Inhoud: Ontstaan. Machohulp. Lieve hulpverleners. Slachtoffers van mannen. Individualisering. Relatieproblemen. Iemand iets aandoen. Erboven staan. Goed bedoeld. Slechte aandacht. Patronen

Wat versta ik onder hulpverlening? Alle hulp die door de ene mens of instantie aan de andere mens geboden wordt: van de buurvrouw tot de psychiater, van de bijstand tot de 'geestelijke' van een religie, van de afkickmethode tot de psychiatrische inrichting. Die 'hulp' is erg gekleurd en erg politiek, zowel veroorzaakt door als noodzakelijk tot instandhouding van de structuren.

Mannen zijn door de maatschappij emotioneel, praktisch, sexueel, zelfs financieel afhankelijk van een moederfiguur die alles gratis doet. Ook al zegt men dat er al veel veranderd is: ook in de moderne gezinnen, met een buitenshuiswerkende moeder/echtegnote is het nog zo.

Mede daardoor moeten hulpverleen(st)ers de problemen die moeders op haar nek krijgen van en met man en kinderen en alles daaromheen, plus de klacht over het gebrek aan waardering en begrip voor haar, afwijzen.

Mede daardoor zijn de opleidingen zodanig dat de hulpverleen(st)ers vaak zoveel moeite met die problemen hebben, dat ze er niets van willen weten en dus niet goed met een HME (huishoudster/moeder/echtgenote) om kunnen gaan. En tegelijkertijd geen goede relatie-begeleiding kunnen geven. Nog steeds niet. Omdat ze dan op de eerste plaats moeten gaan nadenken over hoe ze zelf met hun eigen moeder of plaatsvervangster omgegaan zijn en over waar ze zelf in gebreke zijn gebleven in begrip en waard-eer-ing en steun voor haar, naarmate ze zelf volwassen werden. Ik bedoel: voor iedereen zou moeten gelden: hoe meer je volwassen wordt, des te meer zou je begrip en steun en waardering voor je moeder moeten opbouwen. En als je geen moeder gehad hebt, moet je op zijn minst na gaan denken over de aangeprate dromen die je emotioneel/lichamelijk over dat gemis hebt.

In feite is het zo, dat alles wat de HME aangedaan wordt door echtgenoot en kinderen, door de werkgever van haar man via haar man, door de schoolsystemen via de kinderen, door de vriendjes via de kinderen, alles wat door alle kuddegeesten rond haarzelf, haar man, haar kinderen haar aangedaan wordt, persé verborgen moet blijven. Als het over de moederfiguur gaat, is alles ineens 'daar heb je voor gekozen', dus: eigen schuld, dikke bult. Als het over de moederfiguur gaat, is het ineens: 'jouw probleem', niet iets algemeens.

Ik heb zelf onlangs nog een paar keer meegemaakt dat er gewoon niet naar een vrouw, deze keer ik dus, geluisterd werd, laat staan haar iets gevraagd... Mijn man en ik zijn 'n jaar of wat geleden naar zo'n cursus van de hartstichting geweest, voor patiënten en aanhang. De dingen die ik probeerde duidelijk te maken, werden voor de schijn opgepikt en zo snel mogelijk weer afgevoerd. De fundamentele kritiek die ik had op de cursus, de gebreken die ik poogde open te gooien en aan te vullen, zijn niet opgepikt en niet verwerkt.

Laat staan dat ik de vraag ter sprake kon brengen hoe ik als echtgenote nu om moest gaan met mijn woede naar de maatschappij en de jongetjes-opvoeding van scholen en zo in het algemeen en naar de oudbazen en oudcollega's van mijn man in het bijzonder. Je hebt als echtgenote immers jaarin jaaruit alle spanningen opgevangen en de Waarheid erachter opengegooid voor je man. Maar na de VUT of het pensioen, blijf je tegen al die oude rottigheid oplopen, nu in de vorm van het hartinfarct wat je man heeft gehad, met alle gevolgen vandien. Tot vergiftigingen van de bijwerkingen toe. Daar heeft de hartstichting geen weet van.

En de tweede gelegenheid: ik heb nou eenmaal slechte longen en vond een homeopate. Ze beoordeelde mij, ging met mij om met een groot deel van de lijst vrouwvijandige trucs, uit die bij feministes maar al te bekende en vaak bekritiseerde trukendoos van de hulpverlening.

In het begin dreigde ik in de war te raken, ben dit daarom allemaal gaan opschrijven en zet de conclusies op een rijtje in dit boek: dan kunnen vrouwen deze trucs leren herkennen, als ze zelf eens in zo'n valkuil trappen! Deze lijst is ook handig bij andere tegenstanders van jouw zelfbewustwording. Helaas vaak ook je eigen vriend/man. Zij wilde niets van mijn in-zicht-en, mijn ervaringen horen en bleef in mijn wezen porren, op voor mij allang achterhaalde gebieden. Maar ik probeerde wel steeds te zeggen waar het op staat en dat gaf mij een goed gevoel. Zij legde dat daarentegen uit als: heerszuchtig! Eén van de trucs, bekend in de kritische vrouwenwereld, want een màn die zo spreekt wordt zelfverzekerd, een persoonlijkheid, vol zelfvertrouwen genoemd.

De begeleiding van de homeopate heeft mij niet gebaat.

Ik heb na 3½ jaar met haar gebroken en ze begrijpt daar niets van...

'n Half jaar later had ik een nieuwe homeopaat, een man die zichzelf feministisch noemde. Of hij dat was, weet ik nog niet, want hij praatte in het geheel niet. Hij vroeg even iets en ging dan weer verder met zoeken in boeken, in de gegevens die ik hem toestuurde/gaf en in zijn aantekeningen. Als je niet praat met mensen en hen niet begeleidt, doe je veel minder dan de helft van de hulp. Homeopathie is een totaal geneeswijze, maar als je alleen maar zoekt naar het patroon en daar het middel bij geeft, doe je veel minder dan de helft. Je keert de zaak òm: je geef een hulpmiddel, maar helpt de mensen niet in hoe ze met hun eigen lijf en leven om moeten gaan.

Als ik niet weet waarin ik toch nog planken voor de kop hou, of waarin ik dingen verkeerd zie of zo, dan heb ik maar weinig aan een middel. Zou het dan niet zo kunnen zijn dat je het middel tegenwerkt doordat je met dingen om blijft gaan die diep ingeslepen zitten in je persoonlijkheid? In elk geval zou alles beter werken als er een goed gesprek mogelijk is.

Ik moest van hem dromen opschrijven. Dat vond ik prima en ik deed dat zo goed mogelijk, omdat ik weet dat dromen van grote waarde zijn. Maar hoe legde hij die dromen uit? Kwamen die uitleggingen uit boeken door mannen geschreven die nooit iets aan vrouwen gevraagd hebben? Kennen de schrijvers van dromenboeken vrouwen als ik, die kritisch en eerlijk pogen te leven? Ik vermoed dat er dromen van mij bijwaren, die in geen enkel boek voorkomen en dus òf veronachtzaamd worden, òf verkeerd uitgelegd. Wat schoot ik daarmee op? Ik wilde over mijn dromen kunnen praten...

Ik gaf hints in die richting. Ik vroeg hem hoe hij over dingen dacht, dan gaf hij als antwoord dat hij uit mijn dromen wel wat patronen had kunnen halen. Maar toen ik hem vroeg naar hoe hij mij beoordeelt, zei hij dat hij geen oordeel heeft. Ik zei dat hij toch over mij moet oordelen om een middel te vinden, maar hij zei dat hij een patroon zocht om een middel te kunnen vinden dat op dat patroon past. Ik lag er weer wakker van...

En over graag-alleen-zijn. Dat kun je op twee manieren uitleggen:

1. als een vorm van vluchten uit een nare situatie;
2. als volwassen zijn en dagelijks beleven dat je een eenling bent.

Dat eerste moet opgenomen worden in het geneesplaatje, omdat de patiënt gefrustreerd is geraakt door die situatie en genezen moet worden van die ziektes, maar ook steun moet hebben in een anders omgaan met die situatie... Die tweede mag niet genezen worden, maar moet gestimuleerd en ondersteund worden.

Als een homeopaat graag-alleen-zijn uitlegt als 1 terwijl het 2 moet zijn, kiest hij automatisch het verkeerde middel. En dergelijke voorbeelden kun je bij van alles geven... Vooral zal dan de beoordeling van vrouwelijke patiënten anders zijn dan die van mannelijke patiënten.

Ik heb hem geschreven dat ik dingen met hem door wil praten, dat ik weten wil waar ik nog planken voor de kop hou zonder het te beseffen, waar ik ànders met dingen om kan gaan, wat mijn dromen betekenen. Bij het volgende consult vroeg ik ernaar, maar hij zei dat het zijn taak niet was. Ik zei dat die ene droom wel op vier manieren uitgelegd kon worden, waarbij de laatste twee manieren vanuit het feminisme duidelijk zijn geworden, waardoor dan weer die eerste twee doodgewoon foute conclusies zouden zijn.

En een andere droom zou hij gemakkelijk kunnen uitleggen als zijnde een verborgen verlangen naar macht, terwijl die alles met mijn visie te maken heeft. Hij zei: 'daar zet ik dan mijn visie tegenover.' Ik zal er de volgende keer toch nog eens met hem over praten. Immers: als mijn visie, die een universele is, uitgelegd wordt als zijnde machtswellust, dan zoekt hij in de verkeerde hoek en zal dus het goede middel niet vinden... Ten slotte had ik het gevoel dat ik voor de keus stond: blijven of een ander zoeken. Ik koos voor blijven, omdat ik inmiddels me gesteund wist door een helderziende/Ondevit-therapeut, een feministische màn!

Na mijn tweede bezoek aan deze Ondevittherapeut heb ik toch gebroken met de homeopaat.

In de gestalttherapie worden massa's moeders op allerlei wrede manieren omgebracht. Dat betekent dat de mensen die dat doen vol moordlust zitten naar hun moeders toe. En dat bijna altijd alléén omdat die moeders niet voor de volle 200% konden voldoen aan de door de maatschappij en dus haar kinderen aan haar opgelegde eisen.

Een ander voorbeeld: ik ken een vrouw die op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis gezeten heeft. Zij was daar terechtgekomen omdat ze een VROUW is. Ze was rechtstreeks slachtoffer van mannen en waar ze slachtoffer van haar moeder leek te zijn, was die zelf ook weer slachtoffer geweest van het door mannen ge-idealiseerde en door vrouwen verinnerlijkte ideale moederbeeld die àlles voor haar kinderen verdraagt en nare dingen voor hen verborgen houdt.

Ook alle andere vrouwen op die afdeling zaten daar stuk voor stuk als rechtstreekse slachtoffers van mannen en de door mannen in elkaar geklutste de maatschappij. Deels als slachtoffer van idealen, zoals de ideale moederfiguur en idealen over relaties en zo, en deels rechtstreeks als slachtoffer van door de machomaatschappij opgefokte, afgestompte mannen.

Maar eveneens waren alle mannen die daar zaten slachtoffers van hun eigen geslachtsgenoten, bijvoorbeeld: een man die leed onder zijn te kleine geslachtsdeel, was getreiterd door vriendjes die allen zelf leden onder het ideaal van de grote pik. En waarin mannen slachtoffers meenden te zijn van moeders of vriendinnen/echtgenotes, was dat omdat die vrouwen zelf slachtoffers waren van de vrouwenidealen van de machomaatschappij.

Er werd daar op die afdeling echter niets aan deze keiharde realiteiten gedaan! Na zo'n 100 jaar feminisme en zo'n 46 jaar tweede feministische golf... En zoveel publicaties.

Patiënten werkten in die inrichting dan wel hun frustraties, wrok en teleurstellingen uit hun lijf, maar daardoor werd niet duidelijk dat ze stuk voor stuk, vrouwen èn mannen, rechtstreeks of via door de machomaatschappij opgefokte idealen, slachtoffers van mannen waren, en van vrouwen die daaraan voldeden of juist niet... Immers: vrouwen die streven naar de maatschappij-idealen maken brokken, maar ook vrouwen die er tegenin gaan maken mensen ongelukkig die liever een vrouw als moeder, vriendin of echtgenote hadden gehad die naar die ideale moederfiguur streefde. De reumapatiënte was eveneens zo'n slachtoffer van mannen en door mannen opgefokte idealen...

Er werd op die afdeling niets gedaan aan het gegeven dat mensen veel gevoelens, veel wrok en angsten onterecht opgebouwd hebben, omdat ze afkomstig waren van structuren. De bewustmaking daarvan zou op zich al maanden opname schelen en een andere maatschappij waarborgen.

Zo blijven de werkelijke oorzaken van de enorme frustraties van vrouwen èn mannen verborgen en ondergedompeld gehouden onder hoe ze er zelf mee om zijn gegaan (Zie Individualisering). Alle verantwoording wordt naar de vrouwen en mannen teruggeschoven, zodat ze in de toekomst, als ze dagin daguit nog steeds tegen die patronen oplopen, alleen maar na zullen gaan wat ze er zèlf aan doen/kunnen doen. Zo worden de mensbeschadigende, mensvernietigende structuren niet afgebroken/omgezet...

De hulp die mijn moeder inriep tegen de ellende thuis was: een enkele keer haalde ze een kapelaan of pater erbij om te proberen dingen in huis te veranderen. Mijn vader zat hem dan heel welwillend naar de bek te praten, zoals al zo ontelbaar veel vrouwen meegemaakt hebben als ze met haar man in therapie gingen. En nòg... Meestal ging het daarna een paar weken wat beter, deden wij als kinderen beter ons best. Dat ging echter maar al te gauw weer over. Die andere manier van omgaan was/is toch veel gemakkelijker...

Dit alles betekent dat je als moeder/echtgenote je sores niet door kan praten met mensen die zelf geen ervaring hebben in deze meer dan fulltime job.

Je kunt dit bovendien niet bespreken met hulpverleen(st)ers: die zijn anti-HME, antivrouw opgeleid. Al hebben ze dat helemaal niet in de gaten gehad! Anti-moeder/echtgenote is vrouwvijandig èn manvijandig(!)

Op de eerste plaats kun je die problemen niet doorpraten met mannen, vooral niet

Vrouwen mogen tenminste nog wèl dingen voelen, al is dat verplicht gericht op voelen-voor-anderen. Mannen zijn door dat gebrek ongeschikt gemaakt voor het vaderschap en echtgenootschap en voor welke mens-mens-relatie dan ook. Ze zijn dus ook ongeschikt als hulpverlener, voor vrouwen èn mannen! (Let maar eens op hun stemmen: vaak (veel te) hoog!

Dit alles houdt automatisch in dat elke genezer, alternatief of allopaat, zèlf dingen verwerkt moet hebben in eigen leven en bereid moet zijn om dingen te blijven verwerken om een steeds zuiverder oordeel te kunnen geven over de patiënten. En overal over móét praten. Zijn beoordeling wordt dan ook steeds minder boekwerk, maar wordt intuïtief ontwikkeld. Ook waar het de keuze van middelen betreft, want dat past op elkaar: de energieën van de problemen van de mensen, eigen energieën en die van de middelen.

Misschien moet je dit stuk een paar keer doorlezen, vooral als je dingen nog niet zo goed in de gaten hebt. Iedereen krijgt in eigen leven of omgeving wel te maken met dit soort dingen, dan is het goed om er van op de hoogte te zijn.

Individualisering van problemen is: heel zorgvuldig (is: vol zorg!) doen alsof de problemen van jou persoonlijk zijn, van jou als individu. 'Omdat mensen individuen zijn,' beweert Men dan eerbiedig. En jij mag niet zeggen dat mensen massaal massaproducten zijn en dáárvan ziek worden... Door alle problemen persoonlijk te houden, komen de schuldige structuren niet met de billen bloot. Je mag dan ook niet naar andere mensen of situaties en/of naar de maatschappij wijzen als oorzaken van jouw stuklopen en ziektes.

Dit individualiseren is een enorme politieke truc, want dan hoeft Men niet over moeilijke dingen na te denken als: 'de meeste van mijn vrouwelijke patiënten hebben dezelfde kwalen...

Men:

En dat allemaal, nogmaals,

Een ander voorbeeld is: nog altijd worden echtparen met relatieproblemen behandeld, zelfs opgenomen. Ze worden begeleid, alsof ze met persoonlijke problemen zitten. Dat kan jarenlang aanlopen. Dat is een tè moeizaam en tè pijnlijk proces, wat niet hoeft. En te duur! Zie Duur.

Ik las in OPZIJ dat Tegen Haar Wil, een 24-uurs-dienst voor vrouwen die sexueel mishandeld zijn, moet opgaan in de gewone hulpverlening. Maar: die gewone hulpverlening heeft nog nooit de algemeenheid van problemen opengegooid. Dat betekent dat de klok zowat weer helemaal teruggedraaid wordt! Het ophouden met subsidie voor allerlei vrouwenhulp-projecten betekent vooral dat

En zo is de hulpverlening veiliggesteld en kan verzekerd zijn van een gigantisch toenemend aantal aanvragen om hulp!

Men heeft intussen wel geconstateerd dat het steeds de vrouw van het echtpaar is die hulp vraagt en praktisch nooit de man. Dat dat komt doordat vrouwen eigenlijk heel goed weten hoe een relatie hoort te gaan en mannen niet, blijft buiten beschouwing. Dat vrouwen daar vaak tientallen jaren lang op haar eentje de grootste zorg voor hebben gehad en haar mannen niet: wordt die vrouwen daarover een pluim op de hoed gestoken? En worden die mannen van dit gebrek en van de politieke achtergrond bewust gemaakt en van de eer die hun vrouwen daarover toekomt? Mensen die hier ervaring mee hebben: je reactie is welkom.

Hulpverleen(st)ers móéten dus die structuren (willen) kennen en (willen) verwerken, in eigen belang en in dat van allen die van hen afhankelijk zijn/worden.

In de hulpverlening schermt Men graag met de opvatting dat niemand jou wat kan aandoen, dat je alles zelf veroorzaakt. Dat is de kop in het zand steken, want mensen wordt vanaf de conceptie al van alles aangedaan door de energetische uitstralingen van de personen in de omgeving en niet alleen van de moeder! Bovendien is moeder zelf ook slachtoffer, ze is ook voorgeprogrammeerd en zij probeert zich te houden aan de voorschriften en gedragingen van de maatschappij. Daar wordt ze op aangesproken door iedereen.

Dat patroon gaat gewoon verder zodra het kind geboren is. Later, als het 'tot de jaren van het verstand gekomen is', is het zozeer voorgeprogrammeerd, zó gefrustreerd, dat Men hem/haar van alles kan blijven aandoen, omdat hij/zij nooit geleerd heeft eigen verantwoording te nemen, nooit geleerd heeft te leven naar wat het eigen Gevoel zegt wat goed voor hem/haar is, nooit geleerd heeft eigen beslissingsrecht op te eisen. Is hij/zij dan ook nog gelovig, dan komt dat er nog eens extra bovenop qua beïnvloedbaarheid. Over geloven werk ik meer uit in De Goede en de Kwade Intelligentie.

En omdat Men vanaf de conceptie in de war gemaakt is, blijft het een levenslang proces. Anderen kunnen jou dus wel degelijk van alles aandoen... Hoeveel, dat blijkt een beetje in de loop van deze geschriften.

Anderzijds doe jij net zo goed vanuit jouw voorprogrammering en frustraties anderen van alles aan. Het is noodzakelijk om ook daar eerlijk in te zijn, anders kom je beslist niet verder. Het helpt heel veel als je beseft dat je ontzettend veel brokken maakt, omdat jij zelf ook voorgeprogrammeerd bent en vandaaruit gefrustreerd...

'Je moet erboven staan!' is een veelgehoorde uitroep van mensen die niet verder met je willen/kunnen/dùrven meegaan in je problemen. Dat is mooi gezegd, maar zo werkt het niet. Dat is weer dat verstandje, dat misvormde gevoel van een ander wat jou aanzegt dat je erboven moet staan, boven wat Men je aandoet. Dat ontkent alweer de waarde van jouw je-rot-voelen. En Men laat je in de steek, men laat het jou alleen opknappen èn, wat erger is: Men schuift de verantwoording helemaal op jou af: JIJ moet het anders doen.

Wat betreft moeders/echtgenotes: waarom moeten MOEDERS/ECHTGENOTES overal boven staan? Waarom moeten die overal BOVEN STAAN? Waarom moeten die OVERAL boven staan?

Vaak bedoelt men er echter ook mee te zeggen dat Men jou tezeer waardeert, dat Men jou hoger acht dan degene die jou emotioneel en/of anderszins iets aandoet. Maar hierin zit Men dan toch fout: jij bent op het kritieke moment kleiner dan die ander, zit onder diens macht, bent in de war. Dàt is voor jou de realiteit. Je gevoel dwingen om er boven te staan werkt gewoonweg niet. Zo dikwijls gaat het in je lijf dan zo: mijn kop weet het wel, maar mijn gevoel wil, kàn (nog) niet mee...

Zoek iemand anders om dingen mee uit en door te praten, iemand die wel goed naar jou luistert...

Nog zo'n dooddoener(!) van hulpverleen(st)ers die jouw kritiek als verwijt opvatten: het is/was goed bedoeld. Als Men dat jou toeschuift, wees dan op je hoede. Vraag je af: was het wel goed bedoeld? Een arts die iemand allopathisch behandelt, waardoor de patiënt vergiftigd raakt, is dat goed bedoeld? Iemand die dertig planken voor de kop houdt, uit angst of zo, en die verkeerd met mensen omgaat, grote brokken maakt, is dat goed bedoeld?

Laat het je niet zeggen en zeg het zelf niet, zeker niet over dingen die je verkeerd beslist hebt, over brokken die je gemaakt hebt. Het is dat je tóén dingen verkeerd besliste, omdat je toen niet anders wist. Maar goed bedoeld is iets anders... Intussen hàd je anders kunnen weten na al die kilometers boeken vol bewustmakende kritische aandacht... In dat geval zijn jouw goede bedoelingen slechte bedoelingen, omdat je eerder dingen niet wilde/durfde inzien...

Iemand zielig vinden komt uit dezelfde hoek: je roept zo iemand niet ter verantwoording. Iemand die jou zielig vindt: dat moet je als volwassen mens niet pìkken!

Je moet dus zeer voorzichtig zijn met hulpverleen(st)ers. Je moet in het begin al vragen of ze feministische boeken hebben gelezen en altijd moet je vragen als je een probleem aansnijdt: 'Heb je daar ervaring mee?' Als ze dat niet in eigen leven hebben (gehad), vergeet dan niet dat ze er dan alleen ideeën over kunnen hebben. En die komen dikwijls uit heersende opvattingen en uit boeken, geschreven door mannen.

Stellen ze vragen: bijvoorbeeld: 'ben je wel eens verliefd,' of; 'waar heb je een hekel aan,' of: 'wil je graag getroost worden', vraag dan altijd: 'wat bedoel je met verliefd/hekel/troosten?' En ook: 'waarom vraag je dat?' en: 'wat betekent het dan volgens jou dat ik er zó over denk?' En: 'hoe weet je dat?' En dan ben jij die hulpverleen(st)er aan het genezen, tegelijk met jezelf. Vandaar dat je aan het eind kunt vragen: 'Wat heb jij van MIJ geleerd?' En zó hoort het ook!

Ik zeg vaak tegen mensen; 'de aandacht die je vanwege je ziekte krijgt van gezondheidswerkers en van andere goedwillenden: bezoek, familie, vrienden, geestelijke verzorgers, is voor jou maar al te vaak slèchte aandacht: die gaat niet verder dan je ziekte. Omdat velen zelf te beperkt èn beperkend met jou omgaan, kunnen ze je bijna nooit die goede, volledige, bewustmakende aandacht geven waar je recht op hebt en die je nodig hebt. Ze zitten vaak zo vast in hun geneeskunde of in jouw begeleiding of verzorging dat ze niet genoeg mens kunnen zijn om jou die goede aandacht te geven. Om jou ècht te genezen.'

Voorbeeld: ik heb een reumapatiënte te behandelen gehad. Ze had werkelijk een vreselijk leven van emotionele onderdrukking, afwijzing, minachting, vernedering, eenzaamheid, teleurstelling en wanhoop achter de rug. Maar, zoals kenmerkend voor reumapatiënten: ze was erg opgewekt en zelfs geestig. Men noemt dat positief en ze had over belangstelling, waardering en visite niet te klagen. En haar rotverhalen kon ze maximaal kwijt. Dat is prima, als de toehoorders prima zijn, maar er bleek er geeneen te zijn die ècht raad wist met haar ellende. Enerzijds werd ze beklaagd, vanwege dat rotleven en haar echt hevige, voortdurende pijnen en anderzijds werd ze bewonderd om haar moed en vrolijkheid.

Toen ging door mijn behandeling wat verbetering intreden. Maar tevens begon ze, door onze gesprekken, een beetje in te zien dat die pijnen en rotervaringen alles met elkaar te maken hadden, en dat alle belangstelling, visite en waardering daar uit voortkwamen. En daardoor, ook door mijn belofte van verbetering, (die gegrond was, want je mag nooit iemand blij maken met een dooie mus!), begon ze vermoedelijk de conclusie te trekken dat ze misschien, als ze helemaal beter werd, geen aandacht, visite en waardering meer zou krijgen vanwege haar rotverhalen en haar pijn, haar moed en vrolijkheid.

En zoals ik het patroon onderhand ken: ze wilde op een gegeven moment niet verder behandeld worden, met de smoes dat het niet hielp. Dat was niet waar, maar de werkelijke reden krijg je nooit te horen. Ik kon haar helpen, maar ze verkoos de andere weg die van allopathische artsen en haar 'trouwe' toehoord(st)ers.

Als je ziek bent, wees dan kritisch op je artsen en wil alleen mensen op bezoek die ècht iets voor jou betekenen, en waar jij wat voor kan betekenen, die eerlijkheid en groeien en mensworden op de eerste plaats zetten. Als je ziek bent, moet je alle goede energie die je maar krijgen kunt naar je toehalen en alle troostende, bemoedigende, opvrolijkende, ziekte-bevestigende aandacht afwijzen. Die maken je zieker en kosten bergen energie die je zelf erg hard voor je genezing nodig hebt, onder ander om je ziekte en haar oorzaken te begrijpen.

Daarbij komt dat ergernis om onbenullig gepraat ook ongezond is. Dan is bezoek driedubbel ziekmakend. Onbenulligheid is niet erg, als de bezoekers het maar willen weten. En er niet bij zieken mee aankomen, die niet weg kunnen lopen en aan hen overgeleverd zijn.

Verder: gebruik je ziekte om achter de oorzaken te komen, ook als dat voedselvervuiling, door al die toevoegingen, de vaccinatie als baby en lucht en watervervuiling zijn. Of zelfs: muziek, want muziek is praktisch allemaal verziekend! en neem de beslissing om daar voortaan anders mee om te gaan. Ook in dat opzicht is góéd ziekenbezoek verschrikkelijk belangrijk!

Als kritische, feministische vrouw ben ik in allerlei geneeswijzen, stromingen, culturen en religies dezelfde patronen tegengekomen, deels doordat ik er mee behandeld werd, deels door publicaties. Vooral de tweede feministische golf is volkomen aan de geneeswijzen (G), religies (R), culturen (C) en stromingen (S) voorbijgegaan. Bijvoorbeeld:

Bij Vithoulkas bijvoorbeeld (Homeopathie) stond niet:

iemand is gezond:

En dit zijn toch allemaal fundamentele bewijzen van gezondzijn...;

Ik heb het boek 'De zin van ziekzijn', Dethlefsen/Dahlke, Ankh Hermes, doorgenomen. Het gaat over lichaamssignalen/ziektes/genezen en over het omkeren van lichaamssignalen om gezond en heel te worden. Maar alweer: dit is ontwikkeld door mannen en dus heb ik er dezelfde soort kritiek op als op andere geneeswijzen, ook de alternatieve. Eigenlijk heb ik geen kritiek op de natuurlijke geneeswijzen, maar op de beoefenaars ervan en op hun opleidingen.

Ook is er een stroming in de hulpverlening die probeert mensen te dwingen tot uitsluitend leven nú, maar dat kan niet met zo'n geschiedenis in je lijf. Ik zie ook deze opvattingen als uiterst machomaatschappelijk, mensvijandig en anti-evolutie.

En: de new-age schermt graag met bezig te zijn in een andere dimensie die over alle structuren heengaat. Dat kàn helemaal niet: als hulpverleen(st)ers, actievoerders en goeroe-achtige personen in eigen lijf en leven nog met zoveel structuren zitten, is die andere dimensie nog vèr weg! Ze slaan een stuk over... Ik zeg: ze stelen zelfs van die hogere dimensie en IS het wel een hogere dimensie, want het machokwaad heeft veel prettige, lichte, warme, gelukkigmakende gezichten...! Die structuren bepalen immers de manier van omgaan met hulpvraag(st)ers. Alle stromingen zouden vrouwen niet langer moeten doodzwijgen, maar haar dingen moeten vrágen... 

%&$%&$%&$%&$%&$%&$%&$%&$$%&$%&$