Catharina Mijling : Al dat oude zit je dwars, zo ter hoogte van je hart/longen/maag en daaronder

www.path-of-wisdom.com

home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |engels/duits |

OUD ZEER

Inhoud: Oud zeer. Jozef- en Noach-effect. Spanningen 1. Spanningen 2. Zelfbeheersing. Schuld. Afhankelijkheid.

Oud zeer

Iets verwachten van anderen is ook een gevoel. Wat we verwachten van anderen is bijna altijd voorgeprogrammeerd. Wat we verwachten van anderen zijn we op dat moment niet zelf.

Eigenlijk mag je maar één ding van anderen verwachten, zelfs eisen: dat ze eerlijk met jou omgaan en daarbij hoort dat jij eerlijk met hen om kunt gaan!

Omdat je zoveel verwacht van anderen, waar ze vaak niet of nauwelijks aan kunnen voldoen, zit je door dat 'tekort schieten' van die anderen vol verwijten, verbittering en teleurstellingen, koestert jarenlang wrok, hebt de balen van en vooroordelen tegen die anderen. Wie ontkomt daaraan? En wat een verdriet heb je daar zelf van... En wat blijf je daardoor scheef tegen die ander, maar ook tegen mensen die in dezelfde soort situaties zitten, aankijken.

Zo hebben wij vroeger thuis ook een ideale moeder verwacht, haar eisen opgelegd, die wij dwingend aangereikt kregen van overal. Eisen waaraan geen enkele moeder kan voldoen. Moeder poogde ons dat duidelijk te maken, wat haar haar leven lang niet gelukt is. We bleven dus scheef tegen haar aankijken.

Maar ook: omdat je zoveel verwacht van jezelf, zoals jou keihard geleerd is en waar je nooit voor de volle 100% aan kan/kon voldoen, heb je minderwaardigheidscomplexen, zelfverwijt, wroeging... En sommigen, velen(?) komen tot zelfmoord of pogingen daartoe. Voor goed-gelovige christenen en andere religie-lijders, komen daar schuldgevoelens bij en angst voor straffen later.

Al dat oude zit je dwars, zo ter hoogte van je hart/longen/maag en daaronder. Al heb je afgeleerd dat te voelen en te gebruiken om dingen te veranderen, zoals:

- schuldgevoelens: 'ik had nóóit zus of zo mogen doen of zeggen, ik had toen zo moeten handelen...';

- wroeging: 'had ik dit maar gedaan, gezegd...';

- verwijten aan anderen: 'hij heeft mij dit aangedaan... zij heeft dat bedorven';

- angsten: 'tóén ging het zo, het zal nú wel net zo gaan';

- oud verdriet: er was niemand die genoeg liefde voor je had om al je verdriet in alle diepte uit te helpen vieren. Integendeel: 'zeur niet zo... het is nu een jaar geleden, nu moet je er maar eens over op houden!';

- verbittering, omdat je door allerlei oorzaken van buitenaf en door verkeerde keuzes in situaties zit die niet bij je passen en waarin je geen mogelijkheid schijnt te hebben tot verandering;

- teleurstelling, omdat je altijd op zoek was en bent naar iemand die jou dingen eens anders liet zien, die ècht liefde voor je had... enz.

Maar ook fijne dingen kunnen je dwars zitten: herinneringen aan je jeugd, school, vriendschappen, verkeringstijd, verliefdheden enz. Want alles wat jou verder overkomt en wat niet lijkt op deze prettige, 'ideale' toestanden, maakt jou danig het leven zuur. Je kunt het immers niet laten om te blijven vergelijken.

Zowel de onprettige als de fijne dingen zijn geweest, zijn dingen die niet meer te veranderen vallen of terug te pakken. Heb toch eens wat hartelijkheid voor jezelf, als een ander dat dan niet heeft, heb het dan zelf. Probeer jezelf en anderen eens met nieuwe ogen te bekijken: zonder verwachtingen. Probeer oud zeer zo ook eens te bezien. En hou vooral je eigen mogelijkheden in de gaten en accepteer je onmogelijkheden. Probeer dat in elk geval.

Vraag je af of de eisen die jij aan anderen stelde, die aan jou gesteld werden of die eisen wel terecht waren/zijn. Heel veel vijandschap en verbittering vallen dan wèg.

Heb geduld met jezelf. Als je in situaties zit waarin je dagin daguit geconfronteerd wordt met de gevolgen van verkeerde verwachtingen, is het dagin daguit een lichamelijke strijd die je te voeren hebt. Vooral als mensen in jouw omgeving niet meewerken, maar daarentegen jou bestrijden. Splits jou belang uit tegen het belang van anderen: 'dat is mijn stukkie, dat is het jouwe...'

Jozef- en Noach-effect

Omdat alles wat we meemaakten in ons lijf zit, veroorzaakt dat ook bij de mens het door de chaoloog Mandelbrot zo genoemde Jozef- en Noach-effect.

Het Jozef-effect betekent dat een toestand geneigd is langer te duren, naargelang die al langer duurt. Bijvoorbeeld: als het een paar dagen warm weer is, heeft het weer de neiging om langer warm te blijven. Zie de zeven vruchtbare en onvruchtbare jaren uit het oude testament met Jozef in Egypte. Omdat alles ons in het lijf gebakken zit, geldt dat ook voor mensen: als je gedurende lang tijd in een situatie dingen moest inslikken, je gal niet mocht spuwen en op je tenen moest lopen, zetten de bijbehorende Waarheden zich steeds vaster in je lijf.

Na jaren in diezelfde situatie wordt het alsmaar moeilijker en be-angst-igender om anders met die situatie en de mensen daarin om te gaan. Vandaar dat Men uitdrukkingen heeft uitgevonden als: 'oude bomen moet je niet verplanten... boven de vijftig verander je niet meer...' enz. Dat zijn zwaar beladen politieke uitspraken, omdat ook oudere mensen de Waarheid boven kunnen halen en dan is de hel los! En kijk eens naar al die VIDO-vrouwen!

Ik merk aan jonge mensen dat ze, als ze kritisch gaan leven, veel soepeler zijn dan oudere. Ze hebben duidelijk geen jarenlange verkrampingen, versténingen en verlammingen in hun lijf zitten. En ze zijn minder angstig voor de Waarheid, voor de consequenties! Genezen door mensen als ik gaat bij hen dan ook sneller.

Het Noach-effect betekent dat veranderingen bijna nooit geleidelijk gaan, maar met sprongen, schokken. Het verhaal van de watersnood in Limburg, winter 93/94 en 94/95, en allerlei andere natuurrampen, zijn goede voorbeelden. Beurskoersen gaan dikwijls ook met sprongen naar boven en vallen als bakstenen. Het weer gaat altijd met sprongen en hèb je eens een geleidelijk temperatuurverschuiving, dan is dat bij vast weer.

Mensen die kritisch beginnen te leven, ervaren die pieken en dalen dagelijks. Omdat een nieuw in-zicht jou ineens in je lijf aanpakt, is het telkens of er een knop omgedraaid wordt, of jou een licht op gaat, of er een deur opengegooid wordt, of er een puzzelstukje op zijn plaats klikt, of er een steen van je hart genomen wordt. Dat is te verklaren: je hoort of je ziet iets wat jou aanspreekt op de Waarheid van jouw leven op dat moment en in je lijf, tegelijk met de universele Waarheid, want dat is hetzelfde. Dat herken je voelbaar ergens in je lichaam, vooral in je buik. Dat voelt als een ommezwaai aan, en dat ìs het ook. Vanaf dat moment valt er weer een deel van je voorgeprogrammeerdheid en/of frustratie wèg. Liever gezegd: de vrijkomende energieën kun je voor betere doeleinden gaan gebruiken. Ze worden omgezet in inzicht, waardoor je beter oordelen, kiezen en beslissen kunt. Herkennen wordt be-leven als actief werkwoord.

Spanningen 1

De problemen die ons het diepst raken, hebben altijd met andere mensen te maken. Die voel je het diepst, die grijpen je het meeste aan, die kosten bergen energie. Dat kan iedereen nagaan aan alle eigen situaties en kuddes.

Waar mensen met elkaar optrekken, ontstaan vanzelf spanningen. En dat is goed! Het klinkt in deze tijd van nieuwe verrechtsing, waar opnieuw steeds minder ruimte komt voor menselijkheid, idioot om te zeggen dat het goed is: spanningen, problemen. Maar het is zo logisch:

- je verschilt alleen al door je andere geschiedenis van anderen;

- je voorprogrammering, vooral tov. het andere geslacht (daar zit niet veel natuur bij!);

- je aanleg en uithoudingsvermogen;

- jouw voor een groot deel ingeprente ideeën over leven, normen en waarden; enz. Het is normaal dat er spanningen ontstaan. Het is zelfs heel vreemd als dat schijnbaar niet gebeurt: dan wordt er een hoop onderhuids weggestopt. Mensen die zeggen nooit spanningen, problemen en ruzies te hebben, hebben juist de grootste. Die zijn bezig met dagelijks de meest dodelijke ziektes op te fokken, omdat ze alles opstoppen, wegslikken, binnenvetten... Die zijn bezig met dagelijks anderen te vermoorden op termijn.

We hebben diep ingeprent gekregen dat we ons moeten schamen voor spanningen, voor óverspanningen. Omdat problemen en spanningen, net als rotgevoelens, niet horen, zijn mensen als de dood om te erkennen dat ze problemen hebben, dat ze zich rot en depressief voelen. Ze moeten toch zo nodig dankbaar zijn, omdat ze alles hebben.

Mensen doen normale, zelfs noodzakelijke dingen van anderen af met zeuren, zieligdoen, labiel en gek. Als je gevoelig bent, zou Men moeten juichen, maar in plaats daarvan word je voor gek verklaard en een lastpost genoemd, een slap figuur. En vooral mannen mogen in geen enkele cultuur of godsdienst slappe, onzekere figuren zijn. Moeders mogen niet zeuren of ondankbaar zijn.

Spanningen 2

Spanningen mogen niet, problemen ook niet: daar moet je je voor schamen. Ruzies mogen niet, iemand de huid vol schelden ook niet, je moet alles braaf slikken en inslikken. En waarom? Omdat anders het machtssysteem uitgehold wordt, te beginnen bij het systeem waarin je spanningen hebt, waarin je ruzie KRIJGT (die maak je niet, die KRIJG je!). Want spanningen en problemen geven aan dat er dingen niet kloppen, dat dingen voor mènsen niet kloppen. Spanningen die je het meest in je mens-zijn aan-grijpen, heb je ook altijd met mènsen, niet met situaties.

Enkele gezegdes waarin de energieën van spanningen onontkoombaar opgestapeld, of afgereageerd worden:

- onder hoge druk staan: 1. je kunt onder de druk van de tijd staan die jou toegewezen is, waarbinnen je iets klaar moet hebben of moet weten. Die tijd is jou dan wel weer afgemeten door mensen-in-functies, 2. je kunt onder druk staan van een beslissing die je moet nemen waar je niet achter staat. Zo kan iedereen nog wel andere voorbeelden geven. Is het dan een wonder dat je hoge bloeddruk krijgt, hartinfarct, hersentumor, beroerte? En dat je steenkoude voeten hebt, omdat al je energie met geweld naar je hersens gepompt wordt?;

- een voelbare spanning: wie heeft dat niet meegemaakt: een spanning om te snijden?;

- buiten zinnen raken: dat wordt minachtend gezegd van iemand die het op zijn heupen krijgt, omdat die geen kant meer op kan, helemaal vastgelopen is in de maatschappelijke en religieuze leefvoorschriften en wetten, die absoluut geen gehoor krijgt voor zijn dingen-anders-willen;

- het te kwaad krijgen: iets wat heel goed is: je emoties komen boven, maar dat wordt 'kwaad' genoemd... Als dat geen politieke truc is...;

- het onderspit delven: komt uit de riddergevechten dacht ik en als zodanig hoort het hier niet thuis, maar is emotioneel zwaar geladen. Je gaat ergens aan onderdoor...;

- ergens niet toe bij machte zijn: je hebt geen mogelijkheden om iets te doen of te zeggen. Het kan 1. door gebrek aan energie zijn, en/of 2. een gebrek aan kennis, vaardigheden en inzicht. Je hoeft toch niet àlles te weten? Als je ergens niet toe bij machte bent, luister dan naar je lichaam;

- ergens niet tegenop kunnen: 1. de berg problemen of de macht van iemand, de overrompelende woorden zijn als een berg die je niet kunt beklimmen; 2. ook wordt deze uitdrukking veel gebruikt in momenten waarop een ander iets (veel) beter, mooier, groter kan/is dan jij. Echt iets uit de macho-maatschappij: daarin moet Men altijd dingen groter, mooier, sterker, beter kunnen. In de mannenwereld moet Men dingen vaak zelfs slechter, rottiger, pesteriger (jongetjes die opscheppen tegen elkaar hoe ze hun zusje getreiterd hebben, hun moeder gepest, een meid verkracht) moordender kunnen dan een ander enz;

- je verpletterd voelen: als door een rotsblok van een probleem wat plotseling over je heen gestort werd;

- gebroken zijn;

- ten einde raad;

- de moed opgeven: de moed om wat te doen? Probeer af te splitsen of Men wel de juiste dingen van jou verwacht: 1. geef de moed maar op als het je boven je pet gaat, als Men verkeerde dingen van je eist; 2. besef dat het krank-zin-nig is dat je voor bewust leven, voor eerlijk leven moed moet hebben. Dat anderen zeer schuldig zijn, als ze zodanig vijandig met je omgaan dat jij de moed opgeeft... Zie ook: Mogelijkheden;

- iets uit je lijf laten: je wilt persé iets niet of niet meer: 1. omdat het ongunstig voor je is; 2. en/of omdat je iets geleerd hebt door een vorige vervelende gebeurtenis. Zo hoort dat ook. Je laat het letterlijk uit je lijf om daar energie aan te spenderen;

- er knapte iets in mij: dat is een kostbaar moment. Je voelt ineens dat er dingen al langer helemaal niet goed voor jou waren. Je voelt ineens een zekerheid in je lijf opborrelen dat je dàt niet meer wilt pikken! Hou dat gevoel vast en doe er wat mee;

- iets wordt je teveel;

- ergens op stuk lopen;

- het niet meer zien zitten: je hebt geen uitzicht meer op je toekomst en zou het het liefst maar opgeven;

- geen woord uit kunnen brengen, vastgenageld staan, met de mond vol tanden staan: kortom: je bent sprakeloos gemaakt;

- de grond in geboord worden: een zeer wrede manier om jou klein te krijgen: je hebt het gevoel dat je vernietigd wordt;

- een kramptoestand: een situatie waarin je verkrampt raakt. Dat is altijd door en met andere mensen. Verkrampt raken hoort niet bij volwassen mensen. Kijk naar wat je niet meer pikken wilt, wat er veranderd moet worden. Doe dat liefst met anderen samen die in dezelfde (soort) situatie zitten. Op je eentje is het moeilijk om dingen te bereiken;

- een verkrampt mens: als je dat bent, heb je al heel lang in één of meer kramptoestanden gezeten, met allerlei mensen in allerlei functies. Je zult veel pijn hebben en je moeilijk kunnen bewegen. Word maar eens goed kwaad!;

- iets niet kunnen verdragen;

- iets zit je hoog: als er één gezegde is dat goed voelbaar is, dan is het deze: je voelt iets net onder je kin zitten, een prop, een dwarsbalk. Dat is een balk van energie, waardoor er geen signalen meer van boven naar beneden e.o. kunnen doorgegeven worden. Meestal gaat het erom dat iemand je gekwetst heeft, vernederd, genegeerd, getreiterd of wat ook. Probeer het uit te praten. Wil die ander dat niet, ga dan desnoods, maar dat is dus een noodsprong, je gal bij iemand anders spuwen. Iets wat je hoog zit moet je altijd kwijt;

- ineen, in elkaar zakken: dat is letterlijk: dingen zijn je zó te machtig dat je het niet meer kunt opbrengen om rechtop te lopen, te zitten of te staan. Recht vooral je rug niet om toch maar... Geef er aan toe, voel die macht op je schouders drukken om kracht te vinden in dat in elkaar zakken om dingen te veranderen in je leven;

- terneergedrukt, terneergeslagen zijn;

- je rot voelen: hèt signaal dat er iets niet helemaal of helemaal niet klopt;

- wankelmoedig zijn, labiel zijn: gefeliciteerd: je kunt alle kanten op, wat stabiele mensen niet kunnen;

- van slag zijn;

- in elkaar krimpen: van angst of innerlijke pijn. Wie jou dat aandoet is een misdadiger, die maakt jou ziek. Sta nooit toe dat iemand jou ziek maakt. Wie jou dat aandoet is je mindere, die is onzeker en erg in de war en moet zijn stand hoog houden door jou te bedreigen of zo;

- iemand ergens mee dood-gooien: net zo lang op iemand inpraten tot die het niet meer horen kan. Dikwijls met het gevolg dat die persoon maar toegeeft. Of het gewoon niet meer hoort;

- iemand voor het blok zetten: de ander kan gewoon geen kant meer op;

- iets komt hard aan: dat kan zowel 1. een leugen zijn die jou onderdrukt en jouw eerlijkheid kwetst, of 2. de waarheid zijn die een ander je zegt, maar dan spelen jouw voorprogrammering en frustraties op;

- je wordt ergens op vastgepind: je hebt eerder iets gezegd of beloofd en wordt gedwongen je daaraan te houden. Men vindt dat je niet van mening of beloftes mag veranderen. En dat terwijl je in wezen niets kunt beloven of toezeggen, want je kunt nog geen seconde vooruitzien!;

- je opgelaten voelen: dat is meestal in een bepaalde situatie. Het kan op allerlei terrein betrekking hebben. Vaak is het over uiterlijke dingen. Het is nooit ergens voor nodig om je opgelaten te voelen, om je ergens over te schamen. Doe je dat wel, dan heb je dat nog in je lijf gebakken zitten en is dit weer een mooie gelegenheid om je er van af te oefenen;

- opgejaagd zijn/worden: zie: haasten, in het vorige hoofdstuk;

- iemand opjagen: dat mag je nooit doen, je mag het je ook niet laten doen;

- wakker liggen van;

- dat is me te veel: om het te versterken gebruikt men in dit geval verzachtende, verminderende woordjes, zoals: net even iets: dat is me net even iets te veel... terwijl het gewoon hartstikke veel teveel is;

- met de rug tegen de muur;

- je bekneld voelen tussen...;

- in een kringetje, in cirkeltjes ronddraaien: je kunt geen oplossing vinden voor een probleem. Misschien dènk je teveel. Laat dingen gebeuren. Het is soms heel goed en heel duidelijk voor iedereen als dingen totaal in de soep lopen;

- ergens dol van worden: niet alleen je hoofd, maar je hele lichaam loopt òm;

- ergens gèk van worden;

- ergens niet goed van worden, beroerd van worden: dan klopt er een heleboel heel erg niet! Luister naar je lichaam en vraag je af wat er eigenlijk aan de hand is;

- onuitstaanbaar: iemand gaat zó rottig met je om dat je het niet aankunt en er machteloos tegenover staat;

- je ergens aan vertillen: een probleem is zwaarder dan je tevoren dacht of dan jou gezegd is, en/of je hebt teveel energie nodig om dat probleem aan te kunnen. Let eens op je rug. Waar denk je dat al die rugklachten vandaan komen?;

- alles in je verzet zich tegen...: dan is er iets helemaal niet goed. Luister naar je lichaam en wees eerlijk, kost wat kost... Ook als het betekent dat iemand jou bewust wil maken en jij je verzet dus op moet geven;

- dwarsliggen: dingen die Men van jou wil, wil je niet doen of aanvaarden. Mensen die tegen mensonwaardige werksituaties in opstand komen, worden dikwijls dwarsliggers genoemd, zo ook huisvrouwen die tegen de zwaarte van haar beroep in opstand komen... 1. Als je terecht dwars ligt, dan voel je heel goed dat je niet anders kunt; 2. is het onterecht, dan weet je dat ook best en dan is het noodzakelijk voor jou om er over na te denken;

- je ergens aan storen: heeft het met jouzelf, met je eigen belang te maken?;

- je ergens aan ergeren; idem. Hier zit dikwijls een verhaal van jarenlang woede-onderdrukken achter;

- je ergens aan stoten; idem;

- koortsig ergens naar zoeken: dan schiet je je doel voorbij. Als je er rustig bij gaat zitten, heb je het waarschijnlijk zó te pakken. Als je koortsig naar een oplossing zoekt: zie boven;

- afkeer uitstralen: waarschijnlijk heb je gelijk. Steek dat niet onder stoelen of banken! Ga de oorzaak na en laat merken dat je dingen voortaan niet meer pikt, dingen wilt uitpraten enz;

- overal iets achter zoeken: achterdochtig zijn is een zware last, een handicap. Achterdochtig ben je niet zómaar: daar gaat een heel verhaal aan vooraf van bedrogen worden, misbruikt worden... En je hebt nooit iemand ontmoet die jou ècht liefhad. Dat wil zeggen: die jou goede, bewustmakende aandacht gaf, warmte, waardering en begrip. Als je dit beseft, kun je beginnen met jezelf die goede aandacht te geven. Wees eens lief voor jezelf! Een betere persoon vind je niet om lief te hebben;

- je tegen iemand afzetten: is dat terecht? 1. Het is goed als je je afzet tegen iemand die jou tot dingen wil dwingen. En vooral als dat dingen zijn die slecht zijn, of niet bij jou passen (op dit moment); 2. het is niet goed voor jou als jij je afzet tegen iemand die jou bewust wil maken van de mens-bestrijdende strukturen en van jouw eigen mogelijkheden en onmogelijkheden;

- op eieren lopen: je moet heel voorzichtig zijn in een bepaalde situatie, met bepaalde mensen. Waarom pik je dat?;

- spitsroeden lopen: dit komt uit de martelpraktijken. Je moet heel zorgvuldig een pijnlijke weg afleggen in een probleem. Het is erger dan op eieren lopen, moeilijker en er zijn grotere 'belangen' mee gemoeid. Het voelt heel beroerd aan en vraag je maar af of dat terecht is, of iets belang-rijk (let op dit woord) genoeg is om je er zo beroerd over te moeten voelen, of anderen wel het recht hebben jou zo zwaar te belasten;

- er gìng wat door me heen!: allerlei energiestromen gingen door je heen en je voelt heel goed dat dat allerlei signalen waren;

- ergens in tekort schieten: iets om degelijk over na te denken, want: waarin schiet je tekort? In iets wat je niet kunt of kent? In voldoen aan eisen die niet bij jou passen of die te hoog gegrepen zijn voor jou? enz;

- versnipperd bezig zijn: met een heleboel dingen tegelijk bezig zijn. Zie: Energie;

- je in stukjes getrokken voelen: dat is emotioneel, energetisch: je mist in allerlei organen energieën die daar hadden moeten zijn, omdat je ze in allerlei voor jou onbelangrijke of slechte dingen hebt moeten steken...;

- ergens middenin zitten;

- on-rust-ig;

- iets tekort komen: heel dikwijls doelt Men met deze uitdrukking op de zogenaamde moederliefde, dat Men die tekort gekomen is. Politiek!;

- brokken maken: in eigen leven en dus ook in dat van anderen. Ik schreef daar al over;

- mijn geweten knaagt: dat voel je diep in je lichaam. Waarom knaagt je geweten? Misschien nodeloos... Dat geweten knaagt ALTIJD als het goed is. Maar vooral jongens leren al vroeg daar niet naar te luisteren. Vandaar dat misdadigers, bankiers, multinationalisten en top-militairen keien zijn in het onderdrukken van het knagen van hun geweten. Dat zijn allemaal fundamentalisten. Alleen de een is het op basis van geld, de ander op louter macht en een ander op basis van 'religie'. 'God's-dienstige 'fundamentalisten' zijn dus juist geen fundamentalist, want ze gooien het eigen geweten, het eigen beslissingsrecht van mensen weg;

- je dood schamen: er kan nooit iets zó erg zijn dat je er aan dood zou moeten gaan. En laat je dat niet aandoen door anderen;

- verkommeren: je kunt wel het gevoel hebben dat niemand om je geeft, maar wat doe je er zelf aan? Geef je wel om jezelf? Wat maak je van je leven?;

- schoorvoetend: 1. heel voorzichtig met een idee komen; 2. of letterlijk in een beangstigende onmachtssituatie naar voren komen;

- huilen: alles wat in je lijf verkeerd zit móét eruit. Huilen is een van de gezondste bezigheden. Als je dit niet meer kunt, ben je al ver heen. Nu je nog leeft, je lichaam nog kunt gebruiken om dingen uit te werken, raad ik je aan om àlles aan te grijpen om te leren huilen. Tv-uitzendingen met mensen met èchte emoties: programma's over verloren/teruggevonden mensen, goed-maak-programma's enz, maar vooral praatgroepen met mensen die dezelfde dingen hebben meegemaakt als jij maken veel los. Praatgroepen zijn directer en dat werkt sneller omdat er herkenning bij zit;

- gespannen zijn: als je gespannen bent, is dat een signaal. Ga na wat er fout zit. Daar kun je bijna altijd achter komen. Soms duurt het wat langer, maar het lukt op den duur. Gun jezelf de tijd: een ander doet dat niet. Als je gespannen bent, is het niet goed om afleiding te zoeken, om je door meditatie of een of andere therapie ontspannen te maken. Dat lost namelijk niets op. Integendeel: alles blijft bij het oude en de volgende keer...

Zelfbeheersing

Ik kreeg ooit een foldertje van de ANWB onder ogen over be-heer-st autorijden. Ik, als vrouw, wist niet wat ik ermee aan moest, Zo'n raar woord! Be-DAME-st autorijden bestaat niet, be-VROUW-st ook niet. Zoals zelfbe-VROUW-sing nergens bestaat. Zelfs niet als tegenstelling van zelfbe-HEER-sing.

Zo godallemachtig macho is zelfbeheersing dat er niets eens een tegenstelling bestaat in een term als zelfbe-vrouw-sing.

Echter: zelfbe-heer-sing voor vrouwen is wèl echte be-HEER-sing: de eisen en normen waar je je aan moet onderwerpen zijn niet uit jezelf, ook niet uit een vrouwenwereld, maar uit de macho-maatschappij, de religies en culturen. Zo maakt het woord zelfbe-heer-sing in verband met vrouwen haarscherp zwart-wit duidelijk, hoezeer zelfbeheersing slecht is voor mensen. Voor vrouwen èn mannen. Zelfbe-heer-sing is het tegenovergestelde van dingen verwerken, uitpraten, uitschreeuwen.

In wezen kàn dat helemaal niet: zelfbe-HEER-sing. Het woord HEER betekent de-baas-zijn-over, eigenaar-zijn-van. En jij bent dan eigendom, onderdaan, onderdrukte van de heer, baas, eigenaar. Je moet doen wat die heer zegt. Alweer een macho-uitvinding en heel geniepig: het lijkt alsof jij over jezelf de baas bent. Maar in feite hou jij in eigen lijf je eigenwaarde en jouw Wijsheid met geweld in bedwang in dienst van de voorschriften en eisen van ànderen! Die eisen en voorschriften van ànderen worden jouw bazen en eigenaren in je lichaam. Je bent je eigen heer niet, jouw mening wordt niet gevraagd. Die moet je zelfs afzweren, die is verboden. Wat je voelt telt niet: in religies en maatschappij màg je niet voelen. Mensen blijven dagin daguit gedwongen tot zelfbeheersing.

Er zijn uitzonderingen waarin zelfbeheersing noodzakelijk is: een man die verslaafd is aan verkrachten of mishandelen, pesten of moorden, moet emotioneel goed behandeld worden en mag niet eerder vrij komen dan wanneer zeker is dat hij zijn frustraties kwijt is. Hij zou dat zelf moeten willen als hij volwassen en eerlijk met eigen lijf en leven omgaat. In dergelijke gevallen is zelfbeheersing noodzakelijk. Iemand kwaad doen mag nooit. Als een vrouw zelf zo gefrustreerd is geraakt dat ze haar kinderen mishandelt, omdat ze er niet tegenop kan, doet ze er beter aan die kinderen aan een familielid over te dragen, om het kind niet te beschadigen.

Schuld

Het leven zou zo eenvoudig kunnen zijn, zo vanzelf kunnen gaan. Maar het is voor velen zo verschrikkelijk moeilijk! Mensen zitten zó vol schuldgevoelens, vooroordelen, principes, leef-voorschriften enz. dat er van de Waarheid niet veel te ontdekken valt. Het is een harnas.

Neem nou schuldgevoelens: die komen voort uit falen, fouten maken, gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef enz. De uitdrukking is niet voor niets: in een harnas van schuldgevoelens gevangen zitten:

- een harnas knelt, doet pijn, is zwaar;

- het beperkt jouw bewegingsvrijheid, lees: jouw denken, voelen, léven dus;

- eventueel iets uit het leven leren wordt een steeds zwaardere last, omdat dat waarin je gevangen zit een alsmaar dikkere staalplaat wordt (Jozef-effect);

- want je blijft hangen in wat geweest is, wat voorbij is;

- je kunt niet goed zien hoe je met de gevolgen om moet gaan.

Als je je bijvoorbeeld schuldig voelt omdat je een slechte moeder zou zijn geweest, dan zit je er in gevangen en je blijft gevangen in de macht van je kinderen; van je religie, die hier gretig op inspeelt; en zelfs van hulp-verleners. Die chanteren jou allemaal daarmee tot in lengte van dagen.

Schuld en be-schuld-igen, wat betekent: iemand met schuld beladen, zijn vreselijke uitvindingen die niet bij dieren voorkomen. Ze komen oa. voort uit de krankzinnige ideeën over liefde en volmaaktheid.

Schuldgevoelens zijn praktisch nooit terecht. Als jij jouw schuldgevoelens los kunt laten, af kunt leven: 'ik was toen zo, ik wist niet beter, ik koos toen wat ik dacht dat goed was..', of: 'de eisen die toen aan mij gesteld werden, waren veel te hoog, bovendien stond ik er op mijn eentje voor,' dan is dàt de Waarheid. En die is bevrijdend. Voor jouzelf, maar ook voor je omgeving.

Afhankelijkheid

Al deze dingen, al die vijanden maken en houden de mens emotioneel afhankelijk van de wieg tot het graf. Dat wil zeggen dat mensen zich overal afhankelijk van vóélen en dat is onder de haarlijn: van je nek tot je tenen, het zit je dwars, je bent het zat, tot in hart en nieren, je buik vol, tot op het bot, het zit je in het bloed, je hebt dingen op je lever!

Al deze dingen laten mensen zich aandoen en dat doen zij op hun beurt anderen aan. Een sneeuwbal. Een levensgevaarlijke spiraal tegen de natuurwet in, die zegt dat je eerlijk en goed met je energie, je mogelijkheden èn ònmogelijkheden(!) om moet gaan. En dat je dat anderen moet laten of leren doen.

Uiteindelijk is dat zwaar misvormde gevoelsleven, dat ziekgemaakte lichaam, vol angst, onzekerheid, afschuw, verlangens, verwijt, zelfverwijt en frustraties, buitengewoon gevoelig voor zoethoudertjes en schone beloftes van machthebbers, voor de dictatuur van de groepsdwang. In het klein: gezin, werkplek, geloofsgemeenschap; in het groot: landelijk en wereldwijd.

Bijvoorbeeld: vraag eens een man waarom hij niet zìt bij het plassen. Zitten lijkt teveel op vrouwen! Hij bezorgt door die 'mannelijke' trots en het slechte mikken, echter weer een vrouw een hoop overlast. Alweer een vrouw: wc's schoonmaken is overal bijna uitsluitend vrouwenwerk. Stel dat vrouwen knoeiden bij het plassen: geen haar op het hoofd van welke heer ook zou ook maar één seconde overwegen om háár vuil op te ruimen!

Vraag eens een huisvrouw waarom ze niet wat rommeliger leeft, waarom ze dat eeuwige strijken niet laat liggen: het hoeft namelijk bijna nooit, alleen wat bovenkleren. Vraag een gelovige eens of het wel normaal is voor een volwassene om op een ander, een profeet of messias of wat dan ook te leunen. Ze schrikken zich wezen-loos, omdat ze het gevoel hebben dat ze hun wezen kwijtraken! Kuddegeest!

Kuddegeest maakt wezen-loos!

Over alles en iedereen waar je je afhankelijk van voelt kan je niet goed oordelen, want je oordeelt vanuit je afhankelijkheid, je frustraties en vanuit je angst om die ander of die situatie, dat groepje, die religie, die sportclub, die baan, die wetenschap te verliezen.

Dat doe je onrecht aan jezelf, want je schat jezelf te laag in. Maar je doet ook onrecht aan de ander en vandaaruit weer aan jezelf, want hoe kun je oordelen of die ander wel echt goed, dat wil zeggen: eerlijk met jou omgaat?

LINKS

banden.htm, bandkk.htm, eenzmhd.htm, emomanip.htm, enzmhd2.htm, nrgvoel.htm, gevoel.htm, herinner.htm,

hersens.htm, honger.htm, levang.htm, manip.htm, ruzie.htm, meevln.htm, rotgvlns.htm, oudzeer.htm,

piekeren.htm, psychprbl.htm, psychisch.htm, spiegel.htm, uiten.htm, falen.htm, verliefd.htm, vrdriet.htm,

Catharina Mijling, www.path-of-wisdom.com

home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |engels/duits |