BEN ALLE BRIEVEN KWIJT!
Stuur me je E-MAIL ADRES
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | MIJN BOEK
EENZAAMHEID
Inhoud: Eenzaamheid. Honger. Opvullers. Aanraken1. 2. Depressief. Massaal depressief
-----------------------------------------
EENZAAMHEID
De eenzaamheid van mensen is gigantisch. Bijna geen mens ontkomt eraan. En iedereen tracht die eenzaamheid te vullen door verstrooiing, afleiding, door het zoeken naar een ander, door samen te gaan wonen, door kinderen te scheppen, door hard te werken, door idealistisch bezig te zijn, door kunst, door macht, door wandelingen naar het strand, door religie...
In religies moeten:
- god en/of Jc, de profeet
en/of de geschriften de eenzaamheid vullen;
- en de groep eromheen:
dekuddegeest.
Iedereen is op zoek naar geluk, omdat het bij mensen hoort: gelukkig-zijn. Maar dat krijg je niet door deze dingen, zelfs niet door mensen die van je houden. Misschien zou je die twee als de gevaarlijkste dingen voor mensen moeten noemen:
1. mensen die 'van je houden';
2. idealistisch bezig zijn, dus met 'liefde', inzet, opofferen, wegcijferen...
Bij mensen die 'van je houden' krijg je energieën naar je toe en dat voelt reuze lekker. Maar wèlke energieën? Dat zijn praktisch altijd energieën die jouw behoefte aan iemand die van je houdt in stand houden. Je wordt er dus letterlijk NIETS WIJZER van. Integendeel: dat maakt je ziek. Vandaar dat mensen, vrouwen, die het niet meer pikken, overal uitgekotst worden, want vooral vrouwen horen lief te zijn en klaar te staan, op te offeren en zo. Dat gebeurt niet allen in het gezin, maar ook in allerlei maatschappelijke lagen.
Af en toe krijg je op tv zo'n idealistisch echtpaar of homopaar te zien. Zo'n stel wat al 20 of 50 jaar 'lief en leed' deelt. Vaak lijken ze inderdaad op elkaar. Dat klopt dan toch ook...
Alle mensen kijken er jaloers naar: 'zo heb ik dat niet!' Wees blij dat jij het zo niet hebt, want jij kunt beter werken aan je zelfwaardering dan mensen die emotioneel zo vast gebakken zitten in elkaar...
Zo'n voorbeeld, die ze ook in hun omgeving zijn, is verziekend voor anderen. Zo verzieken ze niet alleen elkaar, maar ook anderen, en heel veel mensen als ze voor tv of radio komen...
Mensen die 'zo veel van elkaar houden', zitten emotioneel zó vast gebakken in elkaar dat ze, om hun eenzaamheid te kennen en dan te kunnen gaan groeien in zelfwaardering, eerst los moeten komen van elkaar. Maar dat houden van elkaar voelt zó lekker, dat ze het wel uit hun lijf laten om zich vóór de dood van elkaar los te maken... Sterft een van beiden, dan is de ander total-loss en niet te troosten. En waar blijft de dode? Die zit nog steeds aan de partner en hangt voelbaar in het huis rond. De enige troost die de achterblijf(st)er kan krijgen waar hij/zij wat aan heeft, wil niet gehoord worden... Jarenlang blijft er getreurd worden en tegen anderen gezeurd over het verlies, de eenzaamheid...
Bij idealistische mensen lijkt het omgekeerd: ze stoppen hun energieën in allerlei akties, in goede doelen, in goede bedoelingen, in opofferen en klaarstaan, in goed bezig zijn enz. Het lijkt liefde, maar ze doen het voor zeg 99,99% voor zichzelf: 'Ik krijg er zoveel voor terug!' Ze worden zeer gewaardeerd, maar er gebeuren allerlei vreselijke dingen:
de energieën die ze
rondstrooien houden de dingen waar ze zich zo voor inzetten juist in stand;
dat is hun eigen
belang, want als ze die dingen goed zouden doen, zouden ze geen levensvulling
meer hebben en hun eenzaamheid en depressie en hun slecht bezig zijn moeten
ervaren en daar zijn ze als de dood voor...;
hun voorbeeld fokt
anderen op om ook zo idealistisch bezig te gaan, ze slepen anderen dus mee;
daardoor raken hele
projecten verziekend voor heel veel mensen;
op die velden worden
mensen hun recht op zelfwaardering afgepakt en zich er niet van bewust
gemaakt...;
ze halen allerlei
energieën uit het zozeer gewaardeerd en bewonderd worden... Dus doen ze het
echt voor zichzelf...
Ze willen dus kost wat kost er niet achter komen dat ze verziekend bezig zijn, tot dodelijk toe.
HONGER
Het is zo: enerzijds hoop je energieën op in je lichaam, in de vorm van stenen (gal-, nier-), vetafzetting (binnenvetten, hartinfarct), bobbels, verkrampingen (reuma, parkinson, cara, hartinfarct) en anderzijds moet je bergen energieën afgeven, je inzetten voor dingen die voor jouzelf in wezen niet belangrijk zijn, zelfs moet je je energieën steken in dingen die jou schade doen. En daar raak je steeds meer uitgeput van.
Die leegloop geeft je een letterlijk hongergevoel, een verlangen naar vervulling, naar vol-doening, naar tevredenheid, naar geluk, of wat daarvoor door moet gaan. En de behoefte groeit aan iemand die van je houdt, die er altijd ís voor jou. Want die leegtes móéten gevuld worden, dat is een natuurwet. Zo iemand is nergens te vinden. En omdat het door de maatschappij geschapen ideale moeder-beeld daar wel op lijkt, vertaal je dat naar behoefte aan een moeder. Aangezien geen enkele moeder daaraan kan voldoen, ook de allerliefste niet, zit praktisch iedereen met grote of minder grote frustraties naar zijn/haar moeder. Daar werken ook zeer veel therapieën mee.
De leegtes, de honger in de mens, die on-vol-daanheid bestaan vermoed ik, al vanaf het begin van de eerste glimp van bewustwording. Die honger nam toe naarmate het verstand zich ontwikkelde en het gevoel steeds schever deed groeien: enerzijds verstenen, verkrampen en verschrompelen en anderzijds op verkeerde dingen gericht.
Doordat je gedwongen bent jezelf, jouw ziel, je Ik tot een emotioneel gedrocht te maken, heb je geen contact meer met Het Grote Gebeuren. Terwijl jij dat Grote Gebeuren kunt en hoort te zijn, helemaal.
OPVULLERS
Omdat de maatschappij zich door de eeuwen en
volkeren heen zó intens mensvijandig heeft ontwikkeld, hebben zich fractal
systemen ontwikkeld om die leegtes, dat gebrek aan energieën op te vullen.
Dat soort leegte-opvullers zijn bijvoorbeeld: eer roem, macht, bezit, succes, lief gevonden worden, ambitie, sport, kunst, romantiek, enz. Maar ook: moederen, voorkomendheid, idealen, religie, hoop, toekomstdromen enz.: kwade intelligentie.
Het erge is dat die buikvullers niet vol-doen. Ze zijn net als patates frites en slagroom: wel lekker, maar eigenlijk slecht voor jou. Ze vol-doen niet: ze doen je niet vol met de energieën die jij in werkelijkheid nodig hebt, maar maken je integendeel meer hongerig. Daarentegen gooien ze je vol vreemde energieën in die zin, dat het energieën zijn die teveel voor jou zijn én die op de verkeerde plekken in je lichaam terecht komen. Bijbehorende ziektes zijn dan afstotingsverschijnselen. Bijvoorbeeld: als je gaat golven omdat je het anders in je werk niet uithoudt, zijn de energieën die je met het golven opdoet niet die die jij nodig hebt. Je vergeet wel even alles en je voelt je fitter, maar de enige soort energieën die je nodig hebt zijn: je bek opentrekken, dingen veranderen op je werk, nagaan of je werk wel deugt, of je werk wel goed voor mensen is.
Zo raken machthebbers meer en meer verslaafd aan macht, omdat het zo intens verslavend werkt: die onderdanige mensen die zich voor jou uitsloven op allerlei terrein.
En: wie zich mee laat slepen door romantiek, voelt de tekorten aan de voorgeschotelde soort nepliefde in eigen lijf en leven opspelen, voelt zich nóg leger. Heel eventjes niet, maar kort na die opera, die roman, dat flutboekje zeer zeker wel. Romantiek is ronduit vergif voor de mens en een sterk machtsmiddel.
En wanneer eten mensen, vooral vrouwen, alles wat los en vast zit? Als ze eigen-lijk geen raad weten met hun leven, als ze zwaar depressief zijn, geen zelfwaardering hebben, zich waarde-loos voelen, miskend, in de steek gelaten. Als ze onbewust weten dat ze er van niemand mogen zijn: ze mogen er wel zijn voor anderen, maar ze mogen niet met eigen behoeftes en eigen vervulling van hun leven bezig zijn, laat staan waardering, warmte en begrip opeisen. Ze mogen dus niet zélf bestaan. Ze moeten allerlei energieën aan anderen uitstralen, voor anderen alsmaar klaarstaan, zonder er iets voor terug te krijgen. Vandaar dat eetverslaving veel meer bij vrouwen voorkomt dan bij mannen en vooral huishoudsters/moeders/echtgenotes lijden eronder. Zo bevat chocolade veel magnesium. Mensen die alsmaar 'liefde' en zorg geven krijgen daar gebrek aan...
IN wezen echter zoek je vervulling van je IK. Dat kan niet door opvullers, dat kan door niemand anders gedaan worden dan door jouzelf in een eerlijk leven.
AANRAKEN 1
Aanraken is een heel natuurlijke behoefte. Zowel aangeraakt willen worden als zelf iemand aanraken. Als je met iemand iets leuks of goed klaargemaakt hebt, of dat nou een gesprek is of een activiteit of wat dan ook, dat maakt niet uit, of als je iemand lief vind, of hij/zij heeft iets voor jou gedaan, je hebt iemand lang niet gezien of zo, dan heb je er behoefte aan om elkaar even te omhelzen. Doe dat dan ook. Het is een uitwisseling van energieën, die je beiden zo hard nodig hebt, een bekroning op je activiteit, een sluitstuk, of zoiets. Het is heerlijk en ontspannend.
Kijk maar op de voetbalvelden als er een goal gemaakt is. Vaak denk ik daarover echter: 'ben je voor je vrouw en je kinderen en je vrienden ook zo hartelijk?' Het zijn namelijk mannen die elkaar dan omhelzen, maar als er íéts is wat jongetjes/mannen afgeleerd hebben is het iemand anders aanraken en aangeraakt worden. En het aanraken van een vrouw wordt onmiddellijk vereenzelvigd met sex. Vandaar dat een vrouw bijna geen normale relatie kan hebben met mannen, tenzij het homo's zijn.
Ikzelf heb het aangeraakt-worden-zonder-sexgerichtheid helemaal moeten leren in de vrouwenbeweging, want als traditioneel getrouwde vrouw was ik aanraken ook alleen gewend in verband met vrijen.
In India raakt men elkaar nooit aan. 'Uit eerbied', zeggen ze dan, 'voor de energieën van die ander'. Elkaar niet aanraken wordt er geïdealiseerd, oftewel: voorgeschreven en geïdealiseerd door religie en cultuur. Er zit ook aan vast: vrouwen worden alleen aangeraakt door haar man en alleen als er gevreeën moet worden. Zo armoedig! Zo drammerig!
Elkaar niet aanraken is een politieke truc, want wat gebeurt er met mensen die dat doen? Ze raken vertrouwd met elkaar, ze voelen zich samen sterker. Ze gaan dingen durven uitpraten en dat gaat verder: ze willen dingen gaan veranderen. En dat is slecht voor de structuren. Ook voor de religies.
Aanraken is een uitwisseling van energieën. Ik denk dat, als je geen behoefte hebt aan aanraken, er twee mogelijkheden zijn:
- je bent als mens al zover gegroeid dat je die uitwisseling niet meer nodig hebt. Dan ben je ook mens genoeg om te weten dat je het anderen niet moet onthouden, want dan werkt jouw aanraking genezend;
- of je bent zo zwaar beschadigd, hebt je zo zwaar laten beschadigen dat je
a. het niet meer voelt en dus ook niet meer geven kunt.
b. er bang voor bent:
x. bang bent om een band te krijgen,
y. bang dat de ander verder wil gaan.
Dan kan ik je aanraden om eens in een therapiegroep te gaan waar ze met allerlei 'spelletjes' de mensen leren om elkaar aan te raken en aangeraakt te worden, zonder sexgerichtheid. Misschien leer je dan ook eens om te huilen: jij met je strakke, houten gezicht.
AANRAKEN 2
Aan de andere kant is het moeilijk te onderscheiden wanneer iemand aanraken bedoelt als echte hartelijkheid, medeleven, vertrouwdheid, een band hebben of dat de ader eigenlijk uit is op seks. Vaak is dat bij degene die aanraakt heel diep weggestopt: hij (meestal een hij) is dan hartelijk voor vrouwen, maar eigenlijk is het een uiting van seksdrang, ook al zal hij dat bij hoog en bij laag ontkennen: hij was alleen hartelijk.
Voor mannen is het hele moeilijk om zomeer hartelijk voor vrouwen te zijn. Als vrouw word je steeds wantrouwiger na ettelijke bedrieglijke ervaringen.
Ditzelfde geldt natuurlijk ook in homoseksuele kringen.
Als je depressief bent, kun je dat heel duidelijk voelen als iets lichamelijks: je voelt je moe en lam, je hebt het koud en voelt je leeg, tot niets in staat. Dat wil zeggen dat je gebrek aan energie hebt, aan warmte. Iemand die alles wel helemaal ziet zitten, blaakt van de energie.
Als je depressief bent, zie je ook alles donker. Wie jou troosten wil door te zeggen: 'zie de zon eens schijnen, zo licht en zo warm! Hoor de vogels eens zingen', dan is dat voor jou niet waar: die zon is een fel blikkerig, hinderlijk ding, dat pijn doet aan je ogen, waarvan je vindt dat die niet in jouw leven past. Die vogels maken een hels kabaal... Zo iemand helpt jou dus niet. Weet je hoe dat komt? Omdat hij/zij zelf behoefte heeft aan jou-troosten. Hij/zij weet namelijk geen raad met jouw depressie. Bovendien geeft het een lekker gevoel: een ander troosten en/of (jarenlang) verplegen.
Maar als je depressief bent, werkt zoiets averechts. Meestal voel je dat van de ander heel goed, want in een depressieve toestand zie je dingen heel scherp, omdat je zo dicht bij jezelf bent, bij je eigen gevoel...
Depressief: hoe beroerd ook, je vóélt tenminste wat. En heel wat ook. En je bent stukken beter af dan hele volksstammen die niets (meer) kunnen voelen, die keurig in het gareel lopen, een mooie baan hebben, een (fijn) gezinnetje, 'n beetje sociaal werk erbij... Maar toch leven die mensen niet: ze gebruiken alleen hun hoofd en ze gebruiken allerlei energieën van anderen om zich lekker te voelen.
Zulke mensen kijken vreemd op, ver-vreemd, dat wil zeggen: vreemd geworden in de loop van de tijd. Die kijken vreemd op als je het over voelen hebt. Alsof dat uit een andere wereld komt. En dat klopt ook: de gevoelswereld IS een totaal andere wereld, tegengesteld zelfs aan dat gladde, goed-geoliede wereldje. De gevoelswereld lost zelfs de problemen van dat spekgladde wereldje op, zet ze om in groei-energieën.
Weet je wat het eigenlijk is: depressief
zijn? Je ziet de onwaarheid, de onwaarachtigheid niet meer zitten: het
patroon van je huwelijk of samenwoning; de slechte omgang van collega's en
bazen met jou; de emotionele druk in het leger; het eentonige van het zware
werk in het huishouden; het getreiter op school; het werk wat permanent boven
je krachten gaat; alsmaar liefde moeten geven zonder er wat voor terug te
krijgen...
Het is niet dat huwelijk zèlf, die studie, de samenwoning, de school, het werk zèlf die je op dat moment niet meer ziet zitten, maar je ziet datgene niet meer zitten wat religie, jouw cultuur en de maatschappij van huwelijk, werk enz. gemaakt hebben, wat het onder de dwingende eisen van religie, cultuur en maatschappij geworden is. Zó vanzelf, dat je er totaal geen erg in had dat je al lang bezig was er op stuk te lopen. Dan heb je toch gelijk met depressief te worden...
Je rot voelen geeft aan dat er dingen niet kloppen. Dat is ook de functie van depressief zijn. Als je alles niet meer ziet zitten, als je aan de grond zit, als je alles op moet geven, als je op een punt staat dat je niets meer te verliezen hebt, wat je ook zegt, wat je ook doet, wat je ook kiest, dàn durf je misschien eindelijk eens te beslissen zoals je altijd al voelde en wist dat het goed zou zijn. Dan durf je misschien eindelijk een te kiezen voor wat je eigenlijk altijd al had willen kiezen, maar dat mocht en dat kon niet.
Als je voor je directeur staat en je krijgt je ontslag, dan zeg je hem eindelijk wat jou al die jaren het leven verzuurde, verbitterde. Dat wat je altijd al nodig vond om te zeggen, maar wat gewoonweg niet kòn, omdat je toch eten moet en kleren nodig hebt en dus geen ontslag riskeren kon. Dan, als je eindelijk die grote bek opzet, komt er uit wat je altijd gevoeld hebt ten gevolge van de behandeling door je baas, maar wat je met je koppie altijd diep weg moest stoppen in lever, longen, hart, nieren...
Als aan een scheiding niet meer valt te ontkomen, kun je eindelijk je man eens zeggen: hoezeer hij nooit echt aandacht voor jou gehad heeft; jou als gratis huishoudster gebruikt heeft; en de opvoeding van de kinderen jou op je nek geschoven heeft; en hoe hij, ondanks zijn belofte op de mooiste dag van je leven, jou geen warmte geschonken heeft, geen waardering.
Dit zijn voorbeelden. Iedereen heeft zijn/haar eigen verhalen. Maar
mensen
die in dezelfde soort situaties
zitten
hebben dezelfde verhalen,
dikwijls
tot in de kleinste details.
Op 'negatieve' momenten van openbrekende spanningen komt de waarheid in al dat soort situaties naar boven. Die momenten geven opluchting, werken verhelderend. Je vindt, zo diep in de put als je zit, vanzelf daar de kracht en de moed om je eigen ge-weten (dat wat je wéét) te volgen...
Kracht ligt in zwakheid: met de moed der wanhoop... Aan wat er in die uitdrukking zit, wordt gek genoeg nooit aandacht besteed. Zo is juist jouw depressie díé opening naar het leven die je net nodig had...
MASSAAL
DEPRESSIEF
Mensen zijn massaal depressief: ze hebben behoefte aan, zijn verslaafd aan allerlei dingen, omdat ze binnenin zich vele leegtes ervaren. Enerzijds overal in het lichaam leegtes van uitputting, door opofferen, uitsloven en anderzijds op oneigenlijke plaatsen ophopingen van al die zelfbeheersing, die zoethoudertjes en schijnzekerheden, waaronder de van religies, en ophopingen, misvormingen van allerlei verslavingen, en van slecht verwerkte emoties.
Die ophopingen zijn ophopingen van energieën. Daar zou je je dus lekker bij moeten voelen, maar omdat het on-eigen-lijke energieën zijn die op verkeerde plaatsen zitten, versterken ze het slechte, het kwaad van depressief-voelen: je kunt niet aan die energieën aankomen, je kunt ze niet gebruiken om je lekker te voelen en dus zitten ze je dwars.
Er zijn misschien wel zo'n 80% of meer van de mensen depressief. Je kunt dat overal om je heen zien: mensen hebben massaal behoefte aan gezellig, leuk, gelukkig-zijn, afleiding, verstrooiing, (verre) vakantie, humor, lachen, hobby's, ontspanning, liefde, muziek van allerlei soort, waardering, iemand die van je houdt, succes, hogerop, nog meer verdienen, eer, roem, geurtjes, wedstrijden, erbijhoren, geloven, uitsloven, spelletjes, tv, sex, sport...
Als je niet depressief was, had je daar allemaal geen behoefte aan. Het zijn allemaal dingen om je op te krikken, je op te knappen, je af te leiden van je dagelijkse beslommeringen, je een beter gevoel te geven...
SIGNALEN
Andere signalen dat 80% of meer van de
mensen depressief is is:
mensen
zoeken narigheid op. Mensen zijn graag zielig, zieken klampen zich vast aan
hun medicijnen, hebben urenlange gesprekken over hun kwalen en wat ze allemaal
moeten slikken. Bij de dokter gaat bijna geen patiënt de deur uit zonder
recept: de dokter móét wat voorschrijven, anders kan hij agressie verwachten.
Mensen
zoeken ook de ellende op in het nieuws. Ze wentelen zich in de narigheid.
Daarom kiezen nieuwsdiensten steeds ellendige dingen. Daarom komen er steeds
meer life-programma's op tv die over politie-ingrijpen, over
ziekenhuis-perikelen gaan, met veel vechten en bloed. Daarom zijn er zoveel series
met geweld, met moorden, met overdadige sex, met drie-, vierhoeksverhoudingen
en partnerverschuivingen. Mensen smullen ervan uit armoe, uit depressie.
Mensen
genieten van dingen die mislopen. Ze roddelen met overgave over slechte
dingen van anderen. Ze zijn massaal bang voor kritiek en dus houden ze zich
krampachtig aan allerlei regeltjes, principes en heersende opvattingen. Ze
klampen zich vast aan kunst, sport, wetenschap, bezit en geloof, aan principes
en tradities, omdat ze niets van zichzelf zijn. Ze genieten van romantiek,
zonder te hoeven voelen waardoor ze zelf zo'n behoefte aan Liefde hebben.
Mensen
zitten massaal ook allemaal uit te rekenen hoe het er in de toekomst uit moet
zien. Ze zijn altijd bezig met plannen en piekeren. Ze streven naar
zekerheid en succes en zoeken die in verkeerde dingen en in de verkeerde tijd.
Mensen
veroordelen zichzelf voor dingen die ze verkeerd gekozen hebben, waarin ze
gefaald hebben en hebben angst voor kritiek, falen en voor niet gewaardeerd
worden. Ze worden er ook door anderen om veroordeeld.
Mensen
controleren niet echt wat wel en niet goed is in hun eigen lijf en leven. Dat
durven ze ook niet. En alles waar je bang voor bent is een teken van
depressief-zijn. Alles waar je je afhankelijk van voelt maakt je depressief.
Mensen
ervaren zichzelf niet als middelpunt van hun eigen lijf en leven, maar
geloof, wetenschap, kunst, liefzijn, rottigheid-uithalen, succes zijn die
middelpunten... Moeders ervaren hun huwelijk, hun kinderen als alles waar
het in haar leven om draait: die zijn de middelpunten in haar leven. Ze zetten
zichzelf aan de kant en worden gráág aan de kant gezet. Gelovige vrouwen worden
daarin extra gestimuleerd en gesteund door haar 'overtuiging'. Die overtuiging
is haar echter opgedrongen, aangepraat, is dus geen èchte overtuiging. Echt
overtuigd kun je alleen zijn van dingen die je zeker weet uit eigen ervaring,
uit eigen aftoetsing op waarheid...
Een
ander symptoom van zware depressiviteit is: mensen geven af op anderen die
iets beter kunnen, meer hebben...
Erger
is: mensen halen anderen die bewust leven en kritisch zijn onderuit, ze
roddelen over hen, praten zelfs over het goede wat die anderen doen alsof het
slecht is.
Iemand
die hen probeert te leren leven naar hun goede gevoel, naar hun ge-weten, wordt
uitgelachen, uitgebannen, getreiterd, mishandeld, vermoord.
Allemaal signalen van depressies. Hoe erger
iemand hierin vastzit, hoe depressiever hij/zij is. Als mensen naar het nare en
slechte trekken, dan is dat niet van nature, maar dan is dat
maatschappelijk, religieus en cultureel veroorzaakt.
Mensen zijn massaal depressief: ze houden niet van zichzelf, ze waarderen hun eigen lijf en leven niet, ze kennen zichzelf niet en willen dat ook niet, uit angst voor een onzekere toekomst. Zie Levensangst.
Veel depressies zitten diep weggestopt, zijn nauwelijks herkenbaar. Dat is vooral het geval bij mensen met een goed humeur, met kunst en sport als uitlaatklep, met een diepgeworteld geloof... En religies hebben er geen antwoord op. Die komen ook met zoethoudertjes en afschuifsystemen. Religies zijn een groot kwaad en bevorderen depressies: mensen krijgen geen duidelijk zicht op hun leven en worden dan ook nog eens om hun depressief-zijn veroordeeld: "je gelooft niet genoeg."
De houvasten die religies geven zijn schijnzekerheden. De dreigingen over wat er na de dood met je gaat gebeuren wegen zwaar en houden de mensen zwaar depressief. Dat verwerk ik in mijn boek: 'Fractal Religie: de volgende stap na Jezus'.
Of jij depressief bent, kun je gemakkelijk controleren: wat klopt er in dit hoofdstuk voor jou? Durf je het erkennen? Als je er vanaf wil komen, moet je het wel eerst durven erkennen. Blijf je erin hangen? En wat ga je eraan doen? Ga je de tegenhanger in je lijf: de woede opzoeken?
Ga eens na wat en wie je zou missen als je die ineens kwijt raakte. Alles waar je emotioneel aan vast zit veroorzaakt depressiviteit, want je hebt ze nodig om een leegte te vullen, om je wat lekkerder te voelen. Het helpt echter niet: hoe meer leegtes je met on-eigen-lijke energieën opvult, hoe meer je nodig hebt om je depressies te verbloemen.
Niemand hoeft depressief te zijn: je bent
waardevol als je jezelf waardevol maakt en niet als je allerlei zoethoudertjes
opzoekt en als levenswaarden je leven laat vullen.
LINKS
|
home | boekenplank | LINKS | reageren? |engels/duits | aan studenten | ikzoek | column | ©opyright | mijn boek |
|||||||
&@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&