Bijna alle lekkere gevoelens vallen onder de emotionele zelfbevrediging

Catharina Mijling: home boekenplank links reageren? brf a studenten ik zoek column mijn boek

 

ROMANTIEK

 

Inhoud: Romantiek. Seks-romantiek.  Idealisme. Ideaalfiguren. Rituelen. Rituelen elders.

 

Romantiek 

Bijna alle lekkere gevoelens vallen onder de emotionele zelfbevrediging; als je ze opzoekt en je erdoor laat oppeppen doe je jezelf veel kwaad Veel ervan zijn terug te voeren tot romantiek.

Als iets al voor de volle 100% bedrog en dus vergif is, is het de romantiek.

  Romantiek is puur politiek: zowel in de maatschappij als in de religies en de culturen.

  Romantiek misbruikt de leegtes en behoefte aan Liefde van mensen. Lang niet altijd op sexualiteit, maar de seksuele gevoelens worden er soms wel door gericht.

  Romantiek is er alleen op uit mensen zoet te houden; ze prachtige dingen voor te spiegelen die niet of nauwelijks haalbaar zijn; en is in ieder geval bedoeld om het gevoel van mensen te benvloeden; om hun honger naar warmte en Liefde enerzijds te vullen, maar dat kan dus niet; en anderzijds om die honger levend te houden, zodat de slachtoffers alsmaar meer romantiek nodig hebben. Mensen vergapen zich aan idealistische voorstellingen van wat Men liefde noemt: ZIJ hebben het niet zo.

  Romantiek dient ook om vrouwen zwak te houden doordat opera's, oratoria, liedjes, romans, soaps inspelen op de verlangens, de leegtes van vrouwen. Door de romantiek wordt de behoefte aan gde aandacht dwingend, onontkoombaar veranderd in behoefte aan door maatschappij, religies en culturen voorgespiegelde 'liefde', 'bescherming', 'redding'. Dat houdt vrouwen zwak in haar leegtes en verlangens. Dat houdt vrouwen gericht op de 'kracht' en de 'liefde' van mannen: haar redder. Dat geldt ook voor de religies: de redder is daar, behalve de echtgenoot, een profeet, messias of goeroe.

  Elke vrouw die naar een opera of de Mattheuspassion van Bach is geweest kan dit beamen: haar verlangen naar een sterke man, die haar redt en die romantisch voor haar is, is na de opera, na het oratorium sterker dan ervoor. Verslaving.

  Romantiek kun je vinden in oratoria, in toneelstukken, muziek, opera's, soaps, boeken enz. Maar ook in reclames, allerlei rituelen, in de kunst vind je volop romantiek.

  In religies barst het eveneens van de romantiek. Zie de teksten van de aria's en liederen van bijvoorbeeld de Matthus Passion van Bach:

1.      dat heeft niets met de werkelijkheid te maken van die uitvoerenden op dat moment;

2.      dat heeft niets met de werkelijkheid te maken van die toehoord(st)ers op dat moment;

3.      het heeft zelfs niets van doen met lijden en dood van Jc, 2000 jaar geleden. Dus: sentimentaliteit en romantiek. Des te erger, omdat de muziek er door haar pracht en haar kracht een enorme schep sentiment bovenop doet.

Het houdt ook geen stand: dat lekkere gevoel na een concert of zo. Daaraan herken je het bedrog, want het Goede is blijvend. Je kunt dat lekker-voelen wel gebruiken om uit te pluizen waarom je dit concert nodig had, waarom... vul zelf maar in. Je kunt een hele lijst van waaroms maken.

 

SEKS-ROMANTIEK

Een bepaalde soort romantiek zorgt dat seksualiteit en liefde met elkaar verbonden worden, terwijl die juist elkaars tegenpolen zijn. Ik noem dat seks-romantiek.

Er zijn veel meer vormen van romantiek. Daarom heb ik deze soort 'seks-romantiek' genoemd. Alle godsdiensten zitten echter vol idealistische romantiek. Elke aanpraterij van idealen, sport, spelletjes, genieten, kunst, eer enz. is ideaal-romantiek.

Alle soorten romantiek zijn grote vijanden van de mensheid.

 

IDEALISME

Idealisme is het duidelijkst te controleren als een overheerlijk gevoelen, maar zeer onderdrukkend.

  Idealisme komt altijd voort uit het verleden. Idealisme komt voort uit teleurstellingen, uit frustraties uit het verleden. En, al lijkt het alsof jouw ideaal in de toekomst ligt, je blijft gevoelsmatig vastgekleefd in dat verleden. Ik zal het uitleggen: Men noemt woede, angst, verbittering, teleurstelling, onzekerheid, wanhoop, ergens van balen, jaloezie, en nog zo het een en ander negatieve gedachtes. Ze zijn in het verleden voor het grootste gedeelte onder grote dwang in jouw lijf opgehoopt.

  Idealisme komt voort uit die rotgevoelens, die ophopingen, die ziektes. Want als die gewaardeerd werden naar hun kostbaarheid, hun volzitten met Waarheid in de vorm van energien, zouden wij absoluut geen idealen nodig hebben.

  Het is een politieke truc om idealen te kunnen blijven propageren, omdat jij totaal niet voldoet en nooit kunt voldoen aan dat ideaal. Op welk gebied dan ook, want eigenlijk zijn de idealen waar jij aan hoort te voldoen, velerlei en op veel gebieden!

  Je kunt idealisme heel goed voelen. Zodra iemand zo'n ideaal begint af te pellen, krijg jij een rotgevoel en wil je die ander ontlopen, er ruzie mee maken, of erger. Dit durven voelen is een heel goede methode, die je voor van alles, dagin daguit kunt toepassen: 'als ik dit opgeef, wat voel ik dan?' 'als ik mijn macht kwijt ben, als ik niets meer zou geloven, als ik mijn gezin kwijt zou raken, als ik geen muziek meer zou kunnen maken, als ik niet meer kon voetballen, als ik niet meer kon schilderen, zingen, wat voel ik dan?'

  Idealisme is dus net zo lichamelijk als die negatieve gevoelens. De bedoeling van idealisme is dan ook: het kunnen blijven ontkennen van de Waarheid en het onderdrukken ervan. Want: als je vroeger goed met alles en iedereen en allerlei situaties had kunnen omgaan, had je geen ideaal nodig gehad.

  Idealisme pakt mensen het recht op die gevoelens grondig af. Dat betekent dat alle idealismen de leugens in stand houden. Ze bestrijden jou in het bovenhalen van de Waarheid die via je rotgevoelens naar boven komen in je lijf.

  Idealismen houden de mensen in stukjes verdeeld. Lichamelijk in stukjes gescheurd: het hoofdgevoel woede zit ergens anders dan teleurstelling, verbittering ergens anders dan verzuring, buikvol ergens anders dan tenenlopen. Onzekerheid, machteloosheid, angst: al die kostbare gevoelens worden door allerlei idealismen ontkend. Zweverige lieden zeggen dan zoiets als: 'je moet die negatieve gedachtes niet toelaten', of: '...omzetten in liefde.' LIEFDE?

  Idealisme stelt tegenover rotgevoelens allerlei positief gewaardeerde opvattingen en gedragingen:

 tegenover verdriet, huilen, wanhoop staan: troosten, bemoedigen en ook geloven;

 tegenover angst staan: sussen, zoethouden en afleiden;

 tegenover eenzaamheid: staan een partner zoeken, afleiding zoeken, studeren, hard werken, vrijwilligerswerk;

 andere idealistische bezigheden: welzijnswerk, sociaal werk, je inzetten voor de redding van van alles en nog wat;

 geloven, geloven, geloven, vooral in al die idealen;

 'goed bedoeld' en nog zo het een en ander.

Zo is idealisme een vorm van romantiek: inspelen op frustraties en er iets lekkers en onbereikbaars voor in de plaats zetten.

 

Dit is maar een aanzet. Iedereen kan dit verder in eigen lijf en leven uitwerken, alledaags, want je weet best waarin je vlucht voor angst, eenzaamheid, verdriet enz. Breng idealen eens in verband met al die kuddes waar je in zit! Ik denk dat hier een enorm onderzoeksgebied ligt. Veel nieuwe vragen komen naar voren: bijvoorbeeld borstkanker. In hoeverre komt dat voort uit het zo hooggeprezen moederen? En aangezien feministes het moederen afwijzen: komt borstkanker bij feministes minder voor dan bij traditionele vrouwen? Daaronder versta ik niet alleen moeders/echtgenotes, maar ook vrouwen die via haar werk moederen. Moederen is altijd je eigen behoefte. Zorg-hebben is altijd je eigen stukkie. Voor iedereen klaarstaan is altijd zelfbevrediging. Maar je wordt wel gewaardeerd als ideaalfiguur. Hoe ver-war-rend.

 

IDEAALFIGUREN

Vanuit die idealen wordt overal en door alles heen gewerkt met ideaalfiguren: mensen waar je je aan p moet trekken, die je als voorbeeld moet nemen, die je kunt bewonderen, die als toets moeten dienen voor jouw denken, voelen en handelen. Zo is John Wayne vervangen door Bruce Willis: beiden zijn macho-krachtfiguren die mensen op hun eentje, met levensgevaar, op allerlei onwaarschijnlijke manieren redden, vooral vrouwen natuurlijk.

Dergelijke figuren doen veel kwaad aan vooral jongetjes en mannen. (Ik versta onder 'jongetjes' ook mannen van rond de 30, omdat in het spraakgebruik vrouwen van onder de 30 ook nog altijd 'meisjes' worden genoemd. De eigennaam van vrouwen tot in aan haar dood wordt nog altijd 'meisjesnaam' genoemd.) Dergelijke figuren doen andersom veel kwaad aan vrouwen en meiden en de beelden daarover: ze zijn zwak, kunnen zichzelf niet redden, hebben altijd een man nodig. En zijn dan nog z blij met haar redder, dat ze ook nog eens met hem zullen trouwen en alles voor hem zullen overhebben! Wat hij deed: zijn leven wagen om haar te redden, slaat dan om in een huisvrouw die haar geredde leven opgeeft om hem te dienen en te koesteren en zijn vuile onderbroeken te wassen.

In de maatschappij zijn die voorbeelden: mannen die het gemaakt hebben, geleerden, gladde politici, topmisdadigers, grote strategen, die dus heel goed zijn in het oorlogvoeren, dat wil zeggen: in het vermoorden van vijanden en het veroveren van land tegen de wil van het daar wonende volk in. Zulke topfiguren krijgen dan ook steevast een of meer monumenten. Veel monumenten zijn regelrecht penissymbolen, zoals dat in Egmond en op de Dam.

Religies zitten vol ideaalfiguren: messiassen, profeten, heiligen, goeroes. Zelfs de new agebeweging heeft een ideaalfiguur: de ideale mens. Maar dat is toch weer een mannelijke figuur.

In feite hebben die profeet, messias en goeroe wel degelijk een functie: mensen bewust maken van hun eigen mogelijkheden. Maar door de angst van mensen en doordat de religies allemaal door mannen ingepikt en verder uitgebouwd zijn, wordt zo'n profeet tot doel in plaats van tot middel. HIJ (profeten zijn nooit een ZIJ) wordt bewonderd, waardoor zorg voor eigen ziel vanuit je eigen mogelijkheden en onmogelijkheden verwrongen wordt tot een robot volgens de maatschappelijke en religieuze structuren.

Bewonder nooit iemand. Daarmee doe je jezelf tekort en anderen om je heen en de gehele mensheid en de aardbol gaat naar de bliksem met alles drop en dran.

Idealisme en romantiek zijn emotionele mishandeling.

 

RITUELEN

Rituelen geef ik een apart hoofdstuk, want ze lijken zo onschuldig, maar ze bestaan niet zomaar en worden niet zomaar gebruikt! Dit is weer een van de hoofdstukken, waarbij ik moeite heb gehad met de plaats in het boek: vr-, of achteraan of ergens middenin. Het kan namelijk overal.

Rituelen sollen met doodsverachting met energien van mensen, natuur, situaties

Rituelen zijn handelingen die voortkomen uit de behoeftes en frustraties van mensen in een poging om daar wat aan te doen. Ook dienen rituelen om 'dichter bij god' te komen. Vooral die in godsdiensten en esoterische stromingen.

Men plakt rituelen bijna altijd aan godsdiensten en esoterische stromingen vast. Ze worden echter op veel meer terreinen opgevoerd. Maar als je naar godsdiensten kijkt, zie je wel de meest bizarre, ook in culturen die zo dicht bij de natuur zouden staan... De meest bizarre en de duidelijkste...

Vaak zijn rituelen bevestigend voor religieuze, culturele en maatschappelijke normen en wetten. Het doel van rituelen is meestal in wezen: mensen emotioneel in de kudde houden door imponeren. Machtsvertoon waar mensen voor door de knien gaan en klein gehouden worden.

Op het gebied van godsdienst is dat niet zo moeilijk: je bent bezig met allerlei raadselen en mystiek, waar niemand het fijne van af weet en dan is het gemakkelijker om er allerlei symbolen en handelingen omheen te breien, ondersteund door muziek.

Sommige rituelen dienen om mensen dingen uit hun lichaam uit te laten werken, een soort genezing dus, maar daar heb ik het hier niet over. Misschien moeten we daar maar een andere naam voor bedenken. Het nadeel daarvan is (nog eens): de oorzaken worden niet opengegooid en zo'n ritueel is dan toch weer een politieke truc. Mensen horen dingen alledaags, per gelegenheid te verwerken en niet via een omweggetje.

 

Godsdienstrituelen worden praktisch altijd door mannen, of door in die mannenkerk aangepaste vrouwen uitgevoerd. Een van de kenmerken van rituelen is de kleding van de uitvoerders. Die is vaak rijk, uitbundig, wijd, kleurig, overvloedig geborduurd (door vrouwen natuurlijk) met allerlei symbolen die duiden op de betekenis van het ritueel en op wat mannen ermee willen bereiken.

Die pompeuze kleding imponeert enorm. Vooral, zoals in de katholieke kerk, als je er een hele menigte, een grote kerk of een plein vol mee ziet. Zie een massale kardinaalsinhuldiging op het Sint Pietersplein in Rome: prachtig, sierlijk zwierig, vooral als het een beetje waait. En dan dat feestelijke oranje van de kardinaalskleding. Rood kun je het tegenwoordig niet noemen: het is warm oranje. Het oorspronkelijke kardinaalsrood was echt rood, donkerrood. Het is een feest om te zien: zo'n fleurig geheel en die wijd uitwaaierende mantels. Zeer kostbaar allemaal. Oranje is een aan-trek-kelijke kleur en een uitstervende kerk moet alles aangrijpen om 's mensen aandacht te trekken door warmteuitstraling. Die kleermaker verdient er aardig aan. Maar het hele gedoe verder: poppenkast. Volwassen mensen die zich belachelijk aanstellen, precies als kleine kinderen die een toneelstukje opvoeren tussen de schuifdeuren. Een bewijs te meer, dat ook dergelijke 'hooggeplaatste' 'geestelijken' als mens niet verder dan hun kleuterjaren zijn gekomen.

 

Telkens als ik op tv die kostbare gewaden zie van een of andere godsdienst vanuit een of ander doodarm land, terwijl de gelovigen schaars gekleed en zwaar ondervoed zijn, denk ik: '...dat die mensen daar nog in trappen! En niet massaal in opstand komen tegen zoveel bedrog en uitbuiterij!' Want die 'geestelijken' moeten nog door die arme sloebers betaald worden ook...

 

Er worden bij rituelen, niet alleen de godsdienstige, nog allerlei andere zaken gebruikt. Behalve de kleding van de voorgangers,

 is er soms kleding voorgeschreven van gelovigen. En verder:

 allerlei attributen, handelingen, gebeden, gezangen en muziek;

 een, als het enigszins kan grote, versierde ruimte met beelden, kaarsen, bloemen, reukwaren;

 en vooral trappen en verhogingen voor de voorgangers, die bijdragen tot het emotioneel onderdrukken en verkleinen van de lagere gelovigen;

 gebaren, knielen, buigen, rechtstaan, lopen enz.

Als je er doorheen gaat kijken, blijken de voorgangers, aangekleed als prachtige theemutsen, belachelijke dingen te doen en te zeggen, met voorwerpen die je in handen van baby's een leuk speeltje zou vinden. Tot rammelaars en belletjes toe. Ze voeren een in-druk-wek-kend, degelijk ingestudeerd toneelstuk op, vol rituelen en symbolen. En omdat er zoveel muziek aan te pas komt, zou de vergelijking met een musical de plank nauwelijks misslaan. Alleen: bij een musical weet je waar het om gaat...

Welke godsdienst heeft niet dergelijke uitspattingen? Het maakt geen verschil of je naar shintopriesters kijkt, naar boeddhistische monniken, katholieke voorgangers, rabby's, immams, of wat dan ook. Dit alles tot meerdere eer en glorie van dat waar de voorgangers voor betaald worden: mensen klein en afhankelijk, onwetend en emotioneel in stukken gescheurd houden van het geld van diezelfde mensen.

 

Het erge is dat al die handelingen, symbolen, gebeden, gebaren, muziek, preken enz. juist de overtuigende indruk moeten wekken dat ze de mensen iets goeds bijbrengen: heil, een toekomstvisie, redding, hoop, steun in het leven van alledag, je verbonden weten met iets mystieks en ook met andere gelovigen. Allemaal prettige gevoelens, die gelijk zouden staan aan gelukkig zijn, aan verlost zijn en zelfs aan genezen worden.

Maar de voorgangers kraken, verkrachten Het Grote Gebeuren. Ze verkrachten de waarheid van wat je dan cht de Volgende Dimensie kan noemen, om mensen afhankelijk en dom te houden en zichzelf hoogstaand, met een min of meer goed betaald kostje. Zo voorkomen ze dat de gelovigen WETERS worden, Universum-knners! In feite verkrachten voorgangers niet alleen Het Grote Gebeuren, maar ze verkrachten heel geniepig en wreed de gelovigen naar lichaam en geest = emotioneel en de Ik.

 

RITUELEN ELDERS

Rituelen moet je niet alleen beperken tot kerktoestanden, ze zitten namelijk overal doorheen. Net zo fractal als lles in het politieke machtssysteem. Ze zitten in de rechtspraak: kleding van de voorgangers, de verhoging, het opstaan... Alleen de muziek ontbreekt hier (nog).

En bij het leger: kleding, attributen, lichaamshoudingen enz.

Ook bij voetballen en andere wedstrijden zitten allerlei rituelen verborgen. En wat te zeggen van de seks-beleving? Of een veiling, een festival, ziekenbezoek, lintjesregen, zakenlunch, verkooptrucs, circus, concert, handel, school, regering...

En kom eens gewoon iemand tegen: hand geven, tegenwoordig drie kussen, hier en daar zelfs al vier, die maar een enkele keer zeggingskracht hebben en verder dus een belediging zijn. En dan komt de standaardvraag: 'Hoe gaat het met jou?' Antwoord steevast: 'goehoed!', ook al barst de ander van de problemen en spanningen. Je kunt dan onmogelijk zeggen: 'beroerd!', want dan schrikt die ander en weet niet hoe ermee om te gaan. Ritueel dus!

 

En in alle rituelen zitten meerdere van boven genoemde elementen, die nodig zijn om mensen klein en verscheurd te houden. Zie Schoonheid. Als je op zou schrijven hoe jij daar tegenop loopt en er zelf aan meedoet zo door de dag heen, zou je merken dat alles vol zit met rituelen. Ze hebben bijna altijd van alles te maken met macht, verslavingen en allerlei kuddes. Rituelen en kuddes hebben in wezen hetzelfde doel: mensen klein en afhankelijk en verscheurd en dom te houden.

In feite laat elk ritueel de onmacht, de kuddegeest en de beperktheid zien van de uitvoerder!

Zo zijn monumenten verharde rituelen. Heel dikwijls erg seksueel en/of seksistisch.

 

Wat ik hier aangeef is een klein aftreksel. Maar dagin daguit gebeuren er rituele moorden. Alleen: op termijn. Ik bedoel: het duurt een tijdje of wat langer eer iemand dood is. Mede ten gevolge van rituelen, van kuddegeesten...

 

Daarentegen is een chte handdruk, een gemeende kus zeer GOD-(s)-DIENST-ig...

 

Catharina Mijling:

 

home boekenplank links reageren? brf a studenten ik zoek column mijn boek