Inhoud: Nare gevoelens. Jaloezie. Achterdocht. Verwarring. Gezegdes over nare gevoelens.  Woede. Haat 1. Haat2. Angst. Onzekerheid. In de war? Ballade van de onzekerheid!

Je hebt nare gevoelens, rotgevoelens noem ik die liever, en lekkere gevoelens.

Nare gevoelens zijn gevoelens in je lijf die niet prettig aanvoelen. Ze komen voort uit de combinatie van sentimentaliteit, romantiek, voorgeprogrammeerdheid enz. Ze komen voort uit vaak met emotioneel en ander geweld opgedrongen verkeerd omgaan met mensen, situaties en dergelijke.

Enkele nare gevoelens verwerk ik in de komende hoofdstukken. Ze blijken zeer belangrijk voor je mensworden!

Uit wat Men liefde noemt komt bijna altijd jaloezie voort. Zowel uit verliefdheid als uit andere soorten liefde: ouders die van kinderen houden, liefde voor wetenschap, beroep, kunst, functies, bezit, hobby, kerk... Overal vind je jaloezie. Ouders die een adoptiefkind hebben, zijn soms bang voor de biologische ouders: angst dat het kind zal gaan kiezen en dat ze het dan zullen verliezen. Iemand die verliefd is is als de dood dat hij/zij de geliefde kwijt zal raken. Mensen die getrouwd zijn, mensen die een goede vriendschap hebben, die zeer gewaardeerd worden om een of andere kennis of vaardigheid: jaloezie als een ander dreigt over te nemen.

Jaloezie is niet erg, maar je moet het wel weten en er andersom mee omgaan. Jaloezie is een gebrek aan zelfwaardering, zelfrespect: je betekent niet genoeg voor jezelf. Besef dit en begin daaraan te werken in plaats van je jaloezie op te schroeven.

Ik krijg nogal eens e-mails van vooral vrouwen dat ze zo jaloers zijn. Dieper blijken dan gevoelens van minderwaardigheid te zitten. Andere vrouwen zijn mooier, anderen zijn intelligenter, hebben groter talent, kunnen mannen krijgen bij de vleet.

Enkele antwoorden: Je moet geen moeite doen om van die jaloezie af te komen. Je VOELT het en dus zit het in je lijf. Durf het dan ook maar goed te voelen. Bij Oprah Winfrey zitten ze ook in die hoek en het zal wereldwijd steeds duidelijker worden: VOEL WAT JE VOELT en ga daarmee aan de slag. Onder je jaloezie zit veel pijn en het is belangrijk dat je daaraan toekomt om aan de oorzaak van je jaloezie te kunnen werken.

Mensen hebben er recht op om jou te zien wie je bent: een volwassen, belangrijk persoon. Als je jezelf niet zo ziet, waarom zouden anderen jou dan zo zien? Ga maar eens in je nakie voor een spiegel staan en zeg tegen jezelf: ik ben zoals ik ben en dat is GOED! Mensen houden niet van zichzelf en dus moeten anderen van hen houden en dus mogen anderen niet van anderen houden... Dat is nogal een eis aan anderen!

Stel die eis eerst eens aan jezelf! Dat je eerst van jezelf moet houden, maar niet dat lekkere gevoelentjen, maar waardering voor wie en wat je bent. Dat moet je niet van anderen (hoeven) horen, dat moet je zelf uitvinden. Heb dat maar eens voor jezelf over.

Wat is mooi? Dat is bepaald door mannen, en in zover vrouwen zich daar schuldig aan maken komt dat omdat ze vanaf de conceptie voorgeprogrammeerd zijn met minderwaardigheidsgevoelens: mannen immers zijn het superieure geslacht! En ook komt dat omdat vrouwen aan eisen moeten, MOETEN voldoen die men vindt dat bij vrouwen passen. Je krijgt bv geen baan als je niet 'mooi' genoeg bent.

Vrouwen voelen zich nog altijd inferieur en zo worden ze ook behandeld. Dat is toch echt die kuddegeest: massaal worden vrouwen als inferieur behandeld.

Als je mannen intelligenter vindt, dan zit je goed fout, want mannen liggen wat emotionele intelligentie betreft vèr achter bij vrouwen!

ACHTERDOCHT:

Achterdochtig zijn is een zware last, een handicap. Achterdochtig ben je niet zómaar: daar gaat een heel verhaal, een lange geschiedenis aan vooraf van bedrogen worden, misbruikt worden, in de steek gelaten enz. En je hebt nooit iemand ontmoet die jou ècht Liefhad. Dat wil zeggen: die jou goede, bewustmakende aandacht gaf, warmte, waardering en begrip. Als je dit beseft, kun je beginnen met jezelf die goede aandacht te geven. Wees eens lief voor jezelf! Een betere persoon vind je niet om Lief te hebben.

Verward zijn is een vreselijk gevoel! Toch helpt het als je verwarring leert gebruiken door er op de eerste plaats niet bang voor te zijn, maar het in je lijf te laten zitten en het de tijd geven om uit te werken. Het is als een zwerende vinger: uit laten zweren.

Je kunt ook ontzettend in de war raken doordat jouw mogelijkheden, taken en verantwoordelijkheidsbesef met elkaar lijken te botsen. Ik zeg: lijken. In wezen botsten ze altijd al met elkaar, en was je dus altijd al in de war. Maar je hebt dat braaf, plichtsgetrouw, principieel, angstvallig, idealistisch, vredelievend enz. weggestopt in je lichaam. Misschien (tientallen) jaren lang. Tot er iets gebeurt, je leest iets, hoort iets, waardoor je in de war raakt.

Eigenlijk gebeurt er dan dit: in je wezen, je IK, schiet iets los in een stelletje verwarde knopen in je lijf èn je hersens. Maar verwardheid mag ook al niet in de zelfverzekerde maatschappij. Bovendien liggen je taken en normen en gedragsvoorschriften al voor je uitgestippeld van vèr voor je geboorte. Je rolde erin, zonder dat jou verteld was wat er allemaal achter stak en zonder jou te vragen of je dit eigenlijk wel wilde, of je het aankon, of het bij je paste. Dat geldt voor zo ongeveer alle situaties en de sexe-rollen en functies waar je in zit.

Later heb je, als je de politiek en de fouten in de systemen in de gaten krijgt, dan ook geen vragen te stellen, want: 'je hebt er voor gekozen' en: 'wie a zegt moet ook b zeggen' en: 'van nature' en: 'je wordt er voor betaald' en: 'eigen schuld dikke bult'. Dat soort uitspraken komt altijd van mensen die het voor hun economische belangen, hun eerzucht, hun gemak, hun gemoedsrust er belang bij hebben dat jij in het oude patroon blijft doordabberen. Ook om hun principes en idealen niet op te hoeven geven.

Toch kun je dan kiezen: die verwarring verder ontwikkelen, erger maken en dan maak je jezelf voelbaar zieker, òf die knoop in lijf, leven en hersens gaan ontwarren en dingen gaan veranderen, eventueel met behulp van anderen.

Verwarring is een van de kenmerkende ziektes van HME's: hele afdelingen van psychiatrische ziekenhuizen vol. Verwarring is gezond! Zekerheid die gebouwd is op dingen die van buiten jou in je lijf ingebracht zijn, maakt je ziek is moordend.

- treurig: als je treurig bent, moet je daaraan toegeven en je afvragen hoe het komt. Daarna kun je er wat mee doen;

- verdrietig: daar heb je recht op. Laat je dat door niemand afpakken en laat je niet troosten. Mensen die menen jou te moeten troosten, zijn te klein van geest om goed voor jou te zijn;

- het huilen stond me nader dan het lachen, ik kon wel huilen: waarom deed je het dan niet?;

- ontgoocheld zijn: je voelt je net zo voor de gek gehouden door iemand die je iets goed beloofde en die je in de steek liet, als door een goochelaar die jou voor de gek houdt met zijn trucs;

- benepen: zie Hart;

- ongenaakbaar: is iemand die niet te benaderen is, die een scherm om zich heen opgetrokken heeft, die in een betonnen bunker woont en zich overal van afwendt;

- een muur om je heen optrekken: 1. uit angst voor mensen die je zullen bezeren; 2. maar helaas gebruiken mensen deze uitdrukking ook om de waarheid uit de weg te kunnen gaan. Angst is dan wederom een levensbedreigend gevoel, want

de waarheid is altijd genezend,

bevrijdend;

- je ergens voor afsluiten: idem dito;

- boosheid onderdrukken: dat leidt/lijdt tot hoge bloeddruk;

- overlopen van verontwaardiging: vraag je af waarom je verontwaardigd bent. Is het de moeite waard voor jouzelf, om daar zoveel energie aan te verspillen? En: als het terecht is, hoe komt het dat je overloopt van verontwaardigde energieën? Ga je aktie ondernemen?;

- je opvreten van woede: gooi het er maar liever uit. Het put je uit en je propt op verkeerde plaatsen het lichaam vol energieën die eruit hadden gemoeten. Daar gaan ze zich opstapelen en als het vaak gebeurt, worden het versteningen, ontstekingen of zo;

- driftig: vaak (alweer) geen familietrek, maar voortkomend uit jarenlange onderdrukking van telkens opkomende woede. Van mannen wordt driftig-zijn wel geaccepteerd. Dat moet wel, want mannen moeten het meeste zelfbeheersing tonen en die moeten altijd stoer zijn, ook als ze in hun broek schijten van angst: politieke onderdrukking. Het is dus geen wonder dat mannen vaker en heviger driftbuien vertonen dan vrouwen, maar dikwijls op de verkeerde plek en tegen de verkeerde mensen en om verkeerde redenen... Jantje heeft het dus niet van zijn vader en grootvader, maar Jantje wordt zo driftig, omdat hij een jongetje is en een 'goede' arbeidskracht, een goed krijger moet worden, volledig aangepast aan prestatiedwang, ambities, accuratesse en inzet. Jantje heeft vanaf zijn eerste kreet zijn goede gevoel moeten beschadigen. Vandaar dat hij zich moeilijker beheersen kan: hij zit vòl. Maar dat mag niet erkend worden en dus wordt het driftige oogluikend van Jantje geaccepteerd en niet van zijn zusje. Voor driftige meiden en vrouwen is geen enkele ruimte, in geen enkel ras, geen enkele cultuur, geen enkele godsdienst. Vrouwen die driftig worden, krijgen het stempel gek, hysterisch en slecht. Ze worden opgesloten in inrichtingen en volgestouwd met vergif;

- doodsdrift: dit woord wordt gebruikt voor mensen die in wezen de zin van hun leven niet kunnen/willen zien. Ze zoeken gevaar en/of rechtstreekse zelfmoord;

- een deuk hebben: in je aura. Je bent emotioneel beschadigd en mensen die het kunnen zien, zien dit als deuken of gaten in de aura;

- tot in het diepst van mijn hart, ziel: je buik dus;

- verzuren: wie maakte jou het leven zuur? Doe daar dan wat aan. Probeer het alsnog met die persoon uit te praten;

- iemand kwetsen, pijn doen: hoezo? Je moet het zó zien: als jij eerlijk leeft en je kwetst iemand, omdat je de ander met de waarheid van dat moment confronteert, dan zou die ander blij moeten zijn met dat pijn-doen: er kan weer iets van die gordiaanse knoop in zijn/haar lijf opgelost worden. Zie: Kwetsen;

- hongeren naar liefde, warmte begrip: daar hongeren we allemaal naar en waar vind je dat? Hoeveel mensen kunnen jou volledig goede aandacht geven? Bij wie kun je je volkomen thuis voelen?;

- akelig precies: mensen die pijnlijk(!) precies zijn, die punctueel zijn, bij wie alles zo keurig is, die hun haar op de millimeter nauwkeurig kammen, die hun werk precies en accuraat uitvoeren, hebben dat zo geleerd, zijn daartoe gedwongen geworden. Precieze mensen krijgen dikwijls een bepaalde vorm van parkinson. Dat lijkt in de hersenen te zitten, maar dat precieze zit door hun hele lijf en leven. Dat voelden ze levenslang al: slordigheid mocht niet, dingen vanzelf laten gebeuren ook niet. Deden ze dat wel, dan voelden ze zich schuldig. En schuldgevoelens zitten in je lichaam. Wie parkinson heeft weet dat heel goed;

- uit het lood geslagen: deze uitdrukking komt uit de bouwwereld en/of de schipperswereld vermoed ik. Maar is wel emotioneel zwaar geladen: je bent je evenwicht kwijt, staat niet meer vast op je benen, wankelt op de rand van de afgrond;

- verward zijn: meestal was je dat al veel langer, maar het wordt nu pas duidelijk;

- tegenstrijdige gevoelens: díé zijn zeer kostbaar! Als je die hebt, kun je kiezen! Je lichaam reageert gezond door die gevoelens. Praat of druk ze nooit weg! Als je er niet meteen uit wijs kunt, ga dan praten met iemand. Echter wel met iemand die jou geen adviezen geeft, maar eentje die jou èchte aandacht geven kan, van jouw belang uit en niet vanuit de eisen van jouw leef-, woon- of werksituatie of vanuit diens eigen frustraties, principes, idealen enz. Hier spreekt tevens de tijd weer een woordje mee: gun jezelf de tijd om die gevoelens zich te laten ontwikkelen. Lig desnoods maar een paar nachten wakker. En let op de signalen die je in je leven 'toevallig' naar je toe krijgt;

- gemengde gevoelens: je hebt bij één ding allerlei gevoelens die door elkaar lopen, omdat mensen, jij dus ook, zo gefrustreerd zijn: er spelen zoveel belangen en voorprogrammeringen mee, zoveel politieke belangen, zoveel zelfbescherming, zelfbevrediging...

Woede is een belangrijk signaal dat er dingen niet kloppen. Het is noodzakelijk om naar je woede te luisteren en die vooral niet op te stapelen in het lichaam. Daar kweek je onder andere hoge bloeddruk mee. Als je te lang woede opstapelt, herken je later heel moeilijk waaròm je jaarin jaaruit woedend was.

Hoe langer en vaker je je woede moest onderdrukken, hoe moeilijker het is om uit te vinden in welke situaties, waarom en ten opzichte van wie je je woede oorspronkelijk onderdrukte. Woede eruit werken in bijvoorbeeld een therapiegroep is niet voldoende: de situaties en de mensen in de situaties waarbij je je woede opstapelde, veranderen niet. Het wordt dan extreem moeilijk om op je eentje die situatie te moeten veranderen. En dat is nodig voor jezelf op de eerste plaats. Ik zou wel eens reakties willen krijgen van mensen die in therapie zijn gegaan en dit probleem herkennen: je komt terug in de omgeving en bij de mensen die niet mee veranderen. En die dezelfde eisen aan je blijven stellen;

- boosheid laten wegzakken, wegebben: dat is niet goed: de volgende keer gaat het in een dergelijke situatie weer verder en is dan erger. Boosheid weg laten zakken kan niet. Het is altijd opkroppen, opstapelen;

- woede opkroppen: voel je het onder je keelstreek zitten?;

- vol agressie zitten: dat komt door die opgestapelde woede. Vooral vrouwen mogen niet vol agressie zitten. Ik herinner mij een toenmalige vriend die helderziende was en die mij eens in het begin van mijn bewustwording zei: 'jij zit vol agressie!' Ik schrok me wezenloos... Pas toen ik in de VOS-cursussen terecht kwam, besefte ik hoe waar dat was..

Een agressieve vrouw is niet geaccepteerd, die krijgt ruzie, wordt opgesloten, volgegooid met vergif. Logisch: agressieve vrouwen doen afbreuk aan de 'lieve'-moederfiguur, zoals mannen, vrouwen en kinderen, zoals werkgevers en hulpverleners, religies en kunstenaars de vrouw zo graag zien... Politiek!;

- explosief zijn: je hebt je woede wel èrg lang opgekropt...;

- op springen staan: idem;

- de pest in hebben: dat heeft niets meer met de ziekte de pest te maken, maar je voelt je knap beroerd. Waarom heb je de pest in? Altijd weer 'waaròm?'...;

- 'n nagel aan mijn doodkist: je moet het niet pìkken dat een ander een nagel aan je doodkist is. Breek ermee als er niet te praten valt: jij bent alleen verantwoordelijk voor jouw leven en voor dat van niemand anders. Alleen kinderen onder de 18 vallen onder jouw taken. Van kinderen moet je het ook niet pikken dat ze een nagel aan je doodkist zijn, dikwijls opgestookt door allerlei vaak zeer agressieve invloeden van buitenaf: tv, school, sportclubs, 'vriendjes'... Daar valt haast niet tegen te knokken: het is voor een kind, vooral voor jongetjes 'veiliger' als ze zich laten opfokken door hun vriendjes. Jongetjes die ànders willen, hebben geen leven...;

- je gram halen: je boosheid uiten tegen degene bij wie dat moet;

- rood aanlopen: je stuwt energie en bloed naar je gezicht;

- je opwinden: woede komt los die er al zat. Je doet het dus niet op dat moment, maar het komt op dat moment omhoog;

- in woede ontsteken: die woede zat er al, vaak opgepropt gedurende lange jaren. Die kan echter nu pas ontvlammen vanuit een ontsteking. Belangrijk is weer: is die woede terecht en op de juiste plaats en tegen de juiste persoon? Ontvlammen, ontsteken: termen die wijzen op opgehoopte energie en daardoor ontstane hitte en daardoor gevoeligheid voor infecties;

- uit je vel springen, en:

- overkoken, en:

- buiten jezelf van woede zijn; je Ik is uit je weg en je hebt geen controle meer over je zeggen, doen en laten, gelukkig, eindelijk...;

- opruiende woorden: je spreekt in-dringend tegen anderen òm ze kwaad te maken; 1. terecht tegen misstanden; 2. of onterecht tegen vermeende misstanden;

- òp-spelen;

- iemand de dampen aandoen: iemand zo kwaad maken dat hem/haar het zweet uitbreekt;

- iemand iets inpeperen: je zegt de ander op een stevige manier de waarheid. Bij hem/haar komt het aan alsof je hem/haar peper hebt ingegeven.

Haat is: iets of iemand van je weg willen stoten, kwaad toewensen, kwaad toebrengen, dood willen hebben: allemaal graden van haat.

Men heeft het nogal eens over een haat-liefde-verhouding. Maar:

Dan kan er geen sprake zijn van Liefde. De opening daarnaartoe kan alleen als je beseft dat je haat!

Een haat-liefde-verhouding kan alleen bij verliefdheid en in allerlei situaties als huwelijk, gezin, werk, geloof, hobby, kunst, sport enz.

Ook alle mensen waar je afhankelijk van bent ga je haten. Echter: Men ervaart afhankelijk-zijn van iemand vaak als houden-van. Hetgeen dus een grote vergissing is: 'ik hou zo van jou want ik heb je zo nodig,' ontwikkelt haat. Je haat die ander, en jezelf nog het meeste, want afhankelijkheid hoort niet bij mensen.

Hoe erger je je best doet om dingen die je doet prettig te vinden, terwijl je ervan baalt; hoe meer je je best doet om zorg voor anderen te hebben; hoe groter je inzet is voor je idealen, des te erger ga je haten. Hoe meer je je best doet om van mensen te 'houden', des te erger ga je ze haten. Vooral als er niets voor terugkomt en jij daarbovenop dàt gaat idealiseren, alsof dat liefhebben-om-niet, onbaatzuchtig, altruïstisch, christelijk en zo zou zijn. Je dwingt je lijf tot dat soort liefhebben en die idealen. En dat kun je heel goed voelen. Dat groeit uit tot haten, want jou lichaam gaat op den duur toch zijn tol eisen.

En omgekeerd: ook alle mensen die jij afhankelijk maakt van jou gaan jou haten. Zo zitten lieve HME's rondom met vijanden te kijken, al hebben ze dat totaal niet in de gaten: jouw gezinsleden zijn, hoe liever jij bent, des te afhankelijker van jou en dat brengt haat mee. Dat wordt goed duidelijk zo gauw jij het verder begint te vertikken om lief te zijn. Dit was een grote verbijstering voor VOS-vrouwen als ze thuis begonnen dingen niet meer te pikken en levensruimte voor haarzelf gingen opeisen. Ik vraag me af: als de massa's moslimvrouwen over de gehele wereld, het eens gingen vertikken om een hoofddoek te dragen, om de man de baas te laten zijn, de voor haar speciaal onaanzienlijke ingang van de moskee te negeren en de hoofdingang te nemen, en het hoofdgebouw in bezit te nemen, hoe zouden dan de mannen reageren? Toch ook vijandig tot moordend...

Dat was ook de grote verbijstering van mijn moeder: de liefhebbende gezinsleden blijken jou geen centimeter ruimte te gunnen en veroordelen jou om jouw voor jezelf opkomen! Vijanden! Dit alles houdt in dat praktisch alle HME's zich niet veilig en geborgen voelen, niet thuis zijn in haar eigen woning, bij haar eigen mensen. Integendeel: ze zijn er onveilig, onwelkom en staan bloot aan allerlei narigheden.

Zo haten lieve moeders vaak zeer diep: ze walgen, hebben haar buik vol van haar gezinsleden, maar dat durven ze niet beseffen en verbergen het handig, geoefend handig en gaan lijden aan o.a. chronische verstopping. Ze sublimeren (mooi-praten, goed-praten) dat onder een dikke laag idealen, liefde en afschuifsystemen, waaronder godsdienst. Dat is haar toch zo bijgebracht! Een lieve moederfiguur die haar gezinsleden haat, dat kàn immers niet! Maar als jij tennisarmen, hoge bloeddruk, rugklachten, nekbobbel, heupklachten, chronische verstopping, galstenen, herrie in het hoofd, vastzittende nek en schouders, depressies, steenkoude voeten hebt, dan zit jij vol verwijten, woede en haat. Dit alles brengt jouw lichaam en je hersens heel erg in de war. Je geest, je IK dus ook. Vandaar al die verwarde HME's in psychiatrische ziekenhuizen en thuis.

Een graf vertroetelen van je moeder, zoals ik zag gebeuren op de moederdag dat ik voor de tweede keer ging zoeken naar het graf van mijn moeder, is een vorm van haat: je hebt je moeder jouw Liefde en vol-ledig-e aandacht en warmte en waardering en genezing en verlossing, hetgeen allemaal hetzelfde is, bij haar leven onthouden... En in hoeverre was je daardoor mede verantwoordelijk voor haar te vroege dood?

Vergeet niet dat het normaal is dat je de balen hebt van mensen die jou gebruiken en in de kou laten staan en waarvoor jij je uit de naad werkt en altijd klaarstaat voor alle problemen. Dat balen heb je niet zomaar. En het is noodzakelijk dat jij allereerst die woede, verwarring en haat gaat durven voelen.

Je hebt er recht op dat alles te beseffen. Als je al je rotgevoelens gaat erkennen, kun je gaan onderzoeken waar ze vandaan komen en beginnen anders om te gaan met de gevolgen van dit alles. Bovendien, eveneens belangrijk!: anderen hebben er ook recht op te weten wat er fout is gegaan, waar jij ziek door bent geworden. Dat hebben ze hard nódig. Het zit hen immers net zo goed in het lijf gebakken! Opdat ook zij andersom met jou en jullie gezamenlijke situatie om kunnen gaan.

Haat mag niet van Men. De religies zijn daar allemaal strikt in, terwijl diezelfde religies

1. vol haat zitten! En
2. haat aankweken bij de volgelingen! Ze zijn er zelfs helemaal op gebouwd, ondanks hun grote woorden over liefde en volmaaktheid. Juist dank zij ondanks hun grote woorden over liefde en volmaaktheid.

Haat is: een ander slechts toewensen, dood wensen. Vooral vrouwen mogen niet haten. Die worden voorgeprogrammeerd tot wat er van liefhebben gemaakt is. Maar opgestapelde woede en afgetroggelde 'liefde' veroorzaken haat.

Onder afgetroggelde liefde versta ik: als je om bepaalde redenen: economische, morele, sexuele, religieuze of andere redenen mensen móét 'liefhebben'. Dan ga je zulke mensen juist haten en vooral de meest nabije: die waarmee je het meest te maken hebt, die je het meest 'liefhebben' moet. Koude voeten zijn er het bewijs van (hele kerken vol steenkoude voeten!) en chronische verstopping en nog zo het een en ander.

Accepteer het als je een ander haat. Als het terecht is, heeft die ander jou veel kwaad gedaan. Het is dan goed voor hem/haar en jou als je beiden gaat zoeken naar in hoeverre dat door de normen en 'waarden' van maatschappij, religies en culturen is gebeurd, want dat ont-schuldig-t dat voor een gedeelte die ander.

Al vind ik dat er al zoveel over de vernietigende invloeden van maatschappij, religies en culturen opengegooid is o.a. door de vrouwenbeweging, dat intussen iedereen wel kan weten hoe de vork aan de steel zit. Mijn indruk en ook die van zeer veel anderen is, dat er een hoop ONWIL is om die dingen te weten. De grote Men vindt dat nog steeds niet nodig. Ook de hulpverlening vindt dat op grote schaal niet nodig. Ook de religies niet. Nee: JUIST de religies niet...

Zoeken naar de maatschappelijke, religieuze en culturele schuld is goede aandacht opeisen, want die heb je nodig.

Je kunt ook iemand haten die volgens maatschappelijke en religieuze normen 'lief' en 'goed' voor je was... Want dat was niet goed en niet lief en daar verzet je lichaam zich tegen, omdat

de mens er IN WEZEN toe geneigd is

Dat gevoel, dat verlangen naar gelukkig-zijn is misvormd door maatschappelijke normen en 'waarden', en dat gebeurt tevens door alle religies, niet één uitgezonderd! Dat verlangen is daarentegen volgegooid met bedrog, zoethoudertjes, afschuifsystemen, pijnstillers van dikwijls gigantische afmetingen: romantiek, rituelen, symbolen, idealen en ideaal-figuren, 'eer', roem, kunst en dat hele inmiddels wel bekende rijtje.

'Goed' en 'lief' zijn als haatoorzaken echter veel moeilijker te herkennen dan haat die door vernederingen, mishandelingen, pesterijen, werkdwang, aanpas-dwang en zo veroorzaakt werd.

Aan de andere kant: als je eerlijk bent en je durft verdiepen in de maatschappelijke, religieuze en culturele eisen die jij ook vast wel aan de ander gesteld hebt, waar die ander niet (meer) aan kon of wilde voldoen en waardoor je die ander bent gaan haten, ben je veel beter bezig. Ook al omdat je er dan andersom mee om kunt gaan, en die haat vanzelf doodgewoon wèg voelt vallen. Dàt is een bevrijding: je haat zomaar kwijtraken! Tot zegen van jou en die ander.

Enkele uitspraken over haat en lichaam:

- iemand roosteren: uit de martelpraktijken, maar emotioneel zeer geladen: iemand zo pijnlijk bewerken met dreigementen enz. dat die geen kant meer op kan;

- iemands bloed wel kunnen drinken: ik denk dat, als je dit in déze maatschappij, met déze religies in al deze mens-ont-eer-ende strukturen nooit voelt ten opzichte van iemand, dat je dan vèr heen bent, dicht bij een hartinfarct, kanker, parkinson, beroerte, hartstilstand enz...;

- over lijken gaan: dat gebeurt vooral in de zakenwereld en in oorlogslanden. Het een heeft alles te maken met het ander: het over lijken gaan is typisch iets van de macho-wereld.

En wezen-lijk gaan ook de religies over lijken, dat hoort bij het wezen van religies. Ook de zg. progressieve christenen doen dat. Als iemand zoals ik een stap verder zet en zegt dat je niet op Jezus Christus hoort te steunen en niet op allerlei idealen over hem en over wat God dan zou zijn, maken ook de progressieven het je moeilijk, doen net of je gek bent en laten je opgelucht(?) gaan... Een vorm van over lijken gaan, want ik ben voor de christengroep zo goed als dood: Men vraagt mij niets en Men doet oppervlakkig, heeft mij alleen gelaten in mijn verwarring. Verwarring tot ik deze dingen ging zien en kon gaan zeggen. Men heeft mij niet gevraagd hoe het met me ging, toen ik geen kerk meer had en geen groep en zo... Ik bleef eenzaam in mijn afkickproces, waar ik in feite nog niet helemaal overheen ben. Zie Joannes XXIV;

- de hand aan zichzelf slaan: zelfmoord dus. Ik blijf dat de juiste benaming vinden. Zelfmoord is niet direct uit haat, maar komt voort uit enerzijds angst om zelf iets van het leven te moeten maken, en anderzijds uit gebrek aan goede aandacht of het afwijzen van goede aandacht;

- 'van nature': alhoewel het niet zo lijkt, is dit een stiekeme uiting van haat. Wat ik zei over het karakter, geldt ook voor 'van nature': het klopt van geen kanten. Vaak wordt die uitdrukking van stal gehaald, als iemand wil aantonen dat bepaald gedrag, bepaalde rolverdelingen, bepaalde culturen iets van religies en maatschappij zijn. In plaats van dat Men dan dankbaar zegt: 'Goh, daar moet je me eens meer van vertellen, want daar heb ik wat aan', wordt de ander platgepraat met uitdrukkingen als: rolverdelingen zijn 'van nature'. Maar bijvoorbeeld: als mannen zo van nature zijn, moet hen onmiddellijk alle macht ontnomen worden. Ze zouden dat dan uit zichzelf moeten opgeven...;

- rechten, plichten: hebben alles met haat te maken: de een heeft het recht en de ander de plicht. Zo staan mensen niet als vrienden, maar als vijanden naast, tegenover elkaar;

- troosten: alhoewel het niet zo lijkt: troosten is een belediging voor mensen. In Pad heb ik er uitgebreid over geschreven;

- "moet je daar nou zo kwaad om worden?" is een vorm van haat: Men is bang om jouw woede te moeten aanhoren en kritiek te krijgen. Men zou blij moeten zijn met kritiek, maar kan het niet verdragen. Men heeft ook nooit iemand ontmoet die hem/haar zo liefhad, dat hij/zij leerde om kritiek dankbaar te aanvaarden en niet als een aanval te voelen.

Heel ons leven wordt bepaald door angst. Als we niet zo bang hoefden zijn, zouden deze uitdrukkingen en gezegdes al veel goeds tot gevolg hebben gehad!! Maar bewust en kritisch leven werd en wordt ons zo ongeveer met geweld afgepakt.

Er zijn allerlei angsten: die voor ergens uitgegooid worden, ontslagen worden, echtgescheiden worden, alleen komen te staan, mishandeling, uitgelachen worden, ruzie, moord, straf na de dood...

Heel angstig is: zekerheden loslaten, idealen opgeven, principes prijsgeven, tradities aan de wilgen hangen.

En bijna niet te dé-programmeren zijn zij: die bang zijn om God, Jezus Christus, Mohammed, Jehova niet meer als uitlaatklep, toevluchtsoord, redder in de nood, vuil-opruimer, afschuifsysteem, schuld-kwijtschelder te kunnen gebruiken; om die figuren niet meer als gróóóter-dan-ik te kunnen beschouwen, zodat eren, lofzingen, smeken enz. wegvallen; om niet meer de bijbel, de koran, de andere 'heilige' boeken als vraagbaak en wegwijzer te kunnen gebruiken...

Veel mensen zijn als de dood voor het besef dat hun ziektes, pijnen en problemen maatschappelijk en cultureel veroorzaakt zijn. En durven er al helemaal niet aan dat ze ook door religies veroorzaakt zijn. Ze krijgen nog liever zelf de schuld van alles. Dat blijf ik maar onbegrijpelijk vinden. Soms denk ik dat ze bang zijn voor dit besef, omdat ze dan degenen die hen zoveel aangedaan hebben, beter zullen begrijpen en dat ze dat niet willen: ze willen niets meer met die ander te maken hebben.

Bovendien vallen dan mensen door de mand, waar ze zoveel 'aan te danken hebben' die zo 'lief' voor hen waren. Maar ook: als ze zo moeten gaan denken, zullen ze uit de boot vallen bij allerlei groepen waar ze inzitten: familie, werk, kerk, buren enz. De sociale controle is groot en de angst ervoor ook;

- doodsangst: dit komt niet alleen voor bij onmiddellijke levensbedreiging. Veel mensen zijn namelijk als de dood om bewust te gaan leven. Ze gaan echt nog liever te vroeg dood, dan bijvoorbeeld door mij behandeld te worden, inclusief bewustmaking van de oorzaak van hun ziekte/pijn. Alleen al in mijn familie- en kennissenkring zijn een stuk of 15 mensen over-leden (over het lijden heen) die nu nog lekker hadden kunnen leven, waaronder mijn vader, broers, mijn ex-vriendin waar ik zo vreselijk veel van hield, maar die vol idealen zat en niet naar mij wilde luisteren, waarom ze met mij gebroken had, neven. Velen van hen hadden nog jaren kunnen leven en veel dingen kunnen veranderen als ze die doodsangst hadden willen aankijken en opruimen;

- ergens in blijven: 1. dat kan zijn in een lachbui; 2. je bent ergens zo bang voor, dat je dat ervaart als een vorm van doodgaan. 'Psychisch'...;

- iemand zaagt de poten onder je stoel vandaan: je voelt je alsof je achterover in een groot gat dreigt te vallen;

- trillen als een rietje: dat gebeurt dus als je bang bent en dat valt niet weg te redeneren, omdat die angst in je lichaam zit. En alhoewel je nog geen seconde vooruit kunt zien, heb je ervaring in soortgelijke situaties als die waarin je nu zo bang bent en dus ben je bang dat jou hetzelfde zal overkomen als al die vorige keren;

- beven, bibberen van angst;

- 'm zitten knijpen van angst: dat doet je vooral in je darmen, je billen en je geslachtsstreek;

- verstijfd van schrik;

- iets angstvallig voor anderen verborgen houden;

- iets angstvallig vermijden;

- iets angstvallig ontlopen;

- verlamd van wanhoop, angst;

- je door angst, schrik enz. laten over-meester-en: die zijn jou de baas;

- het werd je angstig te moede;

- angst-aanjagend.

- in je broek schijten van angst: duidelijker kan haast niet. Eraan vooraf gaat vaak buikpijn, buikkramp.

Ik had mijn tv-debuut bij Peter Jan Renz in het programma: 'U bent aan de beurt' over dit soort gezegdes. Als het iemand in het publiek niet bevalt, drukt hij op een knop en wordt je bij 51% weggedraaid. Ik haalde slechts de 3 minuten. Dat was heel tekenend voor het niveau als mèns van dat publiek. Het moet nog uitgezonden worden dus ik weet niet wat de reakties zullen zijn.

Tegen mensen met angst om bewust en kritisch te leven, wil ik zeggen: probeer te beseffen hoe belangrijk jouw lichaam is:

Als je daar over nadenkt en er eens wat over opschrijft, kon het wel eens zijn dat er een hoop woede en haat loskwamen! En geheel terecht!

Besef echter ook dat praktisch alle mensen die jou gedwongen hebben, eisen aan je gesteld hebben, dat deden omdat ze zèlf voorgeprogrammeerd waren. Dan zijn jouw woede en haat beter te verteren, beter te richten ook. Bovendien valt het dan gemakkelijker om dingen uit te praten! Want dat moet wèl gebeuren, in ieders belang en in dat van de gehele mensheid...

Als je je onzeker voelt, zit je in een situatie waarin je niet goed weet hoe je verder moet. Het zit zo: in oude patronen, waar alles precies vastligt, weet je waar je je aan te houden hebt. Dat is gemakkelijk: die zitten je in je lijf gebakken. Moet je iets veranderen in je leven, dan ken je dat nieuwe leven (nog) niet en dat is eng, bedreigend, griezelig, veront-rust-end. Zo lijkt het althans. Maar als het veront-rust-end is, dan is dat er voor jou naar gemaakt en dan ben je bezig jezelf ziek te maken als je erin doorgaat. Dát is griezelig!

Als je je onzeker voelt, ben je bang om te falen, want je moet voldoen aan wensen, verlangens, eisen van anderen en/of een situatie of zo.

Als je je onzeker voelt, ga je ook van alles berekenen en vooruit plannen. Dat doe je met je verstand, tenminste: zo lijkt het en dat zegt Men ook: 'het zit tussen je oren'. Maar je doet het met je hele lichaam en eigenlijk voel je dat goed.

Je ligt te piekeren en je zorgen te maken, je lijdt aan angsten-voor en onderdanigheid-aan, aan zelfverwijt, aan verwijt, aan geloven in plaats van weten/zijn. Dat is dus wat je voelt en dat is lichamelijk. Het een kan niet zonder het ander!

Als je je onzeker voelt, heb je het altijd over plicht en recht, over tradities, principes, geloven.

Als je je onzeker voelt wil je je min of meer graag aanpassen, want dat voelt veiliger en je dwingt op jouw beurt anderen daartoe. Enz.

Als je je onzeker voelt, wil je altijd vergelijken, maar niet op de goede manier: functies met functies, prestaties met andere prestaties, recht met recht, bezit met bezit, religie met religie, sport, kunst. Wie iets niet vergeleken wil hebben, omdat dat hem/haar niet uitkomt, zegt dan ook dat je dingen niet moet vergelijken.

Als je je onzeker voelt, klamp je je niet vast aan je menselijke mogelijkheden en onmogelijkheden, maar aan je kundigheden, je status, je talenten, je wetenschap en/of je geloof, je hecht (is ook lichamelijk en voelbaar) aan functies, carrière, ambities, prestaties, bezit, macht..

Als je je onzeker voelt, is er van alles en iedereen buiten jou de baas over jou. Ook alles wat je van buitenaf aangeleerd hebt gekregen is de baas over jou. Dat moet je niet meer pikken.

Als je je onzeker voelt ten opzichte van iemand, of in een situatie, je geen houding weet te geven of zo, dan ga je spelletjes spelen, zoals: net doen alsof je iemand niet begrijpt; net doen alsof je je interesseert voor datgene waar die ander in geïnteresseerd is; net doen of je de ander aardig vindt, net doen of je je prettig voelt, gelukkig bent. Ik heb nog altijd last van dat soort dingen, heb er pas nog misschien brokken door gemaakt. Maar het gekke is: ik heb dit soort dingen alleen bij mannen, nooit of zelden bij vrouwen! Of is dat niet gek misschien? In ieder geval is er dit hoofdstuk uit voortgekomen.

Als je deze dingen beseft in een situatie dat je je weer eens onzeker voelt, wordt alles opeens heel anders en veel gemakkelijker. Daarom schrijf ik ook dit boek om jou, om mensen het leven gemakkelijker te maken.

Wees blij met je onzekerheid, want je kunt nog alle kanten op. De zekere mens die hangt aan functies, bezit, wetenschap, kunst en geloof, kan geen kant meer op, want die moet zich eraan blijven vastklampen en steeds in die richting alles verder kiezen en beslissen, anders voelt hij zich onzeker en dat durft ie niet. In feite is die onzekerder dan jij.

Wees blij met onzekerheid en blij met mensen die jou eventueel keihard op je plaats durven zetten, met inzet van een vriendschap en het risico van verlies van een goede relatie.

Vrouwen die zo'n 30, 40 jaar getrouwd zijn en niets anders hadden dan haar gezin en het huishouden, nee: niet HAAR huishouden, maar HET huishouden, 'raken' vaak 'in de war'. Hoe meer ze haar best gedaan hebben om op de ideale moeder/echtgenote/huishoudster te lijken, des te erger.

Slachtoffers van concentratiekampen, kapingen, gevangenissen, raken ook pas na zo'n jaar of 20, 50 in de war. Zulke verwarde mensen worden dan opgesloten en met allerlei chemische vergiften te lijf gegaan. Als dat tenminste kan met de huidige bezuinigingen.

Maar ik zeg: de verkeerde mensen worden opgesloten en behandeld: de veroorzakers zouden achter slot en grendel moeten! En verplicht moeten worden behandeld. Daarbij zouden ze kritische boeken moeten lezen en uitspreken waarin die boeken hun gedrag en hun 'eigen'-schappen blootleggen en waar die eigenschappen voor gediend hebben.

Die in de war gemaakte mensen zijn ook niet ineens, van de ene dag op de andere in de war geraakt, maar dat is gedurende een proces van jaren onderdrukt-zijn en van jaren gedwongen zijn jouw eigenheid te onderdrukken. Van jarenlang misbruik van jouw goede mogelijkheden, energieën. Zulke vrouwen en andere mensen waren in feite allang in de war. Ze zijn hevig emotioneel onderdrukt en werden aan alle kanten beroofd van hun vrijheid.

Een vrouw in een traditioneel gezin, die 20, 50 jaar lang voor man en kinderen en huishouden moe(s)t zorgen, heeft geen vrijheid, geen eigen kamer, geen eigen vakanties, geen eigen carrière, geen eigen bed, geen eigen sexualiteit, geen eigen inkomen... Dat is zo vanzelfsprekend gegroeid, mede onder druk van religies. Bij een gijzeling gaat het bruut, in een huwelijk en gezin gaat het sluipend, slopend.

Maar dan ineens gebeurt er iets wat van alles naar boven haalt in het lichaam van de onderdrukte en ineens wordt die verwarring in volle hevigheid duidelijk, komt explosief naar boven in het lichaam, waarna iemand opgesloten wordt en dikwijls geïsoleerd, omdat er geen land mee te bezeilen is.

Zulke mensen waren dus al in de war, al jaren en jarenlang. De meeste gekke mensen zijn gek gemaakt, lichamelijk/geestelijk gek gemaakt. Met opzet, omwille van macht, economie, religie, cultuur.