De rest van de taken zijn ook door de vader te vervullen.

Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com

home boekenplank links reageren? brf a studenten ik zoek column mijn boek

HUISVROUWEN

Inhoud: Middelpunt. V.O.S.-Cursussen. Huisvrouwen. Huishoudelijk werk. Universitair. Nog wat politiek. Liefde? Ervoor gekozen? Onmogelijk. Moeders fouten. Zilveren bruiloft. Haat. On-afhankelijkheid. Buitenshuis.

Allereerst dit

Je moet het als huisvrouw andersom zien: in prinsjepiep gaat het moederschap alleen over zwangerschap, baren en zogen. De rest van de taken zijn ook door de vader te vervullen. Het is een politieke truc om huishoudelijk werk aan moeders te binden. Vooral door het onbetaald te houden. Dan kunnen vaders vrijuit gaan en net doen of ze belangrijk zijn in zaken, politiek, wetenschap…

Als je het zo bekijkt is het zijn van "slechte" huisvrouw juist een grote eer en iets om trots op te zijn!

Middelpunt

Mensen ervaren zichzelf niet als middelpunt van hun eigen lijf en leven. Maar geloof, wetenschap, kunst, liefzijn, rottigheid-uithalen, succes zijn die middelpunten...

Moeders/echtgenotes ervaren hun huwelijk, hun kinderen als alles waar het in haar leven om draait: die zijn de middelpunten in haar leven. Ze zetten zichzelf aan de kant en worden gráág aan de kant gezet, omdat dat liefde zou zijn.

Gelovige vrouwen worden daarin extra gestimuleerd en gesteund door haar overtuiging. Die overtuiging is haar echter opgedrongen, aangepraat, is dus geen èchte overtuiging. Echt overtuigd kun je alleen zijn van dingen die je zeker weet uit eigen ervaring, uit eigen aftoetsing op Waarheid... Moeders/echtgenotes zijn keien in: een stap terugdoen. Maar als iets ècht belangrijk voor je is, mag je nooit stappen terug zetten. Toen ik begon te 'veranderen' kreeg ik dat nogal eens te horen van mannelijke helpers: 'dan zul je een stapje terug moeten doen.' Maar ik voelde altijd dat dat niet màg! Je mag nooit een stapje terug doen. Ik ging dus tegen dat advies in en daar ben ik mezelf nog altijd dankbaar voor. Je voelt je dan wel alleen staan, alweer, omdat je geen steun in de rug voelt van zo iemand.

V.O.S.-Cursussen

V.O.S. betekende: Vrouwen Onderzoeken de Samenleving of: Vrouwen Onderzoeken haar Situatie. Iemand typeerde eens heel raak: Vrouwen Ondermijnen de Samenleving. Maar van het begin van de beschaving af is er nooit sprake geweest van samen-LEVEN: we zijn juist altijd hard op weg geweest naar samen-STERVEN! Dus wordt het hoog tijd dat die samenleving ondermijnd wordt. En dat blijft helaas voor het grootste deel van vrouwen te moeten komen. Zoals mannen altijd van vrouwen hebben geprofiteerd, doen ze dat zelfs hierin!

Ik kwam bij toeval in zo'n cursus terecht: ik moest mijn studie aan de sociale academie opgeven, omdat ik het niet aankon: een gezin, huishoudelijk werk, een 20-uurs-baan, een studie en de lestijd. Ik was er woedend over dat de maatschappij het de huisvrouwen zo ongeveer onmogelijk maakte (en nòg maakt) een studie en/of baan te hebben. Maar daardoor kwam ik gelukkig via een wijkmarkt toevallig op een VOS-cursus terecht. En omdat deskundigheid in elke mens zelf zit, heb ik er daarna nog 6 mee begeleid. Bovendien heb ik enkele studentes (van diezelfde academie waar ik het als huishoudster/moeder/echtgenote niet kon bolwerken...) begeleid en supervisie gegeven.

VOS-cursussen waren praatgroepen met als uitgangspunten:

- vrouwen weten alles best zèlf;

- vrouwen weten zelf alles het bèste over haarzelf en eigen leven en zijn haar eigen deskundigen!;

- mensen horen gelukkig te zijn,

- maar dat wordt hen afgepakt.

Binnen een paar weken kom je tot de verbijsterende ontdekking dat wat er van het huwelijk gemaakt is, helemaal niets met Liefde te maken heeft, maar alles met macht, economie en uitbuiting van de vrouw, met emotionele onderdrukking van vrouwen èn mannen. Met uitbuiting van haar kostbare energie, terwijl daar niets dan vergif voor in de plaats komt: romantiek, sentimentaliteit, idealen, 'ik hou zo van mijn vrouw-, mijn moehoeder'-gezwijmel en andere mooie beloftes en zoethoudertjes. En allerlei in-grijp-ende (verkrachtende!) trucs vanuit religies. Dit alles met de smoes dat het zo van nature in elkaar zit en dat god dat zo gewild heeft.

Die ontdekkingen (die waren er dus al: iets wat er niet is, valt niet te ontdekken) maken een gezamenlijke woede los. Die woede zat er dus ook al: in lever, galblaas, darmen, nek, rug, heupen: dingen waar je jezelf al van kort na het huwelijk gèk en egoïstisch over verklaarde, blijken ander HME's precies hetzelfde te hebben!... Dus blijk je tevens allemaal jezelf voortdurend voor egoïste uit te schelden, voor gèk te verklaren, je voelt je opgejaagd en zit vol schuldgevoel, angsten en minderwaardigheidscomplexen. En eenzaamheid! En verwarring!

Dit gezamenlijke herkennen is een begin van genezing, omdat je voelt dat alles niet aan jou ligt, maar aan wat er van vrouwzijn gemaakt is en van huwelijk en gezin en van de plaats van de vrouw daarin: jouw politieke en economische rol is dat heilige huwelijk. Je gaat dit alles meer en meer aanvoelen als evenzovele bewijzen van dat machtsmisbruik, tot aan tafel en bed toe. En als je aan het lezen slaat over andere culturen en verre volkeren, blijkt dat daar precies diezelfde gekte en dat egoïsme, die jachterigheid en die eenzaamheid bestaan.

Dit alles dankzij de baarmoeder. Het woord hysterie, afgeleid van het griekse woord voor baarmoeder, is een macho-uitdrukking, waarbij in feite benoemd wordt dat vrouwen vanwege haar baarmoeder maatschappelijk, financieel, emotioneel, moreel, kerkelijk, sexueel en sociaal worden verziekt. Al wordt dat, wegens gebrek aan inzicht van degene die het woord hysterie gebruikt, niet zo bedoeld. Hysterie is een scheldwoord, een spotternij, een vernedering voor een aanstelster.

Huisvrouwen

Nog altijd zijn er mensen die huisvrouwen/moeders/echtgenotes (HME's) profiteurs noemen, thuis-zit-sters. Er zijn zelfs mensen die beweren dat huisvrouwen, en de laatste tijd daarbij: huismannen, veel geld kosten aan de samenleving. Dat het een dure manier van kinderopvang is...! Ook huidige, aan de weg timmerende feministes hebben die meningen.

Dat sprookje wil ik eens voorgoed uitkleden: huisvrouwen/moeders/echtgenotes werden en worden namelijk op grote schaal wereldwijd en op grove wijze opgelicht, uitgebuit! Als slavinnen! En niet alleen financieel maar eveneens emotioneel, sexueel, moreel en dat alles vooral ook door religies en culturen; in huis en door de mensen daarin; wereldwijd: door fractal systemen die de werkelijke profiteurs zijn... Dat gebeurt door óvergebruik van onze energie op allerlei gebied:

Ø de werktijden van de HME liegen er niet om: die lopen van minimaal 30/40 uur tot 100/120 uur per week. Een moeder met 2 kleintjes haalt met gemak de 80/100 uur. Als er bijzondere dingen zijn, kan dat oplopen tot 120 uur en meer. Zelfs als je kinderen de deur uit zijn en je man is nog niet met VUT of pensioen, dan nog maak je werkweken van 30/40 uur;

Ø bij vrouwen als ik, vrouwen die niet sterk zijn en die 3 uur doen over wat een ander in een ½ uur kan, ligt het aantal uren veel hoger. En/of veel werk blijft liggen en in het gunstigste geval ga je onbelangrijk werk herkennen en doe je die weinig, zoals strijken, ramen zemen en zo. Dat je daarvoor veroordeeld wordt door andere huisvrouwen is een emotionele belasting extra, want er is geen medelijden;

Ø gezien het aantal uren bij kleine kinderen, bestaat het huishoudelijk werk alleen al uit 2 tot 3 volledige banen van 35/40-urige werkweken, die echter op de schouders van één persoon neerkomen;

Ø daar komen dan nog de tijden bij van gezelligmaken, visites, representatie bij feestjes en recepties van je mans baan, schoolbaantjes, met de kinderen naar de dokter, speeltuin, muziekles enz.;

Ø als je het minimumpje van ¦ 20,- per uur rekent, verdien je zo ± ¦ 3000,- per week, is ±: ¦ 12.000,- per maand, bij een 100-urige werkweek, vroege ochtend- en avonddiensten dubbel, nacht- en weekend-diensten driedubbel, zoals gebruikelijk o.a. bij artsen. Je verdient het, maar je krijgt het niet!;

Ø HME's hebben geen 5-daagse werkweek maar een 7-daagse;

Ø het aantal kilometers dat HME's per dag lopen in- en buitenshuis, liegt er niet om;

Ø en dit alles zonder CAO, vakantieregeling en pensioen;

Ø ook vrijwilligerswerk in de zorgsector komt grotendeels op HME's neer;

Ø op de VOS-cursussen maakten wij een lijst van beroepen die HME's voor de volle 100% onder de knie moeten hebben. We hielden bij 20 maar op!;

Ø als je niet goed bent in één of meer van die beroepen, wordt dat door de sociale controle (familie, buren, kennissen, andere HME's) uit en te na uitgemeten en beroddeld: schuldgevoelens en minderwaardigheidscomplex. Mijn familie en schoonfamilie keken erg op mij neer, vanwege mijn slecht-huishoudster-schap. En ik liet me er nog door terneer drukken óók!;

Ø zo gauw een van de vele taken van de HME een beroep wordt, wordt dat betaald en meestal verricht door mannen: koks, wasbazen, ramenlappers, pedagogen, verpleeg(st)ers, allerlei psychische hulpverleners, tuinlieden, schoonmakers, economen, politieagenten enz.;

Ø zou dit naar waarde, de gehele brede waarde betaald worden, dan vond je binnen een paar jaar geen huisvrouwen meer, maar was ook dit vrouwenbolwerk overgenomen door mannen, zoals dat met bijvoorbeeld religie, landbouw, textielwerk, geneeskunde en verpleging gegaan is;

Ø een HME kan NIET haar eigen tijd indelen: allereerst heeft ze, zoals duidelijk blijkt, geen of weinig eigen tijd en verder zit ze vastgeklonken aan schooltijden, winkelsluitingen, vertrek- en thuiskomst van de man enz.;

Ø het is niet háár huis waar ze in woont en wat ze schoon houdt: het is van het hele gezin MÌN haarzelf! Ze heeft vaak niet eens een eigen bed wegens dat geïdealiseerde tweepersoonsbed. Soms creëert ze voor haarzelf een hoekje aan de keukentafel. Heel tekenend!;

Ø 'wil je even wat boodschappen voor mij doen?' vragen HME's vaak, zoals mijn moeder dat ook deed. Dat zijn dus niet háár boodschappen, maar net zo goed voor degene die ze het vraagt en voor het hele gezin;

Ø van thuiszitten is geen sprake. Van profiteren alleen door de ander kant: diegenen die van de HME óvergebruik maken. En dat zijn haar man en grotere kinderen, maar ook de werkgever van de man. En het gehele land, de gehele wereldwijde maatschappij.

Ook de vrouwen die geen kinderen willen, zijn profiteuses van moeders die haar latere tramconducteurs, vuilnismannen, winkelbedienden, verpleegsters, artsen, politieagenten, verwarmingsmonteurs, rechters, politici enz. voortbrengen, grootbrengen...;

Ø verder zijn huisvrouwen weggooidingen. De armoede onder haar bewijst dat nog een extra. Ook als ze gescheiden zijn, krijgen ze niets voor haarzelf. Zelfs krijgen ze net te weinig om de kinderen van haar en van hun vader behoorlijk op te doen groeien. Daarbij draait ze nu helemáál op voor zijn taken, voor van alles rondom de kinderen; ze raakt nog meer geïsoleerd door moeilijk iemand te kunnen vinden die eens op de kinderen wil passen; krijgt er taken bovenop die in traditionele gezinnen door de man worden gedaan: financiën, klussen, allerlei zakelijke dingen regelen enz. Ze wordt daarmee extra zwaar belast en zou goed betaald moeten worden. Ook al omdat het voor moeders met kinderen bijkans onmogelijk is om een studie te doen of een baan te hebben. Die gescheiden vaders blijven aldus jarenlang stelen van haar tijd en energie en maatschappelijke toekomst... En ze stelen óók van hun kinderen, die met de huidige bijstandsnorm zeer veel tekort komen, wat moeder moet zien te compenseren door zwart te werken bijvoorbeeld. Nòg een zware belasting erbij!

En nog dit:

totnogtoe wordt bij alle berekeningen en publicaties, zowel vanuit de traditionele richting, als vanuit het feminisme, geen rekening gehouden met HME's die lichamelijk niet sterk zijn, die niet in een wip de zwaarste karweitjes kunnen opknappen, die niet sterk zijn, die emotioneel niet sterk genoeg zijn om al die spanningen op te vangen.

En pas de laatste tijd wordt er gekeken naar vrouwen die gedwongen worden buitenshuis er een volle of gedeeltelijke baan bij te hebben;

er wordt ook nooit iets gezegd over HME's die een man hebben die niet zo'n stoere bink is, die niet na zijn werk volop mee kan doen met zijn aandeel in huishouden en kinderen;

alle idealisten en feministes houden bovendien geen rekening met nog steeds onwrikbare situaties waarin de verdeling van de rollen op dat moment niet anders kàn dan in die van huisvrouw/kostwinner...: bij politici, artsen, bouwvakkers, bakkers, boeren, politie, brandweer...;

en nu die 1990-maatregel van kracht is en vrouwen met kinderen boven de 5 buitenshuis moeten gaan werken, houdt Men er geen rekening mee dat tieners tussen 12 en 18 maar al te vaak nog geen uur (met elkaar) alleen gelaten kunnen worden, laat staan hele vakanties!

In feite is deze afwijzende houding van de vrouwenbeweging, samen met haar minachting voor alles wat met huishouden te maken heeft, een enorme valkuil: het maakt regeringsmaatregelen mogelijk, die vrouwen dwingen haar eigen kost te verdienen. Als HME verdien je wijd en breed je eigen kost en véél meer..., maar je krijgt het niet! Zoals mijn moeder vaak zei: 'ik mag hier het genadebrood eten!'

Het zit zó collega's:

niet jouw man onderhoudt jou,

maar jij onderhoudt jouw man...

En daarbij bespaar jij zijn werkgever en de staat een hoop geld. Daar heb ik jarenlang zwaar gewetenswroeging over gehad, want wat deed de werkgever van mijn man met de op mij uitgespaarde kapitalen? Door die afwijzing van getrouwd-blijven, vond ik in de vrouwenbeweging geen antwoord op die regelrechte gewetensnood. En ook niet in de kerk.

Met het grootste gemak van de wereld wordt vrouwen in alle culturen en religies alles afgepakt. En worden ze zwaar uitgebuit. Of moet ik zeggen: beroofmoord?

Huishoudelijk werk

Ik heb altijd een gloeiende hekel gehad aan huishoudelijk werk en niet alleen omdat ik niet sterk was en chronische bronchitis had, minder dan halve longen over had na 2 operaties… En ik weet dat de vrouwen die daar geen of weinig last van hebben:

gezonde, sterke vrouwen zijn, die alles in een vloek en een zucht afwerken en/of;
geen of weinig andere bezigheden en interesses hebben en/of;
zichzelf belazeren met 'liefde' voor man en kinderen; enz.

Ook de redenen waarom ik er een hekel aan had, zijn allang bekend en beschreven door andere feministes, maar ik zal hier toch iets van herhalen, omdat er intussen weer ± 3 à 3½ generaties zijn opgegroeid die hier geen flauwe notie van hebben, vrouwen maar vooral mannen. Enkele van die redenen gelden niet voor iedereen en van andere redenen had ik geen last, maar andere vrouwen wel. Ik hou het echter allemaal algemeen:

het is zwaar werk;

het kost zoveel tijd;

véél tijd die je dus niet aan andere dingen kunt besteden, zelfs niet aan je kinderen. Ik vond het altijd moeilijk dat ik door dat gebrek aan tijd en energie de kinderen minder aandacht kon geven dan ik eigenlijk wilde en nodig vond, en niet met hen op stap kon, terwijl ik andere moeders wel met haar kinderen zag sjouwen en hen naar gym en muziekles zag heen en weer slepen;

huishoudelijk werk is nooit àf, vrouwen klagen daarover: 'je bent nooit klaar, er blijft altijd wat liggen, aanrecht en wasmand zijn nooit leeg!';

het vreet aan je dat je dingen die je belangrijker vindt dan die karweien, moet laten schieten, of je bent er te moe voor;

het is eentonig: dagelijks hetzelfde;

het is zo vanzelfsprekend;

het wordt alléén gezien door anderen als het niet gedaan is. Voor de rest wordt het niet gezien en dus al helemaal niet gewaardeerd;

je moet àlles goed kunnen en goed doen, er mag niets aan mankeren want dan krijg je gemopper van gezinsleden en geroddel van andere HME's, familie, buren en kennissen;

bijna alles kan niet van te voren gedaan worden: bedden opmaken of stofzuigen, de was doen of rommel opruimen. Je kunt dus nooit eens een paar dagen weg, vakantie nemen, of ziek worden;

als je ziek bent en daarna weer beter, is Men niet blij voor jou, maar Men is opgelucht dat de huishoudster weer aan de gang kan;

ga je er toch een paar dagen tussenuit, na alles zorgvuldig georganiseerd te hebben, dan blijkt alles thuis op rolletjes te kunnen lopen, vooral als je kinderen tieners zijn. Kom je weer thuis, dan komt alles meteen weer helemaal op jou neer en moet je gevechten leveren om je kinderen aan de gang te krijgen. 'Ik moet bidden en smeken om wat gedaan te krijgen,' klaagde mijn moeder zo dikwijls;

ben je aan het opknappen na een ziekte, dan moet je al meteen weer helemaal aan de gang. Ook die klacht heb ik zo vaak gehoord van vrouwen, zelfs als ze na een zware operatie thuis kwamen: meteen het hele huishouden;

je wordt de hele dag door emotioneel in stukjes getrokken door alle structuren en werkjes, je bent heel versnipperd bezig;

en opgejaagd, doordat je zozeer aan vastliggende tijden gebonden bent, zoveel moet doen, keurig en goed georganiseerd, en... en...;

het móét, je kunt geen ontslag nemen en een andere baas zoeken;

er is ook geen mogelijkheid tot promotie, dus die bevrediging valt weg;

je staat er op je eentje voor en je moet alles op je eentje zien te regelen. Zelfs als je uitgaat moet jij voor kinderoppas zorgen;

je kinderen worden er op aangekeken en aangesproken: zo'n slechte moeder/huishoudster. Ze kunnen er om getreiterd worden, waarvan jij de spanningen extra op je nek krijgt. Het gevolg kan zijn, dat ze nooit vriendjes of vriendinnetjes mee naar huis (durven) brengen, waardoor ze tekort komen, omdat het belangrijk is dat ze ook contacten kunnen hebben met andere kinderen in hun eigen leefomgeving;

voor elke cent moet je terugvallen op de kostwinner of op de sociale dienst. Heb je een goed verdienende kostwinner dan valt dat wel mee, maar hangt hij onderaan de maatschappelijke ladder, of moet je van de bijstand trekken, dan zit jij met de gebakken peren, ook al omdat je als moeder het niet verdragen kunt dat je je kinderen niet kunt geven wat ze nodig hebben;

als je in situaties van ziekte bijvoorbeeld hulp krijgt, dan zijn dat altijd vrouwen. Ik heb nooit hulp gehad van mijn vader, broers of zwagers als ik weer eens met 40° koorts lag, wel van mijn moeder, zus en schoonzussen. Ik zie dat nog overal om mij heen: altijd zijn vrouwen bezig zomaar anderen te helpen, bijna nooit mannen...;

toen ik in de gaten kreeg via de vrouwenbeweging hoezeer het hele huisvrouwschap een onderdrukkingsmechanisme en een politieke uitbuiterij was/is, raakte ik helemaal in de war en heb jaren nodig gehad om alles op een rijtje te krijgen.

het is onbetaald. Welke man is zo gek om zulk zwaar werk onbetaald te doen en dan nog net moet doen of hij gelukkig is?

Mijn man schrok zich wezenloos toen hij merkte dat ik zo'n hekel aan huishoudelijk werk had: ik had dat nooit laten merken, want HME's horen gelukkig te zijn en dit werk graag te doen. Hij was bang dat ik het er nu allemaal bij zou laten zitten. Hij heeft er tijd voor nodig gehad om te beseffen dat ik het altijd al gedaan had, terwijl ik er een hekel aan had;

Universitair...

Maar als je daarnaast bij alles rond de HME gaat kijken naar:

haar verantwoordelijkheidsbesef;

haar inzet;

haar vaardigheden;

ook die op gebied van relaties met man, kinderen en anderen;

haar bereidheid om bezig te zijn met alle vaardigheden en wetenswaardigheden op gebied van koken, handwerken, kinderopvoeding, onderwijs, onderhoud huis, ziektes en hygiëne, omgang met mensen, planten, huisdierverzorging enz. en die voortdurend uit te breiden door intensief lezen, door praten erover en kijken naar tv-programma's: daar gebruikt ze bendes tijd en inzet en energie voor;

daardoor komt haar ontwikkeling op universitair niveau (HME's zouden over haar taken, kundigheden, vaardigheden en Wijsheid!) en dan is ¦ 20,- per uur veel en veel te weinig. Dan komt de vergelijking met het salaris van een fabrieksdirecteur of toppoliticus dichter bij de werkelijkheid!;

ga je kijken naar de belangrijkheid van haar hele functie dan zou, wegens haar staan aan de wieg van de maatschappij door het voortbrengen en zo goed mogelijk doen opgroeien van kinderen naar volwassenheid, haar salaris het hoogste moeten zijn van de hoogste inkomens.

Kortom:

zo zijn HME's uitstekende economes en tegelijk goede organisatrices ten gevolge van heel dat pakket beroepen; de versnipperdheid ervan; mèt het door elkaar heenlopen van die beroepen; en de strakke gebondenheid aan allerlei tijden;

wij: domme, luie, thuiszittende HME's zouden allemaal steenrijk moeten zijn: villa met zwembad... Maar door de eeuwen en volkeren heen werden en worden wij doodgewoon, vanzelfsprekend opgelicht, bestolen.

Nog wat politiek

Nog wat politiek:

economen en filosofen, sociologen en politicologen houden bij hun berekeningen nooit rekening met al die gratis taken. Of misschien moet ik zeggen: ze houden er wel rekening mee: door er als vanzelfsprekend op te rekenen dat huisvrouwen dit allemaal gratis blijven doen en zijn. Ze denken er gewóón niet bij na, ze zullen het nooit zwartwit op papier zetten... Dat was al zo in bijvoorbeeld de oude beschavingen(?) van China, Egypte enz. en nu is het niet anders!

door meiden/vrouwen te dwingen via een baan financieel onafhankelijk te zijn, wordt nog altijd de politiek en de reusachtige economische waarde van huishoudelijk werk en het gehele moeder- en echtgenote-schap onder tafel geschoven. De machteloze jonge vrouwen van nu moeten nog steeds vechten voor deze waarden. Een oorlog die allang uitgevochten had moeten zijn, maar die door het feminisme alleen in het allereerste begin van de tweede golf aangegaan is en die al heel spoedig verwaterde door het overboord zetten van huwelijk, gezin en moederschap. Daardoor zitten de jonge vrouwen nu nòg met zelfs grotere de brokken,

het strijden voor meer kinderopvang vrijwaart niet alleen vaders, vrijwaart niet alleen de maatschappij van het veranderen van werksituaties, maar schuift nog altijd de politiek en de reusachtige economische waarde van huishoudelijk werk en het gehele moeder- en echtgenote-schap onder tafel.

getrouwde vrouwen zijn altijd arm. Ook als ze een rijke man hebben: zelf hebben ze niets. Getrouwde vrouwen hebben geen pensioenregeling die bij haar nieuwe status past, geen vakantieregeling, geen werktijdenregeling, geen ziektevervanging dan alleen bij grove betaling, geen bij haar passende en bij de problemen die haar op de nek geschoven worden passende hulpverlening, geen eigen woonruimte;

getrouwde vrouwen hebben geen aanzien;

en als haar rijke man dit allemaal wel heeft, dan houdt die er met zijn goklust in zakendoen nooit rekening mee dat, als hij alles verliest, hij zijn vrouw en kinderen meesleept in zijn val;

getrouwde vrouwen zijn arm en dakloos en zo ongeveer rechteloos! Dat blijkt heel duidelijk als ze gaan scheiden, dan worden de zogenaamd rijke vrouwen ook liefst tot op het bot uitgekleed. Mannen die het huis stiekem leeghalen, zijn eerder regel dan uitzondering! Gescheiden vrouwen/moeders hebben grote armoe. In dat godvergeten land de VS leven miljoenen vrouwen (met kinderen) op straat; een groot gedeelte is oud en het grootste percentage is zwart. Jonge vrouwen nú kunnen er daar op rekenen dat ze hoogstwaarschijnlijk op straat moeten leven, zo gauw ze, om wat voor redenen dan ook, uitgebuitenshuiswerkt zijn! En o.a. door de uitputtende schoonheidseisen is dat al op jonge leeftijd.

Als ik naar de Oprah Winfreyshows kijk en al die jonge ellende daar en om mij heen zie, denk ik vaak: mensen die gaan trouwen of samenwonen hebben geen flauw idee van wat ze tegenkomen. Ze worden er van geen kanten op voorbereid, ook jongens/mannen niet.

Liefde?

Mannen vinden nog steeds dat ze recht hebben op zo'n gratis huisvrouw. De enkeling daargelaten. en als het in de westerse wereld aan het verbeteren is, dam zijn er nog massa's culturen en religies waar de vrouw nog als slavin behandeld wordt. Ook in ons land.

Het is zo dat, als je alle oplichters in deze zin in een gevangenis zou moeten straffen, er een concentratiekamp nodig was ter grootte van ¼ Nederland. Misschien wel groter, omdat idealistische vrouwen die dit wel allemaal pikken, net zo goed oplichtsters zijn van haarzelf en al degenen die anders willen, maar niet kunnen. Maar ook omdat ze de mannen en de maatschappij steunen in hun uitbuiterij...

Al met al wordt het de hoogste tijd dat de zorg voor huwelijk, gezin en huishouden niet meer met het stempel 'liefde voor man en kinderen' bedrukt worden. Die zorg moet als 2, 4 volledige banen, belangrijke banen, uitgevoerd door een hooggekwalificeerde beroepskracht, erkend worden! En betaald!

Het moet als misdaad worden erkend, en mannen moeten er op aangesproken en nagewezen worden, wanneer er alweer een vanwege zijn belangrijke baan zijn vrouw alleen voor alles op laat draaien, of door scheiding zijn vrouw helemaal met de kinderen laat zitten. Vrouwen in deze situaties zouden dagin daguit bij de vader van beider kinderen aan de bel moeten hangen, ondersteund door de wetgeving èn de mentaliteit in religies en maatschappij.

Want

Zo lang mannen niet òm willen,

massaal,

en niet in gaan zien:

dat eigen menszijn,

dat kinderen,

dat als mèns met andere mensen

en àlles omgaan

op de eerste plaats komen,

blijven vrouwen beknot in haar keuzemogelijkheden en

blijven ze gevangen gehouden door het bezit van een baarmoeder,

blijven kinderen massaal zonder vader opgroeien...

Het is belangrijk deze dingen juist niet voor kinderen verborgen te houden, omwille van de lieve vrede of om de kinderen te sparen of te ontzien! Het is noodzakelijk dat kinderen en dus zeker de jongens!!, die grove uitbuiting en oplichting goed leren doorzien. Mijn moeder probeerde dat en ondervond alleen maar weerzin en tegenstand van iedereen in huis. Daardoor zit mijn zus en zaten mijn broers nog steeds met frustraties t.a.v. moeders en zo...

Ervoor gekozen?

Mijn zus had de kinderen van een vooraanstaand politicus in de klas: 'Hij heeft zulke aardige kinderen,' zei ze. 'Die heeft HIJ niet,' zei ik (verbijstering bij m'n zus), 'die heeft ZIJN VROUW!: hij is altijd in de Tweede Kamer of op de beeldbuis of op zijn ministerie of in het buitenland of op de fiets of op een partijcongres...'

'Je hebt ervoor gekozen', durven mensen te zeggen, als je je beklaagt over de lieve-HME-politiek en het daaruit voortkomende lijden voor HME's.

Met 'je hebt ervoor gekozen!', kan Men twee dingen bedoelen: je hebt ervoor gekozen bij je huwelijk en/of je hebt voor dit leven gekozen vóór je geboorte. Maar: beide opvattingen zijn ontkenningen van jouw problemen en houden de eigen angsten en onzekerheden van de hulpverleen(st)er veilig weggestopt. Ik vrees dat ook deze wetenschap ontsproten is aan mannenbreinen in religieuze stromingen. Zie Kiezen.

Echter wie dit zegt zijn altijd mensen die:

hier zelf geen ervaring in hebben en die

dit niet willen horen om hun eigen pakkiean, hun schuld niet te hoeven voelen;

dit niet willen horen om hun afhankelijkheid van een lieve moederfiguur niet te hoeven voelen;

dit niet willen horen, om zich zelf aan dat ideaal vast te kunnen blijven klampen;

die vastgebakken zitten aan hun aangeleerde hulpverlening, met de bijbehorende kudde van collega's...

Nee, je hebt er niet voor gekozen. Je koos niet voor het sluipend, slopend gif van de kostwinner/huisvrouw-verhouding, die een goede vriendschap onmerkbaar, vanzelfsprekend de grond inboorde en omsmeedde tot vijandschap. Je koos voor trouwen of samenwonen met een goede vriend, voor eerlijk met elkaar omgaan, voor iemand aan wie jij eerlijke warmte en aandacht wilde geven en van wie jij dat terug verwachtte.

Je koos ervoor om samen kinderen te hebben. Je wist wel dat jij als moeder voor de kinderen zou moeten zorgen, maar eigenlijk koos je daar niet voor. Je wist immers niet dat dat voor jou zo ongezond zou zijn, dat er zo'n geheid rollenpatroon aan vastzat. Je wist eveneens niet dat voor jezelf op gaan komen en je man aanspreken op zijn verantwoording, tot scheiding zou kunnen leiden. Je wist bovendien niet dat het opvangen van al die spanningen jou zo zuur op zou gaan breken. Dat kun je pas gaan beseffen, als je de politiek ziet achter het niet samen grootbrengen van de kinderen; achter het op je eentje opvangen van problemen en spanningen; achter het jezelf wegcijferen; en achter al die andere dingen.

Van 'je hebt ervoor gekozen', klopt niets als je gedwongen bent dingen te kiezen vanuit je voorgeprogrammeerdheid, je daaruit voortkomende frustraties, verslavingen, kuddegeesten en ziektes; als je niet weet wat de eigenlijke doelen en gevolgen zijn, onder andere voor jouw gezondheid. Degenen die dat tegen je durven zeggen, zijn armoediger mensen dan jij bent! Terwijl ze dènken veel geleerd te hebben.

Onmogelijk

Enkele andere bewijzen voor het feit dat het lievemoederschap een belediging en uitbuiting van vrouwen is:

1. het is in elk huisgezin praktisch onmogelijk om iets voor de HME persoonlijk te doen. Boodschappendoen, stofzuigen is niet persoonlijk voor haar;

2. of iets voor haar persoonlijk te kopen! Zie moederdagreclame: huishoudelijke apparaten en schoonheidsartikelen. Alles in dienst van anderen;

3. zelfs persoonlijk aandacht voor haar zèlf hebben, kan niet: aandacht voor haar sores is altijd aandacht voor de sores die ze heeft met het gezin en dat is glad ijs. Als de HME een hobby heeft of werk buitenshuis, is het veiliger om daar aandacht voor te hebben, maar zelfs dàt...;

4. huisvrouwen kunnen nooit met een gratis huisvrouw trouwen. Ook vrouwen met een baan buitenshuis kunnen dat niet. Mij lijkt het een zaligheid: iemand die alles gratis voor je doet en jij kunt dat zonder schuldgevoel(!) aan een ander overlaten! En zonder schuldgevoel genieten van het eigen dingen in eigen tijd doen! Al steel je die eigen tijd van degene die jouw werk doet... Mannen hebben nooit het gevoel dat ze hun vrije tijd stelen van hun vrouw...

Zelfs nu nog, nu mijn man thuis is en wij het huishouden verdeeld hebben, zelfs nu nog baal ik vaak bij allerlei huishoudelijk gefrommel, terwijl ik eigenlijk boven aan mijn boeken wil werken.

Ik heb zelf de laatste 20 jaren ervaren dat, als je eenmaal kritisch leeft, je niet anders meer kùnt, want je hebt maar één leven en dat is dus kostbaar en de Waarheid dus ook en hoe de dichtstbijzijnden je daarin belemmeren is jou een verbijstering. Moeder kòn niet anders en was daardoor uitermate trouw.

Ik zeg dit: mensen die zulke risico's lopen, zulke vijandige tegenwerking, zoveel haat en ruzies nemen en pogen om te zetten ten goede, zulke mensen zijn een zegen voor de maatschappij en de gehele mensheid. Ook al wordt dat pas na jaren duidelijk. De fouten en brokken die ze maken, wegen niet op tegen de openingen die ze breken naar de toekomst, naar wat IS: de volgende stap in de evolutie.

Wie deze dappere mensen bestrijdt, blijft in allerlei situaties om zich heen de volgende stap in de evolutie tegenwerken. Uitbannen kan inmiddels niet meer met zo'n sterk groeiende groep kritische mensen. Die bestrijdt die volgende stap tot ondergang van de mensheid en de wereld. En dat pik ik niet: het is ook mijn wereld...

Het is na 2 feministische golven diep treurig dat mensen nog niet in de gaten hebben hoe kostbaar kritische vrouwen zijn... Hoe kostbaar zij zèlf kunnen zijn...

De rest is mooi meegenomen en het is belangrijk om die te ontplooien in het belang van menszijn, in hoe je via die talenten, in die functies, met die vaardigheden als mèns met mènsen omgaat.

(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)

Naar PAUS en Deel 5 van Joannes XXIV

Vrouwen zijn geboren zeurders : beweert (weer) een man.

Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com