Inhoud: Band met kinderen. Gedwongen. Voordeur. Het gevoel van kinderen. Hoe dan?

In de hulpverlening is Men zeer gespitst op de band met kinderen. Als er iets mis is met het kind: agressief gedrag, apathie, niet eten, pesterig, criminaliteit enz., wordt dat al heel gauw op de slechte band met de ouders, vooral die met de moeder met het kind terug geschoven. Heel nauwkeurig pluist Men na hoe de band met het kind is. En owee als er een foutje geconstateerd wordt!

Maar het is slecht: een band met je kinderen opkweken. Ouders beginnen er al vaak mee vóór de geboorte. Zelfs al voor ze besluiten een kind te 'nemen'. En dat noemt men 'houden van kinderen'.

'Een band opkweken', zei ik. Dat betekent: Men heeft enerzijds de eigen behoefte en fokt die verder op en anderzijds het aangeprate besef dat een band met een kind móét. Dus dwingt men het lichaam tot het voelen van die emotionele band. En die tegennatuurlijke schade komt nog eens bovenop die eigen behoefte. Het is het tegendeel van houden-van. Dit soort houden-van is en wezen: 'ik hou zo van jou want ik heb je zo nodig en het hoort zo! Want men zegt dat jij het zo nodig hebt!'

Maar het is voor de volle 100% eigen behoefte. Een enkeling is zich daarvan bewust en die is zich ook bewust van wat hij/zij eigenlijk te geven heeft, omdat hij/zij bewust is van zichzelf en van de noodzaak tot eigen groei.

Mensen, vooral moeders, worden door de door mannen ontwikkelde psychologie en psychiatrie gedwongen om een band me hun kinderen te hebben. Men bedoelt daarmee een emotionele band, een band die je vóélt dus. Het is niet minder dan een doodzonde als je dat niet hebt, of niet voor elkaar hebt kunnen krijgen. Als je het nl. niet hebt, zou je frusties kweken. Je kinderen zouden traumatisch worden en allerlei afwijkingen krijgen, tot criminaliteit toe.

Allereerst is het al vreemd dat dit van moeders geëist wordt en niet, of in veel mindere mate van vaders. Hebben vaders geen band, dan ach, nou ja… Maar móéders! Ook merk je in praatprogramma's op tv dat moeders erop aangesproken wordt. Zelf bij Oprah Winfrey! Met al de hooggekwalificeerde specialisten!

"Voelt U iets voor uw kind?" wordt er dan gevraagd. "Dat is nodig, dat heeft het kind nodig!"

Iets voelen is een afwijking, een frustratie in jezelf. Iets voelen voor een ander is dat ook. Iets voelen voor je kind dus ook Wat voel je dan? En waar in je lichaam? In feite is dat wat je voelt voor je kind datgene wat jijzelf nodig hebt, of waar jij mee in de knoop zit. Dat weten psychogelaars niet.

Iets móéten voelen is een extra frustratie, van buitenaf bedongen. Als je onder druk van de moderne gevoels-banden je gaat dwingen tot voelen voor welke relatie dan ook, dan forceer je jezelf lichamelijk en maak je er alleen nog maar een frustratie bij! Als je niks voelt voor iemand, dan zit je goed! Ook, vooral als je niks voelt voor je kinderen: dan heb jij de last niet van die band en dan krijgen ze de last niet van jouw frustraties.

Wat men eveneens gemakshalve vergeet is dit: zodra de voordeur achter het kind dichtgaat, staat het alleen. Dan is de invloed van de ouders gedaald tot zo ongeveer het nulpunt. Vooral als het kind eenmaal op school is, bestaan er geen ouders meer. Men ziet niet dat het kind buitenshuis moet zien zijn eigen boontjes te doppen. Een band met de ouders zegt dan niets meer. Het enige wat dan telt is

1. in hoeverre het kind in staat is goed om te gaan met eigen gevoel en gevoelens en
2. hoe zeker het zich kan voelen in allerlei situaties,
3. hoe sterk het in zijn schoenen staat.

Dit hangt af van in hoeverre ouders, in plaats van een band te kweken, in staat zijn geweest het kind te begeleiden in zelfrespect en verantwoordelijkheidsbesef. Dat is een kwestie van het kind een steun in de rug zijn, waardoor het weet dat zijn ouders een stevige achtergrondfiguur is, waar het op terug kan vallen.

Wat men constant vergeet, ook in de hulpverlening is, dat kinderen hetzelfde voelen als volwassenen. Maar ze leren er nog nergens mee omgaan. In de hulpverlening helpen ze mensen daar ook niet goed mee, voor zover ik weet tenminste.

Dat kinderen hetzelfde voelen als volwassenen: woede, verdriet, onzekerheid, angst, blijdschap enz. is belangrijk om hen mee te helpen hun eigen zekerheid te vinden. Ik weet van mezelf dat ik als kind al altijd een denkertje was en een voelertje, maar waar moest je daar mee naartoe? Het was nou eenmaal niet de gewoonte om met kinderen te praten. Mensen konden als volwassenen niet eens met elkáár praten, laat staan met kinderen.

Ik was helaas mede daardoor zeer vroom. Daardoor had de kerk een sterke invloed op mij. In-vloed is een vloed van krachten die van buitenaf naar binnengebracht worden. In plaats van sterk in mezelf, werd ik een sterke gelovige… Met alle bijna fatale gevolgen vandien, tot later zelfmoordneigingen uit zwarte wanhoop toe.

Mijn leven zou heel anders verlopen zijn als volwassenen, ook op school, wèl hadden kunnen praten met mij. Op school echter werd mijn vroomheid opgefokt en aangewakkerd. Van thuis kreeg ik gelukkig niet veel godsdienst mee. Maar dat deed de school wel met dit gevoelige kinderzieltje.

Ik heb later, tòt ik de stap verder zette, mijn vroomheid sterk ontwikkeld. Let wel: vroomheid is een gevoel in je lichaam. En vroomheid is altijd gebouwd op het fundament van bedrog! Het is een gevoel waartoe je je lichaam hebt aangezet. Het is een misdaad om kinderen hun gevoel te doen dwingen door het op te voeden met een of andere religie! Dat is een zeer ingrijpende beschadiging, waar mensen maar heel moeilijk vanaf komen!

Een volgende stap moet zijn, móét!, dat mensen, mannen ook! opgevoed gaan worden tot het niet kweken van een band met je kind of met wie of wat dan ook. Heb je toch een band dan is dat in elk geval voor jezelf, maar ook voor je kind noodzakelijk dat je die gaat onderkennen en analyseren! Anders zadel je het kind op met jouw problemen en (met de gevolgen van) jouw behoeftes!

Het is zo: Men moet

Dat is van levensbelang voor het kind! Niet een emotionele band, want, hoe sterker die is, hoe meer vertroebelend en verwarrend. Hoe erger ook in de pubertijd de generatiekloof zal zijn.

Een kind dat op eigen poten staat wordt sterk en heeft geen behoefte om zijn ouders van zich af te schoppen…

LINKS

@%&@%&@%&@%Ina Mijling&@%&@%&@%&@%&@%&