|
De man heeft er geen rol in, geen
verantwoording Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com home boekenplank links reageren? brf
a studenten ik
zoek column mijn boek |
|
HUWELIJK Inhoud: Huwelijk. Trouw. Homofilie. Verdeling. Traditionele "waarden". "Wat ik over het
huwelijk heb geleerd op het seminarie en in allerlei boeken, klopt van geen
kanten! Men deed en doet vaak net of de vrouw
alles in de relatie regelen kan en ook regelen móét! De man heeft er geen rol in, geen verantwoording..."
Uit mijn boek 'JOANNES XXIV'. 'Ik maak me ernstig
zorgen,' zei Joannes na het ontbijt de volgende dag. 'Dat is je maar
geraden ook,' zei ik plagerig, 'dat is je vàk! Maar
vertel op!' 'Nou heb ik het zelf
gezien: Myriam zet een volgende stap, maar haar man
niet! Ik voelde me zo machteloos, want je ziet voor je ogen gebeuren dat een
huwelijk kapot gaat als de man niet mee wil. En je kunt er niets aan
veranderen, hoe graag je ook zou willen. De vrouw zelf kan haar man ook niet
dwingen... Wat ik over het
huwelijk heb geleerd op het seminarie en in allerlei boeken, klopt van geen
kanten! Men deed en doet vaak net of de vrouw alles in de relatie regelen kan
en ook regelen móét! De man heeft er geen rol in, geen verantwoording. En ik
kon daarover niet aan de praat komen met leraren of medestudenten. Maar
vrouwen kunnen in veel landen, religies en culturen geen kant op. Ook al
willen ze anders: ze zitten met handen en voeten vast. Gekneveld, de mond
gesnoerd... Vooral als ze kinderen hebben! Hoe heb jij dat nou verwerkt met
je man? En hoe ging dat bij je VOS-cursisten?' 'Ik zie er tegenop
om er over te praten,' zei ik naar waarheid, 'je zou het zo gemakkelijk op
mijn man af kunnen schuiven, terwijl het hele huwelijk een mens-onderdrukkend systeem is... Terwijl de
zachtmoedigste man óók voorgeprogrammeerd is...' 'Je vergist je Ina,
ik weet er heel veel van! Ik heb veel gepraat met moeder, met Myriam, met duizenden vrouwen uit allerlei landen! En heb
je mijn encycliek niet gelezen?' 'Je hebt gelijk. Ik
denk dat het komt omdat ik toch nog steeds een man in je zie, eentje die geen
echtgenoot is geweest. Ik vergat dat je zo goed als een vróúw
bent!' We zwegen een hele
tijd. Maar mijn gedachten en gevoelens werkten dóór. Dat oude verhaal, die
oude koeien... 'Die oude koeien,'
zei Joannes alsof hij met mij meegeleefd had, 'die kunnen pas gaandeweg uit
de sloot gehaald worden, als je er wat mee doet! Je hebt je man op een ander
spoor gezet en dat boek geschreven, met als raamwerk dat vreemde verhaal over
het graf van je moeder, je hebt VOS-cursussen begeleid en jarenlang gepoogd
met Frans aan de praat te komen. Dat zijn allemaal omkeringen! Je hèbt er al een hoop mee gedaan!' 'Ik weet het, het
doet me erg goed dat uit de mond van een man te horen!' 'Dat klinkt
treurig, alsof je dat soort dingen nog maar weinig uit monden van mannen
gehoord hebt.' 'Zeg maar gerust:
uit die van slechts twee!' 'Ik kan wel raden
van wie die monden zijn! Het moet je toch goed doen dat èn
je man èn je zoon deze dingen zijn gaan zien!' 'Dat doet me zeker
goed. Ik snap dan ook niet dat het kennelijk niet genoeg voor mij is, dat die
oude koeien nog gedeeltelijk in de sloot zitten. Maar dat klopt weer wel met
het feit dat ik nog steeds "vrouwelijke" trekjes bij mezelf herken.
Zoals: verontschuldigen voor iets wat volstrekt onbelangrijk is, bang zijn
voor veroordelingen, bang om gek gevonden te worden, angst om voor je
eigenwaarde uit te komen, mannen laten doorpraten als ze over bagatellen
zitten door te zagen... En altijd bang voor
jongens, voor mannen, voor hun overwicht, hun zelfverzekerdheid... hun
geweld... En vanuit mijn jeugd met twee etterige broertjes: angst voor
treiterijen en sarcasme. Ik weet van allerlei publicaties dat je daar je
leven lang mee bezig zult zijn. Het tekent je leven. En dan dat stomme lachje
op mijn gezicht!' 'Je hebt het anders
nu niet Ina!' Ik glimlachte hem
toe. En we moesten allebei lachen: toch dat lachje... 'Ik zal je niet
meer storen,' zei Joannes, toen we uitgelachen waren, 'ga maar door.' Ik zuchtte, keek
hem wat onzeker aan: 'En wat zeg je
hiervan: als ik een baby-jongetje zie, voel ik
andere dingen dan bij een baby-meisje. Dat vind ik
verschrikkelijk: je straalt boodschappen uit naar zo'n totaal afhankelijk en
machteloos wezentje... Ik heb er grote moeite mee om iets met kinderen te
moeten doen. Er naar kijken is voor mij al een probleem!' 'God meid! Daar heb
ik nooit zo bij stil gestaan, maar ik kan er helemaal inkomen. Waarschijnlijk
zou ik er van nu af aan ook moeite mee hebben, maar ik kom eigenlijk
nauwelijks met kinderen in aanraking.' 'Misschien trouw je
nog wel eens. Je bent er jong genoeg voor en dat celibaat gaat toch de kast
in.' 'Ik trouw niet
Ina.' 'Dat weet je niet.' 'Dat weet ik wèl.
Ik heb er geen behoefte aan en ik wil geen kinderen. Bovendien kan het niet:
ik zou een goede vader willen zijn en dan was er geen tijd over voor al mijn
andere taken!' 'Dan zou je juist
uitermate geschikt zijn als vader! Eentje zoals de mensheid zo hard nodig
heeft!' 'Ik ben al vader
Ina, over miljarden kinderen, want meer dan negentig procent van de
volwassenen is emotioneel nog kind! En jij en andere vrouwen hebben mij
geleerd hoe ik hen hun recht op volwassenheid kan teruggeven! Ik kies niet
voor eigen kinderen en niet voor een vrouw en een huis om aan gebonden te
zijn.' 'Je bent een echte màn: je kiest voor je werk!' zei ik hatelijk. Diep gekwetst keek
hij me aan: 'Je wil me toch
niet vertellen dat je deze functie kunt vergelijken met een kantoorbaan,
zelfs niet met een onderwijsbaan, het gaat wel íétsje
verder zeg! Ik begrijp deze reactie helemaal niet van jou! Als mijn functie
zó onbelangrijk is, waarom ben je dan meteen naar me toe gekomen? Van zo'n
eind weg! Dat was niet alleen omdat ik een persoontje was die in de knoei
zat.' 'Dat zou ik voor
iedereen doen.' 'Je begrijpt me
best, maar je wil me niet begrijpen!' 'Nu heb je me te
pakken, Joannes!' 'Ik wil je helemaal
niet te pakken nemen Ina! Dat zie je verkeerd!' 'Ik voel het zo: je
hebt me gepakt op waarin ik verkeerd zat. We kunnen wel heen en weer blijven
praten, maar dan draaien we in een spinnenweb, als we niet uitkijken. Je hebt
gelijk hoor, sorry.' 'Tegen mij hoef jij
nooit sorry te zeggen.' 'Als ik daar
behoefte aan heb, moet je me dat gunnen,' zei ik snibbig. Waar was ik toch
mee bezig en waar moest dat heen? Ik begon me steeds rottiger te voelen en
voelde me inderdaad steeds vaster in een spinnenweb gedraaid. Ik zei dat,
maar hij wist er ook geen antwoord op. 'Maar ik blijf nu
wel met dat rotgevoel zitten, waarvan ik niet weet waar het vandaan komt!'
klaagde ik even later. 'Wat deed je
totnutoe met je-rot-voelen in een situatie waarin
je niet direct helderheid kreeg? In je boek schreef je er over: dan liet je
het rustig zitten en vaak kwam je er dan na een paar dagen achter hoe de vork
aan de steel zat. En altijd was dat een verademing voor jou! Laat maar
zitten!' 'Je hebt gelijk. Ik
ga thee halen,' zei ik en verdween naar de keuken. Toen ik terugkwam,
zag ik dat hij mijn richting uitkeek. Hij had mij nagekeken en was naar de
deuropening blijven kijken tot ik weer verscheen. Ik zei plagerig: 'Ben ik zo'n
bezienswaardigheid dat je op me zat te wachten?' 'Heb maar niet zo'n
verbeelding hoor,' plaagde hij terug, 'maar ik vind je wel bijzonder. En nu jouw ideeën
over het huwelijk, want die heb ik nodig als celibataire
man met zo'n gigantische baan. Ik heb al veel geleerd, maar jij bent nog een
stapje verder gegaan, ik wil graag jouw mening horen.' 'Het is niet mijn
mening Joannes: ik spreek steeds meer vanuit natuurwetten! Vanuit Chaos, het èchte holisme, de èchte
theologie, sociologie... Hetgeen allemaal hetzelfde is. Ik vind het heel
goed als twee mensen samen iets beginnen, of ze nou van hetzelfde of van
verschillend geslacht zijn. Het is echter noodzakelijk dat ze vanaf het begin
eerlijk tegenover elkaar zijn. Die roes van
verliefdheid is vaak gauw over. Gelukkig, want die verblindt en doet partners
op de tenen lopen om die ander toch maar te behagen! Dat is on-eer-lijk!' 'Dat doen jij en ik
dus niet: we liggen geregeld in de clinch. Nu al, terwijl we elkaar pas zes
dagen kennen! Hebben wij even een goed huwelijk!' zei hij lachend. 'Ik wil niet dat je
geintjes maakt, daar kan ik niet tegen op dit moment.' Daar had je die
spinnenweb weer... 'Daar heb je die
spinnenweb weer Ina,' zei hij, 'maak je maar niet druk, vertel maar verder.
Ik wilde je niet vastdraaien in je woorden. Sorry.' Ik zuchtte en zweeg
een poos, om de draad weer op te kunnen pakken, als dat nog wilde lukken
tenminste. Ineens stond ik op en liep naar het muurtje aan de rand van het
terras. Ik ging erop zitten en zwaaide mijn benen naar de andere kant, die
van het dal. De rots waarop het muurtje gebouwd was, liep onder mij steil
naar beneden zag ik, zo'n meter of tien wel. Ik staarde de verte in en liet
mijn benen bengelen. Plotseling voelde ik een sterke greep op mijn schouder.
Iemand stak een arm onder mijn knieën door, tilde me als een veertje van het
muurtje af en zette me voorzichtig op mijn voeten. 'Doe niet zo
gevaarlijk Ina!' zei Joannes, 'je hoeft zó ver niet van me weg te vluchten!
Het is daar diep, zo'n dertig meter minstens!' Hij sloeg een arm om me heen
en bracht me naar mijn stoel. 'Wil je er over praten? Kan ik wat voor je
doen?' liet me gaan zitten en pakte mijn pols beet. Ik zuchtte en zweeg. Er
ging zoveel door me heen. Ik kòn gewoonweg niet
praten. 'Het is zoveel en
het heeft met zoveel te maken,' zei ik uiteindelijk, 'niet alleen met mij.
Het is een dikke vette warboel, een knoop zonder einde. Wereldwijd. Ik kan
nou wel mooi gaan theoretiseren, maar dat lukt me nog steeds niet zonder pijn
en verdriet, als het over huwelijk en gezin gaat. Ik heb, denk ik vaak, een
psychiater nodig.' 'Ik denk het niet,
je gaat er goed mee om en die kluwen zal steeds minder moeilijk worden. Dat
heb ik vooral van jou begrepen hoor! Een psychiater zou je misschien juist
niet helpen...' We zwegen een hele
poos. 'Toen ik op de
VOS-cursus in de gaten kreeg hoezeer huwelijk en gezin een vies politiek
zaakje waren en wereldwijd ontwikkeld waren ten koste van de vrouw, hoezeer
huwelijk en gezin zelfs economische en emotionele uitbuiterijen
van de vrouw zijn, begon ik mijn bek thuis open te trekken. Dat kwam
natuurlijk heel beroerd aan en ik begreep dat. Weet je hoe het voelt
Joannes,' zei ik met tranen in mijn ogen en in mijn stem, zijn hand pakkend,
'je kwetst iemand diep, omdat er dingen totaal niet kloppen en je weet ook
dat de ander zich persoonlijk aangevallen voelt, terwijl jij alléén
maatschappelijke patronen in die ander bovenhaalt, juist om de èchte ander de ruimte te geven. Ik raakte er
verbijsterd over dat vrouwen binnen de zes weken deze dingen in een grof
raamwerk konden doorzien en dat haar mannen dat niet konden, helemaal niet wìlden ook. Haar echtgenoten, die haar op de huwelijksdag
liefde en door-dik-en-dun-samengaan beloofden... Je ziet alles als
een maatschappelijk patroon, maar je krijgt het wel persoonlijk op je brood.
De reacties van mijn man waren haast woordelijk hetzelfde als die van andere
echtgenoten. Alsof alle mannen om de tafel waren gaan zitten en, na
intensieve studie en wekenlange vergaderingen, afgesproken hadden om dìt te zeggen als hun vrouwen dàt
zouden doen en zeggen. Zó keihard zitten deze patronen fractal ingebakken. Zó
doodsbang zijn vooral mannen om hun veilige plekje, hun "lieve"
moederfiguurtje, hun emotionele opvang, hun superioriteitsgevoel en hun macht
op te moeten geven. Mijn man voelde dan
ook de grond onder zijn voeten wegzakken en schoof alles naar mij terug: een
voor feministes bekende reactie. En dat terwijl hij zo'n zacht en gevoelig
karakter had. Die gespletenheid, dat dubbele, dat heb ik zo vaak gehoord van
vrouwen! Ik raakte er verbijsterd over dat iets wat goed begonnen was, een
goede vriendschap, onmiddellijk na de huwelijkssluiting door een langzaam
sluipend vergif gesloopt werd: het gif van het kostwinners/huisvrouw-syndroom.' Ik schudde mijn hoofd en liet het
tussen mijn handen zakken, mijn ellebogen op de knieën. 'Ik vind dit zo
moeilijk om te zeggen,' zei ik. 'Ik denk dat ik het
wel kan raden, maar daar schiet jij niets mee op!' en Joannes legde zijn hand
warm en zwaar in mijn nek. 'Nee, dat weet ik.
Maar ik hou het in het algemeen, omdat het algemeen ìs,
nog steeds anno 1998! Ik vond het
vreselijk om te ontdekken dat het huwelijk een valkuil bleek, dat mannen niet
tot vriend voor hun vrouw zijn opgevoed, maar integendeel: als persoonlijke
vijand reageren, zo gauw hun vrouw buiten het vaststaande kader stapt.' Dàt hoge woord was eruit. Joannes pakte me
bij mijn schouder. Ik greep die hand vast, legde mijn hoofd erop eventjes.
Toen ging ik door: 'Ik ben zo in de
war geweest, en wanhopig, moedeloos en alleen. Ondanks mijn vriendinnen, want
je staat er toch op je eentje voor. Ik voelde me verraden en eenzaam... Ik
ben vaak overspannen geweest in die tijd. Heb dikwijls op het punt gestaan om
naar een advocaat te stappen. Ik was zo ongelukkig,' en ik begon te huilen.
Hij streelde even over mijn haar, liet zijn hand op mijn rug liggen. 'Ik heb
al zoveel gehuild,' snikte ik. 'Nog niet genoeg
blijkbaar.' Na een poosje ging
ik verder: 'Ik heb veel
gewetenswroeging, zware gewetenswroeging gehad, toen ik de politiek doorkreeg
achter het opvangen van de spanningen die mannen uit hun werk mee naar huis
brengen. Elke keer wist ik
me geen raad als ik weer zo'n rotverhaal te horen kreeg. Dan zag ik na
bijvoorbeeld zo'n gespannen vergadering met allerlei oneerlijke manipulaties,
mijn man met een klein gezichtje van vermoeidheid thuiskomen, zag met mijn
geestesoog iedere collega naar diens huisje gaan en dáár zijn gal spuwen. Dan
zag ik de volgende dag vanuit mijn huis mijn man, enigszins opgeknapt weer
terug gaan. En al die collega's van hem: idem dito! Maar dáár veranderde
NIETS!! Mede door die opvang van de "lieve" moederfiguren! En
weekenden waren opknapbeurten, vakanties verkapt ziekteverlof in plaats van extra-energie-opdoen. En een ander punt
van mijn gewetenswroeging was: wat deed zijn werkgever met het geld dat ik
hem uitspaarde, doordat ik zó intensief voor mijn man en onze kinderen
zorgde, en doordat ik zijn taken in huis erbij had, dat hij voor de volle
honderd procent in zijn werktijd ter beschikking stond van die werkgever? En
na zijn verblijf en opvang thuis weer een beetje opgepept naar kantoor kon.
Dat waren stukken van mijn woede, verwarring en gewetenswroeging. Aan
"geestelijken" had ik toen al niets meer. Ook niet aan andere
hulpverleners! En ook niet aan de voortreksters van
de tweede feministische golf! Ik heb het allemaal in mijn eentje uit moeten
dokteren! Al die weerstand van alle kanten, met als gevolg mijn gepieker,
hebben mij echter wel een haarscherp inzicht bezorgd. Ten slotte besloot
ik dat ik mijn man op zou blijven vangen, omdat hij ook maar een mens was en
geen kant op kon. Dat gaf me een hoop rust. Omdat ik zoveel met hem praatte,
ging ik besef krijgen van OMKEREN: ik begeleidde hem erin om dingen op zijn
werk niet meer te pikken en om daar als mèns te willen functioneren. En hij
begon zachiesan door mij de politiek achter zijn werksituatie te zien: dat
hij alleen maar werkkracht mocht zijn en liefst één die zich doodwerkte...
Maar ik nam me wel voor om bij zijn pensionering een speech te houden!' 'En, heb je dat
gedaan?' 'Jazeker!' zei ik
met glinsteroogjes, 'en iedereen was er gelukkig
mee! Ik heb het nog wel ergens op een bandje staan. We hadden nadrukkelijk
mijn "onzichtbare collega's" ook uitgenodigd: de partners van zijn
collega's. Het zat er vol vrouwen, dat zie je anders nooit! Een feestelijk
gezicht.' Ik glimlachte even bij de herinnering, ging door: 'Ik begon overal
diezelfde patronen doorheen te zien, ook met Frans. Ik was zo in de war door
hem: hij sprak altijd over liefde en dan had ie mij weer òm.
Maar dan kwam ik thuis en dat klopte niet met wat hij zei. Ik kon maar niet
accepteren dat liefde bekhouden zou zijn, en dingen
van jezelf opgeven, geen liefde, waardering en begrip vrágen.
Het klopte niet: dat soort liefde mochten alleen moeders/echtgenotes
uitvoeren. Hij had het ook
vaak over: laten zien dat je machteloos bent, dan gaan mensen òm. Maar ook dat klopte niet voor huisvrouwen... Wel voor
honden, niet voor huisvrouwen. Die ZIJN machteloos en daar wordt juist
misbruik van gemaakt. Die machteloosheid IS ER èn
is onzichtbaar èn is politiek/economisch van
wereldbelang... En: mannen in
allerlei machtssituaties zijn heel goed, als vanzelfsprekend, zonder
gewetenswroeging of onrust in het misbruiken van de machteloosheid van hun
slachtoffers voor eigen bevrediging, voor eigen gewin... Pas na drie jaar
zei hij ineens: "liefde is ook: iemand een schop onder de kont geven!
Dingen niet meer pikken! Waardering opeisen!" Dat luchtte me enorm op. Maar wat bleef was
dat ik helemaal niet met hem praten kon. Terwijl dat had gemóéten
bij een pastor, bij iemand die zo vèr was!' Ik hield even op. 'Joannes,' begon ik
ongelukkig, starend op m'n wriemelende vingers in
mijn schoot en hield op. Hij was meteen naast me. Zijn hand schoof onder mijn
kin en hij tilde zachtjes mijn hoofd op. Door een waas van tranen keek ik hem
aan. Hij pakte mij bij mijn schouders. 'Ik heb dit nog
nooit tegen iemand gezegd!' 'Dan wordt het wel
eens tijd', zei hij bezorgd, 'biecht maar op!' en sloeg zijn armen om mij
heen, me dicht tegen zich aantrekkend. Even brak het bewustzijn tot me door
en moest ik ondanks alles toch glimlachen: biechten bij de paus. 'Joannes,'
fluisterde ik in zijn paarse polo-shirt, 'ik begon
zo te háten, harder: 'ik begon mannen zo te háten! En alle gedrag wat daaruit voortkwam zo te háten! En het huwelijk en het huishouden en dat rotleven
zo te háten,' riep ik uit, 'en daar was ik dan weer
kwaad over op mezelf! En zelfs dáár zag ik politiek achter, achter dat kwaadworden! Ik kon er geen kant mee uit. Daar ben ik
jarenlang zó door in de war geweest!' Het kwam er met een golf van hete
tranen uit, van onder uit mijn tenen, alsof er nooit meer een eind aan kwam.
'Ik kon er met Frans niet over praten. Dat had moeten kunnen. Hij had me er
doorheen moeten trekken als pastor! Maar integendeel: hij ging zo kleinerend
met mij om dat ik hem ook ging haten. Heel scherp was ik me bewust van mijn
eigen gespletenheid in dit soort situaties: houden van een deel van iemand en
tegelijk een ander deel diep haten! En dat andere deel was maatschappelijk
veroorzaakt, werkte in die personen tégen die
personen zelf in en dat wilde ze niet weten! Op een gegeven
moment begon ik de conclusie te trekken dat, als het er op aankomt, mannen op
veilig spelen en vrouwen vandaaruit dan alleen nog maar leed en verdriet
bezorgen, zelfs pastores.' 'Dat doet me zeer
Ina,' voelde ik zijn stem brommen in zijn borstkas, 'maar je hebt gelijk. Ik
heb zulke verschrikkelijke verhalen gehoord van over heel de wereld... Huil
jij maar hoor, ik heb zelf ook niet veel goeds van mannen ondervonden, alleen
van vrouwen!' Hij streelde over mijn haar, kuste me op mijn hoofd. 'Het is zo
verschrikkelijk lang een steen in de buurt van mijn maag geweest, het zat me
zo dwars!' snikte ik, 'ik kon er niets aan veranderen!' Hij klopte me
zachtjes op de rug en wiegde me een beetje. Na een tijd
bedaarde ik wat. 'Waar ik ook niet
mee uit de voeten kon was: vrouwen begrepen haar man uitstekend, daar waren
ze van jongsaf in getraind: in lief-zijn en
gevoeligheid naar anderen. Maar mannen begrepen niets van vrouwen en wilden
dat ook in eerste instantie niet en willen dat nòg niet! Jij bent helaas nog
steeds een uitzondering!' 'Maar uiteindelijk
ging jouw man wel met je mee door hè!' vroeg hij na een hele tijd. 'Ja, we hebben het
heel moeilijk gehad samen. Ik heb niet gebroken met hem, omdat ik vind dat
dat niet kàn, zolang iemand stappen verder blijft
zetten. Zó probeerde ik ook steeds vrouwen te steunen die dezelfde problemen
kregen met haar man. Ik poogde haar te doen beseffen dat ze niet moesten
breken en scheiden, zolang haar man elke keer een treetje hoger klom. Ik
bleef er bovendien van leren. Ik wilde ook niet weggaan, zolang ik ervan
leerde en die wrok voelde. Ik wilde daar overheen groeien.' 'Zal ik jou eens
wat zeggen Ina?' zei hij en pakte me opnieuw bij mijn schouders. Ik keek hem
aan, gespannen en een beetje bang dat hij me veroordelen zou... Daar worstel
ik nog dikwijls mee. Ik had nogal wat opgebiecht... Die haat en zo... Hij nam mijn
gezicht tussen zijn handen, keek me liefdevol aan en zei toen iets anders dan
hij van plan was: 'Ik zie dat je
ineens weer in zo'n spinnenweb zit. Wat is er aan de hand?' 'Ik, uh, ben bang,' zei ik aarzelend, schudde mijn hoofd
tussen zijn handen vandaan en sloeg met gebogen hoofd mijn ogen neer. Maar
hij tilde mijn hoofd opnieuw op en dwong me hem aan te kijken: 'Bang? Waarvoor
dan?' vroeg hij met grote ogen. 'Uh, dat jij me zult veroordelen om die haat en zo!' en ik
begon weer te huilen, 'daar ben ik dan weer boos over op mezelf, want dat is
óók politiek en zo zit ik dan weer gevangen in zo'n spinnenweb.' 'O god meid,' riep
hij uit en hij sloeg zijn armen opnieuw om me heen, 'ik jou veroordelen, o
god,' zei hij nog een keer en ik voelde mijn schouder nat worden, 'het is
goed Ina, het is goed, wees er maar zeker van dat je geen schuld hebt! En jij
was niet zelf de oorzaak van je haat! Je haatte ook niet de mànnen, maar het systeem, dat begreep ik heel goed uit je
boek en nu ook weer!' 'Maar je krijgt het
wel telkens persoonlijk van mannen naar je toe en van vrouwen die zich
aangepast hebben in het systeem.' Toen zei hij,
terwijl hij opnieuw mijn gezicht in zijn handen nam: 'Ik wou je dit
zeggen, het tegenovergestelde van veroordelen: jij hebt het allemaal niet weg
willen stoppen, niet willen ontlopen. Je hebt het niet van je weg willen schuiven,
of water bij de wijn willen doen! Jij hebt het allemaal willen dóórmaken, willen vóélen, omdat je zo eerlijk was en nog
altijd bent! Ik vind het heel moedig van je, ik bewonder je erom Ina!' Ik ademde òp! 'Dat heeft nog
nooit iemand tegen me gezegd!' zei ik, met opnieuw, deze keer àndere tranen over mijn wangen. 'Jammer lieverd,
dan hebben ze je niet op je waarde geschat! Dan kènden
ze je niet! En als ze het al ooit gedacht hebben, hebben ze jou vreselijk
tekort gedaan door het je niet te zèggen!' Hij kuste me op beide wangen. En
omhelsde me opnieuw. Als een kostbaar kleinood, zó hield hij me vast. We zwegen een hele
poos. Toen vroeg hij met wat moeite, en dat móést hij wel, begreep ik: 'Je zei dat je nog
steeds angst voor mannen hebt. Ik heb er net wat van gemerkt. Ben je bang
voor mij Ina?' 'Nee, Joannes, dat
ben ik geen moment geweest! Dat van daarnet was niet specifiek angst voor jou
als màn, al is het wel uit de macho-maatschappij
geboortig. Maar jij bent ook niet zo'n màn. Zoals
mijn man dat ook niet is. Integendeel: hij wordt op handen gedragen door parochie-vrouwen!' 'Ik zou hem wel
eens willen ontmoeten!' 'Dat komt vast en
zeker nog wel eens, daar ben ik zeker van, vooral nu ik hier blijf. En jullie
zullen het best met elkaar kunnen vinden, denk ik.' We zwegen een hele
tijd. Toen zei hij bezorgd: 'Gaat het nu weer
een beetje?' en op mijn jaknikken liet hij me los en ging weer op zijn stoel
zitten. 'Wil je verder
vertellen over hoe je nu over het huwelijk en zo denkt? Of wil je dat een
andere keer doen?' 'Ik ga nu wel door,
het is per slot een vervolg op alles hè? Zoals ik al zei:
het is heel goed als twee mensen samen iets beginnen. Als die roes eraf is,
kunnen ze elkaar gaan helpen met het opruimen van allerlei voorgeprogrammeerdheid en van frustraties ten gevolge van
die voorprogrammering. Daar is een samenwoning of huwelijk ideaal voor:
mensen kiezen hun partner niet zómaar, dat doen ze
voor het overgrote deel vanuit de voorprogrammering in hun lijf en leven! Het
stukje natuur is maar héél klein: zelfs verliefdheid zit boordevol
voorprogrammering! Ik ben dan ook tegen vastleggen, tegen voor-eeuwig-beloftes...
Ook al omdat je geen seconde vooruit kunt zien. "Cor Unum", één van hart, stond er op onze trouwkaars.
Dat vond ik schitterend toen! Maar het is een belediging van mensen! Je hoort
aparte mensen te zijn en te blijven worden en elkaar dáár in te helpen! Het huishoudelijk
werk móét door beiden gedaan worden, opdat beiden de verantwoording ervoor
voelen, ervaren: het huis, het eten, de boodschappen, de was is van allebei.
Niet van één persoon en al helemaal niet, omdat die nou toevallig een
baarmoeder heeft en geen lul. Sorry voor dat woord
Joannes!' Hij schudde zijn
hoofd: 'Da's wel goed Ina! Maar als je kinderen
krijgt, hoe moet dat dan met de opvoeding en dat niet vastgelegde
huwelijk? Ik heb geprobeerd daar lectuur over te vinden, vergeefs. Ik heb dat
nodig voor mijn tweede encycliek!' 'Dat komt mede
doordat de voortreksters van de tweede
feministische golf niets aan moeders/echtgenotes gevraagd hebben! Je telde
alleen mee als je ging scheiden. En het komt ook
doordat mannen niet massaal in het geweer gekomen zijn! Nergens las en lees
je iets over hoe je bijvoorbeeld met macho-invloeden op je zoontje moet
omgaan: die jongetjes-beweging, die vriendjes! O,
die VRIENDJES!! Ik heb daar verschrikkelijk mee geworsteld en dat geldt
eveneens voor veel moeders. Nog altijd helaas!' 'Je hebt het niet
eenvoudig gehad meid!' 'Nee, maar ik heb
er wel veel van geleerd! Ook man en kinderen. Aan kinderen moeten
jonge mensen niet zomaar beginnen: daarvoor zijn nieuwe mensen te belangrijk.
Ze moeten wel afspreken dat, zolang de kinderen onder de achttien zijn, ze
samen voor hen zullen zorgen. Dat móét gewoon! Dat kan heel goed. En niet
alleen vader voor de leuke dingen en de rottige voor moeder! Verder is het heel
belangrijk dat beide aanstaande ouders hun eigen behoefte aan kinderen
beseffen en accepteren, opdat ze het kind niet belasten met overspannen
verwachtingen: het kind kan nog niets géven. Als
Men denkt dat het kind iets geeft is dat: dat kind iets afpakken, want het
kind kan niet beslissen! Dat kan het pas tegen dat het vijftien, achttien is!
Het reageert vanuit eigen behoeftes. Dat geven doet het ook vanuit eigen
behoefte. En ze moeten zich
bewust zijn van hun verschillen in voorprogrammering ten opzichte van jongens
en meiden. Al van vóór de geboorte van hun kinderen hebben ze beiden een
uitstraling die voor jongetjes anders is dan voor meisjes. Ze kunnen dat niet
helpen: zo zijn ze geprogrammeerd van vóór hun eigen eerste kreet. Maar het
is verwarrend voor het kind en dat moeten ze wel weten! Als ik een
jongetjesbaby zie en mijn oude voorprogrammering ervaar ten opzicht van dit
wezentje, eigenlijk versterkt door wat ik heb leren zien over mannen en
vrouwen, dan probeer ik ook een energie van om-vergeving-vragen
in te bouwen. Een energie van "je kunt het ànders, word een mèns".
Vind je dat gek?' 'Ik weet zeker dat
je daardoor een goede invloed hebt en waarschijnlijk zelfs veel goedmaakt van
wat anderen met hun voorgeprogrammeerde blikken en manieren van omgaan met
baby's en kinderen aan hen beschadigen!' 'Dan krijg je de
schoolperikelen. De kern daarvan is dat kinderen er gevrijwaard moeten worden
van rolpatronen! Je hebt er in je encycliek al op gewezen. De bisschoppen
zijn nog bezig met die dingen om te gooien. Dat betekent: docenten die daar
in eigen leven attent op horen te zijn, en die patronen in de leerstof
telkens opnieuw moeten opengooien en met de kinderen doorpraten. Daar moeten
beide ouders, samen met andere ouders achterheen zitten. Maar dat komt nog
steeds moeilijk van de grond! Ik heb daar ook wat knokpartijen liggen!' Ik
zuchtte, 'het beroerde is dat meiden intussen al wat anders opgevoed worden dan
vroeger, maar jongens nog steeds niet! En dan ook nog alleen maar in bepaalde
westerse landen. En nog dit: als je
eerlijk bent, hoeft geen enkele relatie stuk te lopen, kinderen of geen
kinderen! 'En als, zoals bij
jullie, de kinderen de deur uit zijn? Hoe moet
het dan met een huwelijk?' 'Dan moeten beiden
zich vrij weten om samen door te gaan, of ieder hun eigen leven te leiden.
Maar feitelijk kan het allebei... Ik ging vaak op vakantie op mijn eentje: ik
kan heel goed alleen zijn, dat vind ik zalig! Toch zijn er nog steeds mensen
die dan bedenkelijk kijken. Dat alles-samen van
getrouwde mensen zit er zó keihard in...' 'Jij zit hier en
hij daar, bezwaart je dat?' 'Niet in het minst.
Ik heb geleerd steeds voor iets belangrijkers te
kiezen en dat is nu dit, hier jij, de kerk...' 'Draag je daarom
geen ring?' 'Toen ik de
werkelijkheid van huwelijken inzag, heb ik hem afgedaan en ik zal hem nooit
meer omdoen, het is on-eer-lijk! Mijn man is hem
blijven dragen, tot hij door medicijnvergiftiging dikke vingers kreeg: de
zijne moest doorgeknipt worden. Die ligt nog steeds in tweeën geknipt in zijn
laatje. Ik vind dat heel symbolisch: hij is vrij, ik ben vrij en zo hoort het
ook!' Trouw
'Er is maar één trouw mogelijk: die aan jezelf. Ik ben nu heel trouw
aan jou, omdat ik trouw aan mezelf ben, inclusief sores... Dat valt dan
samen! Het is een zwaar politiek beladen macho-uitvinding om trouw
uitsluitend te koppelen aan seks-binnen-een-relatie,
aan seksualiteit (sexualiteit) en dat soort trouw
dan ook nog beperkt te houden tot vrouwen. Mannen die een
"slippertje" maken, worden daar niet op aangekeken... Dan ineens
kan hij er eigenlijk niets aan doen: "natuur", "jager..."
Toen ik mijn bek open begon te doen en het recht op een eigen mening, een
stuk eigen leven begon op te eisen, ging ik heel diep ervaren dat dit de
vervulling van mijn huwelijksbelofte was: tóén pas
werd ik trouw!' 'Je hebt helemaal
gelijk!' We zwegen een
poosje. Ik keek Joannes opnieuw aan en zei: 'Ook is het
doodgewoon veel te beperkt... om maar met één mens het leven te moeten delen.
Ten eerste is dat een te zware belasting van jezelf en van de ander, en ten
tweede: met andere mensen kun je andere dingen delen en leren dan met die
ene. Voor kinderen is
dat enge één/één-patroontje ook slecht, te
beperkt... Bovendien belemmert dat één/één-denken
mensen in het zetten van volgende stappen. Als een huwelijkspartner iemand of
een situatie ontmoet waar hij/zij veel verder mee kan komen als mèns, dan is
het noodzakelijk dat hij/zij kiest voor die volgende stap. Je moet elke keer
verder kunnen kiezen en daar mag een ander je niet in belemmeren! Dat heeft
mij steeds gedragen, mij voortgedreven vanaf mijn negenendertigste de hele
weg terug naar mijzelf totnutoe. Dat wil niet zeggen dat er gescheiden moet
worden. Dat moet helemaal niet nodig zijn.' Joannes glimlachte: 'Daar ben jij het
levende voorbeeld van! Maar ik zie dat je moe bent. Wil je stoppen?' 'Ik ga even pitten
en dan wou ik er vanmiddag eens uit, ergens heen. Kan dat met jou? Ze kennen
je overal.' 'Ik zet een
zonnebril op en een zonnehoedje, hang een fototoestel om mijn nek, ik kam
mijn haar naar achter, dan denken ze dat ik een toerist ben. Ik zoek wat
leuks uit, is dat goed? En dan gaan we ergens eten...' En zo geschiedde. * * * * * HOMOFILIE Een homofiel belde me en
vroeg hoe het toch wam dat er in de bijbel en in andere " heilige"
geschriften zo lelijk over homofielen werd gedaan? Dat is eenvoudig:
zijn een bedreiging
voor religies en culturen, want het
speelt ook in culturen. Ze zijn nl. een
bedreiging voor de gezinsstructuur en die gezinnen hebben religies nodig
om zoveel mogelijk kindjes te fokken. Daarom hebben ze net
gedaan alsof dit iets van " God" zou zijn! Dat is een smerige truc,
want mensen zijn daar bang voor. Degenen die de schrift uitleggen hebben alle
macht in handen en ze doen dan ook volop aan emotionele mishandeling! Ik
herinner mij dat men het nogal eens aangreep dat dit in alle religies speelde
als bewijs dat dit echt van "God" zou zijn en dus ook "van
nature". Ik heb daar zelf ook heftig in geloofd… Bovendien zijn alle
religies in handen van mannen, ze zijn door mannen begonnen en worden door
mannen uitgelegd en aan het volk opgelegd. Mannen echter hebben geen
zeggenschap over het krijgen van kinderen in die zin, dat ze het zelf niet
kunnen baren, dat moeten ze nog steeds aan de vrouw overlaten. Om nu toch die
zeggenschap te houden hebben ze het huwelijk uitgevonden en dat dat van God
zou zijn. Ook is het handig op een andere manier: een vrouw die kinderen
draagt, baart, zoogt, verzorgt en opvoedt heeft geen tijd om opstandig te
worden en ze is er bovendien te afhankelijk voor van haar
"liefhebbende" man! Meestal dus kostwinner. Mannen houden zo elkaar
de hand boven het hoofd en er komt nog bij dat ze door dat heilige huwelijk
met die rolverdeling nog gevrijwaard worden ook van kindergejank, vuile luiers,,
ruzie op school, slecht eten, kinderziektes, spanningen, nachtelijke zorg
enz. Lekker makkelijk. Wie de controle over
het gezin heeft, heeft de macht en kan kindjes fokken! En veel kinderen betekent een groeiende religie. Een
groeiende religie geeft macht! Dus homofilie en seksuele zelfbevrediging mogen niet van religies. Ook speelt er iets anders
mee: homofielen zijn vaak "vrouwelijk" en daar gruwen mannen van:
zij zijn namelijk zelf niet zachtaardig. Mannen houden veelal van geweld,
zowel fysiek als emotioneel. "Zachtaardige" mannen worden keihard
en woedend zodra hun vrouw haar mond begint open te doen. Dan blijkt dat ook
die zachtaardige man van geweld houdt omdat hij bang is dat er aan de deur
van zijn zieltje geklopt gaat worden. De kern van de zaak
ligt in het minderwaardigheidscomplex van mannen, omdat ze geen kinderen
kunnen krijgen. Ze hebben er geen vat op
tenzij ze vrouwen dwingen. Want de seksdwang is voor vrouwen totaal anders
dan voor mannen. Mannen zijn hierin nog steeds het dieren-patroon
niet ontgroeid. Dus moeten vrouwen gedwongen worden En dat wordt in religies
gedaan. Het verband met homofielen is ook hierin, dat die geen behoefte
hebben aan een vrouw en dus hoeven ze ook niet achter wetten en normen te
staan die vrouwen dwingen: om te trouwen en ,liefst zoveel mogelijk kinderen
te krijgen. Dat is een extra gevaar voor religies en culturen. In de
katholieke kerk schuilt nog een ander gevaar: daar mogen priesters niet
trouwen en nu blijken er vele homofielen en pedofielen priester te zijn… Tot
bisschoppen toe. Ik verdenk daarvan onze kardinaal en zelfs de paus. Verdeling Het huwelijk is geen
taakverdeling, zoals zou moeten, maar een ROL-verdeling
En een verrekte oneerlijke rolverdeling. En de taakverdeling is
ook finaal scheefgetrokken: de vrouw die thuis "zit" heeft
het met 2 kindjes veel zwaarder dan haar man die de hele dag op kantoor
hangt, of schoenen verkoopt, motoren herstelt of in de Tweede Kamer de pias
uithangt. Het is ook een voor de
volle 100% scheve financiële verdeling; En een seksueel scheve
verdeling, Want het is voor de volle
100% een machtsverdeling: de kostwinner, de man dus, heeft de macht en
de vrouw heeft niks te zeggen. Zelfs in de moderne, door de tweede
feministische golf "aangetaste" verbintenis is dat nog zo. Alleen:
nu hebben vrouwen het sneller in de gaten en maken een eind aan dat gedoe. Traditionele "waarden". Het
is gevaarlijk, om niet te zeggen mis-daad-ig (let
op zulke woorden: als je ze in stukjes knipt, zie je ineens de juiste be-teken-is ervan), misdadig dus om spruitjeskoken,
stofzuigen en ramenlappen aan moederschap te verbinden. Moederschap is
alleen: zwangerschap, baren en zogen. Punt. Zwangerschap, baren en zogen zijn
natuurlijk en kunnen een behoefte van vrouwen zijn. Kinderen opvoeden en
verzorgen zijn geen natuurlijke behoeftes van vrouwen, Evenmin als spruitjeskoken en ramenlappen in verband met kinderen-grootbrengen. Dat is vanaf de ontdekking van het
vaderschap, zie path-of-wisdom.com/kudde/splits.htm als politieke truc aan
het moederschap gekoppeld. Totopheden hebben
mannen, váders daar tot in de finesses grondig
misbruik van gemaakt. terwijl opvoeding, verzorging van kinderen en het hele
huishouden van ma èn pa zijn. Vrouwen
die dus die koppeling welbewust maken en die proberen dat met emotioneel
geweld aan andere vrouwen aan te praten, zijn mis-daad-ig
bezig. Ook ontnemen ze vaders de mogelijkheid om hun partij in dit
belangrijke spel te spelen. Naar PAUS
en Deel 5 van Joannes XXIV Naar RELATIES Naar FEMINISME GEBOREN ZEURDERS: vrouwen zijn
geboren zeurders beweert (weer) een man. Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek
| colum
| copyright
| mijn boek |engels/duits |
|
