|
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
HUISVROUWEN
Inhoud: Middelpunt. V.O.S.-Cursussen. Huisvrouwen.
Huishoudelijk werk. Universitair. Nog wat politiek. Liefde? Ervoor gekozen?
Onmogelijk. Moeders fouten. Zilveren bruiloft. Haat. On-afhankelijkheid.
Buitenshuis.
Middelpunt
Mensen ervaren zichzelf
niet als middelpunt van hun eigen lijf en leven. Maar geloof, wetenschap,
kunst, liefzijn, rottigheid-uithalen, succes zijn die middelpunten...
Moeders/echtgenotes ervaren
hun huwelijk, hun kinderen als alles waar het in haar leven om draait: die zijn
de middelpunten in haar leven. Ze zetten zichzelf aan de kant en worden gráág
aan de kant gezet, omdat dat liefde zou zijn.
Gelovige vrouwen worden
daarin extra gestimuleerd en gesteund door haar overtuiging. Die overtuiging is
haar echter opgedrongen, aangepraat, is dus geen èchte overtuiging. Echt
overtuigd kun je alleen zijn van dingen die je zeker weet uit eigen ervaring,
uit eigen aftoetsing op Waarheid... Moeders/echtgenotes zijn keien in: een
stap terugdoen. Maar als iets ècht belangrijk voor je is, mag je nooit
stappen terug zetten. Toen ik begon te 'veranderen' kreeg ik dat nogal eens
te horen van mannelijke helpers: 'dan zul je een stapje terug moeten doen.'
Maar ik voelde altijd dat dat niet màg! Je mag nooit een stapje terug doen. Ik
ging dus tegen dat advies in en daar ben ik mezelf nog altijd dankbaar voor. Je
voelt je dan wel alleen staan, alweer, omdat je geen steun in de rug voelt van
zo iemand.
V.O.S.-Cursussen
V.O.S. betekende:
Vrouwen Onderzoeken de Samenleving of: Vrouwen Onderzoeken haar Situatie.
Iemand typeerde eens heel raak: Vrouwen Ondermijnen de Samenleving. Maar van
het begin van de beschaving af is er nooit sprake geweest van samen-LEVEN: we
zijn juist altijd hard op weg geweest naar samen-STERVEN! Dus wordt het hoog
tijd dat die samenleving ondermijnd wordt. En dat blijft helaas voor het
grootste deel van vrouwen te moeten komen. Zoals mannen altijd van vrouwen
hebben geprofiteerd, doen ze dat zelfs hierin!
Ik kwam bij toeval in zo'n
cursus terecht: ik moest mijn studie aan de sociale academie opgeven, omdat ik
het niet aankon: een gezin, huishoudelijk werk, een 20-uurs-baan, een studie en
de lestijd. Ik was er woedend over dat de maatschappij het de huisvrouwen zo
ongeveer onmogelijk maakte (en nòg maakt) een studie en/of baan te hebben. Maar
daardoor kwam ik gelukkig via een wijkmarkt toevallig op een VOS-cursus
terecht. En omdat deskundigheid in elke mens zelf zit, heb ik er daarna
nog 6 mee begeleid. Bovendien heb ik enkele studentes (van diezelfde academie
waar ik het als huishoudster/moeder/echtgenote niet kon bolwerken...) begeleid
en supervisie gegeven.
VOS-cursussen waren
praatgroepen met als uitgangspunten:
- vrouwen weten alles best zèlf;
- vrouwen weten zelf alles het bèste over haarzelf en
eigen leven en zijn haar eigen deskundigen!;
- mensen horen gelukkig te zijn,
- maar dat wordt hen afgepakt.
Binnen een paar weken kom
je tot de verbijsterende ontdekking dat wat er van het huwelijk gemaakt is,
helemaal niets met Liefde te maken heeft, maar alles met macht, economie en
uitbuiting van de vrouw, met emotionele onderdrukking van vrouwen èn mannen.
Met uitbuiting van haar kostbare energie, terwijl daar niets dan vergif voor in
de plaats komt: romantiek, sentimentaliteit, idealen, 'ik hou zo van mijn
vrouw-, mijn moehoeder'-gezwijmel en andere mooie beloftes en zoethoudertjes.
En allerlei in-grijp-ende (verkrachtende!) trucs vanuit religies. Dit alles met
de smoes dat het zo van nature in elkaar zit en dat god dat zo gewild heeft.
Die ontdekkingen (die waren
er dus al: iets wat er niet is, valt niet te ontdekken) maken een gezamenlijke
woede los. Die woede zat er dus ook al: in lever, galblaas, darmen, nek, rug,
heupen: dingen waar je jezelf al van kort na het huwelijk gèk en egoïstisch
over verklaarde, blijken ander HME's precies hetzelfde te hebben!... Dus
blijk je tevens allemaal jezelf voortdurend voor egoïste uit te schelden, voor
gèk te verklaren, je voelt je opgejaagd en zit vol schuldgevoel, angsten en
minderwaardigheidscomplexen. En eenzaamheid! En verwarring!
Dit gezamenlijke herkennen
is een begin van genezing, omdat je voelt dat alles niet aan jou ligt,
maar aan wat er van vrouwzijn gemaakt is en van huwelijk en gezin en van
de plaats van de vrouw daarin: jouw politieke en economische rol is dat heilige
huwelijk. Je gaat dit alles meer en meer aanvoelen als evenzovele bewijzen van
dat machtsmisbruik, tot aan tafel en bed toe. En als je aan het lezen slaat
over andere culturen en verre volkeren, blijkt dat daar precies diezelfde gekte
en dat egoïsme, die jachterigheid en die eenzaamheid bestaan.
Dit alles dankzij de
baarmoeder. Het woord hysterie, afgeleid van het griekse woord voor baarmoeder,
is een macho-uitdrukking, waarbij in feite benoemd wordt dat vrouwen vanwege
haar baarmoeder maatschappelijk, financieel, emotioneel, moreel, kerkelijk,
sexueel en sociaal worden verziekt. Al wordt dat, wegens gebrek aan inzicht van
degene die het woord hysterie gebruikt, niet zo bedoeld. Hysterie is een
scheldwoord, een spotternij, een vernedering voor een aanstelster.
Huisvrouwen
Nog altijd zijn er mensen
die huisvrouwen/moeders/echtgenotes (HME's) profiteurs noemen, thuis-zit-sters.
Er zijn zelfs mensen die beweren dat huisvrouwen, en de laatste tijd daarbij:
huismannen, veel geld kosten aan de samenleving. Dat het een dure manier van
kinderopvang is...! Ook huidige, aan de weg timmerende feministes hebben die
meningen.
Dat sprookje wil ik eens
voorgoed uitkleden: huisvrouwen/moeders/echtgenotes werden en worden namelijk
op grote schaal wereldwijd en op grove wijze opgelicht, uitgebuit! Als
slavinnen! En niet alleen financieel maar eveneens emotioneel, sexueel, moreel
en dat alles vooral ook door religies en culturen; in huis en door de mensen
daarin; wereldwijd: door fractal systemen die de werkelijke profiteurs zijn...
Dat gebeurt door óvergebruik van onze energie op allerlei gebied:
Ø
de werktijden van de
HME liegen er niet om: die lopen van minimaal 30/40 uur tot 100/120 uur per
week. Een moeder met 2 kleintjes haalt met gemak de 80/100 uur. Als er
bijzondere dingen zijn, kan dat oplopen tot 120 uur en meer. Zelfs als je
kinderen de deur uit zijn en je man is nog niet met VUT of pensioen, dan nog
maak je werkweken van 30/40 uur;
Ø bij vrouwen als ik, vrouwen die niet sterk zijn en die 3 uur
doen over wat een ander in een ½ uur kan, ligt het aantal uren veel hoger.
En/of veel werk blijft liggen en in het gunstigste geval ga je onbelangrijk
werk herkennen en doe je die weinig, zoals strijken, ramen zemen en zo. Dat je
daarvoor veroordeeld wordt door andere huisvrouwen is een emotionele belasting
extra, want er is geen medelijden;
Ø gezien het aantal uren bij kleine kinderen, bestaat het
huishoudelijk werk alleen al uit 2 tot 3 volledige banen van 35/40-urige
werkweken, die echter op de schouders van één persoon neerkomen;
Ø
daar komen dan nog de
tijden bij van gezelligmaken, visites, representatie bij feestjes en recepties
van je mans baan, schoolbaantjes, met de kinderen naar de dokter, speeltuin,
muziekles enz.;
Ø als je het minimumpje van ¦ 20,- per uur rekent,
verdien je zo ± ¦ 3000,- per week, is ±: ¦ 12.000,- per maand, bij
een 100-urige werkweek, vroege ochtend- en avonddiensten dubbel, nacht- en
weekend-diensten driedubbel, zoals gebruikelijk o.a. bij artsen. Je verdient
het, maar je krijgt het niet!;
Ø
HME's hebben geen
5-daagse werkweek maar een 7-daagse;
Ø
het aantal kilometers
dat HME's per dag lopen in- en buitenshuis, liegt er niet om;
Ø
en dit alles zonder
CAO, vakantieregeling en pensioen;
Ø
ook vrijwilligerswerk
in de zorgsector komt grotendeels op HME's neer;
Ø
op de VOS-cursussen
maakten wij een lijst van beroepen die HME's voor de volle 100% onder de knie
moeten hebben. We hielden bij 20 maar op!;
Ø
als je niet goed bent
in één of meer van die beroepen, wordt dat door de sociale controle (familie,
buren, kennissen, andere HME's) uit en te na uitgemeten en beroddeld:
schuldgevoelens en minderwaardigheidscomplex. Mijn familie en schoonfamilie
keken erg op mij neer, vanwege mijn slecht-huishoudster-schap. En ik liet me er
nog door terneer drukken óók!;
Ø
zo gauw een van de vele
taken van de HME een beroep wordt, wordt dat betaald en meestal verricht door
mannen: koks, wasbazen, ramenlappers, pedagogen, verpleeg(st)ers, allerlei
psychische hulpverleners, tuinlieden, schoonmakers, economen, politieagenten
enz.;
Ø
zou dit naar waarde, de
gehele brede waarde betaald worden, dan vond je binnen een paar jaar geen
huisvrouwen meer, maar was ook dit vrouwenbolwerk overgenomen door mannen,
zoals dat met bijvoorbeeld religie, landbouw, textielwerk, geneeskunde en
verpleging gegaan is;
Ø
een HME kan NIET haar
eigen tijd indelen: allereerst heeft ze, zoals duidelijk blijkt, geen of weinig
eigen tijd en verder zit ze vastgeklonken aan schooltijden, winkelsluitingen,
vertrek- en thuiskomst van de man enz.;
Ø
het is niet háár huis
waar ze in woont en wat ze schoon houdt: het is van het hele gezin MÌN
haarzelf! Ze heeft vaak niet eens een eigen bed wegens dat geïdealiseerde
tweepersoonsbed. Soms creëert ze voor haarzelf een hoekje aan de keukentafel.
Heel tekenend!;
Ø
'wil je even wat
boodschappen voor mij doen?' vragen HME's vaak, zoals mijn moeder dat
ook deed. Dat zijn dus niet háár boodschappen, maar net zo goed voor
degene die ze het vraagt en voor het hele gezin;
Ø
van thuiszitten
is geen sprake. Van profiteren alleen door de ander kant: diegenen die van de
HME óvergebruik maken. En dat zijn haar man en grotere kinderen, maar ook de
werkgever van de man. En het gehele land, de gehele wereldwijde maatschappij.
Ook de vrouwen die geen kinderen willen, zijn profiteuses
van moeders die haar latere tramconducteurs, vuilnismannen, winkelbedienden,
verpleegsters, artsen, politieagenten, verwarmingsmonteurs, rechters, politici
enz. voortbrengen, grootbrengen...;
Ø
verder zijn huisvrouwen
weggooidingen. De armoede onder haar bewijst dat nog een extra. Ook als ze
gescheiden zijn, krijgen ze niets voor haarzelf. Zelfs krijgen ze net te weinig
om de kinderen van haar en van hun vader behoorlijk op te doen groeien. Daarbij
draait ze nu helemáál op voor zijn taken, voor van alles rondom de kinderen; ze
raakt nog meer geïsoleerd door moeilijk iemand te kunnen vinden die eens op de
kinderen wil passen; krijgt er taken bovenop die in traditionele gezinnen door
de man worden gedaan: financiën, klussen, allerlei zakelijke dingen regelen
enz. Ze wordt daarmee extra zwaar belast en zou goed betaald moeten worden. Ook
al omdat het voor moeders met kinderen bijkans onmogelijk is om een studie te
doen of een baan te hebben. Die gescheiden vaders blijven aldus jarenlang
stelen van haar tijd en energie en maatschappelijke toekomst... En ze
stelen óók van hun kinderen, die met de huidige bijstandsnorm zeer veel tekort
komen, wat moeder moet zien te compenseren door zwart te werken bijvoorbeeld.
Nòg een zware belasting erbij!
En nog dit:
totnogtoe wordt bij alle berekeningen en publicaties, zowel
vanuit de traditionele richting, als vanuit het feminisme, geen rekening
gehouden met HME's die lichamelijk niet sterk zijn, die niet in een wip de
zwaarste karweitjes kunnen opknappen, die niet sterk zijn, die emotioneel niet
sterk genoeg zijn om al die spanningen op te vangen.
En pas de laatste tijd wordt er gekeken naar vrouwen die
gedwongen worden buitenshuis er een volle of gedeeltelijke baan bij te hebben;
er wordt ook nooit iets gezegd over HME's die een man hebben
die niet zo'n stoere bink is, die niet na zijn werk volop mee kan doen met zijn
aandeel in huishouden en kinderen;
alle idealisten en feministes houden bovendien geen rekening
met nog steeds onwrikbare situaties waarin de verdeling van de rollen op dat
moment niet anders kàn dan in die van huisvrouw/kostwinner...: bij politici,
artsen, bouwvakkers, bakkers, boeren, politie, brandweer...;
en nu die 1990-maatregel van kracht is en vrouwen met
kinderen boven de 5 buitenshuis moeten gaan werken, houdt Men er geen rekening
mee dat tieners tussen 12 en 18 maar al te vaak nog geen uur (met elkaar)
alleen gelaten kunnen worden, laat staan hele vakanties!
In feite is deze afwijzende
houding van de vrouwenbeweging, samen met haar minachting voor alles wat met
huishouden te maken heeft, een enorme valkuil: het maakt regeringsmaatregelen
mogelijk, die vrouwen dwingen haar eigen kost te verdienen. Als HME verdien je
wijd en breed je eigen kost en véél meer..., maar je krijgt het niet!
Zoals mijn moeder vaak zei: 'ik mag hier het genadebrood eten!'
Het zit zó collega's:
niet jouw man
onderhoudt jou,
maar jij onderhoudt
jouw man...
En daarbij bespaar jij zijn
werkgever en de staat een hoop geld. Daar heb ik jarenlang zwaar
gewetenswroeging over gehad, want wat deed de werkgever van mijn man met de
op mij uitgespaarde kapitalen? Door die afwijzing van getrouwd-blijven,
vond ik in de vrouwenbeweging geen antwoord op die regelrechte gewetensnood. En
ook niet in de kerk.
Met het grootste gemak
van de wereld wordt vrouwen in alle culturen en religies alles afgepakt. En worden ze zwaar
uitgebuit. Of moet ik zeggen: beroofmoord?
Huishoudelijk werk
Ik heb altijd een gloeiende
hekel gehad aan huishoudelijk werk en niet alleen omdat ik niet sterk was en
chronische bronchitis had, minder dan halve longen over had na 2 operaties… En
ik weet dat de vrouwen die daar geen of weinig last van hebben:
- gezonde,
sterke vrouwen zijn, die alles in een vloek en een zucht afwerken en/of;
- geen
of weinig andere bezigheden en interesses hebben en/of;
- zichzelf
belazeren met 'liefde' voor man en kinderen; enz.
Ook de redenen waarom ik er
een hekel aan had, zijn allang bekend en beschreven door andere feministes,
maar ik zal hier toch iets van herhalen, omdat er intussen weer ± 2 à 2½
generaties zijn opgegroeid die hier geen flauwe notie van hebben, vrouwen maar
vooral mannen. Enkele van die redenen gelden niet voor iedereen en van andere
redenen had ik geen last, maar andere vrouwen wel. Ik hou het echter allemaal
algemeen:
het is zwaar werk;
het kost zoveel tijd;
véél tijd die je dus niet aan andere dingen kunt besteden,
zelfs niet aan je kinderen. Ik vond het altijd moeilijk dat ik door dat gebrek
aan tijd en energie de kinderen minder aandacht kon geven dan ik eigenlijk
wilde en nodig vond, en niet met hen op stap kon, terwijl ik andere moeders wel
met haar kinderen zag sjouwen en hen naar gym en muziekles zag heen en weer
slepen;
huishoudelijk werk is nooit àf, vrouwen klagen daarover: 'je
bent nooit klaar, er blijft altijd wat liggen, aanrecht en wasmand zijn nooit
leeg!';
het vreet aan je dat je dingen die je belangrijker vindt dan
die karweien, moet laten schieten, of je bent er te moe voor;
het is eentonig: dagelijks hetzelfde;
het is zo vanzelfsprekend;
het wordt alléén gezien door anderen als het niet gedaan
is. Voor de rest wordt het niet gezien en dus al helemaal niet gewaardeerd;
je moet àlles goed kunnen en goed doen, er mag niets aan
mankeren want dan krijg je gemopper van gezinsleden en geroddel van andere
HME's, familie, buren en kennissen;
bijna alles kan niet van te voren gedaan worden: bedden
opmaken of stofzuigen, de was doen of rommel opruimen. Je kunt dus nooit eens
een paar dagen weg, vakantie nemen, of ziek worden;
als je ziek bent en daarna weer beter, is Men niet blij voor
jou, maar Men is opgelucht dat de huishoudster weer aan de gang kan;
ga je er toch een paar dagen tussenuit, na alles zorgvuldig
georganiseerd te hebben, dan blijkt alles thuis op rolletjes te kunnen lopen,
vooral als je kinderen tieners zijn. Kom je weer thuis, dan komt alles meteen
weer helemaal op jou neer en moet je gevechten leveren om je kinderen aan de
gang te krijgen. 'Ik moet bidden en smeken om wat gedaan te krijgen,' klaagde
mijn moeder zo dikwijls;
ben je aan het opknappen na een ziekte, dan moet je al
meteen weer helemaal aan de gang. Ook die klacht heb ik zo vaak gehoord van
vrouwen, zelfs als ze na een zware operatie thuis kwamen: meteen het hele
huishouden;
je wordt de hele dag door emotioneel in stukjes getrokken
door alle structuren en werkjes, je bent heel versnipperd bezig;
en opgejaagd, doordat je zozeer aan vastliggende tijden gebonden
bent, zoveel moet doen, keurig en goed georganiseerd, en... en...;
het móét, je kunt geen ontslag nemen en een andere baas
zoeken;
er is ook geen mogelijkheid tot promotie, dus die
bevrediging valt weg;
je staat er op je eentje voor en je moet alles op je eentje
zien te regelen. Zelfs als je uitgaat moet jij voor kinderoppas zorgen;
je kinderen worden er op aangekeken en aangesproken: zo'n
slechte moeder/huishoudster. Ze kunnen er om getreiterd worden, waarvan jij de
spanningen extra op je nek krijgt. Het gevolg kan zijn, dat ze nooit vriendjes
of vriendinnetjes mee naar huis (durven) brengen, waardoor ze tekort komen,
omdat het belangrijk is dat ze ook contacten kunnen hebben met andere kinderen
in hun eigen leefomgeving;
voor elke cent moet je terugvallen op de kostwinner of op de
sociale dienst. Heb je een goed verdienende kostwinner dan valt dat wel mee,
maar hangt hij onderaan de maatschappelijke ladder, of moet je van de bijstand
trekken, dan zit jij met de gebakken peren, ook al omdat je als moeder het niet
verdragen kunt dat je je kinderen niet kunt geven wat ze nodig hebben;
als je in situaties van ziekte bijvoorbeeld hulp krijgt, dan
zijn dat altijd vrouwen. Ik heb nooit hulp gehad van mijn vader, broers of
zwagers als ik weer eens met 40° koorts lag, wel van mijn moeder,
zus en schoonzussen. Ik zie dat nog overal om mij heen: altijd zijn vrouwen
bezig zomaar anderen te helpen, bijna nooit mannen...;
toen ik in de gaten kreeg via de vrouwenbeweging hoezeer het
hele huisvrouwschap een onderdrukkingsmechanisme en een politieke uitbuiterij
was/is, raakte ik helemaal in de war en heb jaren nodig gehad om alles op een
rijtje te krijgen.
het is onbetaald.
Welke man is zo gek om zulk zwaar werk onbetaald te doen en dan nog net moet
doen of hij gelukkig is?
Mijn man schrok zich
wezenloos toen hij merkte dat ik zo'n hekel aan huishoudelijk werk had: ik had
dat nooit laten merken, want HME's horen gelukkig te zijn en dit werk graag te
doen. Hij was bang dat ik het er nu allemaal bij zou laten zitten. Hij heeft er
tijd voor nodig gehad om te beseffen dat ik het altijd al gedaan had,
terwijl ik er een hekel aan had;
Universitair...
Maar als je daarnaast
bij alles rond de HME gaat kijken naar:
haar
verantwoordelijkheidsbesef;
haar inzet;
haar vaardigheden;
ook die op gebied van
relaties met man, kinderen en anderen;
haar bereidheid om
bezig te zijn met alle vaardigheden en wetenswaardigheden op gebied van koken,
handwerken, kinderopvoeding, onderwijs, onderhoud huis, ziektes en hygiëne,
omgang met mensen, planten, huisdierverzorging enz. en die voortdurend uit te
breiden door intensief lezen, door praten erover en kijken naar tv-programma's:
daar gebruikt ze bendes tijd en inzet en energie voor;
daardoor komt haar
ontwikkeling op universitair niveau (HME's zouden over haar taken,
kundigheden, vaardigheden en Wijsheid!) en dan is ¦ 20,-
per uur veel en veel te weinig. Dan komt de vergelijking met het salaris
van een fabrieksdirecteur of toppoliticus dichter bij de werkelijkheid!;
ga je kijken naar de
belangrijkheid van haar hele functie dan zou, wegens haar staan aan de wieg van
de maatschappij door het voortbrengen en zo goed mogelijk doen opgroeien van
kinderen naar volwassenheid, haar salaris het hoogste moeten zijn van de
hoogste inkomens.
Kortom:
zo zijn HME's
uitstekende economes en tegelijk goede organisatrices ten gevolge van heel dat
pakket beroepen; de versnipperdheid ervan; mèt het door elkaar heenlopen van die
beroepen; en de strakke gebondenheid aan allerlei tijden;
wij: domme, luie,
thuiszittende HME's zouden allemaal steenrijk moeten zijn: villa met
zwembad... Maar door de eeuwen en volkeren heen werden en worden wij
doodgewoon, vanzelfsprekend opgelicht, bestolen.
Nog wat politiek
Nog wat politiek:
economen en
filosofen, sociologen en politicologen houden bij hun berekeningen nooit
rekening met al die gratis taken. Of misschien moet ik zeggen: ze houden er wel
rekening mee: door er als vanzelfsprekend op te rekenen dat huisvrouwen dit
allemaal gratis blijven doen en zijn. Ze denken er gewóón niet bij na, ze
zullen het nooit zwartwit op papier zetten... Dat was al zo in bijvoorbeeld de
oude beschavingen(?) van China, Egypte enz. en nu is het niet anders!
door meiden/vrouwen
te dwingen via een baan financieel onafhankelijk te zijn, wordt nog altijd de
politiek en de reusachtige economische waarde van huishoudelijk werk en het
gehele moeder- en echtgenote-schap onder tafel geschoven. De machteloze jonge
vrouwen van nu moeten nog steeds vechten voor deze waarden. Een oorlog die
allang uitgevochten had moeten zijn, maar die door het feminisme alleen in het
allereerste begin van de tweede golf aangegaan is en die al heel spoedig
verwaterde door het overboord zetten van huwelijk, gezin en moederschap. Daardoor
zitten de jonge vrouwen nu nòg met zelfs grotere de brokken,
het strijden voor
meer kinderopvang vrijwaart niet alleen vaders, vrijwaart niet alleen de
maatschappij van het veranderen van werksituaties, maar schuift nog altijd de
politiek en de reusachtige economische waarde van huishoudelijk werk en het
gehele moeder- en echtgenote-schap onder tafel.
getrouwde vrouwen
zijn altijd arm. Ook als ze een rijke man hebben: zelf hebben ze niets.
Getrouwde vrouwen hebben geen pensioenregeling die bij haar nieuwe status past,
geen vakantieregeling, geen werktijdenregeling, geen ziektevervanging dan
alleen bij grove betaling, geen bij haar passende en bij de problemen die haar
op de nek geschoven worden passende hulpverlening, geen eigen woonruimte;
getrouwde vrouwen
hebben geen aanzien;
en als haar rijke
man dit allemaal wel heeft, dan houdt die er met zijn goklust in zakendoen nooit
rekening mee dat, als hij alles verliest, hij zijn vrouw en kinderen meesleept
in zijn val;
getrouwde vrouwen
zijn arm en dakloos en zo ongeveer rechteloos! Dat blijkt heel duidelijk
als ze gaan scheiden, dan worden de zogenaamd rijke vrouwen ook liefst tot op
het bot uitgekleed. Mannen die het huis stiekem leeghalen, zijn eerder regel
dan uitzondering! Gescheiden vrouwen/moeders hebben grote armoe. In dat godvergeten
land de VS leven miljoenen vrouwen (met kinderen) op straat; een groot gedeelte
is oud en het grootste percentage is zwart. Jonge vrouwen nú kunnen er daar op
rekenen dat ze hoogstwaarschijnlijk op straat moeten leven, zo gauw ze, om wat
voor redenen dan ook, uitgebuitenshuiswerkt zijn! En o.a. door de uitputtende
schoonheidseisen is dat al op jonge leeftijd.
Als ik naar de Oprah
Winfreyshows kijk en al die jonge ellende daar en om mij heen zie, denk ik
vaak: mensen die gaan trouwen of samenwonen hebben geen flauw idee van wat ze
tegenkomen. Ze worden er van geen kanten op voorbereid, ook
jongens/mannen niet.
Liefde?
Mij verbijstert nog altijd
de eensgezindheid in gedrag en woorden naar vrouw en gezin toe van opspelende
en scheidende mannen: alsof ze massaal rond de tafel hebben gezeten en
afspraken hebben gemaakt om dezelfde reacties te geven op hun emanciperende
vrouw! In Amerika en Europa, in Afrika en Azië, bij rijk en arm: overal
hetzelfde soort gedrag en goedgekeurd door kerk, cultuur en maatschappij!
Daardoor wordt pas goed duidelijk dat er bij de huwelijkssluiting indertijd
geen sprake is geweest van Liefde. Hooguit van verliefdheid en dat is geen
basis. Want wat er bij een scheiding gebeurt, zat er altijd al. Is
alleen gedurende jaren van verkeerd omgaan met de HME, aangedikt en verhard,
onzichtbaar, onmerkbaar voorgeprogrammeerd vanaf de conceptie.
Het is zo dat, als je alle
oplichters in deze zin in een gevangenis zou moeten straffen, er een
concentratiekamp nodig was ter grootte van ¼ Nederland. Misschien wel groter,
omdat idealistische vrouwen die dit wel allemaal pikken, net zo goed
oplichtsters zijn van haarzelf en al degenen die anders willen, maar niet
kunnen. Maar ook omdat ze de mannen en de maatschappij steunen in hun
uitbuiterij...
Al met al wordt het de
hoogste tijd dat de zorg voor huwelijk, gezin en huishouden niet meer met het
stempel 'liefde voor man en kinderen' bedrukt worden. Die zorg moet als 2, 4
volledige banen, belangrijke banen, uitgevoerd door een hooggekwalificeerde beroepskracht,
erkend worden! En betaald!
Het moet als misdaad worden
erkend, en mannen moeten er op aangesproken en nagewezen worden, wanneer er
alweer een vanwege zijn belangrijke baan zijn vrouw alleen voor alles op laat
draaien, of door scheiding zijn vrouw helemaal met de kinderen laat zitten.
Vrouwen in deze situaties zouden dagin daguit bij de vader van beider kinderen
aan de bel moeten hangen, ondersteund door de wetgeving èn de mentaliteit in
religies en maatschappij.
Want
Zo lang mannen niet
òm willen,
massaal,
en niet in gaan
zien:
dat eigen menszijn,
dat kinderen,
dat als mèns met
andere mensen
en àlles omgaan
op de eerste plaats komen,
blijven vrouwen beknot in
haar keuzemogelijkheden en
blijven ze
gevangen gehouden door het bezit van een baarmoeder,
blijven
kinderen massaal zonder vader opgroeien...
Het is belangrijk deze
dingen juist niet voor kinderen verborgen te houden, omwille van de
lieve vrede of om de kinderen te sparen of te ontzien! Het is noodzakelijk dat
kinderen en dus zeker de jongens!!, die grove uitbuiting en oplichting goed
leren doorzien. Mijn moeder probeerde dat en ondervond alleen maar weerzin en
tegenstand van iedereen in huis. Daardoor zit mijn zus en zaten mijn broers nog
steeds met frustraties t.a.v. moeders en zo...
Ervoor gekozen?
Mijn zus had de kinderen
van een vooraanstaand politicus in de klas: 'Hij heeft zulke aardige kinderen,'
zei ze. 'Die heeft HIJ niet,' zei ik (verbijstering bij m'n zus), 'die
heeft ZIJN VROUW!: hij is altijd in de Tweede Kamer of op de beeldbuis
of op zijn ministerie of in het buitenland of op de fiets of op een
partijcongres...'
'Je hebt ervoor gekozen',
durven mensen te zeggen, als je je beklaagt over de lieve-HME-politiek en het
daaruit voortkomende lijden voor HME's.
Met 'je hebt ervoor
gekozen!', kan Men twee dingen bedoelen: je hebt ervoor gekozen bij je huwelijk
en/of je hebt voor dit leven gekozen vóór je geboorte. Maar: beide opvattingen
zijn ontkenningen van jouw problemen en houden de eigen angsten en onzekerheden
van de hulpverleen(st)er veilig weggestopt. Ik vrees dat ook deze wetenschap
ontsproten is aan mannenbreinen in religieuze stromingen. Zie Kiezen.
Echter wie dit zegt zijn
altijd mensen die:
hier zelf geen ervaring in hebben en die
dit niet willen horen om hun eigen pakkiean, hun schuld niet
te hoeven voelen;
dit niet willen horen om hun afhankelijkheid van een lieve
moederfiguur niet te hoeven voelen;
dit niet willen horen, om zich zelf aan dat ideaal vast te
kunnen blijven klampen;
die vastgebakken zitten aan hun aangeleerde hulpverlening,
met de bijbehorende kudde van collega's...
Nee, je hebt er niet
voor gekozen. Je koos niet voor het sluipend, slopend gif van de
kostwinner/huisvrouw-verhouding, die een goede vriendschap onmerkbaar,
vanzelfsprekend de grond inboorde en omsmeedde tot vijandschap. Je koos voor
trouwen of samenwonen met een goede vriend, voor eerlijk met elkaar omgaan,
voor iemand aan wie jij eerlijke warmte en aandacht wilde geven en van wie jij
dat terug verwachtte.
Je koos ervoor om samen
kinderen te hebben. Je wist wel dat jij als moeder voor de kinderen zou moeten
zorgen, maar eigenlijk koos je daar niet voor. Je wist immers niet dat dat voor
jou zo ongezond zou zijn, dat er zo'n geheid rollenpatroon aan vastzat. Je wist
eveneens niet dat voor jezelf op gaan komen en je man aanspreken op zijn
verantwoording, tot scheiding zou kunnen leiden. Je wist bovendien niet dat het
opvangen van al die spanningen jou zo zuur op zou gaan breken. Dat kun je pas
gaan beseffen, als je de politiek ziet achter het niet samen grootbrengen van
de kinderen; achter het op je eentje opvangen van problemen en spanningen;
achter het jezelf wegcijferen; en achter al die andere dingen.
Van 'je hebt ervoor
gekozen', klopt niets als je gedwongen bent dingen te kiezen vanuit je
voorgeprogrammeerdheid, je daaruit voortkomende frustraties, verslavingen,
kuddegeesten en ziektes; als je niet weet wat de eigenlijke doelen en gevolgen
zijn, onder andere voor jouw gezondheid. Degenen die dat tegen je durven
zeggen, zijn armoediger mensen dan jij bent! Terwijl ze dènken veel geleerd te
hebben.
Onmogelijk
Enkele andere bewijzen voor
het feit dat het lievemoederschap een belediging en uitbuiting van vrouwen is:
1. het is in elk
huisgezin praktisch onmogelijk om iets voor de HME persoonlijk te doen.
Boodschappendoen, stofzuigen is niet persoonlijk voor haar;
2. of iets voor haar
persoonlijk te kopen! Zie moederdagreclame: huishoudelijke apparaten en
schoonheidsartikelen. Alles in dienst van anderen;
3. zelfs persoonlijk
aandacht voor haar zèlf hebben, kan niet: aandacht voor haar sores is altijd
aandacht voor de sores die ze heeft met het gezin en dat is glad ijs. Als de
HME een hobby heeft of werk buitenshuis, is het veiliger om daar aandacht voor
te hebben, maar zelfs dàt...;
4. huisvrouwen kunnen
nooit met een gratis huisvrouw trouwen. Ook vrouwen met een baan buitenshuis
kunnen dat niet. Mij lijkt het een zaligheid: iemand die alles gratis voor je
doet en jij kunt dat zonder schuldgevoel(!) aan een ander overlaten! En
zonder schuldgevoel genieten van het eigen dingen in eigen tijd doen! Al steel
je die eigen tijd van degene die jouw werk doet... Mannen hebben nooit het
gevoel dat ze hun vrije tijd stelen van hun vrouw...
Zelfs nu nog, nu mijn man
thuis is en wij het huishouden verdeeld hebben, zelfs nu nog baal ik vaak bij
allerlei huishoudelijk gefrommel, terwijl ik eigenlijk boven aan mijn boeken
wil werken.
Moeders fouten
Natuurlijk had mijn moeder
dingen waarin ze verkeerd oordeelde, verkeerde beslissingen nam, ècht
onredelijk was. Maar ik ga in dit boek dat soort dingen van haar niet uit de
doeken doen. Wat ik er over wil zeggen is alleen dàt waarin ze het bij het
rechte eind had. Vooral heren-critici en heren-psychologen zullen hier wel over
vallen.
Allereerst báálde moeder
natuurlijk van ons met de zware eisen die we haar stelden; ons gebruik van haar
werk, energie, inzet, goodwill, verantwoordelijkheidsbesef en
doorzettingsvermogen; van onze agressie, minachting en afkeer voor haar en voor
het huishoudelijk werk, vooral dat van de jongens en mijn vader. 'Ik ben maar
een voetveeg, ik tel niet mee... Alles komt op mij neer... Ik moet bidden en
smeken om wat gedaan te krijgen!' riep ze zo vaak uit. Daar valt niet mee te
leven en het is on-verteer-baar dat jouw eigen mensen zich krampachtig vast
blijven klampen aan de heersende idealen.
Ook zij was verkeerd
voorgeprogrammeerd natuurlijk en mede daardoor gefrustreerd ten opzichte van
ons en de hele maatschappij. Bovendien had ze geen vrouwenbeweging achter zich
en kreeg dingen daardoor niet duidelijk genoeg. Ik heb er zelf járen over
gedaan om alles een beetje op een rijtje te krijgen. Ze was gek op romantiek,
opera's. Maar ze besefte niet dat dat vergif voor haar was, door mannen
ontwikkeld onder de dekmantel van kunst. Ze was erg katholiek, hield zich
keurig aan allerlei voorschriften, al had ze heel stiekem wel eens vraagtekens,
vooral waar het vrouwen betreft.
Maar tegenover één
verkeerde beslissing van haar, één verkeerde aanpak, stonden er tientallen van
de andere 5 leden van het gezin. Zoals nu nog gangbaar is...
Zilveren bruiloft
Toen mijn moeder 25 jaar
getrouwd was, wilde zij dat persé vieren. Van vader hoefde dit niet en wij
vonden het ook maar onzin. Dat huwelijk, vonden wij, was immers één grote
leugen: van vaders kant en van haar kant. Als je elkaar zoveel ellende bezorgt,
ga je er toch geen feest van maken! Moeder stond echter zo sterk in haar
schoenen dat niemand het waagde die dag verstek te laten gaan. Ik meen me te
herinneren dat iemand gedreigd had die dag weg te zullen wezen.
Moeder kocht een mooie,
lange, donkerblauwe jurk met kant en een sierlijke, nieuwe hoed. Voor mij
maakte ze een moirézijden, blauwe jurk. Er was die morgen een mis, en
waarschijnlijk hebben we 's avonds nog ergens gegeten.
Voor de rest weet ik nog één
ding en wel het belangrijkste: moeder wilde dit persé vieren, omdat ze vond
dat ze het goed deed in haar huwelijk. Ik vond maar raar dat ze daar zo
sterk van overtuigd was! Ik zou het later wel beter doen! Die roze wolk zat er
al keihard ingebakken, ondanks mijn feministische moeder!
Nú ben ik blij dat ze zulke
dingen tegen mij vertelde. Kennelijk niet aan de anderen, tenzij die het
vergeten zijn... Maar omdat ik er inmiddels van overtuigd ben dat ze inderdaad
goed bezig was in haar huwelijk en gezin, heb ik als eerste regel geschreven:
'Toen MOEDER 25 jaar getrouwd was.' De enige Trouw immers die je kunt hebben
is: Trouw aan jezelf, aan je gevoel, jouw leven. Trouw aan je behoeftes en
verlangens, je mogelijkheden èn onmogelijkheden, Trouw aan de Waarheid die jouw
lichaam je dagin daguit duidelijk maakt. Dan ga je vanzelf eerlijk met
om met anderen, met natuur en àlles.
Het is een van de trucs
van de maatschappij en de kerken om trouw te blijven koppelen aan sexualiteit. Dan wordt die andere Trouw gemakkelijk verdoezeld en
onderdrukt. Vader was, ondanks zijn trouw dus allerminst Trouw. En wij ook
niet.
Ik heb zelf de laatste 20
jaren ervaren dat, als je eenmaal kritisch leeft, je niet anders meer kùnt,
want je hebt maar één leven en dat is dus kostbaar en de Waarheid dus ook en
hoe de dichtstbijzijnden je daarin belemmeren is jou een verbijstering. Moeder
kòn niet anders en was daardoor uitermate trouw.
Ik zeg dit: mensen die
zulke risico's lopen, zulke vijandige tegenwerking, zoveel haat en ruzies nemen
en pogen om te zetten ten goede, zulke mensen zijn een zegen voor de maatschappij en de gehele mensheid. Ook al wordt dat pas na jaren duidelijk. De fouten en
brokken die ze maken, wegen niet op tegen de openingen die ze breken naar de
toekomst, naar wat IS: de volgende stap in de evolutie.
Wie deze dappere mensen
bestrijdt, blijft in allerlei situaties om zich heen de volgende stap in de
evolutie tegenwerken. Uitbannen kan inmiddels niet meer met zo'n sterk
groeiende groep kritische mensen. Die bestrijdt die volgende stap tot ondergang
van de mensheid en de wereld. En dat pik ik niet: het is ook mijn wereld...
Het is na 2 feministische
golven diep treurig dat mensen nog niet in de gaten hebben hoe kostbaar
kritische vrouwen zijn... Hoe kostbaar zij zèlf kunnen zijn...
De rest is mooi meegenomen
en het is belangrijk om die te ontplooien in het belang van menszijn, in hoe je
via die talenten, in die functies, met die vaardigheden als mèns met mènsen
omgaat.
Haat
Haat is: iets of iemand van
je weg willen stoten, kwaad toewensen, kwaad toebrengen, dood willen hebben:
allemaal graden van haat.
Men heeft het nogal eens
over een haat-liefde-verhouding. Maar
alles waar je van afhankelijk bent
ga je haten.
Dan kan er geen sprake zijn
van Liefde. Een haat-liefde-verhouding kan alleen bij verliefdheid en in
allerlei situaties als huwelijk, gezin, werk, geloof, hobby, kunst, sport enz.
Ook alle mensen waar je
afhankelijk van bent ga je haten. Echter: Men ervaart afhankelijk-zijn van iemand vaak als houden-van. Hetgeen dus een grote vergissing is: 'ik hou zo van jou
want ik heb je zo nodig,' ontwikkelt haat. Je haat die ander, en jezelf nog
het meeste, want
afhankelijkheid hoort
niet bij mensen.
Hoe erger je je best doet
om dingen die je doet prettig te vinden, terwijl je ervan baalt; hoe meer je je
best doet om zorg voor anderen te hebben; hoe groter je inzet is voor je
idealen, des te erger ga je haten. Hoe meer je je best doet om van mensen te
'houden', des te erger ga je ze haten. Vooral als er niets voor terugkomt en
jij daarbovenop dàt gaat idealiseren, alsof dat liefhebben-om-niet,
onbaatzuchtig, altruïstisch, christelijk en zo zou zijn. Je dwingt je lijf tot
dat soort liefhebben en die idealen. En dat kun je heel goed voelen. Dat groeit
uit tot haten, want jou lichaam gaat op den duur toch zijn tol eisen.
En omgekeerd: ook alle
mensen die jij afhankelijk maakt van jou gaan jou haten. Zo zitten lieve HME's
rondom met vijanden te kijken, al hebben ze dat totaal niet in de gaten: jouw
gezinsleden zijn, hoe liever jij bent, des te afhankelijker van jou en dat
brengt haat mee. Dat wordt goed duidelijk zo gauw jij het verder begint te
vertikken om lief te zijn. Dit was een grote verbijstering voor VOS-vrouwen als
ze thuis begonnen dingen niet meer te pikken en levensruimte voor haarzelf
gingen opeisen. Ik vraag me af: als de massa's moslimvrouwen over de gehele
wereld, het eens gingen vertikken om een hoofddoek te dragen, om de man de baas
te laten zijn, de voor haar speciaal onaanzienlijke ingang van de moskee te
negeren en de hoofdingang te nemen, en het hoofdgebouw in bezit te nemen, hoe
zouden dan de mannen reageren? Toch ook vijandig tot moordend...
Dat was ook de grote
verbijstering van mijn moeder: de liefhebbende gezinsleden blijken jou geen
centimeter ruimte te gunnen en veroordelen jou om jouw voor jezelf opkomen!
Vijanden! Dit alles houdt in dat praktisch alle HME's zich niet veilig en
geborgen voelen, niet thuis zijn in haar eigen woning, bij haar eigen mensen.
Integendeel: ze zijn er onveilig, onwelkom en staan bloot aan allerlei
narigheden.
Zo haten lieve moeders vaak
zeer diep: ze walgen, hebben haar buik vol van haar gezinsleden, maar dat
durven ze niet beseffen en verbergen het handig, geoefend handig en gaan lijden
aan o.a. chronische verstopping. Ze sublimeren (mooi-praten, goed-praten) dat
onder een dikke laag idealen, liefde en afschuifsystemen, waaronder godsdienst.
Dat is haar toch zo bijgebracht! Een lieve moederfiguur die haar gezinsleden haat,
dat kàn immers niet! Maar als jij tennisarmen, hoge bloeddruk, rugklachten,
nekbobbel, heupklachten, chronische verstopping, galstenen, herrie in het
hoofd, vastzittende nek en schouders, depressies, steenkoude voeten hebt, dan
zit jij vol verwijten, woede en haat. Dit alles brengt jouw lichaam en je
hersens heel erg in de war. Je geest, je IK dus ook. Vandaar al die verwarde
HME's in psychiatrische ziekenhuizen en thuis.
Een graf vertroetelen van
je moeder, zoals ik zag gebeuren op de moederdag dat ik voor de tweede keer
ging zoeken naar het graf van mijn moeder, is een vorm van haat: je hebt je
moeder jouw Liefde en vol-ledig-e aandacht en warmte en waardering en genezing
en verlossing, hetgeen allemaal hetzelfde is, bij haar leven onthouden... En in
hoeverre was je daardoor mede verantwoordelijk voor haar te vroege dood?
Vergeet niet dat het normaal
is dat je de balen hebt van mensen die jou gebruiken en in de kou laten staan
en waarvoor jij je uit de naad werkt en altijd klaarstaat voor alle problemen.
Dat balen heb je niet zomaar. En het is noodzakelijk dat jij allereerst die
woede, verwarring en haat gaat durven voelen.
Je hebt er recht op dat
alles te beseffen. Als je al je rotgevoelens gaat erkennen, kun je gaan
onderzoeken waar ze vandaan komen en beginnen anders om te gaan met de gevolgen
van dit alles. Bovendien, eveneens belangrijk!: anderen hebben er ook recht op
te weten wat er fout is gegaan, waar jij ziek door bent geworden. Dat hebben
ze hard nódig. Het zit hen immers net zo goed in het lijf gebakken! Opdat
ook zij andersom met jou en jullie gezamenlijke situatie om kunnen gaan.
On-afhankelijkheid
Omdat er nooit naar HME's
en vooral nooit naar kritische moeders/echtgenotes geluisterd is, heeft Men
verwarde ideeën over het begrip onafhankelijkheid. Doordat ook de
vrouwenbeweging nooit naar HME's geluisterd heeft, is die tot voor kort blijven
doorhameren op financiële onafhankelijkheid, omdat dat noodzakelijk zou zijn
voor morele, sexuele en emotionele onafhankelijkheid.
Zelf ben ik dus financieel
afhankelijk van mijn man: eerst van zijn salaris, nu van zijn pensioen. Maar
door de jaren heen heb ik geleerd me daardoor niet meer afhankelijk te vóélen,
niet meer bang te zijn om eigen dingen te doen, een eigen leven, eigen
meningen, eigen ruimte in huis te willen en te nemen. Ik ben mijn
HME-minderwaardigheidscomplex zo goed als kwijt geraakt, af-geLEEF-d. En ook:
ik heb geleerd geen schuldgevoelens meer te hebben als ik dingen doe en zeg
tegen zo-hoort-het of dat-mag-niet in.
Die onafhankelijkheid is
kostbaar en maakt me sterk. Deze dingen, die ik alleen geleerd heb door
getrouwd te blijven, heb ik wel eens geprobeerd duidelijk te maken aan
bijvoorbeeld de VPRO, de Volkskrant en een blad als OPZIJ. Maar daar heeft Men
nooit oren naar gehad. Terwijl het zo verschrikkelijk belangrijk is!
Nog altijd vragen veel
vooraanstaande feministes zich af of iemand als ik zich wel feministe mag
noemen, iemand als ik die kinderen en zorgen-voor-anderen belangrijk vindt, die
huishoudelijk werk belangrijk vindt, óók al heb ik daar een gloeiende hekel
aan, iemand die zelfs getrouwd bleef... Ik zeg nu: Een vrouw die niet weet
wat getrouwd-zijn is en daar je zelfstandigheid, je onafhankelijkheid in
veroveren, een vrouw die niet weet wat kinderen-grootbrengen is, die dit alles
niet voor elkaar heeft gebokst, zelfs niet gedùrfd heeft, zó'n vrouw mag zich
geen feministe noemen, want zo'n vrouw laat vrouwen als ik in de kou staan en
ze doet door haar getimmer aan de weg verschrikkelijk veel kwaad.
Een echte feministe is er
voor àlle vrouwen. Maar veel vooraanstaande
feministes gooien nog altijd huishoudsters/moeders/echtgenotes op de
schroothoop.
Buitenshuis
In '75 heb ik een jaar aan
een sociale academie gestudeerd. Toen ik er heen ging zei mijn man: 'wat fijn
eigenlijk dat de huidige maatschappij het je mogelijk maakt om te gaan
studeren...' Maar ik zei woedend: 'die maatschappij maakt het me juist zo
ongeveer onmogelijk! Het is zo'n extra zware belasting!' En rekende hem voor
hoe het er in het tweede jaar voor me zou uitzien: dat ik alleen met de
grootste moeite zou kunnen studeren, omdat hij volle dagen van huis was.
Parttime werken kon toen nog niet en bovendien hadden we dan van zijn salaris
niet rond kunnen komen. Bovendien is hij niet zo'n stoere bink die alles nog
aankon na zijn werk: hij was vaak compleet uitgeteld...
Mijn kinderen waren nog
klein: 9 en 7 jaar. Het tweede jaar moest je, naast je schooluren en je studie,
een baan van 20 uur hebben. Al ver vóór de vakantie was ik aan het rekenen hoe
ik dat moest doen met het huishouden erbij. Ik maakte staatjes van de tijd die
ik aan huishoudelijke karweien besteedde en poogde er met de school- en
studie-uren een voor mij passend systeem uit te wringen. Het bleek zó krapaan
voor mij, dat ik al vanaf de eerste dag in het tweede jaar gestrest was. Ik
redde het dan ook niet.
Menige hulpverleen(st)er
zal nu zeggen: 'omdat je gestrest was, redde je het niet...' Maar een
hulpverleen(st)er kan niet oordelen over huishoudelijk werk en kinderen
opvoeden en tijd vrijmaken voor gesprekken met man en kinderen.
Waarom vertel ik dit hier?
Omdat ik toen gepoogd heb om mijn sociale werk aan man en kinderen erkend te
krijgen, als toch minstens de helft van die noodzakelijke baan in het 2e
jaar. Daar was geen sprake van: De Heilige Richtlijnen lieten dit niet toe. Ik
zou graag willen weten van vrouwen in dezelfde soort omstandigheden of het nu
nòg steeds niet geldt als stage en/of baan... Ik zou de vrouwen die hier mee
zitten, willen aanraden om (alweer) de koppen bij elkaar te steken en sámen,
liefst landelijk, daar actie voor te gaan voeren! Wat HME's allemaal betekenen
voor man en kinderen en van daaruit voor de maatschappij, wordt gewoon onder
tafel geschoven. Maar voor dat koppen-bij-elkaar-steken heb je geen tijd en
energie natuurlijk. Dat zie ik overal om mij heen. En kijk eens naar de Oprah
Winfrey shows waar zulke dingen besproken worden: vrouwen lopen massaal stuk en
gaan veel te vroeg in de WAO.
Mijn vriendin ging voor het
eerst naar een sociale academie. Ze moest naast haar studie een baan hebben van
20 uur per week. Ik heb het er met haar over gehad. In het begin van het
gesprek zei ze dat ze het niet zo zag zitten om bij alles óók nog eens actie te
moeten voeren. Ik maakte haar duidelijk dat dat nou juist het systeem in
stand hield: HME's met werk en studie buitenshuis zijn te moe en hebben te
weinig tijd om actie te voeren. Zó gehaaid zit het in elkaar. Ze was blij
dat ik het er met haar over had en gaf toen zelf een voorbeeld:
'Als ik een oppas voor
mijn kinderen neem
en zelf in een
gezinsvervangend tehuis ga werken,
wordt het wèl
geaccepteerd
en als ik datzelfde
doe
in mijn gezin,
wordt het
afgekeurd...'
Ik bespeurde reeds een
begin van woede bij haar. Een terechte woede die heel vruchtbaar kan zijn. Ze
zou het echter niet voor elkaar krijgen.
Het werken van HME's,
waarmee bedoeld wordt: het buitenshuis werken, werkt nog op een andere
manier tegen vrouwen: het
scheidt vrouwen van elkáár: ze hebben
geen tijd en energie meer over om dingen door te praten met vriendinnen. Dit is
een heel gemeen wapen tegen vrouwen! Een middeleeuws. Ik verwacht dan ook dat
het sterftecijfer onder vrouwen toe zal nemen binnen een jaar of 10, buiten
alle moorden om. De gemiddelde leeftijd van vrouwen zal hàrd dalen!
De mannen van de wereld doen
alle mogelijke moeite om zònder vrouwen te werken... Ze schuwen geen enkel
wapen.
(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)
Naar PAUS en Deel 5 van Joannes XXIV
GEBOREN ZEURDERS: vrouwen zijn geboren zeurders beweert (weer) een man.
|
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)Ina Mijling(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)(%)(&)