Ruzie is noodzakelijk. Het moet wel eerlijk gaan!

Catharina Mijling : De angst voor ruzie houdt zoveel bewustwording tegen! Dat is een groot politiek wapen

RUZIE

Inhoud: Ruzie 1, 2. Tegenstand. Omgaan met een conflict.

Ruzie 1

Veel manieren van afreageren lopen uit op ruzie, op bekvechten, wat betekent dat het geen goede ruzie is, maar een gevecht om gelijkhebben, om de macht over de ander, uit angst voor gezichtsverlies, uit trots om niet te hoeven zeggen: 'jij hebt gelijk!' Veel ruzies die zo lopen, zijn vormen van afreageren en hebben helemaal niet tot doel om uit te zoeken wat er werkelijk gebeurd is. Dat is jammer: een gemiste kans...

Veel ruzies ontstaan vanuit misverstanden: de een bedoelt het zus, maar de ander begrijpt het zo. En veel misverstanden ontstaan uit een ander begrip van een woord, een zin of een uitdrukking. Dan is het zaak om eerst met elkaar uit te praten wat ieder met een woord of zin bedoelt. Anders hou je gezwam in de ruimte.

Een paar gezegdes over ruzie:

Ø de muren staan bol van de ruzie: prima. Men veroordeelt dat van een gezin, vooral als de moeder ruzie oproept door voor zichzelf op te komen en haar gezinsleden op hun taken in het huishouden te wijzen en respect en eerlijk omgaan met haar van hen eist;

Ø ruzie veegt het huis schoon: dat moet je letterlijk nemen: schoon van spanning‑energieën. Want eerlijk ruzie maken is reuze gezond:

Deze gezegdes zouden ook moeten gelden voor het bedrijfsleven, de gezondheidszorg, het onderwijs, de landspolitiek enz. Maar daar worden ruzies eveneens fel afgewezen. Men moet nog helemaal leren blij te zijn met mensen die ruzies ont‑keten‑en, want die hebben iets te zeggen, die maken de waarheid los, ook over bedrijfsleven ... landspolitiek;

Ø twee geloven op een kussen, daar ligt de duivel tussen: een wereld van onderdrukking, en van verdriet, spanningen en ellende door religies ligt achter dit gezegde. Ik heb het bij ruzies geplaatst, omdat alle religies, maar ook alle culturen problemen, spanningen veroorzaken. Dat Men de duivel uitgevonden heeft, is weer noodzakelijk voor religies om zelf niet over het voetlicht te hoeven komen met hun onderdrukkende normen, regels en geloofsvoorschriften. Er waren geen 'twee geloven' als mensen gewoon konden leven.

Ruzie 2

Ons huis stond vroeger bol van de ruzies. Daar kreeg mijn moeder de schuld van. Maar zij werd steeds zelfverzekerder, ondanks haar angsten en verwarringen. Dat heb ik ook in mijn gezin ervaren, (al is er de tegenstand in veel minder sterke mate geweest dan vroeger in het gezin waar ik in opgroeide), en ik hoorde hetzelfde van andere vrouwen die haar bek thuis begonnen open te trekken. Verbijsterend was dat de reacties van de mannen zó eensluidend waren, dat het net was alsof ze om de tafel hadden gezeten en afgesproken dat: '…als zij dit zeggen, dan zeggen wij dàt.' Er waren hooguit wat nuanceverschillen. Het 'heilige' huwelijk als politiek systeem...

De angst voor ruzie houdt zoveel bewustwording tegen! Dat is een groot politiek wapen. Die angst komt vooral voort uit de kuddegeest en het dreigend besef dat je eigenlijk overal alleen over beslissen moet, dat niemand dat voor je kan en mag over nemen.

Ruzie heeft een geschiedenis: zowel van de een als van de ander. Die geschiedenis kan gezamenlijk zijn, maar kan ook voortkomen uit verkeerde verwachtingen en/of een verkeerd begrip van een woord of uitdrukking.

Het is niet voor niets dat vooral moeders/echtgenotes als de dood zijn voor ruzie. Zij zijn er veel angstiger voor dan mannen, want op haar wordt veel zwaarder het etiket 'moet-lief-zijn' geplakt dan op vrouwen in de werk- en carrièrewereld. En wie ruzie 'maakt', is niet lief. Dan stort de hele wereld van zo'n vrouw in elkaar. Zij immers horen de vrede te bewaren, dat is een van de fundamenten van de liefderol van de huisvrouw. Bovendien, en dat weegt zwáár: ze kunnen geen kant op, vooral niet als ze kinderen hebben. Zij lopen dan ook dagin dag uit te schipperen en te sussen.

Voor alle omstandigheden geldt: zowel in het bedrijfsleven, als in die idealistische groep, als in het huisvrouwenbestaan: zo gauw je gaat veranderen en kritisch wordt, krijg je vaak te horen: 'moet je nou zó kwaad worden om zo'n kleinigheid?' Echter:

1. het is die kleinigheid niet, maar de enorme stapel kleinigheden boven op elkaar over soms tientallen jaren heen, waarover jij je woede kwijt moet;

2. het is niet die ene kleinigheid, maar de mentaliteit van de ander, die onwil, het waarom erachter die jou woedend, machteloos, verbitterd (lever, gal) en af‑keer‑ig maakte;

3. 'waar twee vechten hebben twee schuld' is een van de smerigste uitspraken van de maatschappij, kerken en culturen. Heel dikwijls is het niet zo, want degene die de waarheid boven tafel wil hebben heeft geen schuld! Degene die daarover ruzie maakt, die heeft de schuld, maar krijgt hem bijna nooit!

Ruzie beslechten, bijleggen, goedmaken, met hangende pootjes terugkomen, bijdraaien. Die worden positief genoemd en van jou verwacht, maar het is doodgewoon slècht.

Dit zijn drie inzichten die jou kunnen helpen bij het dingen niet meer pikken.

Als je over dit alles gaat nadenken en tot je door laat dringen, wordt jouw angst voor ruzie veel minder: die ànderen zitten fout, niet jij. Ook al zou je ongelijk hebben, dan nog zit jij goed, want jij wil de Waarheid boven krijgen, ook je eventuele ongelijk. Het is niet altijd zo gemakkelijk duidelijk te krijgen wat precies de Waarheid op dat moment is, maar de Waarheid alleen al wìllen maakt dat je goed bezig bent.

Door allerlei conflicten, spanningen en ruzies heen, ga je je sterker voelen, minder afhankelijk van anderen. Daardoor kun je ook steeds eerlijker tegen anderen zijn. Idealen brokkelen af, dromen geef je op, illusies spoel je door de wc (raak je je chronische verstopping kwijt...)

Tegenstand

Dan ga je tegenstand andersom zien:

de belangrijkste functie van

weerstand, bagatelliseren, ontkennen, ruziemaken

wordt voor jou:

leren, en groeien, en mens‑worden!

Je wordt minder bang voor tegenstand, leert de kracht ervan omdraaien.

Ik ken al mensen die in een soms hevige weerstandssituatie blijven zitten òm er uit te groeien. Ze willen door de rotgevoelens heen, die door de tegenwerking in hun lichaam opgeroepen worden. Ze beseffen dat dat allemaal ouwe troep is en gebruiken die situatie en die weerstand om opruiming te kunnen houden, om dingen over zichzelf en over allerlei situaties en andere mensen daarin te leren kennen. En ze leren emotioneel los te komen van de veroorzakers van die tegenstand, van die ruziemakers.

Zouden ze weglopen, dan liepen ze gevaar er lang of voorgoed mee te blijven zitten en lang of voorgoed gevoelsmatig aan de ander vastgebakken te blijven zitten.. Tot over de dood van de ander heen!

Je kunt echter nooit anderen van buiten die situatie missen. Je hebt mensen nodig om op terug te vallen, steun te vinden, kritiek te krijgen. Bij de natuurwet hoort dat je altijd één of meer iemanden krijgt, die jou verder helpen kunnen. Daar mag je op rekenen. Als je ze maar wilt zien en bij de lurven grijpen, omdat je er recht op hebt. En blijf jouw angst voor bewustwording bekijken als iets wat jou van jongsaf aangedaan is, vooral toen je het meest weerloos was!

Ook genezers/genezeressen blijven hulp en steun nodig hebben van andere genezers/genezeressen. Dat is logisch: ieder heeft eigen geschiedenissen in het lijf gebakken zitten die ook bij hen ziektes en frustraties veroorzaakten.

Tegenstand gebruiken betekent dat je jouw verkeerd gerichte energieën de goede kant op stuurt. Het gaat erom dat energieën goed gericht worden; energieën die mensen anders in allerlei organen in het lichaam moeten opproppen, die in mensvijandige dingen gestoken worden, die door uitbuiting van mensen afgepakt worden.

Omgaan met een conflict.

Mensen leren bijna nergens hoe ze om moeten gaan met een conflict en zeker niet in de godsdiensten.. Ze komen met argumenten aanzetten die er in dat geval niets toe doen. Ze proberen alles om niet naar hun eigen stukkie te hoeven kijken. Ze zijn zogenaamd bezorgd voor anderen, waar ze eigenlijk niets mee te maken hebben, dat is echter hun eigen behoefte. Als ze het niet kunnen 'winnen', want daar draait het vaak om, gaan ze schreeuwen en schelden en/of lopen weg.

Het spreekt vanzelf dat een ruzie die anderen met elkaar hebben, niets met jou te maken heeft. Daar komen oeverloze, escalerende conflicten uit voort, waar niemand wat aan heeft. Daar heb ik het niet over.

Goed omgaan met een conflict is vruchtbaar:

1. eerst samen afspreken dat je eerlijk en open bent;

2. kijken naar de kern van het conflict;

3. kijken naar de oorzaken;

4. wat voel jij daarvan, wat ik? Met alle aandacht voor elkaars gevoel.

5. en hoe komt dat?

Als je zo begint ben je al meer dan halverwege de 'oplossing' van de ruzie. Al spoedig merk je dat er geen sprake is van een oplossing, maar van groei, van wijzer worden, van kracht ontwikkelen om een volgende situatie helderder tegemoet te kunnen zien.

<?>@#%@<?>@#%@<?>@#%@<?>@#%@<?>@#%@<?>

Catharina Mijling

LINKS

banden.htm, bandkk.htm, eenzmhd.htm, emomanip.htm, enzmhd2.htm, nrgvoel.htm, gevoel.htm, herinner.htm,

hersens.htm, honger.htm, levang.htm, manip.htm, ruzie.htm, meevln.htm, rotgvlns.htm, oudzeer.htm,

piekeren.htm, psychprbl.htm, psychisch.htm, spiegel.htm, uiten.htm, falen.htm, verliefd.htm, vrdriet.htm,