Inhoud: Psychische problemen. 'Psychisch'. Ziektes. Onderbewustzijn. Karakter. Aangeboren? In de war?

 Psychische problemen

In de Volkskrant van zaterdag 24 aug. '96 stond dat er een congres gehouden ging worden over het thema: ¼ van de mensheid is psychisch ziek. Nou, zeg maar gerust dat 98% van de mensheid psychisch ziek is: voorgeprogrammeerd en vandaaruit zwaar gefrustreerd door maatschappij, religies en culturen.

Psychische problemen bestaan niet: dat zijn lichamelijke problemen, en voor het overgrote deel maatschappelijk, religieus en cultureel veroorzaakt, dus maatschappelijke, religieuze en culturele problemen en ziektes. Je woede komt niet voort uit je hersens, zit niet tussen je oren, je bent niet woedend omdat je daarover dènkt, je woede komt ook niet voort uit je geest, maar uit jarenlang opgestapelde, weggedrukte woede en ver-bitter-ing in lever, nieren, kaken, hartspieren, darmen, heupen en zo.

Als je in eenzelfde soort situatie als die waarin je altijd je woede hebt moeten inslikken, ineens losbarst (uit je vel springt, het op je heupen krijgt), dan komt dat niet door dat ene voorval, maar uit een opeenstapeling van jarenlang opgekropte voorvallen: die ene druppel die de emmer doet overlopen. Dat komt niet omdat je hersenen daaraan denken, maar het komt uit je lijf omhoog. Dat vóél je toch!

Alle processen beginnen in je lichaam

Het zit dus niet alleen maar 'tussen de oren'!

Vandaar dat je vaak jaren nodig hebt om emoties àf te leven, alledaags uit je lichaam weg te leven, omdat ze niet met je hersens weg te redeneren zijn. Alweer: het is niet de tijd die alle wonden heelt.

En: psychische problemen kun je niet wegredeneren.

Overal, óók in de hulpverlening houdt Men met 2 dingen geen rekening: 1. dat mensen dingen wel goed in hun kop hebben, maar dat ze telkens verkeerd kiezen, omdat (de rest van) hun lichaam verkeerd staat!; 2. dat de hulpvraag(st)er wel veranderen wil, maar dat hij of zij telkens in dezelfde situaties terugkomt, met mensen die geen verandering toestaan, wier lichaam ook verkeerd staat! Die hen dus met alle mogelijke middelen tegenwerken, bedreigen, waardoor voor de patiënt het leven alleen maar moeilijker wordt.

En mensen en patiënten worden aangesproken op hun verantwoording over hun daden of het nalaten ervan, terwijl hij/zij handelde of faalde als een automaat: hij/zij was zo voorgeprogrammeerd, het hóórde zo, hij/zij had geen andere mogelijkheid gekend, geen ander voorbeeld gehad, geen stimulans om dingen ànders te kiezen, te beslissen: gebrek aan goede aandacht.

Deze opvattingen staan wel lijnrecht tegenover die waar allerlei psychodingesen zich met geweld aan vastklampen. En het gooit de weg naar allerlei alternatieve geneeswijzen wagenwijd open. Andere, door jarenlange research uitgevonden stellingen en geneeswijzen, komen op de schroothoop. En de teams in ziekenhuizen, die gespecialiseerd zijn in pijnbestrijding, wat symptoombestrijding is, zijn voor het grootste deel overbodig! Ze doen zelfs kwaad, als de beoefenaars de werkelijke oorzaken niet zien, en niet mèns genoeg zijn om de pijn als mèns te lijf te gaan bij de patiënt.

De meeste pijn hoeft niet voor altijd te zijn. De meeste pijn hoeft zelfs niet te ontstaan!! Góéde aandacht kan al heel wat pijn opheffen, vooral door het doen verwerken van de oorzaken; het begeleiden in anders omgaan met die oorzaken; het helpen bij het ter verantwoording roepen van mensen die jou ziek maakten/maken; en naast dit alles door gewoon genezen. Als dat tenminste dan nog nodig is.

* * * * *

 'Psychisch'

'Psychische' verschijnselen worden nog altijd verward met alléén de geest. En omdat die geest verward wordt met alléén de hersens, worden psychische verschijnselen in de hersens gezocht. Maar: met gebogen hoofd kun je niet trots zijn; als je iemand recht in de ogen kijkt, ben je niet schuldbewust; als je je onzeker voelt, zul je niet stevig op de benen staan, als je met je handen in je zij staat en stevig op je poten, zul je niet wanhopig zijn enz. Allemaal lichamelijke houdingen en werkingen.

Er zou meer samenwerking moeten komen van artsen met psychiaters. En meteen ook met feministes. Mannelijke feministen zijn er nauwelijks vrees ik, dus voor psychische problemen van mannen zullen die óók met feministes aan de slag moeten...

Psychische verschijnselen zijn emotionele/lichamelijke verschijnselen. Wat ik wil zeggen is:

psychisch is eerst lichamelijk

Gezien in dit licht moet je de gezegdes dan ook bekijken:

- verward: dat is dus eerst lichamelijk en dat voelt de patiënt heel goed: het lijkt of het hele lichaam door elkaar gehutseld ligt;

- instinct: het echte instinct van de mens zit in de genen en als zodanig door het hele lichaam heen. Was dat niet het geval, dan zou iemand niet onmiddellijk weglopen bij gevaar, of de ogen sluiten als er iets in dreigt te komen enz. Dat zijn dingen die niemand verteld heeft, die niet getraind zijn, maar die iedereen automatisch doet. Instinct zit ook in het zg. collectieve geheugen, wat ik liever: collectieve intelligentie noem;

- onzekerheid: is duidelijk lichamelijk: je trilt, hebt hogere hartslag, staat niet stevig op je benen enz;

- geschift: je hebt ze niet op een rijtje. Behalve 1. voor mensen die geestelijk/lichamelijk gestoord zijn, worden deze uitdrukkingen ook vaak gebruikt tegen 2. mensen die dingen anders zeggen en doen, omdat ze juist met de waarheid pogen bezig te zijn. Iedereen die een 'veranderings'-proces heeft meegemaakt, kent die uitdrukking, hem/haar toegespeeld, toegeschreeuwd door de voormalig 'liefhebbende', waarderende omgeving.

'Ik hou zo van mijn moehoeder', 'ik hou zo van mijn vrouhouw', blijken ineens om te slaan in vijandschap als die moehoeder haar mond open gaat doen. Een werknemer die het niet meer pikt, schopt stennis, is labiel, is een dwarsligger, stookt collega's op, brengt schade toe aan het bedrijf, enz;

- krank-zinnig: de zinnen van de mens zijn ziek. De zinnen van horen, zien, voelen, ruiken, lopen, weten, praten. Die afwijkingen zitten ook in de hersens, maar komen vanuit het lichaam en hebben vandaaruit de hersens misvormd, doordat de hersens jarenlang gedwongen zijn geweest verkeerde boodschappen door te geven;

- getraumatiseerd: iemand is emotioneel zwaar beschadigd;

- minderwaardigheidscomplex: wie voelt dat niet in het lichaam? In allerlei situaties? Iets om uit te werken: in welke situaties, ten opzichte van wie heb je een minderwaardigheidscomplex? En waarover? Misschien wel om dingen die je niet kunt of weet en die ook totaal onbelangrijk of zelfs slècht zijn... En hebben anderen wel het recht jou jarenlang zo te bejegenen dat je er een minderwaardigheidscomplex aan overgehouden hebt?;

- machtswellust: ook niet alleen psychisch: wie hier last(!) van heeft, voelt heel goed dat dat lichamelijk is, net zo'n verslaving als gokken. Denk je dat dat niet lichamelijk is, stel je dan maar eens voor hoe je je zou voelen, zodra jou die macht afgepakt werd... Iedereen heeft wel van die momenten meegemaakt: mensen op hun werk die de baas een grote bek gaven of die zorgden dat iemand gewipt werd. Anderen, zoals HME's die het gezag van haar man aantast(t)en en daarna oorlog in huis ont-keten-(d)en. Die oorlog zat er altijd al aan de kant van de machthebbers, maar die hel breekt nu pas los. De machthebber wil zijn macht niet kwijt, wordt heel erg onzeker, omdat een leven zonder macht voor hem vallen in een gat is;

- onuitstaanbaar;

- ergens aan onderdoor gaan: je ging al zó lang gebukt onder de macht van anderen, onder je zware werk, de gigantische spanningen in huis dat het je zuur opbreekt, dat je het niet meer aankan, dat je eraan kapot gaat;

- het breekt me op: 1. je krachten begeven het, omdat je te lang bent doorgegaan op een weg die niet goed voor je was en die teveel energie eiste; 2. ook kan het betekenen: het zuur breekt me op. Zie Maag;

- iets zit je dwars: dat voel je heel goed ter hoogte van je maag, het is een dwarsbalk van verkrampingen, waardoor de energieën naar boven en beneden er niet door kunnen. Daar is maar één oplossing voor: praten, huilen, kortom: verwerken en proberen anders om te gaan met de gevolgen van datgene wat jou dwars zat;

- ergens ondersteboven van zijn;

- iets is aan-grijpend;

- ergens geen heil in zien: geen heil betekent: geen gezondheid. Als je ergens geen heil in ziet, moet je het niet doen;

- een muur om je heen optrekken: dat is een muur van energieën, waar niemand met zijn of haar energieën doorheen kan dringen; 1. het lijkt zelfbescherming en is dan ook goed tegen verkeerde invloeden, tegen mensen die teveel van je eisen en/of jou verkeerde ideeën op willen dringen; 2. maar het is verkeerd en slecht voor jezelf, als je een muur optrekt voor iemand die jou bewust wil helpen worden van je eigenwaarde en van de systemen die constant proberen jouw eigenwaarde de grond in te boren: dat is goede aandacht afwijzen;

- allerlei behoeftes: dat voel je toch? Dat zit toch niet in je hersens!;

- allerlei verslavingen: verslavingen zijn: alles waar je eerst geen behoefte aan hebt en nu wel. Dat gaat van poetswoede tot golven, van drugs tot godsdienst, van pesten (vaak ook een verslaving) tot moorden, van snoeplust tot sex, tot verkrachting, tot oorlogvoeren;

- fobieën: hoe kan Men die nu psychisch noemen! Degene die een straatfobie heeft, of een trein-fobie, die staat het zweet in de handen, diens hart klopt veel sneller enz;

- een dominerende persoonlijkheid: 1. veel mensen die het gemaakt hebben, die beroemd zijn door hun wetenschap of kunst, of die de macht ergens in handen hebben, noemt Men dominerend; 2. maar ook zelfverzekerde mensen die zich niet meer in laten pakken en dat uitstralen noemt Men zo. Als beginnend feministe kreeg ik dat vaak te horen: omdat ik het verder vertikte om 'lief' te zijn, was dit een van de stereotiepe uitdrukkingen van vrouwvijandigheid, want mannen mogen dominerend zijn, vrouwen in geen geval;

- arrogant, hoogmoed, verwaandheid: uitdrukkingen die dikwijls gebruikt worden voor mensen die weten waar ze het over hebben en daar voor uitkomen: 1. zowel voor mensen die het van hun geleerdheid hebben, hun kundigheid, bezit, enz. hebben; 2. als voor mensen die als mèns weten waar ze over praten. In het laatste geval zeg ik:

je moet weten wat je waard bent

Of anderen dit nou leuk vinden of niet. Ze hebben er recht op te weten wat voor mèns daar voor hen staat. En voor jou is het belangrijk, omdat je dan eerlijker met je eigen mogelijkheden en onmogelijkheden om kunt gaan. Dat geldt voor mannen en vrouwen...;

- projecteren: je reageert op iemand vanuit een frustrerende herinnering in eenzelfde situatie met iemand anders. Dit wordt ook door hulpverleners al gauw gebruikt als je kritiek hebt op hun aanpak van jou, dat je jouw problemen projecteert op hen. Stel je voor dat jij als hulpvrager gelijk hebt met je kritiek!;

- trots: waar ben je trots op? Op iets wat je kan? Dat is toch gewoon voor jou; als je doet wat je kunt, is dat gewoon. Ben je trots op hoe je er uit ziet? Dat uiterlijk stelt niks voor, dat is door de cultuur en door de economie bepaald. Trots op je kind? Dat moet zijn/haar eigen weg gaan, eigen leven leiden. Daar heb jij, als het boven de 18 is, niets meer mee te maken. Je moet je er dan ook door niemand meer op aan laten spreken. Ook niet door eventuele hulpverleen(st)ers...;

- een hoge dunk van iemand hebben: zie ook Bewonderen;

- genieten: dat is een kwestie van energieën bij je binnen halen. Dat doe je niet met je hersens, maar met je hele lichaam. Als ik dat zo zie staan, denk ik weer: hoe kunnen mensen alles wat met emoties te maken heeft toch hersenwerk en iets van de geest vinden!;

- liefde tekort komen: hier moet je eerst weten wat liefde eigenlijk is en dan zal heel dikwijls blijken dat liefde tegengesteld is aan wat Men van liefhebben gemaakt heeft. Mede onder druk van alle religies;

- ontgoocheld zijn: dat voel je diep in je buik;

- zelf-genoeg-zaam: 1. je bent jezelf genoeg, hebt niets van een ander nodig. Een goed moment om te gaan begrijpen dat je pas kunt gaan liefhebben als je jezelf genoeg bent; 2. je bent jezelf schijnbaar genoeg, maar dat is op basis van je kunnen, kennen, bezit enz;

- ergens naar toe leven: je richt alles van je IK naar iets wat te gebeuren staat, of iets wat je graag wilt hebben of doen;

- ergens niet om geven;

- ergens erg mee ingenomen zijn;

- iets verdragen: 1. dat is iets wat niet met jouzelf te maken heeft en wat een ander je oplegt. Tegen dat soort verdraagzaamheid heb ik grote bezwaren: het doet je tekort en maakt je ziek, kost bergen energie. Het is tevens een belediging voor de ander, omdat die niet in de gaten krijgt dat hij/zij verkeerde dingen van je eist; 2. als je een ziekte of pijn of verdriet moet verdragen, komt die uitdrukking meestal van mensen die geen raad weten met jouw ziekte. Zoek altijd iemand op die jou licht kan verschaffen in je ziekte, die jou kan helpen je ziekte te gebruiken om er een beter, een 'ander' mens van te worden...

Jouw ziekte is een belangrijk signaal van je lichaam. Ga dat na en bedenk: de gewone 'genees'-kunde snapt hier niets van. Die bestrijdt door middel van medicijnen, operaties en therapieën die kostbare signalen van jouw eigen lichaam.

* * * * *

 Ziektes

De allermeeste zieken lijden aan de gevolgen van vaak jarenlange emotionele onderdrukking in allerlei situaties (bijna altijd kuddes) in de macho-maatschappij, de macho-religies en de macho-culturen. Gevolgen van chantage en hersen-/lichaamspoeling. Anderen lijden aan vergiftigings-/afstotingsverschijnselen door medicijnen. Zeer veel ziektes hoeven dus zelfs helemaal niet! Want:

Er zou veel minder geleden hoeven worden. Er zouden veel minder en kleinere ziekenhuizen, laboratoria, verpleegtehuizen en bejaardenoorden nodig zijn. En praktisch geen psychiatrische inrichtingen. Er zouden bijna geen rolstoelers, comapatiënten en bedlegerigen zijn.

Zeer veel kwalen, pijn en narigheden zijn een fluitje van een cent voor mij als genezeres, terwijl specialisten er vaak geen raad meer mee weten: 'U moet er maar mee leren leven!' krijgt de patiënt dan te horen. En die lijdt nog jarenlang vruchteloos en nodeloos, vaak radeloos verder. Je zult dat als 40-plusser te horen krijgen en nog 40 jaar voor de boeg te hebben!

Veel zieken zouden nu in woede moeten ontsteken om hun vaak jarenlange nodeloze lijden, want de verandering van de wereld begint niet bij de zogenaamde gezonden, maar bij de zieken, de psychiatrische patiënten, de wanhopigen, de depressieven.

* * * * *

 Onderbewustzijn

Men houdt zo krampachtig vast aan het onderbewustzijn. Soms zegt Men wel eens dat het onderbewustzijn van jongsaf onderdrukt is. Ik denk dat dat heel dicht bij de Waarheid is.

Ik denk bovendien, gezien alles wat ik totnutoe heb gezegd, dat het onderbewustzijn niet bewust is, omdat niet het hele lichaam mocht meedoen, alleen het verstandelijke. Misschien moet al het onderbewuste niet in de hersens gezocht worden, maar in het hele lichaam.

Zou het dan ook niet zo zijn, dat mensen die van jongsaf naar hun Gevoel mochten leven, geen dingen in het onderbewustzijn zouden hebben, maar geheel bewust zijn van eigen mogelijkheden en onmogelijkheden en bovendien van de weg die ze te gaan hebben, van Godin en het doel van eigen lijf en leven...? Mooi gezegd van mij... Toch!

* * * * *

 Karakter

Men blijft zo graag vasthouden aan karakter als Men niet meer verder kan bij een patiënt(e) of met een probleem tussen twee of meer mensen. Ook in de hulpverlening is men daar goed in.

Ik zeg:

het karakter van een mens is

Welnu: zo zwaar voorgeprogrammeerd en zo zwaar beschadigd als we allemaal zijn, zo weinig weten we van het karakter van mensen. Veel problemen zijn politiek veroorzaakt. Als je dat allemaal aan karakterverschillen toewijdt, spreek je de mensen:

3. je geeft ze niet de juiste ont-schuld-iging in handen. Een ont-schuld-iging waar ze wat mee kunnen dóén, die hun leven gemakkelijker en gezonder maakt, omdat het gemakkelijker valt om eerlijk te leven! Mensen die de politieke oorzaken van hun handelwijze en die van het andere kamp zien, kunnen veel gemakkelijker eerlijk leven! Durven hoeft nog nauwelijks: het gaat steeds meer vanzelf!

Trouwens: als al die problemen en spanningen ècht uit karakterverschillen voortkwamen, als het ècht in de genen zat, zou Men het nergens mee kunnen genezen. Dus: wat Men wel veranderen kan door bewustmaking, pillen, trainingen, therapieën, meditaties, zijn géén karaktereigenschappen!

* * * * *

 Aangeboren?

Nog nergens heb ik het verschil gehoord of gelezen tussen aangeboren en genetisch bepaalde ziektes. Bijvoorbeeld: mijn cara zit niet in mijn genen, maar is wel degelijk aangeboren! Dat geldt ook voor heel wat ziektes waarvan Men de patronen in de genen aan het zoeken is, maar die vaak al voorgeprogrammeerd worden door de energien-uitstraling van de mensen rondom de foetus. Ik heb het niet alleen over de moeder! Die is ook maar voorgeprogrammeerd in maatschappelijke systemen en zelf voorgeprogrammeerd ter wereld gekomen.

Men schuift het verschil tussen jongetjesbaby's en meidenbaby's nog altijd op van nature want, vindt Men totnutoe: je ziet het onmiddellijk na de geboorte al. En dan komt er een stroom van gegevens los uit onderzoeken.

Mijn jongste broer was een etter en vreselijk moeilijk voor mij en mijn moeder. Hij is 2 jaar vóór mij geboren. Als kind vond hij alles naar petroleum smaken. Moeder had de grootste moeite om wat bij hem naar binnen te krijgen. Dat begon al met de borstvoeding. Hij heeft tot aan zijn veel te vroege dood nooit goed kunnen eten, hij lustte niets en leefde al jaren op voornamelijk erwtjes uit blik. Hij gunde zich ook geen tijd, denk ik, om eens lekker te koken voor zichzelf.

Ik was niet gewenst door vooral mijn vader en vandaaruit door mijn moeder, dat heeft ze echter ruimschoots goedgemaakt. Mijn broer was natuurlijk ook al niet gewenst en vertaalde dat naar: niet eten. Een vorm van zelfmoord willen plegen omdat je geen uitzicht ziet als baby? Een onderwerp voor een promovendus: hoeveel doodgeboren en gestorven baby's wilden zelfmoord plegen?

Dat hij zo'n etter was, zat niet in zijn genen, en mijn moeder had daar met haar opvoeding ook geen schuld aan, maar het was aangeboren. Het werd wel verder ontwikkeld door de jongetjesbeweging.

Als je deze dingen tot je laat doordringen wordt het alleen maar urgenter dat vaders en alle andere mannen òm gaan keren en wel met onmiddellijke ingang!

* * * * *

 In de war?

Vrouwen die zo'n 30, 40 jaar getrouwd zijn en niets anders hadden dan haar gezin en het huishouden, nee: niet HAAR huishouden, maar HET huishouden, 'raken' vaak 'in de war'. Hoe meer ze haar best gedaan hebben om op de ideale moeder/echtgenote/huishoudster te lijken, des te erger.

Slachtoffers van concentratiekampen, kapingen, gevangenissen, raken ook pas na zo'n jaar of 20, 50 in de war. Zulke verwarde mensen worden dan opgesloten en met allerlei chemische vergiften te lijf gegaan. Als dat tenminste kan met de huidige bezuinigingen.

Maar ik zeg: de verkeerde mensen worden opgesloten en behandeld: de veroorzakers zouden achter slot en grendel moeten! En verplicht moeten worden behandeld. Daarbij zouden ze kritische boeken moeten lezen en uitspreken waarin die boeken hun gedrag en hun 'eigen'-schappen blootleggen en waar die eigenschappen voor gediend hebben.

Die in de war gemaakte mensen zijn ook niet ineens, van de ene dag op de andere in de war geraakt, maar dat is gedurende een proces van jaren onderdrukt-zijn en van jaren gedwongen zijn jouw eigenheid te onderdrukken. Van jarenlang misbruik van jouw goede mogelijkheden, energieën. Zulke vrouwen en andere mensen waren in feite allang in de war. Ze zijn hevig emotioneel onderdrukt en werden aan alle kanten beroofd van hun vrijheid.

Een vrouw in een traditioneel gezin, die 20, 50 jaar lang voor man en kinderen en huishouden moe(s)t zorgen, heeft geen vrijheid, geen eigen kamer, geen eigen vakanties, geen eigen carrière, geen eigen bed, geen eigen sexualiteit, geen eigen inkomen... Dat is zo vanzelfsprekend gegroeid, mede onder druk van religies. Bij een gijzeling gaat het bruut, in een huwelijk en gezin gaat het sluipend, slopend.

Maar dan ineens gebeurt er iets wat van alles naar boven haalt in het lichaam van de onderdrukte en ineens wordt die verwarring in volle hevigheid duidelijk, komt explosief naar boven in het lichaam, waarna iemand opgesloten wordt en dikwijls geïsoleerd, omdat er geen land mee te bezeilen is.

Zulke mensen waren dus al in de war, al jaren en jarenlang. De meeste gekke mensen zijn gek gemaakt, lichamelijk/geestelijk gek gemaakt. Met opzet, omwille van macht, economie, religie, cultuur.

En de volgende gekte is dat psychiaters chemische middelen moeten gebruiken, die geslikt of geprikt moeten worden in het lichaam en toch blijven die psychiaters die problemen psychisch noemen...

LINKS

&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&