Sinds het voelen erkend wordt, is de balans doorgeslagen:

MEEVOELEN

Inhoud: Voelen erkend. Mede-lijden.

VOELEN ERKEND.

Sinds het voelen erkend wordt, is de balans doorgeslagen:

nu móét je voelen voor je gezin, voor je werk, voor je hobby, voor muziek, voor dit, voor dat… De hele hulpverlening zit er vol van, de religies ook!;
waar je "niks" voor voelt, dat doe je niet. Kinderen die wat tegen hun moeder hebben, helpen haar niet als ze in moeilijkheden zit. Vaders die niks voelen voor hun kinderen, laten ze na de scheiding in de steek. Maar ook al tijdens het huwelijk, want hun werk gaat altijd vóór.
Op één punt echter mag dat niet gelden: je mag geen tegenzin hebben in je werk.

Vaders sloven zich uit voor hun werk en niet voor hun kinderen, omdat ze meer gevoel hebben voor hun werk met de bijbehorende status, waardering, betaling, "eer", ambitie, promotie, competitie enz. Dat noemt men positief. En het voelt lekker aan. Een van de voorbeelden hoe gevaarlijk bedrieglijk lekkere gevoelens zijn! Voor het opvoeden en verzorgen van je eigen kinderen heb je die dingen niet! Geen status, geen "eer", geen waardering, geen ebtaling, geen promotie enz. Dit is een streng voorbeeld van hoe je fout bent met afgaan op dergelijke gevoelens: "van jou hou ik wel en van jou niet!"

Daardoor, omdat vaders hun kind laten stikken, zijn moeders gedwongen om haar best te doen om "van hun kinderen te houden".

Mensen op hun werk doen hun best om dat werk leuk te vinden. Een sterk voorbeeld van hoe mensen gedwongen worden hun lichaam te richten. zeg maar: te misvormen is Japan: daar wordt iedereen kei- en keihard gedrild in glimlachen, vriendelijkheid en knipmesbuigen. "Japanners zijn zo vriendelijk en voorkomend," zegt men dan. Maar het is schijn. Hun stemmen zitten ook veel en veel te hoog: het lijken wel vogeltjes.

De gevolgen zijn desastreus: mensen gaan kiezen op "gevoel". Niet wetend dat dat hun frustraties zijn, hun ingestampte idealen, hun behoeftes.

MEDE-LIJDEN

Mede-lijden wordt geëist in allerlei soorten hulpverlening. Men noemt het mee-voelen, empathie.

Als je met je patiënten kunt mee-voelen ben je een goed verpleger, dokter enz. Maar is dat wel zo? Je verplaatsen in wordt zo ongeveer vereist voor zo'n soort vak.

Ik schreef iemand die zeer mee-voelend was in zijn hulpverlening en daar op stuk gelopen was het volgende:

Je moet nog leren dingen te splitsen, dat blijkt ook uit de rest van je brief. Het gaat mij om dat gevoel: daar heb jij last van, terwijl het onze problemen zijn (mijn man is erg ziek geweest en ernstig verzwakt). Jij hebt veel last van je zorg voor anderen, terwijl het HUN problemen zijn.

Natuurlijk raakt het je als je ellende van dichtbij meemaakt.

Ik wil hier heel zachies zeggen dat je psych dan toch misschien niet zo'n goeie psych is geweest als jij na jaren niet goed met alle ellende hebt leren omgaan. Hij heeft je niet leren splitsen, dan had je het beter aangekund. Nu zet je je geheel in, waardoor je massa's energie verliest waar niemand wat aan heeft!

Het gaat erom dat je waakt over je gevoelens! Je mag geen energie weggeven die je zelf nodig hebt! Bovendien kun je de ellende er niet mee oplossen. Als je je inzet, maar je blijft bij je eigen gevoel, dus het gevoel wat jouzelf betreft, kun je veel meer aan. Als ik had zitten jeremieren over mijn mans' ellende, had ik het niet gered. Ik kon nu ahw professioneel met hem omgaan.

Ik zou als ik jou was eens proberen om zo met je werk om te gaan: zie het als WERK! Dat gaat niet ineens! Maar dat verbetert per "geval". En verdrink niet langer in MEEVOELEN! Meevoelen is niet meeleven, maar mee lijden, mee ziekzijn of mee sterven. En dat terwijl het jouw tijd niet is: het was die ander zijn tijd! Of dat door een ongeluk was, of hij/zij heeft het er zelf naar gemaakt, mag jou worst wezen! Misschien moet je er zelfs wat van zeggen als bv een alcoholist doodziek is: hij heeft het er zelf naar gemaakt. En als de familie verdrietig om hem is, dan is dat verdriet onterecht: ze hadden hem meer op zijn kop moeten zitten! En ultimatums moeten stellen (of is het ultimata?)

Voor praktische alle zieken en ongelukken geldt: er zijn natuurwetten overtreden en dus gaan er andere natuurwetten werken waardoor mensen ziek werden of doodgingen.

Dat je mij gevonden hebt op Internet was een natuurwet: mensen krijgen altijd andere mensen in hun leven die hen kunnen helpen meer MENS te worden!

Je beoordeelt alles alleen maar vanuit jezelf! Dat kàn niet anders! Als je denkt mee te voelen, dan is dat vanuit

je eigen frustraties, verlangens, behoefte aan goede aandacht enz
je ideeën, je idealen over "liefhebben", enz. Die zijn van buitenaf met allerlei emotionele geweld bij jou binnengebracht via allerlei kanalen: opvoeding thuis, media met hun dwingende invloed, religies, opleiding in hulpverlening enz.

Je verplaatsen in een ander is jezelf beschadigen, want je let niet op wat je eigen echte gevoelens jou zeggen!

LINKS

banden.htm	bandkk.htm	eenzmhd.htm	emomanip.htm	enzmhd2.htm	falen.htm	gevoel.htm	herinner.htm
hersens.htm	honger.htm	levang.htm	manip.htm	meevln.htm	nrgvoel.htm	rotgvlns.htm	oudzeer.htm
piekeren.htm	psychprbl.htm	psychisch.htm	ruzie.htm	spiegel.htm	uiten.htm	verliefd.htm	vrdriet.htm
home \| boekenplank \| LINKS \| reageren? \|engels/duits \| aan studenten \| ikzoek \| column \| ©opyright \| mijn boek

&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&