Inhoud: Aanpraten contra bewustmaken. Platpraten. Motiveren. Opvoeden. Motieven. Idealen/inspireren. Bewonderen 1, 2.

De gedragscodes en belevingscodes van maatschappij, religies en culturen worden vooral de mensen ingepompt door hen allerlei 'waarheden', 'waarden' en normen, gedragsvoorschriften, ideeën, idealen, principes en zo-hoort-hets, aan te praten. Dat gebeurt met behulp van macht enerzijds en onderdrukking anderzijds. De bedoeling erachter is dat jij niet, nooit, never zelf gaat kiezen en beslissen, zodat je dus niet vanuit je Gevoel kan leven. Het is als een infectie: je kunt er niets aan doen dat je geïnfecteerd bent! "Eigen schuld dikke bult" geldt helemaal niet! Dat geldt pas als je dit niet wilt inzien, zodat je dingen in je leven kunt gaan veranderen.

Er is een heel boekdeel te schrijven over de verschillen tussen iemand een manier van leven, denken en voelen, van normen idealen en waarden aanpraten en iemand bewustmaken van eigen mogelijkheden en onmogelijkheden en hoe je dat kan gebruiken in je eigen lijf en leven.

Mensen een manier van leven aanpraten is een uiterst politieke truc om hen hun eigenheid te onthouden. Het lijkt me goed om wat van de belangrijkste verschillen op een rijtje te zetten. Feitelijk gaan al mijn boeken over die verschillen...

Ik aarzelde of ik eerst aanpraten moest doen of bewustmaken. Ik koos voor deze volgorde, omdat je hierna de punten over aanpraten beter kan voelen, herkennen.

Ik geef een voorbeeld, vanwege dat aanvoelen. Ik kreeg een vrouw, een zeer christelijke vrouw, te behandelen, vlak voor kerst, met een tennisarm. Ik schrok van haar bij haar binnenkomst: net een zombie. Ze bleek onder de kalmerende middelen te zitten. Ze was moeder, echtgenote, huishoudster, had een baan en hielp haar invalide moeder: een typisch geval van de sandwichgeneratie: gemangeld tussen al die dingen. Haar huwelijk leek ideaal: een schat van een man had ze, blijkbaar stapel op haar. Al was hij behalve overdag voor zijn werk, ook 's avonds veel weg voor idealistische doeleinden.

Maar die tennisarm en die zware overspannenheid heb je niet zomaar: een tennisarm komt in dergelijke omstandigheden (het er is dan ook een van de lange lijst beroepskwalen van huishoudsters/moeders/echtgenotes!) van het niet met de ellebogen werken: IK BEN ER OOK NOG!', van het dingen slikken en inslikken. Chronische verstopping (had ze ook last van) en galstenen, heupklachten, steenkoude voeten horen erbij.

Vlak voor kerst dus: ze zag het totaal niet meer zitten en kwam wat energie bij me halen: "als ik haar nou maar een beetje oppepte", want met kerst zouden haar schoonouders de hele dag komen en ze moest nog zoveel doen.

Maar:

 van denken aan zichzelf,

 van zeggen tegen die schoonouders dat die niet konden komen...,

 van haar man eisen dat die vaker thuis zou zijn en

 zijn deel van het huishoudelijk werk op zich nemen,

 van haar dwarse kinderen eisen dat die ook hun taak in het volwassen gezin op zich zouden nemen,

was geen sprake: '...dan krijg ik ruzie!' 'Ja natuurlijk krijg je dan ruzie, maar jij hebt gelijk, niet degenen die ruzie maken.'

Ze keek me aan als een geslagen hond en dat was ze ook, zelfs erger: een mens, zwaar in de hoek gedrukt vanwege haar vele beroepen, leeggezogen zonder dat er echte Liefde tegenover stond. Aan de echte Liefde:

1. haar laten zien dat er een heleboel niet klopte,
2. maar dàt stuk van mijn genezende warmte wilde ze niet aan. Die warmte wilde ze wel, dan kon ze weer even vooruit, maar die bewustmaking: dat kon niet! Met de vuist, letterlijk hoor!, op tafel slaan was eveneens onmogelijk. Dat gold net zo goed voor schreeuwen en huilen en stampvoeten. Wat zou ze zichzelf opgeknapt hebben als ze dit wel aangedurfd had! En wat zou dat goed geweest zijn voor haar man, haar kinderen en haar schoonouders!

Als je bij elk punt dit verhaal even terugpakt, zal je inzien dat: word je door iemand bewust gemaakt van jouw mogelijkheden en onmogelijkheden van dat moment, (of help je een ander daarmee):

 dan kunnen dat nooit leugens, onwaarheden, mensvijandigheden zijn, maar het gaat altijd over de waarheid;

 degene die jou helpt leeft zelf bewust;

 want bewustmaken gaat van jouzelf uit, van jouw mogelijkheden, onmogelijkheden, situaties, voorprogrammering, afhankelijkheden, frustraties, enz;

 bewustwording kan je altijd in eigen lijf en leven controleren;

 je wordt er wijzer van, sterker, onafhankelijker, gezonder;

 je leert je onmogelijkheden gebruiken in plaats van ontkennen en veroordelen;

 je hoeft, kúnt het niet eens geloven, want je voelt/wéét;

 je ervaart dat jouw belangrijkheid in jezelf zit. Je hebt steeds minder bewondering nodig, wel bevestiging;

 voor bewustmaking zijn geen bewijzen nodig;

 je leert brokkenmaken accepteren en er wat mee doen, ervan te leren en te groeien;

 er kan niet over gediscussieerd worden

 en daar is ook geen behoefte aan;

 je ervaart jouw eenling-zijn niet als eenzaamheid of depressiviteit, maar als een staan-op-eigen-poten en als zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid;

 bewuste dingen kan je nooit meer inruilen voor aangeprate dingen, omdat je ze voelt in je hele lichaam met je buik als centrum;

 je eventuele afhankelijkheid van een profeet/messias/goeroe, van een religie enz. brokkelt af;

 ook je behoefte aan een kudde en aan allerlei verslavingen leef je af;

 je bent al gauw zelf in staat anderen te begeleiden in bewustwording;

 je gaat écht belangrijk worden voor anderen;

 jijzelf wordt een profeet/messias/goeroe voor anderen;

 mèt de groei van jouw menszijn, zal je ook kunnen gaan genezen;

 de omstandigheden veranderen drastisch enz. Zie alles over Het Derde Inzicht in Pad;

 jij zet de volgende stap in de evolutie. En helpt anderen daarbij.

Mijn voorbeeld terug: vrouwen wordt vanaf de conceptie ingetraind dat ze lief moeten zijn en zorgen voor anderen, klaarstaan enz. Ook, vooral de religies zijn hier zeer streng in. Daarmee worden vaders gevrijwaard van deze dingen en man en kinderen zijn de baas in huis enz.

Iets wat jou aangepraat werd/wordt:

 kwam/komt van buitenaf bij jou naar binnen, bracht/breng jij bij anderen van buiten naar binnen: macht en onderdrukking. In dit stuk hou ik het even bij wat jou aangepraat werd/wordt;

 aanpraten wordt jou aangedaan door iemand die het beter meent te weten, of jij doet het anderen aan;

 het is gebaseerd op macht, overwicht, wetenschap, gladpraten;

 het zijn bijna altijd leugens, onwaarheden, mensvijandigheden;

 er worden redeneringen, aanwijzingen, zelfs bewijzen aangedragen, die allemaal buiten jou liggen;

 er kan altijd over gediscussieerd worden. Aangeprate mensen, (gelovigen zijn ook aangeprate mensen) willen vaak discussiëren. Ze willen er niet aan dat de Waarheid zwart-wit is en dat er niet over gediscussieerd kán worden;

 er is vrij weinig tijd voor nodig;

 er worden allerlei trucs gebruikt om in-druk op jou te maken, zodat jij emotioneel gedwongen bent het aangeprate te aanvaarden/geloven;

 zoals: er worden dingen uit jouw eigen leven gebruikt en omgekeerd om de waarheid van het aangeprate de bewijzen;

 aanpraten maakt misbruik van je onzekerheden;

 en van je angst voor van alles en nog wat, ook voor na de dood. Religies zijn daar goed in.

Zo gaat aanpraten gaat tegen jouw IK in.

En verder:

 alles wat jou aangepraat werd/wordt kan je inruilen voor andere aanpraterijen;

 aanpraten bevordert de kuddegeest, de behoefte aan gelijkdenkenden. Zie Kuddegeest;

 aanpraten bestrijdt de Waarheid met de voorgaande wapens als middel en als bewijs;

 de omstandigheden verergeren, maken iedereen zieker, vooral jou!

Ik heb die vrouw niet meer teruggezien. Veel van zulke vrouwen plegen zelfmoord. Maar daar hoor je zelden over, dat wordt zorgvuldig verborgen gehouden.

De gevolgen van aanpraten zijn desastreus:

 bij aanpraterijen en bij wat je daarvan oppikt, moet je altijd je kop erbij houden, de werking van de rest van je lichaam wordt meer en meer verkeerd gestuurd;

 daar moet je steeds goed bij dénken en dingen van tevoren berekenen. Piekeren is er een gevolg van. Voelen kan steeds minder;

 wat jou aangepraat is, kan je bijna nooit in eigen lijf en leven controleren;

 wat jou aangepraat is of wordt moet je geloven;

 de Waarheidssignalen van je lichaam komen steeds slechter door;

 je wordt er meer en meer afhankelijk van;

 aanpraten houdt je afhankelijk van de aanpraat(st)er;

 je belangrijkheid komt te liggen in je vaardigheden, je talenten, je verstandigheid, je functies, je macht, je succes, je producten;

 jouw belangrijkheid geldt niet jouzelf!;

 je verafschuwt falen en brokken maken, hebt daar wroeging over, wordt er ziek van;

 je hebt troost en bemoediging en hoop nodig als aangeprate dingen in jouw lijf en leven verkeerd gingen, leve de religies!;

 je zit in een fatale spiraal naar binnen, een spiraal die vol energieën zit die zich tegen jou keren. Gevolg: ziektes en te vroege dood;

 je zit in een fatale spiraal naar buiten: je invloeden en brokkenmaken worden groter;

 je bent of kan afhankelijk worden van wat er van profeten en van messiassen, goeroes, van de geschriften om hen heen, de uitleggingen van die geschriften, van groepen op die basis gemaakt is;

 je raakt gaandeweg bevattelijker voor andere aanpraterijen omdat je steeds onzekerder wordt;

 je wordt zelf een aanpraat(st)er,

 waar je zelf dan ook weer afhankelijk van bent;

 je komt verder weg van jouw volgende stap in de evolutie

 je wordt dus steeds dommer en houdt anderen dommer

 je wilt steeds meer aderen ook van alles aanpraten wat jou zo bezig houdt en wat jou zo stevig verankert in je lijf zit.

 en een eventuele ommekeer daarheen wordt steeds beangstigender

 om van aangeprate dingen af te komen, heb je:

 therapieën nodig en/of

 dé-programmerings-methodes. Dat doet je pijn en haalt je onzekerheid omhoog in je lichaam. Dat voelt heel rottig aan omdat je er nog geen zekerheden tegenover kan stellen. Je voelt je in de steek gelaten en eenzaam op het depressieve af.

Aanpraten heeft alles te maken met onwaarheid, gaat tegen natuurwetten in. Iemand iets aanpraten is een vorm van iemand wat voorliegen:

 je verklaart de ander voor gek;

 je neemt hem/haar niet serieus;

 je stelt jezelf boven de ander;

 je bent zelf niet zeker van je zaak, al lijkt dat wel zo: jij hebt het ook van buitenaf opgedrongen gekregen;

 er is niets van jouzelf bij, van wat jij voelt en beleeft vanuit je gehele lichaam en leven;

 het is niet zomaar dat je behoefte hebt aan anderen iets opdringen!;

 je beschadigt die ander want je belemmert hem/haar in eigen onderzoek;

 je beschadigt jezelf enz...

Het hele wetenschappelijke systeem hangt aan elkaar van: wie veel gestudeerd heeft heeft het voor het zeggen. Dat geldt ook voor allerlei soorten hulpverlening.

Het beroerde is dan ook dat, als je met jouw ervaringen aan komt zetten, Men jou daarop gaat pákken, om te proberen jou plat te praten, omdat het enkel jóúw ervaring zou zijn.

En ook al wijs je zeer terecht op de gigantische waarde van je ervaringen, de politiek is: Men staat je niet toe jouw ervaringen aan te vullen met die van anderen in dezelfde soort situaties. Het is voor geleerden en andere boekenwurmen, onderzoekers en deskundigen altijd gemakkelijk om met uitzonderingen aan te komen zetten, met wetenschappelijke bewijzen en zogenaamde ervaringen van andere geleerden.

Of Men pakt jou op iets wat helemaal niets met het onderwerp te maken heeft. Iedereen die kritisch gaat leven, ervaart dit dagelijks aan den lijve: Men heeft de beschikking over een hele serie trucs om jou tegen te werken.

Het enige, maar oersterke wapen wat je dan hebt is: steeds maar weer vragen of die anderen het zelf meegemaakt hebben, er zelf ervaring in hebben. Zo niet, dan mag jij gerust volhouden dat ze er niet van op de hoogte zijn, dat jij het beter weet.

Degene die ervaring heeft zit dichter bij de waarheid dan de betweters. Al hebben anderen een kilometer boeken naar binnen gespeeld en 55 andere geleerden en theologen achter zich staan: JIJ weet het beter.

Het is trouwens nog erg beledigend ook: dat Men je niet serieus neemt, terwijl jij zelf dingen hebt meegemaakt! Zulke geleerden zijn dom, ze moeten nog een boel leren. Ze moeten leren van mensen als jij, van ervaringsdeskundigen!

Wees nooit bang voor geleerde mensen, want dan laat je je veel te gauw uit het veld slaan en in de war maken, platpraten en pakken. Dat maakt je ziek en onzeker en belemmert jou om goede keuzes te maken en goede beslissingen te nemen in datgene, waar jij eigenlijk meer deskundig in bent dan die geleerden! Die hebben dan macht over jou en niemand mag macht hebben over een ander, ook niet over jou. Dat moet je niet toestaan. Geen mens mag jou je zelfbeschikkingsrecht afpakken.

Ook platpraten valt onder oneerlijkheid.

Een heel dwingende vorm van aanpraten is motiveren. Als je het ergens niet mee eens bent, of iets niet ziet zitten, niet wil doen of zo, dan proberen anderen jou te motiveren: dat is een motief aanpraten, opdringen. Dus om van jou gedaan te krijgen om toch maar wél...

Motiveren is heel duidelijk een vorm van dwang en onderdrukking. Inclusief chantage. Motiveren werkt heel diep in in je lichaam, wat duidelijk voelbaar is. Let daar maar eens op als Men het jou weer eens aandoet. Het belang van de groep, de sport, het ideaal, het geloof of het werk gaat vóór jou en jouw gezondheid, want daar komt het op neer.

Een heel extreem voorbeeld is oorlog. Als soldaten geen 'hoog moreel'(?) hebben, moeten ze gemotiveerd worden. Waartoe...

Er zijn nog veel andere uitdrukkingen zoals: op iemand inpraten. Dit is een goed voorbeeld van hoe iemand met dwang iemand anders' Ik binnendringt. Het is iets van korte duur, net als motiveren. Motivaties enz. zijn uitermate ongezond.

Van (veel) langere duur zijn bijvoorbeeld vormen van opvoeden, gewetensvorming, drillen, idealen intrainen, lichaamshouding intrainen (hara bij Japanners) enz. Heel het opvoedingssysteem staat of valt zo ongeveer met de kunst om weerloze, afhankelijke kinderen al of niet te kunnen motiveren, drillen, trainen. Foetussen, baby's en kleine kinderen hebben nog geen onderscheidingsvermogen en kunnen dus op allerlei manieren voorgeprogrammeerd worden. Later kiezen ze zoals hen dwingend aangeleerd is en 'zijn er dus niet zelf bij'. Wie durft er na mijn boeken nog spreken van 'vrije keuze' en 'van nature'? Van: 'je was er toch zelf bij!'?

Ik wil hier waarschuwen voor deskundigen op allerlei gebied. Ze zijn vaak uitstekend in het aanpraten en motiveren. Ze goochelen met ideeën, idealen, voorbeelden, illusies, toekomstverwachtingen, fantasieën en zo. Ze wijzen ervaringen van ervaringsdeskundigen gladjes of grofweg van de hand.

Mensen hebben vaak veel meer dan één of twéé motieven voor iets wat ze kiezen. Dat is een bewijs van hun versnipperdheid, van hun emotioneel in stukjes verdeeld zijn, van hun beperkt gehouden zijn, want ze kunnen door al deze dingen niet goed oordelen en niet goed keuzes maken. Daarom hebben ze voor alles twee tot veel motieven.

Als je gaat opschrijven waaròm je dingen doet of juist laat, krijg je alledaags hele rijen motieven. Dat komt omdat we emotioneel zwaar beschadigd zijn. Handige anderen maken daar misbruik van door jou op één motief te pakken, en wel dat motief dat voor die ander het meest gunstige uitkomt en voor het slachtoffer, want dat ben je dan, het meest ongunstig. Dat komt toch zo vaak voor!

Soms kan Men daar een tweede motief bij vinden. Jij bent dan platgepraat. Probeer jij toch de andere motieven duidelijk te maken, dan wordt dat opnieuw tegen jou gebruikt: 'jij moet je verdedigen; jij wil de verantwoording ontlopen; jij kijkt door een kokertje, bent in de war.'

Dat argument zal ook gebruikt gaan worden om mijn boeken af te kraken: 'ze doet het voor zichzelf, om haar gram kwijt te kunnen.'

En laat je niet verleiden, troosten of uitdagen door anderen die jou willen goedpraten, of juist pakken op één uitspringend motief! Dat is een politieke truc, om de waarheid van dat moment niet geheel boven tafel te hoeven krijgen. Het motief waarop jij gepakt wordt, zegt álles over de pakker. Let daar eens op, ook in de hulpverlening.

Dat Men vasthoudt aan één motief komt, omdat Men niet wil zien dat de mens versnipperd is tot kleine kruimeltjes. In wezen kan die angst voortkomen uit

Gefrustreerd als Men is, belast Men jou met één motief, om je vast te kunnen pinnen, te kunnen onderdrukken, zodat niemand in de gaten krijgt dat je als mens versnipperd bent en dáárom niet maar een motief hebt. Dit is even rekenwerk, maar het klopt wel.

Je moet niet proberen om je lijstje motieven terug te brengen tot één motief, maar onderzoeken welke motieven je hebt en wat je eigenlijk zélf wilt, wat erachter zit aan aangeprate dingen en frustraties/ziektes die daaruit voortkwamen.

Ditzelfde kan je schrijven over het meten met maten: mensen hebben vaak meer dan één maat waarmee ze dingen beoordelen.

Van dingen waar mensen een hekel aan zouden kunnen krijgen, of waarvan ze zouden kunnen gaan inzien dat ze slecht voor hen zijn en/of slecht voor de mensheid, worden idealen gemaakt. Idealen zijn voor het grootste deel onwaarheid, leugens. De maatschappij is daar goed in met romantiek, kunst, helden-dom, ambitie, eer, ideale moeder, ideale vader. De religies zijn daar ook goed in: verlosser, heiligen, profeten. Ook alle culturen hebben idealen.

Naast idealen zijn er voorbeelden van mensen die (ergens in) ideaal (zouden) zijn: idolen. Dat kunnen levenden zijn, maar ook overledenen. Daar kunnen anderen, minderen, zich aan op-trekken. De RK kerk is altijd door andere religies veroordeeld geweest voor haar heiligenverering, maar in wezen heeft iedere religie, iedere bevolkingsgroep haar voorbeelden.

Door zulke voorbeelden laat Men zich dan inspireren, dwz: Men neemt de daden en/of uitspraken van zo iemand aan als goed en waar en gaat ze na-streven. Dat is echter een bewijs van armoe. Inspireren wordt niet gezien als aanpraten, maar dat is het wel: inspireren is de geest van iets of iemand van buitenaf in jouw geest inbrengen, waardoor een stuk van jouw geest weggedrukt wordt.

Na inspireren volgt automatisch geloven. Soms zeggen mensen mij: 'dat stuk in jouw boek heeft me zó geïnspireerd!' Dan zeg ik: 'dat kan niet, want ik inspireer niet, ik maak bewust. Als jij je geïnspireerd voelt, heb je iets niet gecontroleerd in eigen lijf en leven! Dan heb je je iets aan laten praten en daar ben ik faliekant tegen, want daar zou ik mensen ziek mee maken en ze gegarandeerd een te vroege dood bezorgen. Of je hebt het herkent, en dan heb ik het alleen maar in je lijf en je leven naar boven gehaald.'

Volwassen mensen hebben geen ideaal nodig, geen voorbeeld, geen inspiratie. Volwassen mensen hebben alleen andere mensen nodig die hen verder helpen op hun eigen Pad der Wijsheid.

Als je iemand bewondert ben je bezig met vergelijken. Dat vergelijken heb je geleerd. Dat is niet iets van mensen. Tenminste: dit soort vergelijken niet. Dit vergelijken heeft te maken met de instelling van de maatschappij dat alles wat mooier, beter, groter sterker is, ook voorrang moet krijgen in waardering. Degenen die ervoor zorgen ook.

"Ik bewonder jou zo:

 omdat je zo prachtig kunt schilderen

 zo gemakkelijk uit je woorden, komt;

 zo rijk bent terwijl je met niks begonnen bent

 zoveel gestudeerd hebt

 altijd voor iedereen klaarstaat

 nooit wat voor jezelf vraagt

 zoveel geduld heb…"

Als je iemand bewondert, is dat altijd: aandacht richten op iemand buiten jouzelf. aandacht geven is energie-geven. Dat betekent:

1. dat je die energie niet voor jezelf gebruikt;
2. niet voor iets wat echt belangrijk is voor jou;
3. je doet jezelf dus tekort;
4. je kunt niet hetzelfde bereiken als die ander. misschien op een ander terrein, maar ook dat je blijft steken. of je gaat extra hard aan de slag om op dat anderen terrein alsnog meer te bereiken;
5. je doet de ander groeien. iemand die bewonderd wordt dient dit ook n de gaten te houden en het af te wijzen, opdat iedere bewonderaar(ster) de energie voor zichzelf besteedt

Waarom bewonder je iemand? Dat kan gaan om

1. een functie;
2. geld
3. wetenschap
4. kunst
5. vakmanschap;
6. beter kunnen praten
7. meer mens zijn…

zelfs om dat laatste moet je niemand bewonderen!

Dit hoofdstuk zit weer dicht tegen de hoofdstukken over voelen aan. Bewonderen doe je met je hele lijf, ten koste van je gezondheid.

Laat je geen idealen en ideaalfiguren aanpraten: bewondering is geen Liefde. Bewonder nooit iemand. Niet iemand die leeft, niet iemand die dood is. Ook geen messiassen, goeroes, profeten. Het zit zó: wat iemand kán, moet je niet knap vinden, dat is gewóón voor die ander.

Ik kan goed breien en goedlijkende pastelportretten en andere schilderijen maken en mensen vinden dat knap van mij. Maar ik snap dat niet, want ik doe alleen maar iets wat ik gewoon goed kan, waar ik talent voor heb, wat ik goed geleerd heb en met mijn inzicht in breien, tekenen en pastelleren zelf uit kan kienen. Daar hoef ik niet om bewonderd te worden.

Talenten hoef je nooit te bewonderen, mág je nooit bewonderen. Je hoeft, mag je ook niet laten bewonderen om je talenten, want dat zijn maar kleine stukjes van jou. Je loopt groot gevaar dat Men de rest van jou niet ziet of zelfs: niet WIL zien! Zo eenzaam word je dan, ondanks, dank zij jouw succes! Dat zie je aan vereerde kunstenaars: ze sterven vaak in grote eenzaamheid. Men 'hield' zo van die kunstenares, maar het was alleen haar talent wat men bewonderde. Wat voor mens ze was en wat ze werkelijk nodig had aan aandacht, dat wist ze zelf niet eens.

Als je een ander bewondert, (of jezelf laat bewonderen):

 geeft je hem of haar teveel eer (krijg jij...);

 ziet niet de werkelijkheid en beperktheid van die ander;

 doe je jezelf verschrikkelijk tekort, want:

 je ziet jezelf niet als middelpunt van eigen lijf en leven, maar (iets van) die ander. Je hebt niet eens in de gaten dat het maar een klein deel van die ander is wat je bewondert;

 onderschat jouw eigen mogelijkheden enz;

 en maak jezelf emotioneel afhankelijk van dat idool en van alles waar je dat wezen om vereert. Teveel eer tegenover jezelf kleinhouden!;

 je geeft de ander macht over jou, omdat je jezelf onder hem of haar stelt;

 je doet de ander kwaad, want die ander gaat zich méér voelen, zich lekker voelen, terwijl het over een klein stukje gaat;

 bewonderen doe je vanuit een ziekte, honger, minderwaardigheidsgevoel, gebrek aan zelfwaardering, gebrek aan zelfbescherming, gebrek aan Egoïsme, aan Liefde voor jezelf dus. Anders had je dat bewonderen niet nodig;

En als je iemand bewondert, bedenk dan: je kan niet beoordelen waaróm die ander het deed! Het kan in jouw voorgeprogrammeerde ogen wel iets bewonderenswaardigs zijn: iemand die zijn of haar leven inzet voor anderen, maar wie zegt jou of die persoon zijn of haar leven niet voor 98% uit zelfbevrediging inzet voor anderen? Je leven inzetten kan je echt voor 99,99% voor jezelf doen.

Veel mensen grijpen het bewonderen aan om zelf dingen niet in te hoeven zien, niet te hoeven zijn of te doen. Maar ook laten mensen zich bewonderen om andere dingen van henzelf niet te hoeven kiezen en erover te beslissen. In beide gevallen doe je toch jezelf toch tekort?

Bekijk dit eens in verband met godsdiensten en andere stromingen en ideologieën: het bewonderen van Jezus, Boeddha, Confucius, Mohammed, Chrishna enz. en alle fantasieën over god. Mensen ideale figuren aanpraten, hen voorbeelden geven is politiek, is bedoeld om mensen klein te houden. En kijk eens naar sport en kunst. Als ik een teleurgestelde Wimbledon-verliezer zie denk ik: 'wat moet ík me treurig voelen! Ik kan niet eens tennissen!' 

&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&