Inhoud:  Voorwoord. Houden van? Gevoelens.  Rotgevoelens 1. Angst. Lekkere gevoelens. Sentimentaliteit. Sympathiegevoelens.  Positief denken.  Ongezonde gevoelens.  Genieten. Slecht. Verhoudingen tussen gevoelens en Gevoel. Geluk? Gelukkig maken? Bomen.

Veel van dit boek doet je al vóélen hoezeer de maatschappij, de religies en culturen jou bestreden hebben en nog met emotioneel en ander geweld blijven bestrijden in jouw eigenheid, in het een doel van je leven meer mens worden en groeien in bewustwording.

Waarom deze boeken, dit geschrijf op Internet? Mensen houden niet van zichzelf, niet ècht. Ik bedoel niet dat lekkere gevoelentjen, maar het wezenlijke houden-van door kritisch en eerlijk met je eigen lijf en leven om te gaan.

En omdat mensen niet van zichzelf houden, moeten ànderen van hen houden.

En daardoor zijn alle structuren van maatschappij, religie en culturen ontwikkeld:

1. ze zijn eruit voortgekomen en;
2. ze hebben dit misbruikt. Dat moest ook wel, want anders viel de ondergrond van hun bestaan weg.

Mensen worden gemangeld en leren nergens, ook niet, vooral niet in de religies! hoe ze in zijn totaal met hun eigen lijf en leven, in alle situaties waar ze inzitten, om moeten gaan. Ze kennen hun eigen waarde niet!

Mijn geschrijf is totaal en helpt jou van jezelf te gaan houden, totaal te leven zoals bij jou hoort.. Daarom is het ook persoonlijk. Dat wil zeggen: het gaat over de totale mens, maar ook over die mens in die situaties, over JOU in JOUW situaties.

Ik spits hier het verschil toe op het gevoel en het Gevoel.

Alhoewel allerlei gevoelens afwijkingen, ziektes zijn, ook de prettige gevoelens!, heb je ze toch nodig voor dat eerste inzicht. Je hebt ze nodig om bij je Gevoel te komen. Je Gevoel hoort bij het derde inzicht.

Als je begint met kritisch leven, blijkt dat je wel dingen helder in je hoofd kan beredeneren, maar dat de rest van je lichaam niet mee kan doen. Dan zeggen mensen vaak: 'dáár (het hoofd) weet ik het wel, maar dát (hart-/maag-/buik-streek) wil nog niet meedoen!'

Bijna alles van wat ik geschreven heb kan je voelen in je lichaam. Dat is iets anders dan wat Mén gevoel noemt. Wat Men gevoel noemt is sentimentaliteit. Wat Men gevoel noemt is in wezen allerlei soorten behoeftes aan góéde aandacht. Aandacht is altijd een kwestie van energieën: goede of slechte. Aandacht geeft anderen altijd goede of slechte energieën en haalt altijd bij anderen de goede of de slechte energieën naar boven. Meestal in een mengsel van allerlei soorten. Zie Aandacht.

Als Men het over het gevoel heeft, gaat het over de werking van het lichaam onder de haargrens, maar daar leren we nergens iets over. We zijn zó ver van de werking en de signalen van ons eigen lichaam af gegroeid, dat we niet eens weten wat Gevoel eigenlijk betekent, laat staan hoe we ermee om moeten gaan. Zozeer is het in de war gemaakt door verstandig leven. Zo ver dwalen we dagin daguit van Het Pad der Wijsheid af.

Rotgevoelens voel je in je lijf. Het zijn bijvoorbeeld: woede, angst, teleurstelling, onzekerheid, verontwaardiging, verbittering, jaloezie enz.

Het gaat zo: er gebeurt iets, iemand zegt iets of wil iets van jou, wat een rotgevoel oproept. Daarom wil jij bijvoorbeeld je gal spuwen. Dat bericht gaat naar de hersens. Maar ergens anders zit een angstgevoel, een gevoel dat sterker is dan het signaal om je gal te spuwen. Die angst stuurt het bericht naar de hersens: bekhouden.

Rotgevoelens bewijzen dat je:

Door rotgevoelens protesteert jouw lichaam:

Die gevoelens komen vanuit je voorgeprogrammeerdheid:

Het eerste en ergste wat je dan voelt is angst, voornamelijk om dingen te moeten veranderen, maar ook: angst voor andere mensen: familie, collega's, mede-gelovigen enz.

Je zou dus na moeten gaan wát er niet klopt, waarom en waardoor niet, en wat je ertegen zou moeten doen. Niet tegen die rotgevoelens, maar tegen dat wat niet klopt!

Want:

Niet leuk, maar ze betekenen écht leven of (te vroege) dood voor jou. De Waarheid kan, door er naar te luisteren, boven komen in je lichaam en je leven en die maakt je gezonder en wijzer. Dat inzicht, daarnaar leren leven zou de kern van de opvoeding van kinderen moeten zijn: hen leren leven naar de waarheid.

Prettige gevoelens worden zéér gewaardeerd en Men streeft daar altijd naar. Die worden zelfs gelukkig-zijn genoemd, optimisme, sterke persoonlijkheid, evenwichtig-zijn, gezonde kijk op het leven, positief denken en dergelijke.

Lekkere gevoelens geven echter lang niet altijd de Waarheid aan. "Daar voel ik me lekker bij,' 'ik voel me er goed bij', ik doe wat prettig aanvoelt', zijn bedrog als ze worden veroorzaakt door sentimentaliteit, romantiek, verliefdheid in brede zin (je bent op alles verliefd waar je emotioneel afhankelijk van bent). Of als je je lekker voelt bij succes, eer, roem, voldoening, moederen, (schijn)zekerheid, tradities, idealen, wetenschap, principes enz. In wezen zijn dit allemaal afhankelijkheden, waarvan er veel voortkomen uit en ondersteund worden door de kuddegeest/groepsdwang en de emotionele beschadigingen daardoor.

Lekkere gevoelens zijn vaak zelfs géén voor jou goede gevoelens: een supporter die juicht omdat zijn cluppie een doelpunt maakt: dat is geen goed gevoel, dat is sentimentaliteit plus kuddegeest en nog zo het een en ander. Jij hebt nl. niets te maken met die ventjes op het veld. Jij loopt je niet uit de naad gedurende 11/2 uur om een balletje in een netje te krijgen. Maar ook is schreeuwen een therapie om vastgezette emoties los te maken en er uit te gooien. Het wordt ook vaak gezegd: 'dan kunnen ze hun frustraties eens uitschreeuwen... dan kunnen ze zich eens uiten... hun spanningen kwijt...'

De oorzaken worden daardoor echter niet duidelijk en dus niet aangepakt. Vandaar: brood en spelen. Dat houdt de mensen zoet. Overheersers van een land zullen sporten en kunst altijd stimuleren: politiek! In de VS kan je een studiebeurs krijgen als je op 'hoog' niveau een sport bedrijft! Wat heeft basketbal nou met een artsen- of advocatenstudie te maken...

Als je jarenlang traint in een of andere sport om ooit eens als nummer één op een schavotje te staan en je hebt alweer een fractie van een seconde van je eigen tijd afgeknabbeld, dan is je blijdschap groot, maar niet goed voor jou. En voor niemand is dergelijke blijdschap goed. Het is verspilde tijd en energie. Het lekkere gevoel van kunstenaars en allerlei soorten wetenschappers, idem.

Bijvoorbeeld: eens had ik mezelf getrakteerd op een abonnement voor pianoconcerten. Bij de voorlaatste uitvoering vond ik het al raar: zoveel mensen zitten gebiologeerd(!) naar een jongetje te staren. Een jongetje dat door een tijdrovende en isolerende studie weinig aan relaties en situaties meegemaakt/verwerkt kan hebben in zijn 20-jarig leven en dus maar weinig wezen-lijke uitstraling kan hebben. De luisteraars bewonderen hem echter (bewonderen is duidelijk voelbaar) en pogen geheel óp te gaan in de muziek. Bij het laatste concert dacht ik, om me heen kijkend en al die behoeftes en frustraties ziende: 'wat zoeken jullie hier, wat je zelf kan ZIJN!' Bij de pauze ben ik naar huis gegaan.

Ook was ik lange tijd weg van de Matthëus Passion van Bach. Ergens weg van zijn betekent dat jouw IK niet bij jouzelf is: een kwalijke zaak. Ik zong er aria's voor tenor, sopraan en alt uit. Dat kon wegens mijn stembereik van ruim 3 octaven. Ik zong uitsluitend thuis, want door mijn slechte longen was het uitgesloten dat ik zangeres werd. Maar nu walg ik van de teksten: zoveel vergif! Ondersteund, versterkt door zulke prachtige, in-dring-ende muziek. Ik ben begonnen er nieuwe teksten op te zetten.

Eer, roem en succes zijn allemaal gevoelens die jou van je IK afhouden, af-leiden. Je kan het zó zien: één van je talenten pomp je op tot monsterachtige afmetingen, waar jouw IK in verstrooid en onderdrukt wordt. Als je op het spoor komt van zulke valse gevoelens, ga je steeds meer ontdekken.

Tegenover lekkere gevoelens staat: als je echt goed bezig bent, ervaar je een diep besef, een weten van je kruin tot je tenen. Dat is veel fundamenteler dan lekkere gevoelens, omdat weten de Waarheid, de Wijsheid in zich draagt.

Sentimentaliteit komt voort uit behoeftes die je niet kan of durft kennen: je kan tranen in de ogen krijgen bij een film waarin iemand een geliefde verliest. In feite huil je om jezelf, om wat jij aan Liefde, bevestiging, goede aandacht nodig hebt en niet krijgt.

Sentimentaliteit wordt vaak misbruikt en verder opgefokt door bijvoorbeeld rituelen. Maar zeer zeker ook door kunst zoals opera's, oratoria, popliedjes, soaps, boeken, films: romantiek. En vergeet niet allerlei romantiek in religies, geloofsgemeenschappen, sportsupporters enz.

Vaak wringen we ons lichaam om voor iemand sympathiegevoelens op te brengen. Alweer: dat kan je voelen en op die manier controleren. Dat noemt men dan liefde.

Als je voor iets of iemand geen sympathie op kan brengen is het noodzakelijk voor jou om na te gaan:

Sympathiegevoelens horen onder het kopje: sentimentaliteit thuis.

Met de term 'positief denken' goochelt Men in de NEW AGE beweging zo graag. Maar het is de zoveelste nieuwe vinding, een zoveelste zoethouder, een veelbelovende truc.

Dit is allemaal wéér een veroordeling van nare gebeurtenissen en rotgevoelens. En in dat opzicht niet veel anders dan de mis-daden van religies, de maatschappelijke structuren, de hulpverlening enz. Je dwingt door middel van je verkeerde boodschappen van je hersens de rest van het lichaam dingen enerzijds niet te voelen, terwijl ze belangrijk voor je zijn en anderzijds dingen te voelen, te kiezen en te beslissen die niet goed zijn, of waar jij nog niet aan toe bent.

Je krijgt door dat verbod geen mogelijkheid om rotgevoelens en nare gebeurtenissen in je leven te zien als erbij-horend, je kan er geen plaats aan geven en dus blijven de krachten en veranderingen, de groei en de evolutie die er uit voort kùnnen komen ongebruikt, gaan tegen je werken, tegen je gezondheid. En dat is een fundamentele misdaad tegen jou en tegen de mensheid.

Ik griezel steeds méér van dingen die uitgevonden zijn door mannen. Zij hebben ons altijd al voorgeschreven wat goed of slecht zou zijn. Nu hebben ze dan de termen 'positief' en 'negatief' daarvoor in de plaats gegeven. In feite hebben zulke stromingen (met wat nuanceverschillen) dezelfde kenmerken als godsdiensten: ze doen mensen hun eigenheid en hun recht op rotgevoelens op een geniepige manier onderdrukken en overtuigen hen op een dwingende manier hun voorschriften op te volgen. Eigenlijk grijpen ze de mens nog geniepiger, nog fanatieker aan dan de traditionele godsdiensten doen: ze spelen op een haast onontkoombare manier rechtstreeks in op je ontluikend besef van IK-zijn.

Erg is dat positieve denkers wel de mond brutaalweg vol hebben van holistisch leven, wat betekent: leven als totaal mens, verbonden met het Al, maar ze pakken tegelijk de mens het belangrijkste wat nodig is voor dat holistisch leven doodgewoon áf: rotgevoelens, pijn, ziektes en spanningen! Positief denken is erg negatief.

Tegenover 'positief denken' stelt Men 'negatieve gedachtes'. Wat Men daarmee bedoelt zijn geen gedachtes, maar lichamelijke gevoelens. Ze zijn ook niet negatief, maar zitten boordevol Waarheids-energie en je kan er álles van leren.

In tegenstelling tot rotgevoelens wijd ik nu hoofdstukken aan écht negatieve gevoelens. Dat zijn namelijk die gevoelens:

Die echt negatieve gevoelens worden echter voor het merendeel zeer gewaardeerd in allerlei macho-machtssystemen: in huwelijk, gezin, kunst, religies, culturen en maatschappij. Heel tekenend, omdat door de herkenning van die gevoelens als zijnde slécht, de mens-vijand-igheid van die systemen scherp zwart-wit onderuit gehaald worden. Hier volgen wat gevoelens, en aanleidingen tot beschadigende lekkere gevoelens:

Vul zelf maar in:

Genieten kan heel slecht voor je zijn! Ik zal eerst iets uitleggen over genieten.

Bij ge-niet-en zijn drie dingen aan de hand:

Mensen genieten zo graag van van alles: het mooie weer, de zee, het bos, het huisdier, lieve kinderen, leuke uitvoering, muziek, hobby, studie enz. Dit zijn nog betrekkelijk on-schuld-ige dingen, mits ze geen verslaving inhouden. Het is noodzakelijk je af te vragen waarom je dat nodig hebt. Wat er ontbreekt aan je menszijn, wat je eigen-lijk, wezen-lijk, voor je eigen, voor je wezen dus nodig hebt! Het is heel moeilijk te accepteren dat dat slecht voor jou zou kunnen zijn, want het voelt zo lekker.

Voorbeelden van slecht-genieten naar mensen toe:

Daar steek je energieën in. Dat kan niet anders betekenen dan dat je dat verdriet, die ziekte, die pijn en ellende groter maakt. Zelfs al is het op een afstand en ben je niet rechtstreeks betrokken bij die ellende, of heb je het niet zelf veroorzaakt. Dan nog steek je er energieën in. Je maakt die ellende groter. Ook voor anderen, want dit werkt door in de kosmos: Kwade Intelligentie.

De narigheid die jou aangedaan is, mag geen excuus zijn om die anderen ook aan te doen, in welke vorm dan ook!

Deze gevoelens zijn écht negatief:

Alleen goed voor jou is: genieten van een goed, een echt goed gesprek, of lezen van een goed boek of zo, waar je wat van leert dus en waar je weer wat meer mens door wordt, zelfs als het pijn en verdriet bovenhaalt!

Slecht voor jou en anderen is:

Eigenlijk is dit al een bekend stukje! Want de tegenstellingen tussen de twee begrippen lijken verdacht veel op die tussen het eerste en tweede inzicht en die tussen aanpraten en bewustmaken...:

Ik heb de verhoudingen tussen het eerste en tweede inzicht inderdaad overgenomen voor het Gevoel en gevoelens. Het lijkt allemaal op elkaar: FRACTAL!. Dat kan je zelf onderzoeken... Want dit rijtje is voor veel begrippen te hanteren! Dat is eigenlijk ook Chaos! Misschien kan dit verschijnsel de Mijling-wet genoemd worden. Of de verhoudingenwet.

Geluk? Wat is geluk? Veel mensen om je heen die van je houden? Veel lol kunnen trappen? 'n Goede baan met geweldige vooruitzichten? Je uit kunnen leven (wat een goede uitdrukking) in kunst of sport? Succes hebben? Beroemd zijn? Alles hebben en kunnen kopen? Een lieve man/vrouw waar je mee 'boft'? Wat is geluk?

Of is geluk juist het tegenovergestelde van deze dingen, omdat veel ervan tegen je menszijn ingaat? Omdat veel van die dingen kleine stukjes van jou tot monsterachtige afmetingen hebben doen uitbouwen? Terwijl zo ongeveer al deze zaken ten koste van vrouwen, echtgenotes, moeders en kinderen, zwakken, zieken en belastingbetalers gaan... Is geluk juist het tegenovergestelde, omdat, als je alles gaat zien door er kritisch mee om te blijven gaan, je het steeds minder nodig hebt en zelfs af gaat wijzen? De daaruit voortkomende zelfverzekerdheid, de zelfwaarde, de eigen innerlijke kracht en Wijsheid voelen als onverwoestbaar en veel grootser aan dan dat twijfelachtige en zeer tijdelijke wat Men geluk noemt.

Mijn moeder was een doodongelukkig mens. Maar wàs dat wel zo? Zoals ze daar aan tafel zat, als een veldheer zo strijdbaar, als een koningin zo zeker van haar recht, haar Waarheidsliefde, haar Trouw... Een rots in de branding. Met een echte Trouw: die aan zichzelf èn aan ons, al wezen we dat soort Trouw allemaal, eensgezind af...

Ik kon die houding van haar niet uitstaan. Ik was zó bang voor haar, dat ik als de dood was een kind te krijgen dat op haar zou lijken. Ik had het vermoord, dacht ik toen. 'Voer voor psychologen?' Had je gedacht! Die psychologen mogen nu bij mij langs komen en dan heb ik jaren werk aan hen om ze een beetje bij te brengen:

Dit zullen ze pas na een jaar of 10 vatten, denk ik... Want in feite worden psychiaters rijk aan problemen die door de 3 structuren veroorzaakt zijn!

Ook dit zullen ze niet kunnen vatten: moeders ongeluk was haar geluk! Dat is een kenmerk van de Waarheid: het samenvallen van tegenstrijdigheden... Ze gebruikte haar ongeluk en werd er sterk en Wijs en zelfverzekerd van. Al werd dat verkeerd uitgelegd: moeder zou ruzies nodig hebben om zich lekker te voelen. Die uitleg komt vast van Freud. Ze 'kon niet zonder ruzies en dus zocht ze altijd naar aanleidingen,' vond Men. Ik weet nu wel beter: aanleidingen om te proberen dingen recht te zetten, liggen voor een HME dagin daguit voor het opscheppen.

Een ander kan jou nooit gelukkig maken. En jij kunt het een ander niet! Het is nogal een belasting: van een ander verwachten of eisen dat die jou gelukkig maakt! Hooguit kan die ander jou, of kun jij die ander een paar prettige uren bezorgen, of een heerlijke week, of een fijn cadeau.

Waar ieders geluk werkelijk in zit is: eerlijk met elkaar omgaan. Dat is beslist niet altijd leuk. Maar jij kunt iemand en iemand kan jou geen groter compliment geven, geen grotere eer dan met een gemeend: 'met jou kan ik eer-lijk zijn, mezelf zijn!'

Dit zou eigenlijk de belangrijkste afspraak moeten zijn bij mensen die op de een of andere manier samenwonen en/of samenwerken of wat dan ook. Het is de enige garantie op echt geluk. Het garandeert een maximum aan vrijheid èn tegelijk èn daardoor een maximum aan geborgenheid, en een maximum aan soepelheid, want al je afspraken kunnen per minuut bijgesteld worden.

Je zou zelfs kunnen stellen dat verschil in karakter geen enkele ongelukkige verhouding kan veroorzaken, als mensen eerlijk proberen met elkaar om te gaan. Het betekent tevens een maximum aan kansen dat de muren bol staan van de ruzies. Dat is niet leuk, maar telkens een felicitatie waard.