BEN ALLE BRIEVEN KWIJT!
Stuur me je E-MAIL ADRES
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | MIJN BOEK
www.path-of-wisdom.com
RUZIE
O, die angst voor
ruzie! Die houdt zoveel bewustwording tegen! Dat is een groot politiek
wapen. Die angst komt vooral voort uit de kuddegeest en het dreigend besef dat
je eigenlijk overal alleen over beslissen moet, dat niemand dat voor je kan en
mag over nemen.
Het is niet voor niets dat vooral moeders/echtgenotes
als de dood zijn voor ruzie. Zij zijn er veel angstiger voor dan mannen, want
op haar wordt veel zwaarder het etiket 'moet-lief-zijn' geplakt dan op vrouwen
in de werk- en carrièrewereld. En wie ruzie 'maakt', is niet lief. Dan stort de
hele wereld van zo'n vrouw in elkaar. Zij immers horen de vrede te bewaren, dat
is een van de fundamenten van de liefderol van de huisvrouw. Bovendien, en dat
weegt zwáár: ze kunnen geen kant op, vooral niet als ze kinderen hebben. Zij
lopen dan ook dagin dag uit te schipperen en te sussen.
Voor alle
omstandigheden geldt: zowel in het bedrijfsleven als in die idealistische groep
als in het huisvrouwenbestaan: zo gauw je gaat veranderen en kritisch wordt,
krijg je vaak te horen: 'moet je nou zó kwaad worden om zo'n kleinigheid?'
Echter:
1. het is die
kleinigheid niet, maar de enorme stapel kleinigheden boven op elkaar over soms
tientallen jaren heen, waarover jij je woede kwijt moet;
2. het is niet die ene
kleinigheid, maar de mentaliteit van de ander, die onwil, het waarom erachter
die jou woedend, machteloos, verbitterd (lever, gal) en af-keer-ig maakte;
3. Men zegt altijd dat
waar er twee vechten er twee schuld hebben, maar dat is bijna nooit waar: als
de een de Waarheid boven tafel wil hebben en de ander wil dat niet, dan heeft
er één schuld: die ander... "Waar twee vechten hebben twee schuld" is
een van de vieze uitspraken van de maatschappij, kerken en culturen. Heel
dikwijls is het niet zo, want degene die de waarheid boven tafel wil hebben
heeft geen schuld! Degene die daarover ruzie maakt, die heeft de schuld, maar
krijgt hem bijna nooit!
Dit zijn drie
inzichten die jou kunnen helpen bij het dingen niet meer pikken.
Mensen zijn als de
dood(!) voor ruzie. Hier heb ik een van de kernpunten van ruzie te pakken: Wie
de waarheid boven tafel wil hebben maakt geen ruzie, maar krijgt die van
degenen die de waarheid NIET boven tafel willen hebben!
Als je over dit alles
gaat nadenken en tot je door laat dringen, wordt jouw angst voor ruzie veel
minder: die ànderen zitten fout, niet jij. Ook al zou je ongelijk hebben, dan
nog zit jij goed, want jij wil de Waarheid boven krijgen, ook je eventuele
ongelijk. Het is niet altijd zo gemakkelijk duidelijk te krijgen wat precies de
Waarheid op dat moment is, maar de Waarheid alleen al wìllen maakt dat je goed
bezig bent.
Door allerlei
conflicten, spanningen en ruzies heen, ga je je sterker voelen, minder
afhankelijk van anderen. Daardoor kun je ook steeds eerlijker tegen anderen
zijn. Idealen brokkelen af, dromen geef je op, illusies spoel je door de wc
(raak je je chronische verstopping kwijt...)
Ruzie heeft een
geschiedenis: zowel van de een als van de ander. Die geschiedenis kan
gezamenlijk zijn, maar kan ook voortkomen uit verkeerde verwachtingen en/of een
verkeerd begrip van een woord of uitdrukking.
Ik had dit
stukje geschreven over ruzie. Toen ik daarover ging nadenken, kwam er zoveel op
me af dat het waarschijnlijk een boek(je) wordt! Ik gooi dit toch maar vast op
Internet: er zijn veel mensen die geen raad weten met ruzie!
Mensen leren bijna
nergens hoe ze om moeten gaan met een conflict. Ze komen met argumenten
aanzetten die er in dat geval niets toe doen. Ze proberen alles om niet naar
hun eigen stukkie te hoeven kijken. Ze zijn zogenaamd bezorgd voor anderen,
waar ze eigenlijk niets mee te maken hebben, dat is echter hun eigen behoefte.
Als ze het niet kunnen 'winnen', want daar draait het vaak om, gaan ze
schreeuwen en schelden en/of lopen weg.
Het spreekt vanzelf
dat een ruzie die anderen hebben, niets met jou te maken heeft. Daar komen
oeverloze, escalerende conflicten uit voort, waar niemand wat aan heeft. Daar
heb ik het niet over.
Goed omgaan met een
conflict is vruchtbaar:
Als je zo begint ben
je al meer dan halverwege de 'oplossing' van de ruzie. Al spoedig merk je dat
er geen sprake is van een oplossing, maar van groei, van wijzer worden, van
kracht ontwikkelen om een volgende situatie helderder tegemoet te kunnen zien.
&##&#&#&#&#&#&#&#&#&#&
Naar levensangst, uitpraten, vergeven, 'liefde', relaties
LINKS
|
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&