| home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
PROBLEMEN MET KINDEREN
Veel problemen met kinderen worden niet goed uitgeplozen en dus niet goed behandeld. Vaak wegens gebrek aan het Tweede Inzicht.
Inhoud: Bodemloze kinderen. Gebrek aan vitamines en mineralen? Andere "alternatieve" geneeswijzen. Weggelopen of weggestuurd?
BODEMLOZE KINDEREN
Het woord bodemloos is heel goed gekozen: je kunt liefde geven zoveel als je wilt, het is alsof je het weggooit in een bodemloze put.
Eindelijk steken mensen de koppen bij elkaar die kinderen hebben waar ze geen contact mee kunnen krijgen, die hen nodeloos en ongemotiveerd afwijzen, zelfs terroriseren, zich van hen afkeren, ondanks alle aandacht die ze krijgen, zonder dat de ouder daar schuld aan is, zoals de hulpverlening zo graag blijft volhouden. Eindelijk gaan ouders de zaken opengooien en er respect en begrip voor opeisen van de hulverlening.
Er is in de hulpverlening nooit aan gedacht dat het wel eens zou kunnen: een kind dat de ouders ongemotiveerd afwijst, of de moeder constant terroriseert. Het wordt nu tijd dat ze daar wel aan willen. Mijn ervaring met moeders, ook met mijzelf en indertijd mijn afwijzende zoontje, is dat ze altijd het beste willen voor hun kind. Ik heb in de tijd dat mijn kinderen klein waren, moeders gekend, die heel goed met hun kroost om gingen, maar toch botsten op afwijzend gedrag.
Ik zag ook vaak dat dit gedrag beïnvloed werd door andere kinderen, op school, in de sportclub, op straat enz. Je kon er echter niet mee naar de hulpverlening, want die wees jou als de schuldige aan. En: 'wie een hond wil gooien kan allicht een steen vinden'. Heel lang een uitstekende smoes van hulpverleen(st)ers om niet naar moeders te hoeven luisteren.
"Hij schreeuwt om aandacht" krijg je als moeder vaak te horen. Ja, maar als hij/zij nou eens goede aandacht krijgt, maar die afwijst en het er naar maakt dat hij/zij woede, verdriet, ruzie veroorzaakt en daarvan geniet?
Een adres waar je meer te weten kunt krijgen: Adres Secretariaat Wat NU?
WAT NU? vzw
H. De Keersmaekerlaan 53,
1780 WEMMEL - BELGIUM
Tel.+ Fax. +32 2 460.39.24
E-mail:
watnu@attglobal.net Internet: http://come.to/watnu
Gebrek aan vitamines en mineralen?
Ik zag een programma op tv over een nieuwe therapie: de Orthomoleculaire therapie waarbij uitgetest werd aan bloed en urine aan welke vitamines en mineralen een zieke gebrek had. Dan worden die extra toegevoegd en daar knappen zieken van op. Dat gaat van kanker- tot cara-, van migraine tot reumapatiënten.
Ook hyperactieve kinderen knappen binnen een week zo op dat ze rustig slapen en later gewoon kunnen functioneren. Misschien is dit iets ook voor 'bodemloze' kinderen?
Andere 'alternatieve' geneeswijzen.
Mensen met een 'bodemloos' kind kunnen zeer zeker ook eens de Ondevittherapie proberen. Of klassieke homeopathie. Adressen via mijn website www.path-of-wisdom.com
Weggelopen, weggestuurd?
In publicaties over weggelopen kinderen hoor en lees je steeds vaker dat kinderen nogal eens de deur uitgezet worden. En natuurlijk worden dan de ouders, de moeder veroordeeld. En echtscheidingen met hertrouwen natuurlijk, waarbij het arme kind door de nieuwe ouder zo onderdrukt wordt. Het beklag van het zielige kind wordt breed uitgesponnen. Men weet ten slotte precies hoe beroerd de stakker het gehad heeft, omdat Men alle aandacht heeft voor diens ervaringen en nare gevoelens. Kortom: het kind kon het thuis niet uithouden en daardoor wordt vaak het weglopen uitgelegd als een andere vorm van weggestuurd zijn door de ouders.
Maar: ik krijg te dikwijls de indruk dat er geen vrágen aan de weglopers worden gesteld, geen mogelijkheid geopperd of de ouders het wel met dat kind uit konden houden, of het kind de eigen of nieuwe ouder(s) niet ongegrond afwees.
Alles zou veel duidelijker worden, als hulpverleners zouden beginnen met deze kinderen de volgende vragenlijst te laten beantwoorden.
Mondeling en neem het dan op een bandje op, zodat het kind het na kan luisteren, of (liefst) schriftelijk. Eventueel onder hypnose of aan een leugendetector. Wil het dat niet, stuur het dan terug naar huis, want dan ligt de oorzaak van alle ellende die het heeft bij het kind zelf. Inclusief zijn/haar voorgeprogrammeerd-zijn en meegesleept-zijn door 'vriendjes'. Hard? Het kind èn de ouders zijn belangrijk genoeg om het onderste uit de kan te halen! Bovendien heeft het kind jarenlang zwarte illusies opgebouwd in zijn/haar lijf, die het niet zomaar opgeeft. Ik heb het natuurlijk niet over incest-slachtoffers en zwaar mishandelde kinderen, over cultuurslachtoffers, zoals moslim-meiden en -jongens.
Hier volgt de lijst, die ongetwijfeld nog beter in elkaar gezet kan worden en aangevuld:
* vind jij dat kinderen van boven de 13, 14 jaar goed weten wat ze denken en doen, dat ze er verantwoord mee om kunnen gaan en goed kunnen oordelen? Neem jij de volle verantwoording over je zeggen, doen en laten? Ook over wat je nu gaat opschrijven/zeggen?
* waar gingen de ruzies thuis over?
* waar lagen gewoonlijk jouw: boeken, jas, modderige voetbalschoenen, hobby-spullen? En wie ruimde die gewoonlijk op? Als je het zelf niet deed, waarom dan niet?
* hoeveel stennis schopte je als jou iets doodnormaals gevraagd werd op een fatsoenlijke manier: kleren opruimen, boodschap doen, muziek zachter?
* vind je dat het huishoudelijk werk en het netjes houden van het huis de zorg is voor ieder gezinslid? Geef eens voorbeelden hoe jij huishoudelijke werkzaamheden zou verdelen. Hoeveel doe je er zelf van? En hoeveel uit jezelf?
* of vind je dat kinderen van boven de 10 nog niet kunnen afwassen, koken, schoonmaken, wassen?
* beschrijf eens hoe dat voelt voor een moeder om gebruikt te worden als werkezel voor de eigen kinderen, alsof je zelf zo'n moeder bent.
* vind je dat in een woongroep, wat een gezin met tieners is, afspraken gemaakt kunnen worden over van alles: huishouden, muziek, boodschappen, opruimen, conflicten uitpraten?
* vind je dat iedereen zich daaraan dient te houden?
* aan welke afspraken hield jij je wel, aan welke niet?
* waarom hield je je niet aan afspraken?
* vanaf welke leeftijd zijn kinderen in staat om rekening te houden met anderen, om iets voor anderen over te hebben, zorg voor iemand te hebben?
* wilde jij wel eens dingen ècht uitpraten?
* moest jij altijd gelijk hebben?
* wie gaf je eerder gelijk: de mensen buitenshuis: vriendjes, vriendinnetjes, sportleiders, school-mensen, opvattingen over ideale huisgezinnen; of gaf je je ouders gelijk, je moeder?
* en waarom?
* hoe bang ben jij voor de mening van anderen?
* voor de mening van leeftijdsgenoten?
* ben je banger voor leeftijdsgenoten dan voor de wensen en meningen van ouders?
* zo ja: vind je dat normaal?
* speelde jij je ouders of stiefouders tegen elkaar uit? Schrijf eens op hoe jij je als ouder zou voelen. Bedenk wel, als jou dit later overkomt, is het handig als je je er nu al in hebt kunnen in-denk-en.
* hadden jouw ouders nog wel iets te vertellen in hun eigen huis?
* hoe vaak heb je gedreigd met weglopen en met de kindertelefoon? En hoe vaak was dat om alleen maar je zin te krijgen?
* weet je wat houden-van is? Kun je dat zelf?
* denk je dat het liefhebben door ouders hetzelfde is als het kind zijn zin geven? En wel in àlles...?
* vind je dat kinderen altijd alleen maar rechten hebben?
* vind jij dat ouders geen liefde nodig hebben, geen liefde nodig mogen hebben?
* vind je dat ouders niets mogen voelen?
* mag alleen jij maar zielig en verontwaardigd zijn?
* kon je begrip opbrengen als je ouders/moeder weigerde alweer een nieuwe trui of schoenen voor je te kopen? Schrijf eens op hoe jij je zou voelen als je zó zwaar door je kinderen onder druk werd gezet. Schrijf ook eens op hoe je zou kunnen reageren op je medeleerlingen met hun gedram en gepest over kleding-mode.
* heb je wel eens uit je moeders portemonnee gestolen in de loop der jaren? En heb je haar daarna in verwarring achtergelaten als ze niet zeker wist of die guldens, tientjes of 25jes er nou wèl in gezeten hadden of niet?
* beschrijf eens hoe dat voelt zo'n verwarring, alsof het jouzelf overkomen is, en hoe je je zou voelen als je op de eerste plaats in de onschuld van de ander gelooft, terwijl je bijna zeker weet dat die...
* hoe hard stond jouw muziek en hoe lang per dag en hoe vaak per week?
* treiterde jij je ouders wel eens? Je moeder?
* beschrijf eens hoe dat voelt voor een moeder om getreiterd te worden.
* hoe doe jij dat met je eigen kinderen later? En waarom?
* welke ziektes heeft jouw moeder? Welke pijnen? Waar komt dat van denk je? Of weet je zo weinig van je moeder dat je zelfs haar ziektes en pijnen niet kent?
* waarom zouden ouders een kind, wat bèst weet wat het doet en zegt, de deur niet uit mogen zetten als het zich niet als hun kind, als een groepslid gedraagt, maar als een dictator, een tiran, een vijand?
* heb jij een eigen kamer gehad? Heeft jouw vader een eigen kamer? En jouw moeder?
* vind je dat moeders ook recht op een eigen leven hebben?
* help je haar daarbij of bestrijd je haar behoefte aan eigen tijd, eigen bezigheden?
* wij laten je ouders hun oordeel geven over jouw antwoorden op deze vragen, beschrijf hoe je dat vindt en waarom.
* zou jij, als je hulpverlener was, iemand helpen die deze vragen met leugens beantwoord had?
* hoe moeten wij jou behandelen: als een eerlijk mens of als een leugenaar?
* en als dit allemaal wáár is, ga je dan nu alles uitpraten thuis, eventueel met behulp van anderen?
Dit is een veel eerlijker manier van omgaan met het kind en volkomen in zijn/haar belang èn in het belang van de ouders en verder van de gehele maatschappij. Zelfs in het belang van de hulpverleners. Immers: die gaan automatisch uit van de slechtheid van de ouders/moeder, terwijl er bij bosjes tieners rondlopen die buitenshuis leuk, gezellig, zorgzaam voor anderen zijn, terwijl ze binnenshuis regelrecht tirannen zijn... En ouders komen daar niet gauw mee...
'Hij-zij vóélt het zo,' zegt zo'n hulpverleen(st)er dan. Maar dat zo'n jongen of meid dat onterecht voelt, dat zo voelt, doordat ze verkeerd in elkaar zitten door allerlei dwingende invloeden van buitenaf, mag niet ter sprake komen. Wanneer een weggelopen/-gestuurd kind deze vragen èn antwoorden zichzelf hardop hoort zeggen, is het niet onmogelijk dat uiteindelijk de waarheid wel stukje bij beetje boven water komt... Hoe heil-zaam!
| home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&