|
Al lijkt het
wel vaak zo: lieve hulpverleners zijn niet zo Lief. Catharina Mijling: www.path-of-wisdom.com home boekenplank links reageren? brf a studenten ik zoek column mijn boek |
|
HULPVERLENING Al lijkt het wel vaak zo: lieve hulpverleners
zijn niet zo Lief. Dat merk je onmiddellijk zodra je de politiek achter de
moederfiguur en zo aan hen probeert duidelijk te maken. Dan vernauwen
zich hun ogen, net als die van iedereen die de Waarheid over de politiek
achter de moederfiguur niet wil horen. En ze, mannen èn
vrouwen, gebruiken allerlei trucs uit de grote overvolle trukendoos om jou
niet serieus te hoeven nemen. Inhoud: Ontstaan. Machohulp. Lieve
hulpverleners. Slachtoffers van mannen. Individualisering. Relatieproblemen.
Iemand iets aandoen. Erboven staan. Goed bedoeld. Slechte aandacht. Patronen Ontstaan Wat versta ik onder hulpverlening?
Alle hulp die door de ene mens of instantie aan de andere mens geboden
wordt: van de buurvrouw tot de psychiater, van de bijstand tot de 'geestelijke'
van een religie, van de afkickmethode tot de psychiatrische inrichting. Die
'hulp' is erg gekleurd en erg politiek, zowel veroorzaakt door als
noodzakelijk tot instandhouding van de structuren. We moeten niet roepen:
'hoera, we hebben hulpverlening!', maar: 'wat idioot dat we
hulpverlening nodig hebben!' We zullen moeten (Ja: moeten!) gaan
beseffen dat hulpverlening ontwikkeld is omdat mensen niet gewoon kunnen
leven naar hun eigen gevoel/Gevoel, in hun eigen lijf en leven. Dat ze
gemangeld worden door de 3 structuren. Dat kun je zien aan het ontstaan en de
verdere ontwikkeling van de hulpverlening. Hoe is de hulpverlening ontstaan?
Zo gauw er een probleem ontstaat: een gijzeling, een ontvoering van een hoge
piet, een groep mensen die met eenzelfde probleem zitten: hup, een nieuwe
hulpverlenende instantie, nieuwe oren om naar door ander veroorzaakte
ellende te luisteren, te helpen opruimen. Gaat een man scheiden,
gaat eindelijk zijn vrouw na jaaaaaren weg: hup, vrouwen
uit 's mans buurt doen alles voor die zielenpoot. Ergens burgeroorlog
met vluchtelingen: hup, acties om die vluchtelingen op te vangen. Vrouwen, gekgemaakt in huis: hup, de psychiater. Kind problemen op
school: hup, het MOB. Man een hartinfarct: hup, hele ziekenhuisafdelingen
staan dag en nacht klaar. Vrouw verkracht: hup, naar politie, psychologen en
collega-slachtoffers. Mensen door ontbossing slachtoffer van een
modderstroom: hup, een tv-actie met geldinzameling en een avond amusement.
Concentratiekampsyndroom: hup, specialisten die jou helpen alsnog de door
anderen aangerichte emotionele verwoestingen te verwerken. Militairen na
tientallen jaren nog vol spanningen en nachtmerries over
oorlogsmoordpartijen: hup, alweer een nieuw circuit hulpverleners. Altijd weer ontstaan
er specifieke moeder-achtige instanties. Praktisch allemaal
ontwikkeld door mannen. En aan juist die verscheidenheid, met al die
therapieën en acties kun je aflezen, hoe de mens fractal in flinterdunne
stukjes opgesplitst is. En zo wordt de patiënt(e) door de hulpverlening
verdeeld en in de war gehouden: omdat de hulp
beperkt blijft tot dat ene stukkie en omdat alleen de
slachtoffers aangepakt worden en niet de
veroorzakers. Machohulp Alle soorten
hulpverlening, religies en filosofieën zijn ontwikkeld door mannen. Ze kenden vrouwen,
hun echtgenotes inbegrepen, alléén als moederfiguren en als hoer, waarbij
echtgenotes beide beroepen hoorden te dienen. Als huishoudster kenden ze
vrouwen niet, want huishoudelijk werk bestaat nog steeds niet. Verder
waren vrouwen vreemd voor hen. Dat betekent dat ze enerzijds geen raad
wisten met vrouwen en anderzijds als de dood voor haar waren. En dat was het
handigst voor mannen en jongens en voor die geleerden. Dus bleven vrouwen
vastgepind op haar baarmoeder, met alles wat door maatschappij en religies
ten voordele van mannen en jongens daar omheen gebreid was. Zie Liefde 1. Ook voor veel vrouwen onder hen is
het doodeng om met de neus op de politiek achter de moeder-figuur
en de rest te worden gedrukt. Ze zijn helemaal opgeleid/àfgeleid
in die door mannen ontwikkelde hulpverlening, zitten in die door mannen
ontwikkelde wereld van de hulpverlening ingebakken! Moeten zelfs nog helemaal
beginnen alle vrouw-vijand-igheid die ze in hun
eigen leven èn in de opleidingen! Zijn
tegengekomen, te leren voelen en òmkeren. Dè macho
uitgangspunten van de hulpverlening zijn: wezen-lijk
goede dingen van vrouwen moeten genezen worden, als zijnde slecht,
labiel dominant, hysterisch: een vrouw die door het rode lint gaat, een vrouw
die apathisch is, een vrouw die het niet meer ziet zitten, een vrouw die
depressief is, frigide, vechtlustig, dat alles moet genezen worden. Een
zelfverzekerde vrouw die dingen zeker weet en daar niet vanaf wil stappen,
moet genezen worden, want die is star. Er wordt niet gezien dat een
huisvrouw/enzovoorts, dood-'gewoon' gelijk heeft
met agressief, depressief, apathisch, frigide, vechtlustig enzovoorts te
zijn… Een kritische, zelfbewuste vrouw is blijkbaar totaal onbekend in de
psychologie en andere door mannen ontworpen hulpverlening en geneeswijzen.
Stel je voor dat een agressieve, depressieve of frigide vrouw gelijk had! Macho: daardoor is de
hulpverlening erop uit om problemen en ziektes en zo op te lossen! Dat
is nog altijd de klacht van vrouwen: het is precies wat mannen altijd willen
zodra iemand met een probleem komt: ze komen met een oplossing aandragen.
Daardoor komt die stap-verder niet aan de orde: wat
er gevoeld wordt, hoe je vandaaruit anders om kunt gaan met de ziekte, met
het probleem. Zodat die ziekte, dat probleem iemand tot heil en genezing
wordt. Lieve hulpverleners Mannen
zijn door de maatschappij emotioneel, praktisch, sexueel,
zelfs financieel afhankelijk van een moederfiguur die alles gratis doet. Ook
al zegt men dat er al veel veranderd is: ook in de moderne gezinnen, met een buitenshuiswerkende moeder/echtegnote
is het nog zo. Mede
daardoor moeten hulpverleen(st)ers
de problemen die moeders op haar nek krijgen van en met man en kinderen en
alles daaromheen, plus de klacht over het gebrek aan waardering en begrip
voor haar, afwijzen. Mede
daardoor zijn de opleidingen zodanig dat de hulpverleen(st)ers vaak zoveel moeite met die problemen hebben, dat ze
er niets van willen weten en dus niet goed met een HME (huishoudster/moeder/echtgenote)
om kunnen gaan. En tegelijkertijd geen goede relatie-begeleiding
kunnen geven. Nog steeds niet. Omdat ze dan op de eerste plaats moeten gaan
nadenken over hoe ze zelf met hun eigen moeder of plaatsvervangster omgegaan
zijn en over waar ze zelf in gebreke zijn gebleven in begrip en waard-eer-ing en steun voor haar, naarmate ze zelf
volwassen werden. Ik bedoel: voor iedereen zou moeten gelden: hoe meer je
volwassen wordt, des te meer zou je begrip en steun en waardering voor je
moeder moeten opbouwen. En als je geen moeder gehad hebt, moet je op zijn
minst na gaan denken over de aangeprate dromen die je emotioneel/lichamelijk
over dat gemis hebt. In
feite is het zo, dat alles wat de HME aangedaan wordt door echtgenoot
en kinderen, door de werkgever van haar man via haar man, door de
schoolsystemen via de kinderen, door de vriendjes via de kinderen, alles wat
door alle kuddegeesten rond haarzelf, haar man, haar kinderen haar aangedaan
wordt, persé verborgen moet blijven.
Als het over de moederfiguur gaat, is alles ineens 'daar heb je voor
gekozen', dus: eigen schuld, dikke bult. Als het over de moederfiguur gaat,
is het ineens: 'jouw probleem', niet iets algemeens. Ik
heb zelf onlangs nog een paar keer meegemaakt dat er gewoon niet naar een vrouw,
deze keer ik dus, geluisterd werd, laat staan haar iets gevraagd... Mijn man
en ik zijn 'n jaar of wat geleden naar zo'n cursus van de hartstichting
geweest, voor patiënten en aanhang. De dingen die ik probeerde duidelijk te
maken, werden voor de schijn opgepikt en zo snel mogelijk weer afgevoerd. De
fundamentele kritiek die ik had op de cursus, de gebreken die ik poogde open
te gooien en aan te vullen, zijn niet opgepikt en niet verwerkt. Laat
staan dat ik de vraag ter sprake kon brengen hoe ik als echtgenote nu om
moest gaan met mijn woede naar de maatschappij en de jongetjes-opvoeding
van scholen en zo in het algemeen en naar de oudbazen
en oudcollega's van mijn man in het bijzonder. Je
hebt als echtgenote immers jaarin jaaruit alle spanningen opgevangen en de Waarheid
erachter opengegooid voor je man. Maar na de VUT of het pensioen, blijf je
tegen al die oude rottigheid oplopen, nu in de vorm van het hartinfarct wat
je man heeft gehad, met alle gevolgen vandien. Tot
vergiftigingen van de bijwerkingen toe. Daar heeft de hartstichting geen weet
van. En
de tweede gelegenheid: ik heb nou eenmaal slechte longen en vond een
homeopate. Ze beoordeelde mij, ging met mij om met een groot deel van de
lijst vrouwvijandige trucs, uit die bij feministes maar al te bekende en vaak
bekritiseerde trukendoos van de hulpverlening. In
het begin dreigde ik in de war te raken, ben dit daarom allemaal gaan
opschrijven en zet de conclusies op een rijtje in dit boek: dan kunnen
vrouwen deze trucs leren herkennen, als ze zelf eens in zo'n valkuil trappen!
Deze lijst is ook handig bij andere tegenstanders van jouw zelfbewustwording.
Helaas vaak ook je eigen vriend/man. Zij wilde niets van mijn in-zicht-en, mijn ervaringen horen en bleef in mijn wezen
porren, op voor mij allang achterhaalde gebieden. Maar ik probeerde wel
steeds te zeggen waar het op staat en dat gaf mij een goed gevoel. Zij legde
dat daarentegen uit als: heerszuchtig! Eén van de trucs, bekend in de
kritische vrouwenwereld, want een màn die zo
spreekt wordt zelfverzekerd, een persoonlijkheid, vol zelfvertrouwen genoemd. De
begeleiding van de homeopate heeft mij niet gebaat. Ik
heb na 3½ jaar met haar gebroken en ze begrijpt daar niets van... 'n
Half jaar later had ik een nieuwe homeopaat, een man die zichzelf
feministisch noemde. Of hij dat was, weet ik nog niet, want hij praatte in
het geheel niet. Hij vroeg even iets en ging dan weer verder met zoeken in
boeken, in de gegevens die ik hem toestuurde/gaf en in zijn aantekeningen. Als
je niet praat met mensen en hen niet begeleidt, doe je veel minder dan de
helft van de hulp. Homeopathie is een totaal geneeswijze, maar als je
alleen maar zoekt naar het patroon en daar het middel bij geeft, doe je veel
minder dan de helft. Je keert de zaak òm: je geef
een hulpmiddel, maar helpt de mensen niet in hoe ze met hun eigen lijf en
leven om moeten gaan. Als
ik niet weet waarin ik toch nog planken voor de kop hou, of waarin ik dingen
verkeerd zie of zo, dan heb ik maar weinig aan een middel. Zou het dan niet
zo kunnen zijn dat je het middel tegenwerkt doordat je met dingen om blijft
gaan die diep ingeslepen zitten in je persoonlijkheid? In elk geval zou alles
beter werken als er een goed gesprek mogelijk is. Ik
moest van hem dromen opschrijven. Dat vond ik prima en ik deed dat zo goed
mogelijk, omdat ik weet dat dromen van grote waarde zijn. Maar hoe legde hij
die dromen uit? Kwamen die uitleggingen uit boeken door mannen geschreven die
nooit iets aan vrouwen gevraagd hebben? Kennen de schrijvers van dromenboeken
vrouwen als ik, die kritisch en eerlijk pogen te leven? Ik vermoed dat er
dromen van mij bijwaren, die in geen enkel boek voorkomen en dus òf veronachtzaamd worden, òf
verkeerd uitgelegd. Wat schoot ik daarmee op? Ik wilde over mijn dromen
kunnen praten... Ik
gaf hints in die richting. Ik vroeg hem hoe hij over dingen dacht, dan gaf
hij als antwoord dat hij uit mijn dromen wel wat patronen had kunnen halen.
Maar toen ik hem vroeg naar hoe hij mij beoordeelt, zei hij dat hij geen
oordeel heeft. Ik zei dat hij toch over mij moet oordelen om een middel te
vinden, maar hij zei dat hij een patroon zocht om een middel te kunnen vinden
dat op dat patroon past. Ik lag er weer wakker van... En
over graag-alleen-zijn. Dat kun je op twee manieren
uitleggen:
Dat
eerste moet opgenomen worden in het geneesplaatje, omdat de patiënt
gefrustreerd is geraakt door die situatie en genezen moet worden van die
ziektes, maar ook steun moet hebben in een anders omgaan met die situatie...
Die tweede mag niet genezen worden, maar moet gestimuleerd en ondersteund
worden. Als
een homeopaat graag-alleen-zijn uitlegt als 1
terwijl het 2 moet zijn, kiest hij automatisch het verkeerde middel. En
dergelijke voorbeelden kun je bij van alles geven... Vooral zal dan de
beoordeling van vrouwelijke patiënten anders zijn dan die van mannelijke
patiënten. Ik
heb hem geschreven dat ik dingen met hem door wil praten, dat ik weten wil
waar ik nog planken voor de kop hou zonder het te beseffen, waar ik ànders
met dingen om kan gaan, wat mijn dromen betekenen. Bij het volgende consult
vroeg ik ernaar, maar hij zei dat het zijn taak niet was. Ik zei dat die ene
droom wel op vier manieren uitgelegd kon worden, waarbij de laatste twee
manieren vanuit het feminisme duidelijk zijn geworden, waardoor dan weer die
eerste twee doodgewoon foute conclusies zouden zijn. En
een andere droom zou hij gemakkelijk kunnen uitleggen als zijnde een
verborgen verlangen naar macht, terwijl die alles met mijn visie te maken
heeft. Hij zei: 'daar zet ik dan mijn visie tegenover.' Ik zal er de volgende
keer toch nog eens met hem over praten. Immers: als mijn visie, die een universele
is, uitgelegd wordt als zijnde machtswellust, dan zoekt hij in de verkeerde
hoek en zal dus het goede middel niet vinden... Ten slotte had ik het gevoel
dat ik voor de keus stond: blijven of een ander zoeken. Ik koos voor blijven,
omdat ik inmiddels me gesteund wist door een helderziende/Ondevit-therapeut,
een feministische màn! Na
mijn tweede bezoek aan deze Ondevittherapeut heb ik
toch gebroken met de homeopaat. Slachtoffers
van mannen In
de gestalttherapie worden massa's moeders op
allerlei wrede manieren omgebracht. Dat betekent dat de mensen die dat doen
vol moordlust zitten naar hun moeders toe. En dat bijna altijd alléén omdat
die moeders niet voor de volle 200% konden voldoen aan de door de
maatschappij en dus haar kinderen aan haar opgelegde eisen. Een
ander voorbeeld: ik ken een vrouw die op een psychiatrische afdeling van een
ziekenhuis gezeten heeft. Zij was daar terechtgekomen omdat ze een VROUW is.
Ze was rechtstreeks slachtoffer van mannen en waar ze slachtoffer van haar
moeder leek te zijn, was die zelf ook weer slachtoffer geweest van het door
mannen ge-idealiseerde en door vrouwen
verinnerlijkte ideale moederbeeld die àlles voor
haar kinderen verdraagt en nare dingen voor hen verborgen houdt. Ook
alle andere vrouwen op die afdeling zaten daar stuk voor stuk als
rechtstreekse slachtoffers van mannen en de door mannen in elkaar geklutste
de maatschappij. Deels als slachtoffer van idealen, zoals de ideale
moederfiguur en idealen over relaties en zo, en deels rechtstreeks als
slachtoffer van door de machomaatschappij opgefokte, afgestompte mannen. Maar
eveneens waren alle mannen die daar zaten slachtoffers van hun eigen
geslachtsgenoten, bijvoorbeeld: een man die leed onder zijn te kleine
geslachtsdeel, was getreiterd door vriendjes die allen zelf leden onder het
ideaal van de grote pik. En waarin mannen slachtoffers meenden te zijn van
moeders of vriendinnen/echtgenotes, was dat omdat die vrouwen zelf
slachtoffers waren van de vrouwenidealen van de machomaatschappij. Er
werd daar op die afdeling echter niets aan deze keiharde realiteiten gedaan!
Na zo'n 100 jaar feminisme en zo'n 46 jaar tweede feministische golf... En
zoveel publicaties. Patiënten
werkten in die inrichting dan wel hun frustraties, wrok en teleurstellingen
uit hun lijf, maar daardoor werd niet duidelijk dat ze stuk voor stuk,
vrouwen èn mannen, rechtstreeks of via door de
machomaatschappij opgefokte idealen, slachtoffers van mannen waren, en van
vrouwen die daaraan voldeden of juist niet... Immers: vrouwen die streven
naar de maatschappij-idealen maken brokken, maar
ook vrouwen die er tegenin gaan maken mensen ongelukkig die liever een vrouw
als moeder, vriendin of echtgenote hadden gehad die naar die ideale
moederfiguur streefde. De reumapatiënte was eveneens zo'n slachtoffer van
mannen en door mannen opgefokte idealen... Er
werd op die afdeling niets gedaan aan het gegeven dat mensen veel gevoelens,
veel wrok en angsten onterecht opgebouwd hebben, omdat ze afkomstig waren van
structuren. De bewustmaking
daarvan zou op zich al maanden opname schelen en een andere maatschappij
waarborgen. Zo
blijven de werkelijke oorzaken van de enorme frustraties van vrouwen èn mannen verborgen en ondergedompeld gehouden onder hoe
ze er zelf mee om zijn gegaan (Zie Individualisering). Alle verantwoording
wordt naar de vrouwen en mannen teruggeschoven, zodat ze in de toekomst, als
ze dagin daguit nog steeds tegen die patronen oplopen, alleen maar na zullen
gaan wat ze er zèlf aan doen/kunnen doen. Zo worden
de mensbeschadigende, mensvernietigende structuren niet afgebroken/omgezet... De
hulp die mijn moeder inriep tegen de ellende thuis was: een enkele keer
haalde ze een kapelaan of pater erbij om te proberen dingen in huis te
veranderen. Mijn vader zat hem dan heel welwillend naar de bek te praten,
zoals al zo ontelbaar veel vrouwen meegemaakt hebben als ze met haar man in
therapie gingen. En nòg... Meestal ging het daarna een paar weken wat beter,
deden wij als kinderen beter ons best. Dat ging echter maar al te gauw weer
over. Die andere manier van omgaan was/is toch veel gemakkelijker... Dit
alles betekent dat je als moeder/echtgenote je sores niet door kan praten met
mensen die zelf geen ervaring hebben in deze meer dan fulltime job. Je
kunt dit bovendien niet bespreken met hulpverleen(st)ers: die zijn anti-HME,
antivrouw opgeleid. Al hebben ze dat helemaal niet in de gaten gehad! Anti-moeder/echtgenote is vrouwvijandig èn manvijandig(!) Op
de eerste plaats kun je die problemen niet doorpraten met mannen, vooral niet
Vrouwen
mogen tenminste nog wèl dingen voelen, al is dat verplicht gericht op voelen-voor-anderen. Mannen zijn door dat gebrek
ongeschikt gemaakt voor het vaderschap en echtgenootschap en voor welke mens-mens-relatie dan ook. Ze zijn dus ook ongeschikt als
hulpverlener, voor vrouwen èn mannen! (Let maar
eens op hun stemmen: vaak (veel te) hoog! Dit
alles houdt automatisch in dat elke genezer, alternatief of allopaat, zèlf dingen verwerkt
moet hebben in eigen leven en bereid moet zijn om dingen te blijven verwerken
om een steeds zuiverder oordeel te kunnen geven over de patiënten. En overal
over móét praten. Zijn beoordeling wordt dan ook steeds minder boekwerk, maar
wordt intuïtief ontwikkeld. Ook waar het de keuze van middelen betreft, want
dat past op elkaar: de energieën van de problemen van de mensen, eigen
energieën en die van de middelen. Misschien
moet je dit stuk een paar keer doorlezen, vooral als je dingen nog niet zo
goed in de gaten hebt. Iedereen krijgt in eigen leven of omgeving wel te
maken met dit soort dingen, dan is het goed om er van op de hoogte te zijn. Individualisering Individualisering
van problemen is: heel zorgvuldig (is: vol zorg!) doen alsof de problemen
van jou persoonlijk zijn, van jou als individu. 'Omdat mensen individuen
zijn,' beweert Men dan eerbiedig. En jij mag niet zeggen dat mensen massaal
massaproducten zijn en dáárvan ziek worden... Door
alle problemen persoonlijk te houden, komen de schuldige structuren niet met
de billen bloot. Je mag dan ook niet naar andere mensen of situaties en/of
naar de maatschappij wijzen als oorzaken van jouw stuklopen en ziektes. Dit
individualiseren is een enorme politieke truc, want dan hoeft Men niet over
moeilijke dingen na te denken als: 'de meeste van mijn vrouwelijke patiënten
hebben dezelfde kwalen...
Men:
En
dat allemaal, nogmaals,
Relatieproblemen Een
ander voorbeeld is: nog altijd worden echtparen met relatieproblemen
behandeld, zelfs opgenomen. Ze worden begeleid, alsof ze met persoonlijke
problemen zitten. Dat kan jarenlang aanlopen. Dat is een tè
moeizaam en tè pijnlijk proces, wat niet hoeft. En
te duur! Zie Duur. Ik
las in OPZIJ dat Tegen Haar Wil, een 24-uurs-dienst voor vrouwen die sexueel mishandeld zijn, moet opgaan in de gewone
hulpverlening. Maar: die gewone hulpverlening heeft nog nooit de
algemeenheid van problemen opengegooid. Dat betekent dat de klok zowat
weer helemaal teruggedraaid wordt! Het ophouden met subsidie voor allerlei vrouwenhulp-projecten betekent vooral dat de
opleidingen nog steeds de
algemeenheid van problemen NIET doorgeven
aan de studenten. En
zo is de hulpverlening veiliggesteld en kan verzekerd zijn van een gigantisch
toenemend aantal aanvragen om hulp! Men
heeft intussen wel geconstateerd dat het steeds de vrouw van het echtpaar is
die hulp vraagt en praktisch nooit de man. Dat dat komt doordat vrouwen
eigenlijk heel goed weten hoe een relatie hoort te gaan en mannen niet,
blijft buiten beschouwing. Dat vrouwen daar vaak tientallen jaren lang op
haar eentje de grootste zorg voor hebben gehad en haar mannen niet: wordt die
vrouwen daarover een pluim op de hoed gestoken? En worden die mannen van dit
gebrek en van de politieke achtergrond bewust gemaakt en van de eer die hun
vrouwen daarover toekomt? Mensen die hier ervaring mee hebben: je reactie is
welkom. Hulpverleen(st)ers móéten dus die
structuren (willen) kennen en (willen) verwerken, in eigen belang en in dat
van allen die van hen afhankelijk zijn/worden. In
de hulpverlening schermt Men graag met de opvatting dat niemand jou wat kan
aandoen, dat je alles zelf veroorzaakt. Dat is de kop in het zand steken,
want mensen wordt vanaf de conceptie al van alles aangedaan door de
energetische uitstralingen van de personen in de omgeving en niet alleen van
de moeder! Bovendien is moeder zelf ook slachtoffer, ze is ook
voorgeprogrammeerd en zij probeert zich te houden aan de voorschriften en
gedragingen van de maatschappij. Daar wordt ze op aangesproken door iedereen. Dat
patroon gaat gewoon verder zodra het kind geboren is. Later, als het 'tot de
jaren van het verstand gekomen is', is het zozeer voorgeprogrammeerd, zó
gefrustreerd, dat Men hem/haar van alles kan blijven aandoen, omdat hij/zij
nooit geleerd heeft eigen verantwoording te nemen, nooit geleerd heeft te
leven naar wat het eigen Gevoel zegt wat goed voor hem/haar is, nooit geleerd
heeft eigen beslissingsrecht op te eisen. Is hij/zij dan ook nog gelovig, dan
komt dat er nog eens extra bovenop qua beïnvloedbaarheid. Over geloven werk
ik meer uit in De Goede en de Kwade Intelligentie. En
omdat Men vanaf de conceptie in de war gemaakt is, blijft het een levenslang
proces. Anderen kunnen jou dus wel degelijk van alles aandoen... Hoeveel, dat
blijkt een beetje in de loop van deze geschriften. Anderzijds
doe jij net zo goed vanuit jouw voorprogrammering en frustraties anderen van
alles aan. Het is noodzakelijk om ook daar eerlijk in te zijn, anders kom je beslist
niet verder. Het helpt heel veel als je beseft dat je ontzettend veel brokken
maakt, omdat jij zelf ook voorgeprogrammeerd bent en vandaaruit
gefrustreerd... Erboven
staan... 'Je
moet erboven staan!' is een veelgehoorde uitroep van mensen die niet verder
met je willen/kunnen/dùrven meegaan in je
problemen. Dat is mooi gezegd, maar zo werkt het niet. Dat is weer dat
verstandje, dat misvormde gevoel van een ander wat jou aanzegt dat je erboven
moet staan, boven wat Men je aandoet. Dat ontkent alweer de waarde van jouw je-rot-voelen. En Men laat je in de steek, men laat het
jou alleen opknappen èn, wat erger is: Men schuift
de verantwoording helemaal op jou af: JIJ moet het anders doen. Wat
betreft moeders/echtgenotes: waarom moeten MOEDERS/ECHTGENOTES overal boven
staan? Waarom moeten die overal BOVEN STAAN? Waarom moeten die OVERAL boven
staan? Vaak
bedoelt men er echter ook mee te zeggen dat Men jou tezeer
waardeert, dat Men jou hoger acht dan degene die jou emotioneel en/of
anderszins iets aandoet. Maar hierin zit Men dan toch fout: jij bent op het
kritieke moment kleiner dan die ander, zit onder diens macht, bent in de war.
Dàt is voor jou de realiteit. Je gevoel dwingen om
er boven te staan werkt gewoonweg niet. Zo dikwijls gaat het in je lijf dan
zo: mijn kop weet het wel, maar mijn gevoel wil, kàn
(nog) niet mee... Zoek
iemand anders om dingen mee uit en door te praten, iemand die wel goed naar
jou luistert... Goed
bedoeld Nog
zo'n dooddoener(!) van hulpverleen(st)ers die jouw kritiek als verwijt opvatten: het is/was
goed bedoeld. Als Men dat jou toeschuift, wees dan op je hoede. Vraag je af:
was het wel goed bedoeld? Een arts die iemand allopathisch
behandelt, waardoor de patiënt vergiftigd raakt, is dat goed bedoeld? Iemand
die dertig planken voor de kop houdt, uit angst of zo, en die verkeerd met
mensen omgaat, grote brokken maakt, is dat goed bedoeld? Laat
het je niet zeggen en zeg het zelf niet, zeker niet over dingen die je
verkeerd beslist hebt, over brokken die je gemaakt hebt. Het is dat je tóén dingen verkeerd besliste, omdat je toen niet anders
wist. Maar goed bedoeld is iets anders... Intussen hàd
je anders kunnen weten na al die kilometers boeken vol bewustmakende
kritische aandacht... In dat geval zijn jouw goede bedoelingen slechte bedoelingen,
omdat je eerder dingen niet wilde/durfde inzien... Iemand
zielig vinden komt uit dezelfde hoek: je roept zo iemand niet ter
verantwoording. Iemand die jou zielig vindt: dat moet je als volwassen mens
niet pìkken! Je
moet dus zeer voorzichtig zijn met hulpverleen(st)ers. Je moet in het begin al vragen of ze feministische
boeken hebben gelezen en altijd moet je vragen als je een probleem aansnijdt:
'Heb je daar ervaring mee?' Als ze dat niet in eigen leven hebben
(gehad), vergeet dan niet dat ze er dan alleen ideeën over kunnen hebben.
En die komen dikwijls uit heersende opvattingen en uit boeken, geschreven
door mannen. Stellen
ze vragen: bijvoorbeeld: 'ben je wel eens verliefd,' of; 'waar heb je een
hekel aan,' of: 'wil je graag getroost worden', vraag dan altijd: 'wat bedoel
je met verliefd/hekel/troosten?' En ook: 'waarom vraag je dat?' en: 'wat
betekent het dan volgens jou dat ik er zó over denk?' En: 'hoe weet je dat?'
En dan ben jij die hulpverleen(st)er aan het
genezen, tegelijk met jezelf. Vandaar dat je aan het eind kunt vragen: 'Wat
heb jij van MIJ geleerd?' En zó hoort het ook! Slechte
aandacht Ik
zeg vaak tegen mensen; 'de aandacht die je vanwege je ziekte krijgt van
gezondheidswerkers en van andere goedwillenden:
bezoek, familie, vrienden, geestelijke verzorgers, is voor jou maar al te
vaak slèchte aandacht: die gaat niet verder dan je
ziekte. Omdat velen zelf te beperkt èn beperkend
met jou omgaan, kunnen ze je bijna nooit die goede, volledige, bewustmakende
aandacht geven waar je recht op hebt en die je nodig hebt. Ze zitten vaak zo
vast in hun geneeskunde of in jouw begeleiding of verzorging dat ze niet
genoeg mens kunnen zijn om jou die goede aandacht te geven. Om jou ècht te
genezen.' Voorbeeld:
ik heb een reumapatiënte te behandelen gehad. Ze had werkelijk een vreselijk
leven van emotionele onderdrukking, afwijzing, minachting, vernedering,
eenzaamheid, teleurstelling en wanhoop achter de rug. Maar, zoals kenmerkend
voor reumapatiënten: ze was erg opgewekt en zelfs geestig. Men noemt dat
positief en ze had over belangstelling, waardering en visite niet te klagen.
En haar rotverhalen kon ze maximaal kwijt. Dat is prima, als de toehoorders
prima zijn, maar er bleek er geeneen te zijn die
ècht raad wist met haar ellende. Enerzijds werd ze beklaagd, vanwege dat
rotleven en haar echt hevige, voortdurende pijnen en anderzijds werd ze
bewonderd om haar moed en vrolijkheid. Toen
ging door mijn behandeling wat verbetering intreden. Maar tevens begon ze,
door onze gesprekken, een beetje in te zien dat die pijnen en rotervaringen
alles met elkaar te maken hadden, en dat alle belangstelling, visite en
waardering daar uit voortkwamen. En daardoor, ook door mijn belofte van
verbetering, (die gegrond was, want je mag nooit iemand blij maken met een
dooie mus!), begon ze vermoedelijk de conclusie te trekken dat ze misschien,
als ze helemaal beter werd, geen aandacht, visite en waardering meer zou
krijgen vanwege haar rotverhalen en haar pijn, haar moed en vrolijkheid. En
zoals ik het patroon onderhand ken: ze wilde op een gegeven moment niet
verder behandeld worden, met de smoes dat het niet hielp. Dat was niet waar,
maar de werkelijke reden krijg je nooit te horen. Ik kon haar helpen, maar ze
verkoos de andere weg die van allopathische artsen en haar 'trouwe' toehoord(st)ers. Als
je ziek bent, wees dan kritisch op je artsen en wil alleen mensen op bezoek
die ècht iets voor jou betekenen, en waar jij wat voor kan betekenen, die
eerlijkheid en groeien en mensworden op de eerste
plaats zetten. Als je ziek bent,
moet je alle goede energie die je maar krijgen kunt naar je toehalen en alle
troostende, bemoedigende, opvrolijkende, ziekte-bevestigende
aandacht afwijzen. Die maken je zieker en kosten bergen energie die je zelf
erg hard voor je genezing nodig hebt, onder ander om je ziekte en haar
oorzaken te begrijpen. Daarbij
komt dat ergernis om onbenullig gepraat ook ongezond is. Dan is bezoek
driedubbel ziekmakend. Onbenulligheid is niet erg, als de bezoekers het maar
willen weten. En er niet bij zieken mee aankomen, die niet weg kunnen lopen
en aan hen overgeleverd zijn. Verder:
gebruik je ziekte om achter de oorzaken te komen, ook als dat
voedselvervuiling, door al die toevoegingen, de vaccinatie als baby en lucht
en watervervuiling zijn. Of zelfs: muziek, want muziek is praktisch allemaal
verziekend! en neem de beslissing om daar voortaan anders mee om te gaan. Ook
in dat opzicht is góéd ziekenbezoek verschrikkelijk
belangrijk! Patronen Als
kritische, feministische vrouw ben ik in allerlei geneeswijzen, stromingen,
culturen en religies dezelfde patronen tegengekomen, deels doordat ik er mee
behandeld werd, deels door publicaties. Vooral de tweede feministische golf
is volkomen aan de geneeswijzen (G), religies (R), culturen (C) en stromingen
(S) voorbijgegaan. Bijvoorbeeld: Ø de hersens worden als commandopost gepredikt,
terwijl ze alleen een coördinerende functie hebben: ze doen wat de andere
lichaamsfuncties van hen eisen. 'Het zit tussen de oren,' zegt Men dan; Ø Men verbindt de geest aan de hersens, ze worden
door elkaar gehaald alsof hersens en geest één ding zijn; Ø overal heerst de opvatting dat de geest het
lichaam bestiert; Ø rotgevoelens worden negatief genoemd. Soms
negatieve gevoelens, maar vaker negatieve gedachten; Ø er staat nergens iets over het òmkeren van je
rotgevoelens en je rotervaringen tégen de
ziekmakende situaties en de mensen in die situaties in en daardoor tegen het
grote machtssysteem; Ø Men maakt veelal de enorme fout het hart als
centrum van het gevoel te zien. Dat is het hart niet, dat is de buik. De
gezegdes die D/D bijvoorbeeld gebruiken voor het hart slaan op het gevoel in
de buik en de gehele mens; Ø ziektes en problemen houdt Men als komende vanuit
de ouders, als erfenis en/of de ouders als enige opvoeders; Ø soms wordt er iets gezegd over stress, maar niets
over hoe mensen andere ziek maken door misbruik te maken van hun
onmachtssituaties. En nooit spreekt Men over de stress van HME's; Ø wel veel over de algemeenheid van ziektes, maar
niets over dat mensen die in dezelfde situaties zitten dezelfde soort ziektes
ontwikkelen, zij het met nuanceverschillen; Ø en vooral huwelijk en gezin, als ziekmakende
situatie voor alle leden maar in het bijzonder de HME, wordt nergens
aangetast; Ø vaak worden zelfs feministische ervaringen en blootleggingen op z'n zachtst gezegd verkeerd uitgelegd,
zo niet onderuitgehaald; Ø er is geen verwijzing naar dwang van buitenaf.
Integendeel: men houdt dat zorgvuldig buiten schot. Men ontkent hoe mensen
elkaar dingen kunnen aandoen, hoe mensen in een onhoudbare situatie kunnen
zitten en geen kant op kunnen. Dat doen die GRCS-en
door alles persoonlijk te houden. Bij relatiestoornissen doe Men net of de
een altijd zodanig beter met de ander om kan gaan, dat het huwelijk in stand
blijft. Geen woord over mensen die het uitstekend doen, maar een partner
hebben die niet wil; Ø er staat nergens iets over de gigantische kracht
van de kuddegeest en daartegenover hoe je met anderen samen in dezelfde
situaties de machtsstructuren onderuit kunt halen; Ø Yin en Yang zijn sexistisch.
Daar schreef ik al over; Ø opvattingen over sexualiteit
en zwangerschap zijn in GRCS-en duidelijke bewijzen
van het niets-aan-vrouwen-gevraagd-hebben. De
stereotiepe opvattingen daarover zijn allang achterhaald; Ø de opvattingen over sexualiteit
die in de oosterse wijsheden, religies, stromingen en alle geneeswijzen
heers(t)en, hebben altijd voor mànnen gegolden.
Vrouwen moesten het maar goedvinden. Haar werd/wordt in diverse religies zelfs
door middel van besnijdenissen en wetten haar sexualiteit
en haar beslissingsrecht daarover afgepakt. Ook deze oosterse wijsheid is
basis voor de onderdrukking van vrouwen; Ø afkeer van sex wordt
nooit uitgelegd als zijnde veroorzaakt door het instituut huwelijk en als
zijnde veroorzaakt door de machomanier van omgaan met de vrouw enz; Ø de opvattingen over overgangsverschijnselen zijn
bijvoorbeeld door het feminisme en VIDO- en WOUW-vrouwen allang onderuit gehaald als zijnde
maatschappelijk, veroorzaakt; Ø definities over gezondheid zijn niet totaal
genoeg. Bij
Vithoulkas bijvoorbeeld (Homeopathie) stond niet: iemand
is gezond: ü die het belang kent van eerlijk, kritisch leven
(voorwaar toch een belangrijk criterium!) en van loslaten; ü iemand die verantwoording draagt; ü die signalen herkennen kan en wìl; ü die risico's durft nemen; ü die personen bij de lurven grijpt waar hij/zij
wat van leren kan; ü die rotgevoelens van levensbelang vindt; ü die niet uit rotsituaties stapt, tenzij erin-blijven een onhaalbare zaak is/wordt en tenzij
hij/zij eruit gegroeid is. En
dit zijn toch allemaal fundamentele bewijzen van gezondzijn...;
Ik
heb het boek 'De zin van ziekzijn', Dethlefsen/Dahlke, Ankh Hermes, doorgenomen. Het gaat over
lichaamssignalen/ziektes/genezen en over het omkeren van lichaamssignalen om
gezond en heel te worden. Maar alweer: dit is ontwikkeld door mannen en dus
heb ik er dezelfde soort kritiek op als op andere geneeswijzen, ook de
alternatieve. Eigenlijk heb ik geen kritiek op de natuurlijke geneeswijzen,
maar op de beoefenaars ervan en op hun opleidingen. Ook
is er een stroming in de hulpverlening die probeert mensen te dwingen tot
uitsluitend leven nú, maar dat kan niet met zo'n geschiedenis in je lijf. Ik
zie ook deze opvattingen als uiterst machomaatschappelijk, mensvijandig en
anti-evolutie. En:
de new-age schermt graag met bezig te zijn in een
andere dimensie die over alle structuren heengaat. Dat kàn
helemaal niet: als hulpverleen(st)ers, actievoerders en goeroe-achtige
personen in eigen lijf en leven nog met zoveel structuren zitten, is die
andere dimensie nog vèr weg! Ze slaan een stuk
over... Ik zeg: ze stelen zelfs van die "hogere" dimensie (ik
spreek liever van de voklgende dimensie) en IS het
wel een hogere dimensie, want het machokwaad heeft veel prettige, lichte,
warme, gelukkigmakende gezichten...! Die structuren
bepalen immers de manier van omgaan met hulpvraag(st)ers. Alle stromingen zouden vrouwen niet langer moeten
doodzwijgen, maar haar dingen moeten vrágen... %&$%&$%&$%&$%&$%&$%&$%&$$%&$%&$ GEBOREN
ZEURDERS: vrouwen zijn geboren zeurders beweert
(weer) een man. Catharina Mijling: , www.path-of-wisdom.com home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek
| colum
| copyright
| mijn boek |engels/duits |
&@%&@%&@%& Catharina Mijling &@%&@%&@%&@%&@%& |
als
die getrouwd zijn en voor zich laten zorgen door hun vrouw;
Ik
moet patiënten met dezelfde kwalen eens bij elkaar zetten en hen met elkaar
laten praten...