|
Omdat de
KUDDEGEEST de grootste, de dwingendste ziekmaker is… Catharina
Mijling: home boekenplank links reageren? brf
a studenten ik
zoek column mijn boek |
|
KUDDEGEEST Omdat de KUDDEGEEST de grootste, de dwingendste
ziekmaker is, heb ik er een apart boek van gemaakt. Op internet zul je in
andere bestanden dingen terugvinden omdat de kuddegeest overal doorheen zit.
Zowel die van de maatschappij als die van religies en culturen. Inhoud: Drie
vijanden. Kuddes, groepen. Natuurlijk? Kuddegevoel 1,2. Veilig?
Afspraken of kuddegevoel? Liegen. Foeballuh. 'Eigen' mening. Chantage... DRIE VIJANDEN De mens heeft
zichzelf 3 vijanden gemaakt:
KUDDES, GROEPEN Omdat onze taal
zo arm is en verwrongen, moet ik ook hier, net als in mijn andere boeken, wat
afspreken, om dingen in het vervolg duidelijker te kunnen zeggen. Ik wil
verschil maken tussen groepen en kuddes.
Een groep is
een groep mensen die emotioneel op eigen poten staan, die kunnen kiezen en
beslissen vanuit hun menszijn, vanuit hun Gevoel.
Wetten, normen en gedragingen hebben het menszijn
als basis. Zij leven van binnenuit. Zij gebruiken de groep om meer mens te
worden. NATUURLIJK? De kuddegeest
onder dieren is noodzakelijk en in die zin is kuddegeest natuurlijk. Die
kuddegeest dient voor de instandhouding van de soort en betreft: eten,
drinken, voortplanten. Afwijken van dit systeem kan niet, want dan komt het
dier en/of de gehele kudde in gevaar. Zodra een dier buiten de kudde terecht
komt, is het in gevaar: roofdieren loeren erop voor eigen eten, leven en
voortplanten. De kuddegeest onder mensen is een overblijfsel uit de tijd dat
wij nog apen waren. Was vroeger de basis het overleven van een groep, nu is
die basis ver uitgebreid, vooral onder invloed van het verstand enerzijds en
de overheersing door mannen anderzijds. De kuddegeest
onder mensen komt oorsprong-kelijk voort uit de kuddegeest onder dieren. Mensen willen
ergens graag bijhoren. Maar het hoort niet bij volwassen mensen. Volwassen
mensen zijn geen kuddedieren. Mensen willen graag ergens bijhoren, omdat ze
graag afhankelijk willen zijn, omdat ze het prettig vinden om niet zelf
dingen te hoeven regelen, uit te vinden of op te zetten. Ze hoeven niet na te
denken: dat doen anderen voor hen. Bovendien voelen ze zich veilig in een
groep gelijkgestemden, ook afhankelijken. Dan valt
het niet op dat je zelf afhankelijk bent, integendeel: dat wordt toegejuicht,
want dan wordt het doel van de groep nagestreefd en eventueel uitgebreid. Je
bent geen bedreiging, maar een zegen voor de groep. Als je
aantekeningen maakt, bijvoorbeeld op multomappapier, kun je altijd van alles
aanvullen. En je hebt al gauw een boek vòl... Je
kunt per kudde minstens een bladzijde nodig hebben, als je uit je eigen lijf
en leven op gaat schrijven in wat voor kuddes je allemaal zit: die van je
huwelijk, die van je broers; die van je zussen, die ànders is dan die van je
broers; die van je collega's, waarbij huishoudsters/moeders/echtgenotes (HME's) er goed aan doen haar mede-HME's
als collega's te zien; die van je medesporters; die van de kerkgenoten, je
partijgenoten; je kunstgroep enz. En als je
bevriend bent met iemand, hoor je tot de vrienden-kudde,
opa de kudde opa's, artsen tot de artsen-kudde, vrouwen-van-artsen tot de vrouwen-van-artsen-kudde:
haar worden dezelfde eisen gesteld, ze hebben dezelfde frustraties, doen haar
man later dezelfde verwijten... Als je blind bent, zwart, pastor, dochter,
bruid, concertbezoeker hoor je tot de kudde blinden ... concertbezoekers. Zo
zit je alledaags in allerlei kuddes, iedereen alledaags zelfs in meerdere
tegelijk. Anders gezegd:
jouw gezin is een kudde, de schoolsfeer, werkkring, hobbyclub, sportclub,
cultuur, religie... Allemaal kuddes. Ook een gezin bestaat uit een heleboel
kuddes, ook al bestaat het uit 4 personen: er zijn veel kuddes in een gezin. Als je in een gezin
zit, zoek ze dan maar eens op. Dan word je een boel duidelijker, ook over
allerlei frustraties in je gezin. De hulpverlening is daar echter nog steeds
niet aan toe. De Kuddegeest
is een overblijfsel uit de tijd dat wij nog apen waren. We zitten allemaal in
allerhande kuddes, in allerhande soorten kuddes. Die zijn niet van nature,
maar die hebben de mensen, voornamelijk de mannen van de mensen, zo
ontwikkeld en dat gaat nog altijd door. Aan de andere kant komen er de
laatste 30-tal jaren steeds meer mensen die zich er uit worstelen, vooral
vrouwen. Zo hoort elke
mens bij verschillende kuddes, vaak zelfs meerdere tegelijk, die ook nog
dikwijls door elkaar heen lopen. Elk met eigen doelen, idealen, normen en
wetten. Elk dus met eigen groepsdwang! Kuddes betreffen
plaatsen in maatschappij, religies en culturen. Als je al jouw kuddes op gaat
schrijven, met alle verplichtingen... Een boek vol! KUDDEGEVOEL
1 Het
kuddegevoel is eigenlijk een hele verzameling van gevoelens:
En in al die
kuddes heerst een vals WIJ-gevoel: wij-artsen, wij-voetballers, wij-moslims, wij-gelovigen, wij-mannen, wij-leerlingen, wij-actievoerders, wij-politici,
wij-8-mei-ers, wij-joden, wij-leraren.
En helemaal onderaan: wij-huishoudsters/moeders/echtgenotes.
Vergis je niet moeders: ook al ben je op je eentje bezig in je huis: jouw
kudde is streng en groot, de eisen zijn hoog en je kan geen kant op. Je wordt
bovendien streng gecontroleerd. Elk wij-gevoel
is geforceerd, op welk gebied ook. Het kan wel lekker en veilig aanvoelen,
maar het is de omgekeerde wereld. Het is een kunstmatig wij-gevoel, een zo
gegroeid wij-gevoel, een wetenschappelijk verantwoord wij-gevoel. Dat kan je
allemaal zelf uitpluizen. Ik poog je slechts een aanzet te geven. Nog een ander
aspect zit daaraan: zolang je dit niet gaat in-zien blijf je verkeerd
oordelen over de betreffende situatie en over anderen in dergelijke situaties
en met andere functies,. Allemaal vanuit frustraties, onopgevulde verlangens,
fantasieën enz. KUDDEGEVOEL 2 Al je
kuddegevoelens, die dus lichamelijk zijn, kan je leren herkennen door het
volgende in je eigen boek te gaan verwerken. Je krijgt gemakkelijk één
bladzijde per kudde vol. Je kan de volgende vragen per kudde uitwerken en
laat vooral je gevoel de vrije loop!:
Voel je wat er
allemaal in je lijf is gebeurd in de loop van de tijd? Je bent al een heel
boek aan het schrijven. VEILIG? Het lijkt
lekker veilig in zo'n kudde omdat de bijbehorende idealen en doelen jou
steeds steviger in je lijf gebakken zitten. En: hoe beter je je aanpast en
meewerkt, hoe hoger je wordt gewaardeerd en dát is
een lekker gevoel! Maar op welke
basis voel je je eigenlijk verbonden? Dat is op basis van idealen, toekomstdromen,
dezelfde geschiedenis. Op basis van illusies, fantasieën, dezelfde functies,
je luchtkastelen, valse hoop, behoefte aan afhankelijkheid. Je behoefte aan
macht. Maar vooral voel je je veilig op basis van gelijke beperktheid in menszijn, dezelfde frustraties, dezelfde tegenstand van
buitenstaanders, dezelfde ondervonden teleurstellingen en angsten. Verbondenheid
nastreven op die bases is: beginnen aan de verkeerde kant. Ook
verbondenheid met de natuur en de kosmos nastreven is: beginnen aan de
verkeerde kant. Er is maar één
weg naar verbondenheid: IK-worden. Dan word je
vanzelf WIJ en natuur en kosmos. Dan BEN je dat allemaal zelf! AFSPRAKEN OF
KUDDEGEVOEL? Natuurlijk leven
we in diverse groepen. En die hebben doelen. Dat doel heb jij dan ook. Daar
is niks op tegen. We moeten nou eenmaal eten en schoenen aan. We hebben
onderdak nodig en een tv. Het is nodig om
dan per groep goeie afspraken te maken. Die moeten wel echter zodanig
flexibel zijn, dat, wanneer het menszijn van mensen
in verdrukking komt door ziekte, tegenslag of zo, iets van die afspraken
verzet of teruggedraaid kan worden. Dat is iets
totaal anders dan je houden aan doelen:
Dan zit je daar
niet meer als JIJ, maar als kuddelid. De groep is tot kudde geworden. Die
kudde heeft macht over jou, heeft vooral macht over
Geen wonder dat
uit zulke kuddegevoelens ziektes voortkomen door de stress die het verblijf
in en het meewerken aan die kudde veroorzaakt! Iedereen kan
hier massa's alledaags voorbeelden bijhalen! LIEGEN In deze
situaties mag dit niet en moet dat, in andere situaties is het juist
andersom. Je voelt je in de ene kudde anders dan in de andere. Je voelt je
tegenover jezelf ook anders als je de ene keer moeder bent en de andere keer
buurvrouw of architect. Tegenover
iemand uit een andere groep gedraag je je ook anders. Zo ben je voorgeprogrammeerd.
Dus lopen we allemaal zowat de hele dag toneel te spelen, oftewel te liegen.
En vaak het hard-nek-kigste bij de meest naaste: je
gezin, je werkplek, hobbyclub, kerkgenootschap. Dat liegen en
toneelspelen is hetzelfde als tegen je genen in leven. Hoe idealer hoe erger.
Zo voel je je emotioneel ver weg van, ontwikkelt zelfs haat tegen iedereen
die jou namens de kudde daartoe dwingt. Dat is politiek: hoe hoger in rang
die ander is, of hoe meer afhankelijk je van iemand bent, des te verder voel
je je van zo iemand af, des te meer afkeer/haat heb je van zo iemand. Vooral
in werksituaties en gezin: twee uitersten die lijnrecht tegenover elkaar
staan, waarbij het traditionele gezin de werksituatie dient. Al wordt het pas
als haat herkend, zodra je kritisch jouw situaties gaat bekijken en je mond
begint open te doen. Dan barst de haat tegen jou in volle hevigheid los. Dan
voel je daardoor ook dat jij automatisch tegen die ander met zijn/haar
onmogelijke eisen namens maatschappij, cultuur en/of religie, haat heb
opgekweekt. Daar kan je dan niets aan doen!! Zo zijn we
allemaal schizofreen gemaakt/geworden. Dat wil zeggen dat we veelvuldig gespleten
persoonlijkheden zijn: in deze kudde zó, in die kudde zó. Ik zag het van de
week nog bij 'Catherine'. Een sexueel misbruikte
man maakte nog eens duidelijk wat een enorme grote toneelspelers zulke mensen
zijn: ze zouden een Oscar moeten verdienen, zo goed zijn ze in het net doen
of er niets aan de hand is. Dat kun je ook van traditionele huisvrouwen
zeggen: mijn man was verbaasd dat ik al die jaren eigenlijk ongelukkig was
geweest en de indruk had gewekt dat we zo'n goed huwkijk hadden. Hoe diep die
gespletenheden in je lijf zitten, hoeveel het er zijn en hoe sterk verdeeld
je je voelt komt voort uit:
Daardoor ben je
des te fanatieker in het verdedigen van jouzelf en je kuddes. Het zit jou
harder in je lijf gebakken, dan bij iemand die er nét
in zit. Bekijkt Men in de diverse soorten hulpverlening deze oorzaken van
gespletenheid wel eens op die manier? Het wordt je
door anderen, door groepsdwang moeilijk gemaakt. Dat is ont-mens-elijkend. Een
fabrieksdirecteur zal nooit op de schouder van zijn portier uithuilen om een
of ander probleem. Een keurige huisvrouw die haar plichten begint te
verzaken, omdat ze belangrijker dingen ontdekt: dat kán
niet. Een hulpverleen(st)er die begint in te zien
dat je anderen alleen goed kkan helpen door in
eigen lijf en leven te beginnen, kan niet of nauwelijks meer met andere
hulpverleners samenwerken en zal heel moeilijk een baan vinden. Dwang tot
liegen. Liegen vóél je toch! De verstandigste liegt
het hardste en het meeste en het brutaalste. Juist die houdt zich het beste
aan regels, normen, plichtsbesef, gedragscodes en wordt daarom hoog
gewaardeerd. FOEBALLUH Wat is er met
voetballen aan de hand dat daar het SLECHTSTE in JONGENS naar boven gehaald
wordt? Mishandeling, vernielingen, uitschelden, bedreigen, apengeluiden
maken, hakenkruisembleem, tot moord en doodslag toe. De grote groep.
De jongetjes willen voor elkander niet onderdoen. Ze zitten met een
identiteitskwestie en denken die te vinden door rottige dingen uit te halen,
dan worden ze gewaardeerd door de groep. Ze komen in de krant en daar krijgen
ze een kick van. Dat het een voor hen ongezonde kick is, kan je ze maar niet
aan het hoofd gepraat krijgen. Gewoon afschaffen dat foeballuh! Een gevleugeld
woord: eigen mening. 'Iedereen mag zijn eigen mening hebben!' roept Men
enthousiast en 'liefdevol', idealistisch en welgemeend uit. Wèl-gemeend? Dat kan niet! Ik kreeg
telkens weer grote problemen met hulpverleners en ook met mensen om mij heen,
als ik zei dat dat wat ze verkondigden als 'eigen mening', niet hun eigen
mening was, maar dat die voortkwam uit maatschappelijke, religieuze en
culturele normen en waarden. Dat het hun eigen mening niet was, maar hen
dwingend ingetraind, aangepraat, met behulp van romantiek, troost, beloftes,
zelfs eeuwigheidbeloftes, economie, kortom: met behulp van het onderdrukken
van goede gevoelens/waarheidssignalen en het opfokken van onechte gevoelens, mens-vijand-ige gevoelens. Ik ben niet zo voor
die opvatting dat ieder zijn eigen mening mag hebben. Iedereen is dan
gevrijwaard van kritisch leven. Iedereen kan altijd grenzen blijven trekken
en daarmee de machtsstructuren bevorderen. Die
machtsstructuren worden steeds harder en ondoorbreekbaarder.
Ze helpen steeds sneller de aardbol met alles drop en dran
naar de bliksem... Kun je mensen dan nog wel toestaan een 'eigen' mening te
hebben? Moeten we niet dagin daguit die mensen attent maken op het aangepratene, het frustrerende, het vernietigende? En:
doordat zoveel mensen hun 'eigen' mening opeisen, daardoor kunnen die
machtsstructuren zo keihard worden. Dat kunnen we ons niet meer veroorloven. Als de aardbol
vernietigd wordt, zal dat de mèns doen, de màn, met
behulp van de opofferende 'lieve' vrouw, die echter door de man in alle
eeuwen en culturen aan handen en voeten gebonden was en is. Die
vernietiging zal direct gaan, door gigantisch oorlogstuig, of indirect door
oneerlijk leven en oneerlijkheid, mensvijandigheid te blijven accepteren en
te blijven ontwikkelen. Die beide roepen de wraak van de natuur op tegen
oneerlijkheid en milieuvervuiling. Er is geen tijd meer te verliezen! Maar: 'Het kritieke
jaar 1999 is allang voorbij,' zei ik tegen Joannes (in 2003), 'en er is veel
veranderd!' 'En zo is het!'
zei Joannes. (uit: Joannes
XXIV, IM). CHANTAGE... 'De toekomst
komt voort uit het verleden,' is een van de stellingen van filosoof-, theoloog- en psycholoogachtigen.
Dat klopt: zoals je lijf staat, zo ben je geneigd door te leven en zo gaan
ook de gebeurtenissen in jouw leven verder: Jozef-effect.
We hebben van jongsaf geleerd tegen de stroom op te roeien. We hebben onze
toekomst leren dwingen tegen onze mogelijkheden in, tegen wat we als eerlijk
aanvoelden in. Nu echter
kunnen we eindelijk een beetje volgens ons Ik gaan leven, voor zover de
economie van het land, de mensen in onze omgeving en onze werksituatie dat
toelaten. Vind je het niet verschrikkelijk, dat anderen dat moeten toelaten?
Dat je écht afhankelijk bent van de zg. goodwill
van anderen? Vraag je maar eens af of dat wel goodwill is, of chantage. Maar: ondanks
die tegenstand tóch eerlijk gaan leven, is voldoen aan de natuurwet dat je
hoort te leven volgens jouw genenpatroon, dat je goed moet omgaan met je
energie. Dat kost jou mogelijk familie en vrienden. Je zal echter al gauw
merken dat je sterker, gezonder, wijzer wordt. Dat dat soort familie en
vrienden jou gestolen kunnen worden. Je échte
familie en vrienden ga je vinden onder mensen die ook eerlijk leven. En die
krijg je vanzelf. Naar: Wedstrijdmentaliteit echte gekte! Catharina
Mijling: , www.path-of-wisdom.com home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek
| colum
| copyright
| mijn boek |engels/duits |
|