Herinneringen zitten je in je hele lichaam. En over alles wat je in je hele leven meegemaakt hebt vanaf de conceptie. Het is in feite je geheugen.

Wat je je echt herinnert, wat je dus terug kunt halen is je bewustzijn. Wat je je niet meent te herinneren zit in je onderbewustzijn. Maar aangezien alles in je lichaam opgeslagen zit, moet je theoretisch ook alles weer boven kunnen halen. Je onderbewustzijn zit in je lichaam.

Mensen halen graag herinneringen op, met oude schoolvrienden of familieleden. Er komen foto's bij. Foto's zijn vastgelegde herinneringen. Dat voel je goed als je ernaar kijkt. Vandaar dat vakantiefoto's, huwelijksreportages, feestfoto's van anderen mensen niet interesseren: dat zijn de herinneringen van anderen en die zeggen jou niets, omdat ze niet in JOUW lijf gebakken zitten Dus voel je het niet..

Ik zag bij Oprah een klein stukje van een programma waarin ze het kennelijk had gehad over hoe je mooi, leuk, kunstig je eigen herinneringsboeken kon maken, met knip en plakwerk, met foto's en andere afbeeldingen. Het ging waarschijnlijk over prettige herinneringen.

Men maakt gewoonlijk geen plaatjesboek over nare gebeurtenissen. Nare herinneringen houdt men liever niet vast, die haalt men liever niet op. Men is door de ontwikkeling van de psychologie echter gaan inzien dat nare herinneringen juist wel opgehaald moeten worden, dat "oude koeien" wel uit de sloot gehaald moeten worden. Dat ze alsnog verwerkt moeten worden. Meer en meer ziet men in dat, als je die niet verwerkt, je blijft kiezen en beslissen vanuit die nare herinneringen. Daardoor stapelen die verkeerde beslissingen zich in toenemende mate op in je lichaam enz.

Herinneringen ophalen', 'herinneringen koesteren' is dat wel zo goed? Dat koesteren is sowieso slecht voor je: het houdt je gevangen aan dingen die allang voorbij zijn en misschien krijg je de fouten ervan en de gevolgen niet door te zien. Je zet ze nog vaster in je lijf dan je ze eerst had. Het versterkt die gevoelens in plaats van ze te verminderen, zoals zou gebeuren als je ervan leerde.

Het herinneringen ophalen is alleen goed als je er wat uit leren kunt en/of af-leven. En al die foto's, waar zijn ze goed voor?

Maar ook fijne dingen kunnen je dwars zitten: herinneringen aan je jeugd, school, vriendschappen, verkeringstijd, verliefdheden enz. Want alles wat jou verder overkomt en wat niet lijkt op deze prettige, 'ideale' toestanden, maakt jou danig het leven zuur. Je kunt het immers niet laten om te blijven vergelijken.

Zowel de onprettige als de fijne dingen zijn geweest, zijn dingen die niet meer te veranderen vallen of terug te pakken. Heb toch eens wat hartelijkheid voor jezelf, als een ander dat dan niet heeft, heb het dan zelf. Probeer jezelf en anderen eens met nieuwe ogen te bekijken: zonder verwachtingen. Probeer oud zeer zo ook eens te bezien. En hou vooral je eigen mogelijkheden in de gaten en accepteer je onmogelijkheden. Probeer dat in elk geval.

Maar ik begin het steeds gekker te vinden dat er geen therapeuten zijn die mensen helpen hun prettige herinneringen te verwerken! Prettige herinneringen bepalen net zo goed alledaags je keuzes en je beslissingen! Die horen ook verwerkt te worden!

LINKS

&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&