Ina Mijling : Daardoor werd de angst om te leven groter dan de angst voor de dood...

www.path-of-wisdom.com

home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek

 

LEVENSANGST

Inhoud: Angst. Sterven. Zelfmoord. Euthanasie. Godsdiensten en hulpverlening

 

ANGST

De grootste stommiteit van de mensheid totnutoe is: ze heeft het verstand de alleenheerschappij gegeven. Daardoor werd de angst om te leven groter dan de angst voor de dood...

En dat doen mensen elkaar en zichzelf dagin daguit aan. Vol verantwoordelijkheidsgevoel en met alle inzet.

 

Die angst bestaat vooral uit:

zbul7angst voor rotgevoelens;

zbul7angst voor weerstand, uitlachen, ruzies, uitstoting, geweld enz. van nderen;

zbul7angst om (schijn)zekerheden op te moeten geven;

zbul7angst voor onzekerheid, falen, voor schut staan enz;

zbul7angst om uit je baan, je hobby, je religie of zo te moeten stappen;

zbul7angst om in te moeten gaan zien dat jouw studie, opleiding, je kunst, sport, je hulpverlenerfunctie, je werk waardeloos, tevergeefs is/was, zelfs mogelijk mens-vijandig;

zbul7angst om in te moeten gaan zien dat je n of dertig jaar voor niets aan pijn en ziektes hebt geleden;

zbul7angst om geen bij jouw pijnen en ziektes passende aandacht meer te krijgen;

zbul7angst om uit allerlei boten te vallen, uit allerlei kuddes;

zbul7angst voor wroeging;

zbul7uit dit alles blijkt: angst om te gaan beseffen dat jijzelf alle beslissingen alln moet nemen, alle keuzes zelf moet maken; dat je in wezen alleen staat. Ik heb allerlei angsten door het hele boek heen uitgewerkt.

 

De mensen zijn z zwaar gedegenereerd dat ze als de dood zijn om bewust te gaan leven, liever een lijk dan eer-lijk. Liever je leven geven voor vrienden dan bewust en kritisch met eigen lijf en leven en met je meest naasten omgaan. Mensen zijn als de dood om van de dood gered te worden, als de dood om er achter te komen dat ze zichzelf kunnen (leren) redden.

 

Ik heb dat vaak meegemaakt allereerst aan mezelf: liever niet luisteren naar wat mijn lichaam me duidelijk wilde maken, vooral uit angst voor de zeer waarschijnlijke ruzie-reacties van andere mensen in vooral mijn directe omgeving. En die angst gold mensen, merkte ik achteraf, die leefden volgens de wetten en normen van de machts-maatschappij plus de dito religies: "Ja maar"en "nou eenmaal'' waren en zijn niet van de lucht. Mensen die dus zelf heel beperkt leefden. Bij eerlijke mensen kun je je altijd thuis voelen. Anderen, on-eerlijken bezorgen jou spanningen. En die spanningen zijn niet alleen psychisch, maar lichamelijk en vandaaruit psychisch.

Ik herinner mij een breekpunt: ik voelde telkens als ik ergens achter dreigde te komen, dat ik dat afremde op een punt in mijn nek. Dan schoof ik die drang naar bewustwording weg naar "later". Op een gegeven moment drong tot mij door dat datgene wat ik wegschoof ('je kan me m'n rug op'), de Waarheid van dat moment zou blootleggen! Ik schrok ervan en heb toen meteen besloten voortaan altijd de Waarheid boven te willen krijgen.

N dat besluit bleek onmiddellijk dat mijn angst ongegrond was: de Waarheid is bevrijdend en ruzies maakten mij niet meer uit. Ik vond/vind ze niet leuk, maar de Waarheid moet vrgaan en dat kan ook, omdat ze genezend, bevrijdend is. Die angsten heb ik nog altijd wel, maar ik kan er steeds beter mee omgaan.

 

Het is treurig dat wezens met zulke enorme mogelijkheden liever hun leven vergooien, verspillen, verstrooien, dan iemand aanklampen die de Waarheid overal probeert boven te krijgen. En die hen daarin kan begeleiden. Mensen doen dat elkaar aan, dat kennen dieren helemaal niet.

 

In de jaren 70/80 heb ik met heel wat huisvrouwen gepraat met bijvoorbeeld tennisarmen. Dan [rpbeerde ik haar een beetje aan te sporen om thuis wat meer de ellebogen te gebruiken: 'ik ben er ook nog!', en met de vuist op tafel slaan: "ik wil gezien en gewaardeerd worden!". Maar ik mocht niet tornen aan het lieve-moeder-ideaal. En al helemaal mocht ik niet de politiek achter huwelijk en gezin laten zien. Dan haakten ze af.

 

Ook mannen haakten af als ik ze liet zien dat ze overspannen waren, omdat ze hun waarde alleen ophingen aan hun werkkracht en positie; dat hun huishouden en de zorg voor de kinderen belangrijker waren dan hun baan en mede door hen opgevoed en verzorgd moesten worden; dat zorg voor de relatie met hun vrouw op de eerste plaats moest komen; dat ze aandacht, waardering en warmte voor hun vrouw moesten hebben; dat het huishouden ook hun pakkie-an is...

 

Zo haakten ook mensen af als ik begon te pulken aan hun gelovigheid, omdat ze op eigen poten moesten gaan staan; dat mensen niets te maken hebben met JC of een of andere profeet of zo. Een gelovige vrouw met chronische verstopping, zei me eens: 'wat ben je nou helemaal zonder bijbel...' Ik poogde haar namelijk al lang duidelijk te maken dat je de bijbel niet nodig hebt om op eigen benen te kunnen staan.

Ze schermde ook altijd met de hoogtezondominee, daar hd ze zoveel aan en die kon dingen zo goed zeggen. Ik had enkele keren naar die man geluisterd om te kijken of het wr was wat ze beweerde: ik zou er zelf misschien nog wat van kunnen leren. Maar ik werd er gewoon niet goed van. 'Ik kan je mr zeggen en jou dingen beter bewust maken,' zei ik haar toen maar weer eens. Ik had haar dat een jaar of drie eerder ook al eens gezegd en haar sindsdien niet meer gezien. Maar nu ze weer ten einde raad bij me was gekomen, bleek er in haar leven niets veranderd te zijn en dus leed ze weer aan dezelfde kwalen. Ik zei haar dat ze die dominee moest vragen om haar te genezen en de bijbel in haar rug moest leggen als ze daar pijn had. Dat ging niet, zei ze. Maar: het is f het een f het ander. Ja toch... Ik ga geen pleisters meer plakken op een etterende zweer. Uiteindelijk heb ik haar uitgelaten met de mededeling dat ze terug kon komen als ze op eigen poten wilde staan. Hard? Zijn de religies niet veel harder, door mensen emotioneel/lichamelijk z zwaar te mishandelen, te beschadigen?

 

Maar mensen zijn z bang voor de Waarheid dat ze wegblijven, smoesjes zoeken om niet meer te hoeven komen enz. Ook al was ik nog zo voorzichtig m ze te ontzien. Ik zou alleen maar mogen behandelen en genezen en verder mijn mond houden. Maar daarmee doe ik mezelf, maar ook mijn hulpvraag(st)ers tekort. En alles en iedereen om die hulpvraag(t)ers heen... Sneeuwbaleffect... Zie ook Waarheid.

 

Dat geldt eveneens voor 'alternatieve' geneeswijzen. Daar hoort ook bij: bewuster gaan leven, naast anders eten. Mensen schrikken van andersom leven en blijven weg. Gooien verder alle natuurgeneeswijzen op de schroothoop. Ontnemen zelfs anderen de hoop op hulp bij dergelijke geneeswijzen. Zie: www.path-of-wisdom.com/religie/waarhd.htm

 

STERVEN

Er zijn veel verhalen van mensen die een tijdje dood zijn geweest. Men noemt ze bijna-dood-ervaringen. Die verhalen zijn z tegenstrijdig, dat je niet weet of het zich in de fantasie van die mensen afgespeeld heeft, in het hele lichaam dus, of dat het werkelijk iets van na de dood was.

Die verhalen hebben vaak dezelfde inhoud: een tunnel, aan het eind warm licht, overleden dierbaren die de mens opwachten, een reis door het leven enz. Men klampt zich vast aan die beelden, alsof die laten zien hoe het na de dood zou zijn.

Ik denk niet dat die ervaringen daarheen wijzen. Ik denk dat in die laatste momenten de resterende energie naar dat laatste plekje bewustzijn in je hersens gaat. Dat betekent dat je inderdaad je geschiedenis opnieuw beleeft, want: alles zit je fractal in je lijf gebakken en als die totale geschiedenis zich uit dat lijf naar boven terugtrekt, naar het stuurmechanisme: de hersens, is het duidelijk dat je je hele geschiedenis opnieuw beleeft. En die warmte is te verklaren: het laatste restje warmte wat je in je had, gaat ook naar dat plekje bewustzijn. Beelden van geliefden die jou op zouden wachten: idem.

Bij Oprah zat een man die twee keer dood was geweest. Wat hij vertelde was z logisch: hij maakte zijn hele leven opnieuw door. Maar nu voelde hij zelf wat hij mensen aangedaan had, hij was zelf het slachtoffer van zijn eigen getter! Hij was er enorm van geschrokken en was nu, zei hij: 'een beetje minder een zak!'

 

Door dit verhaal ontdekte ik: als iemand een ander iets aandoet in het leven, voelt hij/zij precies wat die ander voelt. Hij/zij verandert zijn/haar werkwijze niet, maar doet er zijn voordeel mee, hoeft niet naar de ander te luisteren, geniet ervan... In het laatste geval moet hij/zij de volgende keer iets ergers doen om te kunnen genieten. Als een treiteraar niet precies wist wat hij een ander aandeed, zou hij niet treiteren... Dan vond hij er niets aan. Heeft daar al eens ooit iemand over nagedacht?

 

Je zou het zo kunnen zien: wat je in je hele leven geweigerd hebt: voelen hoe je met mensen omgaat, moet je ervaren in die laatste seconde, OMDAT JOU DAT, NET ZOALS BIJ JE SLACHTOFFERS, IN JE LIJF GEBAKKEN ZIT! Bij die laatste reis, van je voeten naar je hersens, herken je dus al je getter en de ellende die je anderen ermee aangedaan hebt. En ook alle romantiek in de vorm van warmte, licht en lieve mensen die jou in je lijf gebakken zitten.

 

Met beide aspecten die ik hier aansnijd weten de religies geen raad. Allemaal hebben ze rituelen om n het slachtoffer n de dader(es) gerust te stellen... Geruststellen is: de ander aanpraten dat iets niet erg is of niet erg zal zijn, uit eigen onbekwaamheid en angst voor het ongewisse...

Daaruit is ook de opvatting van vergeven voortgekomen.

 

ZELFMOORD

Zelfmoord is een goed woord: je dood jezelf met voorbedachte rade. Men poogt dat gebeuren te verzachten door het woord te vervangen door 'zelfdoding', maar dat is de kop in het zand steken.

Ook het plegen van zelfmoord is machomaatschappelijk veroorzaakt, heeft heel veel te maken met de kuddegeest en emotionele afhankelijkheid. Ik denk vaak: als per week in alle media lijsten met zelfmoord(st)ers en pogingen daartoe zouden verschijnen, met daarbij gerubriceerd in welke kuddes de zelfmoord(st)ers voor het belangrijkste deel zaten, dan zou je een uitstekend overzicht krijgen over wr iets aan welke situaties gedaan zou moeten worden. Vooral als erbij gepubliceerd zou worden, waarm die mensen zichzelf het leven afpakten...

Lees je ooit ergens dat veel moeders/echtgenotes zelfmoord plegen? (In de jaren 70/80) Als daar eens een boekje over werd opengedaan! Schrijf mij er over...

 

Iemand die zelfmoord wil plegen, zou zich eerst een paar dingen af moeten vragen:

zbul5waarom ben ik emotioneel z afhankelijk dat ik mijn eigen leven niet kan invullen?

zbul5waarom neem ik niet de volle verantwoording voor mijn eigen leven?

zbul5waarom word ik niet woedend op de artsen die mij niet kunnen genezen en mij veel pijn/benauwdheid laten ondervinden?

zbul5waarom word ik niet woest op 'geestelijke' begeleid(st)ers, op pastores, imams, rabbi's, monniken enz. die mij niet kunnen genezen en op de goede manier kunnen helpen?

zbul5waarom word ik niet razend op lle mensen uit mijn leven en vooral degenen die de meeste invloed op me hebben gehad, die mij gedwongen hebben niet te leven zoals bij volwassen mensen past en waardoor ik zo ziek en verward ben geworden?

zbul5waarom sta ik niet op met de energie van die opgehoopte woede in mij, om mijn leven nders in te delen?

En vrijwillige(?) euthanasie is ook zelfmoord.

 

Ik moet je zeggen dat er ook omstandigheden buiten jou om kunnen zijn die jou ahw nopen tot zelfmoord. Toen ik plotseling geteisterd werd door infrageluid, heb ik ook van het balkon willen springen met mijn hoofd omlaag. Gelukkig had ik Desiree (mijn homeopate) die mij erdoorheen gesleurd heeft. Die stond en staat voor 200% achter mij: 100% als mens en 100% als vakvrouw.

En nog: ik heb door operaties in de jaren 50 en talloze infecties nadien, zwaar beschadigde longen. Ik weet niet wat ik doe als ik niet meer voor mijzelf kan zorgen en naar een zorgcentrum moet. Want dan raak ik alles kwijt: mijn auto (dan kan ik nergens meer heen), mijn pensioen en aow-tje, ik moet op een klein kamertje. Ik kan waarschijnlijk niet mijn pc behouden. Ik kan in elk geval geen nieuwe kopen als hij stuk gaat, of dure reparaties betalen. Kortom: ik moet als een kasplantje gaan zitten wachten tot ik doodga

Dat is geen leven voor mij

 

EUTHANASIE

Zie je uit dit alles niet dat naar een spuitje grijpen of de stop eruit trekken, duidelijk iets van de maatschappij is? En ook van alle religies en alle culturen! Een zoveelste, onontkoombaar gevolg van deze dingen, van de hele politiek? Een moordpartij in plaats van liefde! Wat is dit voor een wereld, waarin bij voorbeeld op een Ineke Stinissen, 15 jaar in coma, gewoon de dorst- en hongermoord toegepast wordt? En hoe vaak per week of per dag gebeurt dat in stilte? Dat gun je een konijn nog niet.

Ik heb de hongerdood bij mijn twee eerste konijntjes meegemaakt: de eerste omdat haar darmflora naar de knoppen was (ze had antibiotica gehad) en de tweede vermoedelijk door een haarbal. Nou: ik verzeker je, dat ik ng last van wroeging heb, omdat ik dingen niet bijtijds gezien heb en niet op mijn goede gevoel afgegaan ben!

 

Ik zeg je: als in plaats van spuitjes, eruitgetrokken stoppen en uithongermoorden openbare executies werden gehouden op demente bejaarden, psychiatrische patinten, hevig lijdende zieken en andere 'nuttelozen' en eenzamen, moest je eens zien hoeveel mensen dan ineens de straat opgingen met spandoeken en hoe dan de meest linksen en de meest rechtsen luid lallend opkwamen voor mindervalide levens en zouden schreeuwen om die slachtpartijen aan te klagen.

Maar: zou je zulke lieverds vragen of zij dan zo'n demente bejaarde of zo'n zwaar zieke in huis willen nemen, of er dagelijks voor willen gaan zorgen, zijn ze vast niet thuis...

Nee, het is niet zmaar dat dit stiekem, in de nacht, in stilte gebeurt. Het is niet zmaar dat oude mensen bang zijn om in het ziekenhuis terecht te komen!

 

Men is nu aan het pleiten voor 'hulp' bij zelfmoord voor psychiatrische patinten. 'Ten hemel schreiend,' zou ik haast zeggen, als je in een hemel gelooft! In elk geval wel: Godgeklaagd... Ook deze 'hulp' komt uit de machomaatschappij: Men weet geen raad met deze mensen en dus moeten ze maar 'geholpen' worden. De volgende stap is: deze 'hulp' aan mensen geven van boven de 65 die een beetje vergeetachtig worden, en kinderen die per ongeluk toch een beetje gekneusd geboren worden. En het eind is zoek! Nergens wordt bij allerlei discussies gesproken over de vraag hoe het er na de dood uit zou kunnen zien voor een 'geholpen' zelfmoorder. Die vraag mag niet gesteld worden, daar schrikken de mensen teveel van...

 

Een psychiatrisch patint kn niet goed kiezen, dat is onmogelijk. Als je z verward bent of depressief, dan kun je niet de juiste beslissingen nemen. Je kunt onmogelijk kiezen voor wat cht goed voor je is. De dood is dat in dit geval zeer zeker niet; '...eindelijk rust...' Ik denk dat je dat wel kunt vergeten. Als je, zoals iedereen logisch kan beredeneren, na de dood doorgaat met leven op het niveau waarop en waardoor je stierf, is het duidelijk dat jouw ellende voort blijft duren. Dat is logisch. Dat geldt voor elke over-ledene. En mogelijk wordt je ellende nog verscherpt door de wetenschap dat je dit zelf gedaan hebt, dat je ervoor gekozen hebt, zelfs als het onder dwang was. En vooral is je lijden groot als je wel goede aandacht kon krijgen, maar die consequent afgewezen hebt. En dat je er nu niets meer aan kunt veranderen... En wat doe je je nabestaanden aan? Denk je dat dat zonder gevolgen voor jezelf blijft?

 

Ook de godsdiensten weten geen raad met euthanasie. Er zijn stromingen die euthanasiast zijn. Dat komt omdat ze geen van allen echt raad weten met het LEVEN.

 

GODSDIENSTEN EN HULPVERLENING

Godsdiensten n hulpverlening, ontwikkeld uit en door de machomaatschappij, zijn niet in staat mensen van de chte zin van hun leven bewust te maken. En heel erg is: in elk geval niet inclusief. Ik bedoel: ze zijn niet in staat de mensen bewust te maken maken van hun levenswaarde inclusief hun voorgeprogrammeerdheid, angsten, onmogelijkheden, hun beschadigd-zijn-door-onderdrukking-door-anderen, inclusief hun 'negatieve' gevoelens, hun woede, teleurstelling, verbittering. Laat staan dat godsdiensten en hulpverleen(st)ers mensen leren al deze inclusieve dingen m te draaien... Enzovoorts.

 

Godsdiensten en hulpverlening kunnen mensen niet vol-ledig, vol-maakt leren leven naar wat hen overkomt en de signalen leren ervaren die iedereen overvloedig krijgt. Dus kunnen ze mensen ook niet leren hun angsten, verwardheid, depressies en ziektes te ervaren als signalen, die voortkomen uit hun (manier van) leven en die wijzen naar hoe de toekomst zou moeten en kunnen zijn door gemakkelijker met je leven om te gaan.

 

Onvergeeflijk in dit licht is dat voorstanders van euthanasie durven zeggen dat de patint die ervoor 'kiest'(?) goed voorgelicht zou zijn! Goed voorlichten kn absoluut niet, want de voorstanders weten zelf niet:

zbul5wat geest is en energie en energiepatronen (Zie: www.path-of-wisdom.com/energie/02energiepatronen.htm

zbul5wat de, over het algemeen politieke, oorzaken zijn van de problemen, de ziektes;

zbul5wat door mensen als MENS te bereiken valt;

zbul5dat kritische mensen zeer veel ziektes en zieken kunnen genezen;

zbul5wat er na de dood is!!...

 

Ze hebben de patint niet op de hoogte kunnen brengen van de oorzaak van hun pijn en ziekte, waardoor die patinten in elk geval de kans zouden hebben gekregen met een enorme uitbarsting van woede en verbittering, een flink stuk pijn en benauwdheid weg te werken uit eigen lijdend lichaam.

Mensen die langdurig in coma liggen, mag je ook zomaar het lichaam niet afpakken! Wie daarover denkt te kunnen beslissen, moet eerst eens in eigen leven rondkijken, waarom hij/zij nog niet mens genoeg is om die comapatint uit de coma te halen...

 

Al deze hoofdstukken bij elkaar zijn bewijzen dat de aandacht die je krijgt vanwege je ziekzijn, van wie dan ook, een beperkt n beperkend soort aandacht is, waarmee de ander in feite altijd op veilig speelt. Die aandacht wordt moordend zo gauw er geen 'eer' meer aan je te behalen valt.

Het hoort zo te zijn, zoals ik op een briefje schreef en op Pierre's (mijn man) prikbord bevestigde in het ziekenhuis: 'veel ziektes zijn openingen naar de toekomst!' Pierre begreep dat, maar er kwam verder van niemand ook maar n reactie op. Je zou toch zeggen: 'dat is een vreemde tekst...' en je zou toch verwachten dat iemand daar eens naar vraagt. Niet dus!

 

Ik beweer zelfs dat Men vindt dat het lijden uitgebannen moet worden, omdat iedereen in diepste wezen weet dat veel ziektes, pijn, benauwdheid en verwardheid signalen zijn dat er dingen helemaal niet kloppen en aldus mogelijkheden zijn om de waarheid boven te halen. Dat is een zeer breed politiek complot!

 

Bij pijn of ziekte hoor je behandeld te worden als mns door mnsen. Dat kan alleen als de behandelaars, verpleegkundigen en bezoekers zlf mensen zijn.

 

Als je nadenkt over al die gemiste kansen...! Gedurende de gehele wereldwijde, eeuwenlange geschiedenis van de misvormde mensontwikkeling!

************************************************

Ina Mijling

Moord. Euthanasie, Na de dood, Eenzaam, Depressief,

www.path-of-wisdom.com

home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |engels/duits |

LINKS

 

banden.htm, bandkk.htm, eenzmhd.htm, emomanip.htm, enzmhd2.htm, nrgvoel.htm, gevoel.htm, herinner.htm,

hersens.htm, honger.htm, levang.htm, manip.htm, ruzie.htm, meevln.htm, rotgvlns.htm, oudzeer.htm,

piekeren.htm, psychprbl.htm, psychisch.htm, spiegel.htm, uiten.htm, falen.htm, verliefd.htm, vrdriet.htm,