te maken hebben met het niveau waarop je was toen je stierf, of je dus eerlijk, vanuit je lichaamssignalen geleefd hebt of niet. Zó gezien zou je je na de dood dus niet meer kunnen ont-wikkel-en, niet groeien.

Anders gezegd: aan wat de globale plaats van energie-uitwisselen betreft en wat je ook kunt zien aan de gezegdes, meen ik te mogen stellen dat:

de borststreek neemt energie, haalt die naar zich toe. Dat is energie die je broodnodig hebt! En als je eerlijk bent, dat vóél je heel goed, weet je dat daar jouw energie doorheen moet, om de weg van onder naar boven v.v. vrij te maken en te houden: hart, longen, lever enz.

Als je bijvoorbeeld iemand van harte iets goeds toe wenst, doe je dat voor jezelf en dat voel je bèst. Jijzelf vindt het fijn als de ander een huis krijgt, slaagt voor een examen of zelf uit een crisis gekomen is. Je voelt je tot iets verplicht aan die ander of zo. Dat gaat echter ook op als je iemand van harte iets naars toe wenst! Hier heb je weer dat tegenstrijdige in de hartgezegdes: wens je iemand iets toe vanuit je èchte gevoel, vanuit het belang van die ander, dan voel je dat diep in je buik. Bovendien kan dat voor die ander nooit slecht zijn, zelfs niet als je hem of haar toe wenst dat hij/zij eens flink de kop stoot;

in de maag/taille-streek spelen zich de relaties af: ik-en-anderen, dus uitwisselen van energieën via, darmen, maag, nieren enz.: ik word misselijk van jou, veel op je lever hebben, iets zit je dwars, pissig zijn;

de buikstreek is het centrum. Daar zetelt het universele gevoel, het besèf van waarheid. Alhoewel het niet zo lijkt, is ergens schijt aan hebben, aan dingen die voor jou wezen-lijk onbelangrijk zijn, een universeel gevoel/besef/weten, omdat je jezelf als middelpunt van je eigen leven en van het Heel-Al weet/kent.

Iedereen die wel eens een goeie huilbui heeft gehad, weet heel goed dat die van onderuit de buik kwam, terwijl het hele lichaam meedeed, als het ware gemasseerd werd... En hoe heerlijk moe of juist uitgerust, in elk geval opgelucht voelde je je daarna! Bovendien zag je alles een beetje ànders, had je weer moed gevonden om dingen aan te gaan. Er gebeurden dan zelfs nieuwe dingen, alsof er een deur was opengegaan die anders gesloten was gebleven. Als je niet weet wat huilen is: arme jij! Ga er zo spoedig mogelijk wat aan doen!

Uit dit alles moet Men de conclusie trekken:

de mens heeft het lichaam nodig

voor de vorming van zijn/haar geest!

Als mensen niet bang hoefden zijn en konden leven zoals bij hen past, waren deze uitdrukkingen al eeuwenlang zeer effectief geweest! Ik krijg steeds meer in de gaten dat: het luisteren naar, en het gebruiken van deze signalen betekent dat een mens eerlijk leeft en de volgende stap in de evolutie zet! Terwijl de bestrijders van zo'n eerlijke mens die evolutie tegenwerken, wat echter nooit ongestraft blijft. Niet voor de bestrijders, maar ook niet voor hun land, werelddeel, aardbol met alles en iedereen drop en dran en de gehele mensheid!

En: omdat de mens alleen verstandig mocht en mag zijn, is de mens een eindproduct gebleven, heeft de volgende stap in de evolutie NIET GEZET:

Elke mens, de gehele mensheid

hoort echter

de volgende stap in de evolutie

te zetten.

Ik poog je op dat spoor te zetten: je eigen spoor!

%&$%&$%&$%&$%&$%&$%&$%&$$%&$%&$

Zie ook ASTMAFONDS bewijzen tegen een allopathisch (farmaceutisch?) bolwerk.

Zie vooral ook: homeopathie, ondevit, hulpverlening, natuurgeneeswijzen, genezen

Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com

home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |engels/duits |