Kinderen zijn vaak bang. Bang voor het donker, bang voor een boef onder je bed, bang voor Sinterklaas, bang voor kinderlokkers, bang dat je er niet meer bij hoort, bang voor de "vriendjes". Bang dat je papa en mama gaan scheiden, bang voor ruzies, bang voor een slecht rapport, bang om niet goed genoeg te voetballen en dat je cluppie niet zal winnen, "LAAT ZIEN DAT JE EEN KEREL BENT!" schreeuwde de elftalleider immers! Je bent als jochie bang om geen kerel gevonden te worden, bang om te huilen en… en… Meiden zijn bang voor jongens, voor hun gepest en hun geweld.

Dat is toch logisch! Je bent klein en staat er alleen voor, zodra je buitenshuis bent. Dan zijn je papa en mama ver weg en die kunnen je dus niet beschermen.

Weet je wat het is me bangzijn? Het hoort bij mensen! Grote mensen zij ook altijd bang hoor! Ze doen wel stoer, vooral mannen, maar ze zijn ook bang voor van alles en nogwat. Alleen voor andere dingen dan toen ze klein waren.

Als ik vroeger van school kwam in de winter, was ik heel bang om langs de dikke bomen te lopen die op weg naar school stonden. Ik was altijd blij als ik er weer aan een voorbijgelopen was. Ik was ook heel bang in donker e voor boeven onder mijn bed. Maar ik durfde dat niet te zeggen. In die tijd werd er helemaal niet met kinderen gepraat.

En ik was bang voor mijn broertjes: die pestten me altijd. Dan liep ik huilend naar moeder en kon niet eens goed praten van het snikken. En dan moesten mijn broertjes lachen! Mijn vader werd kwaad op mij: hij moest niks van jankende jongen hebben! Dat jankende jong was ik…

Op school werd ik ook gepest. Toch moest ik er 2 keer per dag naartoe, 6 jaar lang.

Weet je hoe ik het volhield? Ik liep altijd te zingen! Dan had ik een wereldje waar niemand aan kon komen, want dat was helemaal van mij. Mijn broertjes probeerden mij daar wel eens mee te pesten, maar het was het enige stukje waarbij ik durfde zeggen: "NOU ÈN!" Door dat zingen voelde ik me op dat moment sterk.