Velen denken nog altijd dat feministes mànnen haten, maar ze bestrijden de onterechte superioriteit van de man, met bijbehorend gedrag en mentaliteit. Ze bestrijden de daaruit ontwikkelde structuren die mannen maatschappelijk, religieus en cultureel bevoordelen en vrouwen achterstellen, uitbuiten, leegroven.

 Inhoud: Feminisme 1. Emancipatie. Feminisme 2. Onderuitgehaald. Volgende stap van het feminisme. Derde golf. Germaine Greer. Vrouwen…

'Goed! En nog steeds getrouwd!', antwoordde ik op de vraag van Myriam, toen ik haar na járen toevallig ontmoette. Ik had van haar mijn eerste VOS-cursus gehad. Daarna had ik er nog 6 zelf begeleid.

We waren allebei erg blij om elkaar weer eens te zien. Ze vond het knap van mij dat ik nog steeds getrouwd was, maar ik legde haar uit dat het dat niet was: toen ik dingen in de gaten kreeg en ging signaleren thuis, begon ik dagelijks te ervaren dat ik nu pas echt goed bezig was, dat ik me nu hield aan mijn Trouwbelofte van toen. Ik zei dan ook: '....dat heb ik toen zo moeilijk gevonden en erg verwarrend: die negativiteit over huishouden, kinderen grootbrengen, getrouwd-zijn. Die enorme druk vanuit het feminisme via allerlei publicaties en tv- en radioforums en de minachtende houding van veel feministes t.o.v. getrouwde vrouwen: je kreeg steeds het dwingende gevoel dat je pas goed bezig was als je ging scheiden, terwijl je dagin daguit ervoer dat je met belangrijke dingen bezig was en juist omdat je het nu ànders, kritisch deed.'

'Ja hè,' zei Myriam, 'waar haalden wij jonge meiden het recht vandaan! Ik zou het nu niet meer durven wagen. Zo onervaren als ik toen was!'

Ik en veel andere HME's (Huishoudsters/Moeders/Echtgenotes) hebben daar verschrikkelijk veel extra verwarring door op te ruimen gekregen. Op ons eentje, want waar moesten wij steun en voorbeelden vinden? Zo hebben de voortreksters, die de politiek achter huwelijk en gezin godin-zij-dank, vróúw-zij-dank opengegooid hebben, tòch grote brokken gemaakt: ze hebben veel vrouwen tegen zich in het harnas gejaagd, velen onnodig angst voor en voorgoed afkeer van bewustwording en feminisme bezorgd. En nog veel meer.

Is er nooit en nergens iets aan HME's gevraagd, ook het feminisme heeft er geen oor naar gehad. Mede uit angst dat vrouwen dan weer vastgepind zouden gaan worden op dat moederschap en weer zouden moeten trouwen als ze kinderen willen. En niet zouden kunnen scheiden als haar huwelijk op de klippen loopt.

Het leek feministes onmogelijk dat getrouwd-gebleven, kritische HME's iets te zeggen zouden kunnen hebben, dat die wezenlijke dingen te zeggen zouden kunnen hebben, die zelfs verder reiken dan het feminisme. Maar ik zeg: deze dingen had ik nooit kunnen schrijven, als ik indertijd gescheiden was. Ik had ze nooit zo, als één geheel, ont-dek-t!

Overigens moet ik even iets rechtzetten: velen denken nog altijd dat feministes mànnen haten, maar ze bestrijden de onterechte superioriteit van de man, met bijbehorend gedrag en mentaliteit. Ze bestrijden de daaruit ontwikkelde structuren die mannen maatschappelijk, religieus en cultureel bevoordelen en vrouwen achterstellen, uitbuiten, leegroven.

Ik wil even verschil maken tussen feminisme en emancipatie.

Emancipatie is: vrouwen krijgen/nemen het recht op allerlei soorten ontplooiing: studie, werk, eigen onderdak, eigen baan, en een aandeel in allerlei soorten zeggingsmacht: regering, bedrijven, onderwijs, religie...

Verder zegt het helemaal niets over vrouwen als ze op een hoge post zitten: daar zijn zéér vrouwvijandige vrouwen bij. Die zijn dan wel geëmancipeerd, maar die zijn absoluut niet feministisch.

Ook zie je maar al te vaak het verschijnsel dat wèl feministische vrouwen steeds minder feministisch worden hoe hoger ze op de ladder klimmen. Ze zijn als minister zelfs vaak gedwongen om maatregelen te treffen, waarvan op de eerste plaats vrouwen op grote schaal het slachtoffer worden.

In bedrijven zijn ook goedwillende vrouwen gedwongen vanwege de economische belangen voor mensen slechte structurele regels aan te houden of door te voeren.

In feite is emancipatie niets anders dan het recht op meedraaien met en dus aan aanpassen aan de macho-maatschappij. Velen menen dat vrouwen daarmee een stap vooruit gedaan hebben, maar het is een grote stap terug! Je aanpassen aan de macho-maatschappij is een enorme stap terug! Die mannenwereld is slecht voor mensen: mannen en vrouwen. Je hoeft er niet happig op te zijn om daarin mee te mogen draaien.

Er beginnen al stemmen op te gaan dat emancipatie niet meer nodig is, want vrouwen kunnen en mogen nu alles, kunnen en mogen in alles meedraaien. Ten eerste is dat niet waar: alle regeringen, alle religies, alle culturen worden nog door mannen bepaald. Zolang immers niet minstens de helft vrouw is en niet kritische vrouw is, hebben mannen de leiding.

In de wereld is een stroming aan het ontstaan van kwade mannen die verontwaardigd zijn, omdat ze vinden dat vrouwen niet meer recht moeten hebben op werk buitenshuis: 'het is toch waanzin dat jonge, gezonde, goed opgeleide mannen geen baan kunnen vinden omdat er vrouwen op zitten...' Dat het altijd waanzin is geweest dat mannen buitenshuis werkten en vrouwen binnenshuis, is verdwenen...

met in haar kielzog de mannenbeweging (niet veel meer van over, 1998). Want de mens is totnutoe máár een tussenschakeltje, wat zeg ik: een sluitstuk! en is dat veel te lang gebleven. Een sluitstuk gevangen in macho-machtsstructuren.

Echt feminisme gaat veel verder dan recht op studie, werk, medezeggenschap. Het feminisme is uit op bevrijding van alle mensen, vrouwen èn mannen. Feminisme is genezend en doet een ongekende spiritualiteit zich ontwikkelen die niet gebaseerd is op godsdiensten, maar op het Gevoel over het goede, de mogelijkheden en de onmogelijkheden in elke mens zelf. Feminisme leidt elke mens naar de volgende stap in de evolutie... Niet meer en niet minder... En is met grote dankbaarheid door veel mannen aanvaard en als uitsluitend bevrijdend ervaren. Het is dan ook niet alleen bevrijdend, maar daardoor verlossend, genezend.

Feminisme staat op zich buiten kijf, daar kan niet over gediscussieerd worden:

Door het feminisme heb ik geleerd:

Ik bedoel: je kunt zelf het beste oordelen over wat je zelf hebt meegemaakt. Wie oordeelt over iets, over een situatie of relatie zonder daar zelf ervaring in te hebben, heeft er slechts ideeën over, moet het uit boekjes hebben of moet met zijn/haar verstand de ervaringen van anderen uit gaan leggen. En dat blijven dan ideeën. En de ellende is dat je ideeën gemakkelijk in kunt ruilen voor andere ideeën! Je kunt hooguit redeneren over onderwerpen die door het feminisme aangekaart zijn, over kritiek op allerlei maatschappelijke structuren en zo, maar op zich is het feminisme mens-vriendelijk: vrouw-vriendelijk en màn-vriendelijk: feministes ZIJN GEEN MANNENHAATSTERS, ze bestrijden de macho-mentaliteit en de daaruit voortgekomen structuren en ideologieën. En dat is ook in het belang van de mannen.

In het kort komt het er op neer dat bewuste vrouwen éérlijk, als mènsen met anderen willen omgaan en niet als functies. Ze willen dus ook dat er met haarzelf als mènsen wordt omgegaan en niet als typiste of koffie-juffrouw, lerares of huisvrouw. Echtgenoten en vrienden van feministes gaan dat eveneens willen. Ook op hun bedrijf of instituut en zo rolt de sneeuwbal verder. Tot schade van de machtsverhoudingen in het systeem echter, gebaseerd als dat is op het kleinhouden van mensen door hen als functies te behandelen. Ik hoorde van de week nog een duidelijk voorbeeld: 'die-en-die heeft verkering met een advocaat...'

Een vrouw die als functie met zich laat omsollen kan dan wel geëmancipeerd zijn, maar is absoluut niet feministisch.

Anti-feminisme bestaat niet, want wie anti-feministisch denkt te zijn, is niet goed op de hoogte. Als je weet wat het inhoudt, kun je er alleen maar vóór zijn!

Er is een tendens waarin de tweede feministische golf, ook door eerst vooraanstaande feministes, helemaal onderuitgehaald wordt door vooral twee argumenten:

1. Men doet net alsof er toen alleen maar praatgroepen bestonden, alsof er alleen maar geklaagd werd en alsof er helemaal geen acties werden gevoerd.

Ik kan daar zo kwaad om worden: de praatgroepen waren voor veel vrouwen de grote ogenopeners: vandaaruit ging Men actie voeren voor vanallesennogwat. Als wij toen in praatgroepen waren blijven hangen, zouden er dan betere behandelingen van slachtoffers van allerlei geweld zijn geweest? Zouden er dan zoveel vrouwen in regeringen hebben gezeten? Zouden dan de gynaecologen aangepakt zijn geworden op hun intense vrouwvijandigheid? Zouden er dan opvangcentra gekomen zijn voor mishandelde vrouwen en vrouwen-hulpcentra en een uitgebreide berg kritische vrouwenboeken, vrouwenbibliotheken en vrouwenstudies op universiteiten? Enz. Dan waren er helemaal geen kinderopvangmogelijkheden gekomen en deeltijdbanen.

Dat alles is er dus gekomen dank zij die tweede feministische golf...;

2. ook zegt Men dat die tweede golf alleen over het slachtofferschap ging van vrouwen en dat we daar nu maar eens moeten over ophouden. Maar vrouwen zijn altijd het slachtoffer zolang het overgrote merendeel in regeringen en de leidingen van religies en culturen uit mannen bestaan. Alles, àlles wordt nog steeds geregeerd door mannen en dus blijven vrouwen èn goedwillende mannen het slachtoffer van die andere mannen.

Ik acht het een macho-maatschappelijke truc (de zoveelste) om die tweede golf onderuit te halen. Vrouwen (en mannen) die dat doen, zijn macho-maatschappelijk bezig en bevorderen de onderdrukking van vrouwen en mannen... Ze geven mannen en aangepaste vrouwen nieuwe wapens in handen om anderen te onderdrukken en ziek te maken.

Een volgende stap (DE volgende?) die het feminisme moet zetten is: kritische HME's: waar zijn die mee bezig, waar hebben die kritiek op, welke vragen hebben ze, wat komen die tegen, wat hebben die aan waarden ontdekt? Niemand kent de macho-maatschappij zó goed als zij, òmdat ze onderaan de maatschappelijke ladder hangen... Zo kan het gezin een bolwerk tégen de machtsstructuren worden. Al kost het heel wat pijn en moeite.

Kortom: in de derde feministische golf moet gestreden gaan worden voor:

In de derde feministische golf moeten de jonge vrouwen èn de mannen mee gaan doen. Want:

Vrouwen zijn bovendien niet een minderheid, maar een meerderheid: er zijn meer vrouwen dan mannen op de wereld, nòg wel! We staan dus eigenlijk heel sterk! Als we willen, kunnen we, met meer dan de helft van het aantal kiezers, een heel sterke vrouwenpartij oprichten en dus een sterke vrouwenregering maken!

Het begint erop te lijken dat de derde golf al bezig is. In OPZIJ lees ik de laatste tijd heus dingen:

Germaine Greer heeft een nieuw boek geschreven. Het wordt enerzijds natuurlijk afgekraakt, omdat we 'dat toch allemaal al weten'. Nee dus. En anderzijds is het voor vooral jonge vrouwen een geheel nieuwe boodschap. Jonge vrouwen denken namelijk dat we er al zijn, dat er niets meer te vechten valt.

Gisteren was GG bij Karel. Ik schrok van wat ze over moeders zei, dat die weer voor de kinderen zouden moeten gaan zorgen en wel voltijds. ZE MOETEN WEL BETAALD WORDEN. Met het laatste ben ik het volledig eens: het is geen liefdewerk, maar een twee- tot vijfvoudige baan: 24 uur per dag, 7 dagen per week, zonder eigen vakanties enz.

Maar de vaders MOETEN gaan meedoen, of ze nou willen of niet. Vaders zijn in het maatschappelijke, religieuze en culturele voordeel, dat ze van die 3 systemen alle macht in handen hebben en dus ook alle wetten, normen en waarden achter zich hebben staan. Mannen hebben bovenden mee, dat ze geen kind hoeven te baren, te zogen enz. Dus kunnen ze altijd op veilig spelen.

Dat houdt in, dat vrouwen zo ongeveer onmogelijk carrière kunnen maken, laat staan dat ze tijd kunnen maken om de politiek in te gaan. Die handicap zullen vrouwen altijd houden zolang mannen niet volledig mee willen!

En: de zeer drukbezette jonge en de sandwichgeneratie middelbare vrouwen van nu kennen het gevoel niet van groepsbewustwording, zoals in de tijd van de vrouwenpraatgroepen. Ze hebben geen spatje tijd voor praten met elkaar. Ze houden hun problemen nog als die van haarzelf, terwijl ze politiek veroorzaakt zijn. Dat inzicht krijgen ze niet, dus is de neiging om in de politiek te gaan ook daardoor zo ongeveer nihil!

Houdt Greer daar wel rekening mee? Ik zal zo spoedig mogelijk haar boek kopen.

Uit Joannes XXIV:

……

Hem viel meteen de overeenkomst op met de situatie na dat telefoontje toen in Nijmegen en nu. De verbijstering op haar gezicht toen ze hem zag, deed dat eens temeer. Ze sprak zelfs dezelfde woorden:

'Wat zie je er uit! Wat is er gebeurd?' en, door de openstaande deur in de andere kamer een deel van het onbeslapen bed ziende: 'je hebt niet geslapen! En dat open boek daar heeft met je ontreddering te maken!'

'Dat is zo. Ik moet onmiddellijk naar Nederland, de vrouw spreken die dit geschreven heeft!' Hij voelde hoe zijn stem geknepen en wat schor was. Alsof een ander in hem sprak.

Ondanks alles glimlachte Myriam en zei:

'Alweer een vrouw hè? Maar moet jij daarvoor naar Nederland? Ik weet zeker dat, als ze zodanige dingen geschreven heeft dat jij totaal van de kaart bent, ze beslist bereid is om naar jou toe te komen! Zo'n vrouw moet het dan wel zijn!'

'Maar vrouwen moeten altijd al achter mannen aanhollen! Deze keer zal ik achter die vrouw aanhollen!'

'Soms ben je toch nog een echte man, eentje die zich uit gaat sloven, zo gauw hij denkt stoer te moeten doen!'

'Je begrijpt het niet,' schreeuwde hij bijna, 'dat kàn ook niet, omdat je het boek niet gelezen hebt! Alles moet hier ondersteboven! Er klopt niets van!' En wanhopig liet hij zich in zijn stoel vallen.

Zó had ze hem nog nooit gezien. Dit was totaal, dit was ànders! En ze schrok van de hartstochtelijke woorden: "alles moet hier ondersteboven, er klopt niets van!" Ze snapte dat niet, want ze zaten immers eindelijk op de goede weg! Ze vroeg om nadere uitleg, maar hij verzekerde haar dat hij dat zo een-twee-drie niet geven kon en dat dit meteen moest.

'Maar ik bedenk nu een tussenweg: probeer jij het telefoonnummer van de schrijfster te pakken te krijgen, dan bel ik haar zelf op.'

Ook droeg hij haar op er voor te zorgen dat hij de eerste vijf dagen niet gestoord zou worden. Meteen gaf hem dat een vervelend gevoel, omdat hij haar op dit moment zo heel erg als een secretaresse commandeerde. Veel vrouwen hadden hem totnutoe "geïnspireerd", hem geleerd op zijn gevoel af te gaan en dingen te zèggen. Daarom zei hij haar dat het hem speet dat hij haar zo kortaf orders gaf. Andere werkgevers wisten niet eens dat zo'n gevoel van spijt bestònd: zij gebruikten hun werknemers en werkneemsters altijd als functie, zonder ge-weten. Ze glimlachte en zei:

'Ik ben blij dat je dat zegt, want eventjes had ik ook dat gevoel. Maar ik herken een uiterste noodsituatie en was bereid om daar overheen te stappen. Ik zal alles zo voor elkaar brengen. Maak je maar geen zorgen.'

Binnen tien minuten was ze terug met het nummer. Hij zat in zijn stoel, voorovergebogen, met zijn handen in het haar, volkomen overgeleverd aan wanhoop. Ze voelde iets van woede in zich opkomen tegen die onbekende vrouw: hoe kon iemand deze gevoelige man zoveel pijn doen! Maar haar vertrouwen in hem kreeg de overhand: hij was zo eerlijk en stond zo open! Die vrouw móést belangrijke dingen te zeggen hebben en ze besloot het boek zo spoedig mogelijk zelf te gaan lezen. Ze stapte op hem af, knielde naast zijn voeten en nam zijn hoofd in haar handen:

'Nou moet je alweer eens goed luisteren Joannes!' zei ze, hem diep in de wat verdwaasde ogen blikkend, 'als deze vrouw zulke ingrijpende dingen gezegd heeft, denk je dan niet dat ze jou ook kan helpen bij het zoeken naar een nieuwe weg?'

'Het lijkt wel alsof jij dit boek gelezen hebt,' zei hij verbaasd, 'zij zet mensen ook op het spoor van: je zult altijd een nieuwe weg vinden. Je hebt alweer gelijk. Ik zal haar nu bellen.'

'Het is nèt zeven uur, zou je dat wel doen?'

'Als ik het goed begrepen heb lieve vriendin, zit deze vrouw al op een telefoontje van de paus te wachten sinds haar boek verschenen is! Ik wed dat ze de telefoon naast haar bed heeft staan... Als ze naar me toe wil komen, wil ik haar aanbieden dat ze afgehaald wordt en hier logeren kan. Kun jij daarvoor zorgen?'

'Natuurlijk, ik zal het fijn vinden om haar zelf af te gaan halen. Laat haar maar uitkijken naar een zwarte vrouw met rode sjaal.'

'Bedankt Myriam!'

Hij pakte de telefoon van de haak en begon te tikken... Zijn hart bonsde met elke tik sneller en harder en zijn ademhaling leek ten slotte wel die van het hijgend hert den jacht ontkomen...

De telefoon ging over en werd al spoedig opgenomen. Een lage, warme alt zei haar naam met een uitnodigend vraagtekentje aan het eind. Hij moest even zuchten en zei toen:

'Met Joannes!'

************************************************************

Naar PAUS en Deel 5 van Joannes XXIV

GEBOREN ZEURDERS: vrouwen zijn geboren zeurders beweert (weer) een man.

&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&