|
Catharina Mijling : Daardoor werd de angst om te
leven groter dan de angst voor de dood... home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |engels/duits | |
|
LEVENSANGST Inhoud: Angst. Sterven. Zelfmoord. Euthanasie. Godsdiensten
en hulpverlening ANGST De
grootste stommiteit van de mensheid totnutoe is: ze heeft het verstand de
alleenheerschappij gegeven. Daardoor werd de angst om te leven groter dan de
angst voor de dood... En dat
doen mensen elkaar en zichzelf dagin daguit aan. Vol
verantwoordelijkheidsgevoel en met alle inzet. Die angst bestaat vooral uit:
De
mensen zijn zó zwaar gedegenereerd dat ze als de dood zijn om bewust te gaan
leven, liever een lijk dan eer-lijk. Liever je
leven geven voor vrienden dan bewust en kritisch met eigen lijf en leven en
met je meest naasten omgaan. Mensen zijn als de dood om van de dood gered te
worden, als de dood om er achter te komen dat ze zichzelf kunnen (leren)
redden. Ik
heb dat vaak meegemaakt allereerst aan mezelf: liever niet luisteren naar wat
mijn lichaam me duidelijk wilde maken, vooral uit angst voor de zeer
waarschijnlijke ruzie-reacties van andere mensen in
vooral mijn directe omgeving. En die angst gold mensen, merkte ik achteraf,
die leefden volgens de wetten en normen van de macho-machts-maatschappij
plus de dito religies. Mensen die dus zelf heel beperkt leefden. Bij eerlijke
mensen kun je je altijd thuis voelen. Anderen, on-eerlijken
bezorgen jou spanningen. En die spanningen zijn niet alleen psychisch, maar
lichamelijk en vandaaruit psychisch. Ik
herinner mij een breekpunt: ik voelde telkens als ik ergens achter dreigde te
komen, dat ik dat afremde op een punt àchter mijn
nek, dus niet in mijn nek. Dan schoof ik die drang naar bewustwording weg
naar later. Op een gegeven moment drong tot mij door dat datgene wat ik
wegschoof ('je kan me m'n rug op'), de Waarheid van
dat moment zou blootleggen! Ik schrok ervan en heb toen meteen
besloten voortaan altijd de Waarheid boven te willen krijgen. Ná dat besluit
bleek onmiddellijk dat mijn angst ongegrond was: de Waarheid is bevrijdend en
ruzies maakten mij niet meer uit. Ik vond/vind ze niet leuk, maar de Waarheid
moet vóórgaan en dat kan ook, omdat ze genezend,
bevrijdend is. Die angsten heb ik nog altijd wel, maar ik kan er steeds beter
mee omgaan. Het
is treurig dat wezens met zulke enorme mogelijkheden liever hun leven
vergooien, verspillen, verstrooien, dan iemand aanklampen die de Waarheid
overal probeert boven te krijgen. En die
hen daarin kan begeleiden. Mensen doen dat elkaar aan, dat kennen dieren
helemaal niet. Ik
heb heel wat huisvrouwen te behandelen gehad met bijvoorbeeld tennisarmen.
Dan mocht ik haar wel behandelen en wat later haar zelfs een beetje aansporen
om thuis wat meer de ellebogen te gebruiken: 'ik ben er ook nog!', maar ik
mocht niet tornen aan het lieve-moeder-ideaal. En
al helemaal mocht ik niet de politiek achter huwelijk en gezin laten zien.
Dan haakten ze af. Ook
mannen haakten af als ik ze liet zien dat ze overspannen waren, omdat ze hun
waarde alleen ophingen aan hun werkkracht en positie; dat hun huishouden en
de zorg voor de kinderen belangrijker waren dan hun baan en mede door hen
opgevoed en verzorgd moesten worden; dat zorg voor de relatie met hun vrouw
op de eerste plaats moest komen; dat ze aandacht, waardering en warmte voor
hun vrouw moesten hebben; dat het huishouden ook hun pakkie-an is... Zo
haakten ook mensen af als ik begon te pulken aan hun gelovigheid, omdat ze op
eigen poten moesten gaan staan; dat mensen niets te maken hebben met JC of een of andere profeet of zo. Een gelovige vrouw met
chronische verstopping, zei me eens: 'wat ben je nou helemaal zonder
bijbel...' Ik poogde haar namelijk al lang duidelijk te maken dat je de
bijbel niet nodig hebt om op eigen benen te kunnen staan. Ze
schermde ook altijd met de hoogtezondominee, daar hàd
ze zoveel aan en die kon dingen zo goed zeggen. Ik had enkele keren naar die
man geluisterd om te kijken of het wáár was wat ze
beweerde: ik zou er zelf misschien nog wat van kunnen leren. Maar ik werd er
gewoon niet goed van. 'Ik kan je méér zeggen en jou dingen beter bewust
maken,' zei ik haar toen maar weer eens. Ik had haar dat een jaar of drie
eerder ook al eens gezegd en haar sindsdien niet meer gezien. Maar nu ze weer
ten einde raad bij me was gekomen, bleek er in haar leven niets veranderd te
zijn en dus leed ze weer aan dezelfde kwalen. Ik zei haar dat ze die dominee
moest vragen om haar te genezen en de bijbel in haar rug moest leggen als ze
daar pijn had. Dat ging niet, zei ze. Maar: het is òf
het een òf het ander. Ja toch... Ik ga geen
pleisters meer plakken op een etterende zweer. Uiteindelijk heb ik haar
uitgelaten met de mededeling dat ze terug kon komen als ze op eigen poten
wilde staan. Hard? Zijn de religies niet veel harder, door mensen
emotioneel/lichamelijk zó zwaar te mishandelen, te beschadigen? Maar
mensen zijn zó bang voor de Waarheid dat ze wegblijven, smoesjes zoeken om
niet meer te hoeven komen enz. Ook al was ik nog zo voorzichtig òm ze te ontzien. Ik zou alleen maar mogen behandelen en
genezen en verder mijn mond houden. Maar daarmee doe ik mezelf, maar ook mijn
hulpvraag(st)ers tekort.
En alles en iedereen om die hulpvraag(t)ers heen...
Sneeuwbaleffect... Zie ook Waarheid. Dat geldt ook voor 'alternatieve' geneeswijzen. Daar hoort ook bij bewuster gaan leven, naast anders eten. Mensen schrikken van andersom leven en blihven weg. Gooien verder alle natuurgeneeswijzen op de schroothoop. Ontnemen zelfs anderen de hoop op hulp bij dergelijke geneeswijzen. Zie: WAARHEID STERVEN Er
zijn veel verhalen van mensen die een tijdje dood zijn geweest. Men noemt ze bijna-dood-ervaringen. Die verhalen zijn zó tegenstrijdig,
dat je niet weet of het zich in de fantasie van die mensen afgespeeld heeft,
in het hele lichaam dus, of dat het werkelijk iets van na de dood was. Die
verhalen hebben vaak dezelfde inhoud: een tunnel, aan het eind warm licht,
overleden dierbaren die de mens opwachten, een reis door het leven enz. Men
klampt zich vast aan die beelden, alsof die laten zien hoe het na de dood zou
zijn. Ik
denk niet dat die ervaringen daarheen wijzen. Ik denk dat in die laatste
momenten de resterende energie naar dat laatste plekje bewustzijn in je
hersens gaat. Dat betekent dat je inderdaad je geschiedenis opnieuw beleeft,
want: alles zit je fractal in je lijf gebakken en als die totale geschiedenis
zich uit dat lijf naar boven terugtrekt, naar het stuurmechanisme: de
hersens, is het duidelijk dat je je hele geschiedenis opnieuw beleeft. En die
warmte is te verklaren: het laatste restje warmte wat je in je had, gaat ook
naar dat plekje bewustzijn. Beelden van geliefden die jou op zouden wachten:
idem. Bij
Oprah zat een man die twee keer dood was geweest. Wat hij vertelde was zó
logisch: hij maakte zijn hele leven opnieuw door. Maar nu voelde hij zelf wat
hij mensen aangedaan had, hij was zelf het slachtoffer van zijn eigen
geëtter! Hij was er enorm van geschrokken en was nu, zei hij: 'een beetje
minder een zak!' Door
dit verhaal ontdekte ik: als iemand een ander iets aandoet in het leven,
voelt hij/zij precies wat die ander voelt. Hij/zij verandert zijn/haar
werkwijze niet, maar doet er zijn voordeel mee, hoeft niet naar de ander te
luisteren, geniet ervan... In het laatste geval moet hij/zij de volgende keer
iets ergers doen om te kunnen genieten. Als een
treiteraar niet precies wist wat hij een ander aandeed, zou hij niet
treiteren... Dan vond hij er niets aan. Heeft daar al eens ooit iemand over
nagedacht? Je
zou het zo kunnen zien: wat je in je hele leven geweigerd hebt: voelen hoe je
met mensen omgaat, moet je ervaren in die laatste seconde, OMDAT JOU DAT, NET
ZOALS BIJ JE SLACHTOFFERS, IN JE LIJF GEBAKKEN ZIT! Bij die laatste reis, van
je voeten naar je hersens, herken je dus al je geëtter en de ellende die je
anderen ermee aangedaan hebt. En ook alle romantiek in de vorm van warmte,
licht en lieve mensen die jou in je lijf gebakken zitten. Met
beide aspecten die ik hier aansnijd weten de religies geen raad. Allemaal
hebben ze rituelen om èn het slachtoffer èn de dader(es) gerust te stellen... Geruststellen is: de
ander aanpraten dat iets niet erg is of niet erg zal zijn, uit eigen
onbekwaamheid en angst voor het ongewisse... Daaruit
is ook de opvatting van vergeven voortgekomen. Zelfmoord
is een goed woord: je dood jezelf met voorbedachte rade. Men poogt dat
gebeuren te verzachten door het woord te vervangen door 'zelfdoding', maar
dat is de kop in het zand steken. Ook
het plegen van zelfmoord is machomaatschappelijk veroorzaakt, heeft heel veel
te maken met de kuddegeest en emotionele afhankelijkheid. Ik denk vaak: als
per week in alle media lijsten met zelfmoord(st)ers en pogingen daartoe zouden verschijnen, met daarbij
gerubriceerd in welke kuddes de zelfmoord(st)ers voor het belangrijkste deel zaten, dan zou je een
uitstekend overzicht krijgen over wáár iets aan
welke situaties gedaan zou moeten worden. Vooral als erbij gepubliceerd zou
worden, waaròm die mensen zichzelf het leven
afpakten... Lees
je ooit ergens dat veel moeders/echtgenotes zelfmoord plegen? Als daar eens
een boekje over werd opengedaan! Schrijf mij er over... Iemand
die zelfmoord wil plegen, zou zich eerst een paar dingen af moeten vragen:
En vrijwillige(?) euthanasie is ook zelfmoord. Ik moet je zeggen dat er ook omstandigheden buiten
jou om kunnen zijn die jou ahw nopen tot zelfmoord.
Toen ik plotseling geteisterd werd door infrageluid, heb ik ook van het
balkon willen springen met mijn hoofd omlaag. Gelukkig had ik Desiree (mijn
homeopate) die mij erdoorheen gesleurd heeft. Die stond voor 200% achter mij:
100% als mens en 100% als vakvrouw. En nog: ik heb door operaties in de jaren 50 en
talloze infecties nadien, zwaar beschadigde longen. Ik weet niet wat ik doe
als ik niet meer voor mijzelf kan zorgen en naar een zorgcentrum moet. Want
dan raak ik alles kwijt: mijn auto (dan kan ik nergens meer heen), mijn pensioen
en aow-tje, ik moet op een klein kamertje. Ik kan
waarschijnlijk niet mijn pc behouden. Ik kan in elk geval geen nieuwe kopen
als hij stuk gaat, of dure reparaties betalen. Dat is geen leven voor mij… Kortom: ik moet als een kasplantje gaan zitten
wachten tot ik doodga… EUTHANASIE Zie
je uit dit alles niet dat naar een spuitje grijpen of de stop eruit trekken,
duidelijk iets van de maatschappij is? En ook van alle religies en alle
culturen! Een zoveelste, onontkoombaar
gevolg van deze dingen, van de hele politiek? Een moordpartij in plaats van
liefde! Wat is dit voor een wereld, waarin bij voorbeeld op een Ineke Stinissen, 15 jaar in coma, gewoon de dorst- en
hongermoord toegepast wordt? En hoe vaak per week of per dag gebeurt dat in
stilte? Dat gun je een konijn nog niet. Ik
heb de hongerdood bij mijn twee eerste konijntjes meegemaakt: de eerste omdat
haar darmflora naar de knoppen was (ze had antibiotica gehad) en de tweede
vermoedelijk door een haarbal. Nou: ik verzeker je, dat ik nòg last van wroeging
heb, omdat ik dingen niet bijtijds gezien heb en niet op mijn goede gevoel
afgegaan ben! Ik
zeg je: als in plaats van spuitjes, eruitgetrokken
stoppen en uithongermoorden openbare executies werden gehouden van demente
bejaarden, psychiatrische patiënten, hevig lijdende zieken en andere 'nuttelozen' en eenzamen, moest je eens zien hoeveel
mensen dan ineens de straat opgingen met spandoeken en hoe dan de meest
linksen en de meest rechtsen luid lallend opkwamen
voor mindervalide levens en zouden schreeuwen om die slachtpartijen aan te
klagen. Maar:
zou je zulke lieverds vragen of zij dan zo'n demente bejaarde of zo'n zwaar
zieke in huis willen nemen, of er dagelijks voor willen gaan zorgen, zijn ze
vast niet thuis... Nee,
het is niet zómaar dat dit stiekem, in de nacht, in
stilte gebeurt. Het is niet zómaar dat oude mensen
bang zijn om in het ziekenhuis terecht te komen! Men
is nu aan het pleiten voor 'hulp' bij zelfmoord voor psychiatrische
patiënten. 'Ten hemel schreiend,' zou ik haast zeggen, als je in een hemel
gelooft! In elk geval wel: Godgeklaagd... Ook deze 'hulp' komt uit de
machomaatschappij: Men weet geen raad met deze mensen en dus moeten ze maar
'geholpen' worden. De volgende stap is: deze 'hulp' aan mensen geven van
boven de 65 die een beetje vergeetachtig worden, en kinderen die per ongeluk
toch een beetje gekneusd geboren worden. En het eind is zoek! Nergens wordt
bij allerlei discussies gesproken over de vraag hoe het er na de dood uit zou
kunnen zien voor een 'geholpen' zelfmoorder. Die
vraag mag niet gesteld worden, daar schrikken de mensen teveel van... Een
psychiatrisch patiënt kàn niet goed kiezen, dat is
onmogelijk. Als je zó verward bent of depressief, dan kun je niet de juiste
beslissingen nemen. Je kunt onmogelijk kiezen voor wat ècht goed voor je is.
De dood is dat in dit geval zeer zeker niet; '...eindelijk rust...' Ik denk
dat je dat wel kunt vergeten. Als je, zoals iedereen logisch kan beredeneren,
na de dood doorgaat met leven op het niveau waarop en waardoor je stierf, is het
duidelijk dat jouw ellende voort blijft duren. Dat is logisch. Dat geldt voor
elke over-ledene. En mogelijk wordt je ellende nog
verscherpt door de wetenschap dat je dit zelf gedaan hebt, dat je ervoor
gekozen hebt, zelfs als het onder dwang was. En vooral is je lijden groot als
je wel goede aandacht kon krijgen, maar die consequent afgewezen hebt. En dat
je er nu niets meer aan kunt veranderen... En wat doe je je nabestaanden aan?
Denk je dat dat zonder gevolgen voor jezelf blijft? Ook
de godsdiensten weten geen raad met euthanasie. Er zijn stromingen die euthanasiast zijn. Dat komt omdat ze niet echt raad weten
met het LEVEN. GODSDIENSTEN
EN HULPVERLENING Godsdiensten
èn hulpverlening, ontwikkeld uit en door de machomaatschappij,
zijn niet in staat mensen van de èchte zin van hun
leven bewust te maken. En heel erg is: in
elk geval niet inclusief. Ik bedoel: ze zijn niet in staat de mensen bewust
te maken maken van hun levenswaarde inclusief hun voorgeprogrammeerdheid,
angsten, onmogelijkheden, hun beschadigd-zijn-door-onderdrukking-door-anderen,
inclusief hun 'negatieve' gevoelens, hun woede, teleurstelling, verbittering.
Laat staan dat godsdiensten en hulpverleen(st)ers mensen leren al deze inclusieve dingen òm te draaien... Enzovoorts. Godsdiensten
en hulpverlening kunnen mensen niet vol-ledig, vol-maakt leren leven naar wat hen overkomt en de
signalen leren ervaren die iedereen overvloedig krijgt. Dus kunnen ze mensen
ook niet leren hun angsten, verwardheid, depressies en ziektes te leren
ervaren als signalen, die voortkomen uit hun (manier van) leven en die wijzen
naar hoe de toekomst zou moeten en kunnen zijn door gemakkelijker met je
leven om te gaan. Onvergeeflijk
in dit licht is dat voorstanders van euthanasie durven zeggen dat de patiënt
die ervoor 'kiest'(?) goed voorgelicht zou zijn! Goed voorlichten kàn absoluut niet, want de voorstanders weten totaal
niet:
Ze
hebben de patiënt niet op de hoogte kunnen brengen van de oorzaak van hun
pijn en ziekte, waardoor die patiënten in elk geval de kans zouden hebben
gekregen met een enorme uitbarsting van woede en verbittering, een flink stuk
pijn en benauwdheid weg te werken uit eigen lijdend lichaam. Mensen
die langdurig in coma liggen, mag je ook zomaar het lichaam niet afpakken!
Wie daarover denkt te kunnen beslissen, moet eerst eens in eigen leven
rondkijken, waarom hij/zij nog niet mens genoeg is om die comapatiënt uit de
coma te halen... Al
deze hoofdstukken bij elkaar zijn bewijzen dat de aandacht die je krijgt
vanwege je ziekzijn, van wie dan ook, een beperkt èn beperkend soort aandacht is, waarmee de ander in feite
altijd op veilig speelt. Die aandacht wordt moordend zo gauw er geen 'eer'
meer aan je te behalen valt. Het
hoort zo te zijn, zoals ik op een briefje schreef en op Pierre' prikbord
bevestigde in het ziekenhuis: 'veel ziektes zijn openingen naar de toekomst!'
Pierre begreep dat, maar er kwam verder van niemand ook maar één reactie op.
Je zou toch zeggen: 'dat is een vreemde tekst...' en je zou toch verwachten
dat iemand daar eens naar vraagt. Niet dus! Ik
beweer zelfs dat Men vindt dat het lijden uitgebannen moet worden, omdat
iedereen in diepste wezen weet dat veel ziektes, pijn, benauwdheid en
verwardheid signalen zijn dat er dingen helemaal niet kloppen en aldus
mogelijkheden zijn om de waarheid boven te halen. Bij
pijn of ziekte hoor je behandeld te worden als mens door mensen. Dat kan
alleen als de behandelenden, verplegenden
en bezoekenden zelf mensen zijn. Als je nadenkt
over al die gemiste kansen...! Gedurende de gehele wereldwijde, eeuwenlange
geschiedenis van de misvormde mensontwikkeling! ************************************************ Catharina Mijling Moord. Euthanasie, Na de dood, Eenzaam, Depressief, home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn
boek |engels/duits | LINKS banden.htm,
bandkk.htm, eenzmhd.htm, emomanip.htm, enzmhd2.htm, nrgvoel.htm, gevoel.htm, herinner.htm, hersens.htm,
honger.htm, levang.htm, manip.htm, ruzie.htm, meevln.htm, rotgvlns.htm, oudzeer.htm, piekeren.htm,
psychprbl.htm,
psychisch.htm, spiegel.htm, uiten.htm, falen.htm, verliefd.htm, vrdriet.htm, |
