|
Catharina Mijling : ..dan groeien al die geschiedenissen uit tot emotionele banden… |
|
home | boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek
| colum
| copyright
| mijn boek |engels/duits |
|
|
BANDEN Inhoud: Banden. Kunst. Boeien. Knellende banden.
Andere wurgers. Valse banden. Niet zelf. Verliefdheid 1. Verliefdheid 2.
Groepen. Huwelijk en gezin. Band met kinderen. Vastzitten. Jezelf verliezen.
Emotionele afhankelijkheid. Afhankelijkheid. On-afhankelijkheid.
Projecteren. Banden Met alles en
iedereen waar je mee omgaat, krijg je een geschiedenis. En omdat jouw lichaam
meedoet met alles wat je meemaakt, wat je voelt, zegt, doet, hoort, ziet enz.
groeien al die geschiedenissen uit tot emotionele banden: jij straalt
voortdurend allerlei energieën naar anderen uit en zij weer naar jou. Daar
zijn energieën bij die die ander nodig heeft, of die jij nodig hebt, maar
meestentijds zijn het helaas energieën die 'vreemd' zijn en op de verkeerde
plekken terechtkomen in ieders lichaam. Heb je met iemand een veelvuldige
uitwisseling van vreemde en goede energieën, dan groeit daar een
lichamelijk/energetische band uit. Een bekend
verschijnsel: een min of meer sterke band met iets of iemand hebben. Iedereen
kent dat gevoel. Alleen is volgens mij nieuw dat die band: Ø
alles met energieën te
maken heeft en Ø
met de waarheid en Ø
vandaaruit van
lichamelijke aard is. Dat wil zeggen: of je
eerlijk met die ander in allerlei gezamenlijke situaties bent omgegaan, en
dus met hem/haar uitsluitend terechte energieën hebt uitgewisseld. Bijvoorbeeld,
als je boos bent op je werknemer omdat hij/zij niet harder wil lopen dan
hij/zij kan, dan stuur je onterechte energieën naar je ondergeschikte en je
ondergeschikte isd dan inderdaad je ondergeschikte.
Ten minste: dat wil JIJ, Hij/zij wil leven naar wat hij?zij op dat moment kan
of aankan. Nog een: als je kwaad bent op je moeder omdat ze 'niet lief' s,
lees: omdat ze niet voldoet aan het ideaalbeeld van moeders, wat een politiek
veroorzaakt beeld is, dan stuur je onterechte energieën naar je moeder. Maar
ook: als je een jochie van 20 bewondert om zijn pianospel, dan sturu je onterechte energieen
naar dat jochie, want hij kan het gewoon goed. Als je ontroert raakt, kijk
dan vooral bij Een paar voorbeelden.
Toen mijn vader begraven werd, voelde ik me die dag sterk verbonden met mijn
nichten, ooms en tantes, die ik in tientallen jaren niet en sommigen nog
nooit gezien had. Je zou dus kunnen zeggen: dat zijn valse banden. Maar hier
komt de familieband om de hoek kijken: via èn de
genen èn de verre gezamenlijke voorgeschiedenis.
Dat laatste is een voorprogrammering die heel ver terug kan gaan. Er was één
nicht bij waarvan ik het gevoel had naar mezelf te kijken! Zoals haar gevoel
voor humor, haar gebaren en de gevoelens achter die gebaren.
Familieherkenning. Wij hadden 10½ jaar
een konijntje in huis rondlopen. We waren zeer aan haar gehecht. Ook dit
soort uitdrukkingen: 'ergens aan, aan iemand gehecht zijn', die we dagelijks
gebruiken, is legio. Toen Woppie stierf na een week knokken om haar kleine
leventje, hebben we er veel verdriet om gehad. Een huisdier waar je goed mee
omgaat, gaat bij jou en je huis horen. Dat is niet zomaar een dier. Als het
sterft, valt er een gat in je huis en in je lijf. Dat voelt zo. Je hebt een paar
maanden nodig om aan dat gat te wennen. Dat is echter geen liefde, geen houden-van, maar het is de band die je met je konijn hebt
opgebouwd, gedurende jaren. Een band met een dier
kan veel fijner en ongecompliceerder zijn dan de band met een mens: 'omdat,'
zei mijn toenmalig 8-jarig dochtertje bij de dood van het hondje van mijn
zus, waar ze zeer aan gehecht was, 'dieren zo onschuldig zijn. Ze zijn altijd
eerlijk, ze pesten je niet en zijn alleen maar lief voor jou!' Laten we daar
niet langer de ogen voor sluiten! Het is voor veel mensen helaas de
realiteit. Het verbaast mij niets
dat mensen die een huisdier hebben, langer leven dan mensen zonder: wat
mensen bij mensen tekort komen, krijgen ze heel primitief, maar wel volledig
waar het het dier betreft, van hun kat, hond, kanarie...: hun kleine pakketje
van de noodzakelijke energieën van liefde, aandacht, troost,
aanhankelijkheid... Zo heb je met een
huisdier wat je nog niet lang hebt, niet zo'n sterke band als met een dier
waar je 12 jaar mee opgetrokken bent. Omdat je gezamenlijke geschiedenis maar
kort is, zit er niet zoveel in je lijf. Dat geldt ook voor banden met mensen. Als de band met iemand
een erge fijne geschiedenis heeft gehad, erg rijk en warm, dan is het
verdriet om het verlies van zo iemand groot. Hoe langer die geschiedenis, hoe
groter het verdriet. Je ervaart het als een groot gemis en neem dat
letterlijk, want je hebt zelf ook energie gestoken in zo'n relatie. En de
energie die je van de ander kreeg: dat alles valt weg. Of een band met iemand
fijn voor je is, of je je er gelukkig bij voelt, heeft te maken met een
overwegend fijne geschiedenis met zo'n vriend of vriendin, want zo mag je zo
iemand wel noemen. Met iemand die je niet
of nauwelijks kent, kun je geen geschiedenis hebben. Daar kun je geen band
mee hebben. Je kunt hooguit waarderen wat die ander deed of doet, maar zelfs
daar moet je mee oppassen. Het heeft echter niets met jou persoonlijk te
maken. Ook kun je onmogelijk
een band hebben met fantasiefiguren, zelfs als hun bestaan historisch bewezen
is: je kent zo'n persoon niet, hebt geen geschiedenis met hem of haar... Dat
betekent dat je ook geen band kunt hebben met Jc of
god, of welke goeroe of profeet dan ook. Alles wat je daarvan voelt, is je
aangepraat en opgedrongen: romantiek. Je kunt ook dingen van
jezelf herkennen in de ander, maar dat is eveneens geen houden-van. Een andere
mogelijkheid is dat je dingen herkent in een ander die jou aanvullen, dat is
een soort band, maar geen liefde. Twee mensen die elkaar
gevonden hebben en die helemaal in elkaar òp gaan,
die gèk op elkaar zijn: kun je dat liefde noemen?
Het gaat toch vaak om: 'ik hou zo van jou want ik kan je niet missen, ik heb
je zo nodig...' Gezinsleden hebben een
andere band met elkaar dan bewoners van een bejaardentehuis of het rijtje
mensen voor de kassa van de supermarkt. Dat kun je allemaal geen liefde
noemen. Ook mensen die samen
iets hebben: een sportclub of een praatgroep, om maar eens twee
tegenovergestelde groepen te noemen, krijgen een band. Zowel met elkaar als
met dat waar ze mee bezig zijn. Het gevaar van groepen
is de kuddegeest. Want die ontaardt maar al te gemakkelijk in emotionele
afhankelijkheid en groepsdwang. Ook zo'n band is afhankelijk van hoe lang en
intensief je met elkaar optrekt, en hoe je met elkaar en met alles omgaat. Zo
is een geloofsgemeenschap zeer gevaarlijk. Zo hebben vrouwen in
een kritische praatgroep een totaal andere band, een eerlijke en bevrijdende
band, dan voetbalsupporters. Die supporters hangen van groepsdwang en
emotionele afhankelijkheid aan elkaar: ze klampen zich vast aan allerlei
surrogaatgevoelens die slecht voor hen zijn en ze zijn uit op allerlei dingen
om op te kicken. De band in een
kritische praatgroep komt nog het dichtst bij wat echte liefde is. Vrouwen
zijn uit op eerlijkheid en bewustwording. Dat willen ze ook voor elkaar. De banden die we
hebben met mensen zijn vaak op basis van mens-vreemde
en mens-ver-vreemd-ende oorzaken. Vooral
voortkomend uit gezamenlijke geschiedenissen:
Boeien Banden die bóéien zijn met andere mensen, met groepen mensen, met
dieren, planten en voorwerpen, met hobby's, wetenschap, kunst, sport, werk,
bezit, roem enz. zijn allemaal vormen van verslavingen. Het zijn banden van energieën, voelbaar her en der
in je lichaam. Zelfs aan iemand die allang dood is, kun je met energetische
banden muurvast zitten. Dat voel je heel goed als je bijvoorbeeld aan iemand
denkt die jou jarenlang gekleineerd heeft: er gaat iets van jou naar die
ander en aan de andere kant trek je iets van die ander naar je toe. Ook voel je dat als je
slecht met iemand omging: zelfverwijt tot wroeging en dat zit je ook in je
lijf. Banden van verwijt
vallen ook onder boeien. Die voelen ànders dan die van wroeging of 'liefde':
het zijn andere energieën en ze zitten op andere plaatsen in je lijf
verankerd. Maar banden met mensen, dieren enz. roepen tegengestelde gevoelens
op van behoefte-aan, verlangen-naar
en verwachtingen, omdat die banden niet vol-doen,
niet vol-doende zijn voor je menszijn/mensworden. Zo leiden ze tot het zoeken naar andere
bevredigingen, die ook weer tot verslavingen kunnen leiden/lijden. Alle banden met wie of
wat ook, prettig, of onprettig aanvoelend en mixjes daarvan, zijn min of meer
verslavingen: je kunt er niet zomaar van af. Zo gauw iemand jou van
zo'n band/verslaving probeert bewust te maken als zijnde schadelijk voor jou,
krijg je rotgevoelens. Dat is gezond! Dan moet je je af gaan vragen of die
ander gelijk heeft. Dat is echt liefhebben, van jou en van de bewustmaker. Ook ten opzichte van alle mensen waar jij
dagelijks mee omgaat. Die rotgevoelens zijn
afkickverschijnselen. Zelfs allerlei ziektes
en pijnen die 'ontstaan' (ze zaten er echter al lang), nadat een situatie is
opgehouden (echtscheiding, ontslag uit een baan, pensioen), of nadat je (de
energetische banden) verbroken hebt met iemand, zijn min of meer
afkickverschijnselen. Mensen 'krijgen' hartinfarcten vijf maanden na VUT of
pensioen, of in een vakantieperiode. Vaak ambitieuze werkfanaten die bijna
altijd grote binnenvetters zijn. Maar die hartinfarcten zijn al ontwikkeld
vanaf het begin van de ellende. Het is de moeite waard
om je verslavingen uit te werken in je eigen boekwerk. Knellende banden Daarnaast kan een band
met iemand knellen, of een druk op je uitoefenen, of je zeer doen, jou klein
maken of waardeloos. Het kan een zware last zijn en je leven omlaaghalen. Dat
komt dan:
Zo'n beroerde band
noemt toch ook niemand houden-van? Maar het is wel
degelijk een band en die heeft net zo goed af-LEEF-tijd
nodig als een fijne band. Zo'n band is alleen veel moeilijker te verdragen en
te verwerken: hij verstoort je leven. Hoe langer je dagin daguit in zo'n band
verwikkeld zit, hoe zieker je wordt: moeilijk kind, huwelijk, werk... Zo kun je dol zijn op
iemand, of een hekel aan iemand hebben. Maar eigenlijk is het nooit òf het een, òf het ander. In
allerlei relaties, ook in huwelijk en gezin, in je geloofsgemeenschap en je
werksituatie, overal is het een dikke brij van prettig en beroerd, van
aantrekken en afstoten, van houden-van en haten!
Dat is de realiteit van iedereen. Een band bestaat uit lekkervoelende
draden en vervelende, belastend aanvoelende draden, aan knopen en boeien. Men
noemt dat positief en negatief. Ikzelf heb grote moeite met de begrippen
positief en negatief: negatief is ook positief als je er goed mee omgaat.
Zelfs uiterst positief, want daar word je sterk van en wijzer! Andere wurgers Behalve met mensen
hebben we ook nog banden met dingen, situaties, dieren, rituelen,
kunstwaardering, principes enz. Allemaal dingen buiten jou, of dingen die van
buitenaf bij jou binnengebracht zijn via opvoeding, aanpraten, afdwingen enz.
Of banden die gegroeid zijn vanuit allerlei situaties, zoals banden met
hobby's, dieren, kunst, ingesleten gewoontes, rituelen enz. Zo heb je banden met
het verleden, via allerlei kanalen, allerlei energiebanen zeg maar. Maar:
alles en iedereen die jou in je lijf zitten, daar zit je niet zelf, dat bèn je niet zelf, maar dat houdt jou van jezelf af, van
zelfwaardering, zelfrespect, net hoe je het noemen wilt. Dat is allemaal
vreemd voor jou, al lijkt het eigen te zijn. Dat is juist zo dat bedrieglijke
eraan: het LIJKT van jouzelf: dat principe, die traditie, die hobby, dat
geloof, die kunst, maar het is òf aangepraat, òf ingesleten, òf een talent.
Die dingen houden jou in stukjes verdeeld en vandaaruit neem je beslissingen,
zodat je zelfbeslissingsrecht er voor een groot deel foetsie door is... Valse banden Met iemand die je niet
of nauwelijks kent, kun je geen geschiedenis hebben. Daar kun je geen band mee hebben. Je kunt hooguit
waarderen wat die ander deed of doet, maar zelfs daar moet je mee oppassen.
Het heeft echter niets met jou persoonlijk te maken. Ook kun je onmogelijk
een band hebben met fantasiefiguren, zelfs als hun bestaan historisch bewezen
is: je kent zo'n persoon niet, hebt geen geschiedenis met hem of haar! Dat
betekent dat je ook geen band kunt hebben met Jc of
god, of welke goeroe of profeet dan ook. Alles wat je daarvan voelt, is je
aangepraat en opgedrongen: romantiek. Als je zegt te houden
van Jezus christus, of van 'moeder' Theresa, van god, van de zeehondjes op de
Wadden, van Ridge of juist Mike, dan is dat geen houden-van, maar een valse band, waar je hoognodig vanaf
moet. Als je zegt: 'ik wil graag kinderen, want ik hou van kinderen,' dan
klopt dat niet. Het kind kun je niets vragen en je kent het helemaal niet.
Ervan houden is dus onmogelijk, je hebt er geen geschiedenis en dus geen band
mee. Je kunt hooguit zien aan andere kinderen dat het leuk, boeiend èn moeilijk is om kinderen op te voeden. Zulke banden komen
voort uit je eigen frustraties. En die frustraties hebben weer een lange
geschiedenis. Die frustraties lieten leegtes achter in je lijf. Daardoor
stond je open voor allerlei vulsels. En die leegtes heb je opgevuld met
aangeprate en verzonnen idealen over Jc en moeder
Theresa. Eigenlijk heb je niets
met Jc te maken, of met Theresa, met die zeehondjes,
of Keith Timmons: die hadden/hebben hùn leven, jij het jouwe. Van God/Godin/natuur/kosmos kun
je niet houden, die kun je maar op één manier leren kennen. We zitten allemaal vol
van dergelijke banden, on-eigen-lijke banden: ze
horen niet wezen-lijk bij jou. Andere banden Zo kun je een hobby
hebben die jou ligt en daar heb je een fijne band mee. Maar Liefde voor
voetbal of postzegels...? En als je helemaal òp gaat in je wetenschap of je bedrijf, je kunst, kun je
dat Liefde noemen? En als dat bedrijf of die wetenschap, eens bezig is met
mensvijandige dingen? En op mensvijandige manieren? Ze zijn er zat: mannen en
helaas ook steeds meer vrouwen die een hartinfarct krijgen door de jarenlange
spanningen, het gejacht en de werkdruk. Bijbehorende overlijdensadvertenties:
'zijn bedrijf was zijn alles... volledige inzet... dankbaar... zijn inzet
onvergetelijk... voorbeeld voor anderen...'; mensen die in een wetenschap
en/of bedrijf werken die mensvijandige dingen voorstaat en/of produceert en
verkoopt; kolonels die alles op z'n kolonels blijven doen tot op hoge
leeftijd en daar nog trots op zijn ook; traditionele, plichtsgetrouwe moeders
die het moederen niet laten kunnen en zich nog indringend bemoeien met het
leven van de kinderen en anderen, als die kinderen al lang en breed het huis
uit zijn. Of banden die gegroeid
zijn vanuit allerlei situaties, zoals banden met hobby's, dieren, kunst,
ingesleten gewoontes, rituelen enz. Ook heb je vele, vele
banden, niemand komt er onderuit, met allerlei ideeën, idealen,
toekomstdromen, hoop, fantasieën, verwachtingen, teleurstellingen, wroeging,
afschuifsystemen, kruidenierspolitiek enz: valse
banden. En banden met dingen, situaties, dieren, rituelen, kunstwaardering,
principes enz. Al deze dingen zijn van buitenaf bij jou binnengebracht via
opvoeding, aanpraten, afdwingen enz. Die heb je opgestapeld in je lijf,
vanuit je voorprogrammering en vandaaruit je frustraties. Voel je een beetje
hoe verward zo'n kluwen banden is? Zodra iemand begint te
peuteren aan een idee uit je wetenschap of uit je hobby, je kunst, je
religie, dan voel je je rot en probeert die persoon de mond te snoeren, je
laat hem of haar vallen, loopt weg enz. Terwijl je juist die persoon dankbaar
bij de lurven zou moeten grijpen: 'jij weet meer dan ik, jij hebt meer
ervaring, help me verder al die banden af te leven!' Op deze wijze heb ik
me steeds aan mensen vastgeklampt, tot ik bij hen uitgeleerd was en méér in
de gaten kreeg dan zo'n begeleider, omdat ik volkomen open durfde staan. Zo'n
begeleider, die eerst een redder, vaak ook een vriend voor mij was, liet mij
dan vallen als een baksteen. Maar, hoe verdrietig dat ook vaak voor me was:
er was dan altijd weer iemand anders die me verder kon helpen. Dat is een
natuurwet: dat je altijd iemand in je buurt krijgt die jou verder kan helpen.
Dat is gewoon een natuurwet, evolutie en iedereen zou dat als gewoon moeten
ervaren en zo iemand bij de lurven grijpen. Want je hebt er recht op. Het IS
JE GELUK! Niet zelf Zo heb je banden met
het verleden via allerlei kanalen, allerlei energiebanen zeg maar. Maar:
alles en iedereen die jou in je lijf zitten, daar zit je niet zelf, dat bèn je niet zelf, maar dat houdt jou van jezelf af, dat
houdt jou van zelfwaardering, zelfrespect, net hoe je het noemen wil af. Dat
is allemaal vreemd voor jou, al lijkt het eigen te zijn. Dat is juist zo dat
bedrieglijke eraan: het LIJKT van jouzelf: dat principe, die traditie, die
hobby, dat geloof, die kunst, maar het is òf
aangepraat, òf ingesleten, òf
een talent. Die dingen houden jou in stukjes verdeeld en vandaaruit neem je
beslissingen, zodat jouw zelfbeslissingsrecht voor een groot deel foetsie is! 'Herinneringen
ophalen', 'herinneringen koesteren' is dat wel zo goed? Dat koesteren is
sowieso slecht voor je: het houdt je gevangen aan dingen die allang voorbij
zijn en misschien krijg je de fouten ervan en de gevolgen niet door te zien.
Het herinneringen ophalen is alleen goed als je er wat uit leren kunt en/of af-leven. En al die foto's, waar zijn ze goed voor? Verliefdheid 1 Ik heb heel erg
geaarzeld waar ik dit hoofdstuk zou plaatsen: bij gevoelens, of bij
seksualiteit, of bij relaties. Daaraan herken je de fractal-structuur
van verliefdheid: die past op meer plaatsen tegelijk. Eigenlijk zou
verliefdheid, man/vrouw, man/man, of vrouw/vrouw, dat maakt niet uit, louter
seksueel moeten kunnen zijn, maar door alle voorprogrammering en de
bijbehorende frustraties, door alle banden met ideaalbeelden,
afkeurenswaardige voorbeelden, banden met moeders, vaders, mannen, vrouwen enz, door alle projecties en dwingende invloeden van
buitenaf, is het zo'n wirwar van aantrekken en afstoten geworden dat de hele
verliefdheid tot één groot, mensen- en relaties-beschadigend
monster is geworden. Verliefdheid is uit op
(seksuele) zelfbevrediging, eigenbelang. En alle projecties, afhankelijkheden
en frustraties spelen erdoorheen. Verliefdheid zit vol rolpatronen, die
voortkomen uit voorgeprogrammeerdheid, uit macht en
onderdrukking, uit frustraties en vooroordelen enz. Die versterken de
verliefdheid en bij tegenstand of tegenslag daarmee ook de wreedheid en
meedogenloosheid. Iemand is alles voor
je: dat is link! Het kan ook niet. En het is een bewijs dat emotionele
afhankelijkheid, waaronder verliefdheid valt, eigenlijk gevaarlijk is: je
ziet dingen niet meer zuiver, omdat je van alles doet om die ander maar te
behagen. Je zet alles van jezelf op het spel, gaat voorbij aan de
Waarheidssignalen van je eigen lichaam. 'Ik hou zo van jou!' is vaak niet
meer dan: '...want ik heb je zo nodig!' De verliefde mens is
verblind, is zichzelf kwijt en niet in staat om goed te oordelen. Hoe erger
hij of zij door die verliefdheid meegesleept wordt, des te slechter de
keuzeargumenten. Een verliefde mens is niet in staat volstrekt eerlijk te
zijn en dus niet in staat de volgende stap in de evolutie te zetten. Verliefdheid is een
gevoel, waar je niet tegen redeneren kunt. Het heeft met seksualiteit te
maken, maar eigenlijk met veel meer. Daar valt een boek apart over te
schrijven. Het is een vorm van jezelf verliezen, van opgaan in een ander, van
je uitsloven om bij die ander in het gevlei te komen of te blijven, van macht
en onmacht ook. Liefde maakt blind:
Men gebruikt dit gezegde in verband met verliefdheid: je bent zo verliefd dat
je alle werkelijkheid uit het oog verliest. Met Liefde heeft verliefdheid
echter niets te maken, is er juist een belemmering voor. Verliefdheid kun je
beschouwen als een soort epidemische ziekte: het belemmert dagelijks massa's
mensen ernstig in hun menszijn. Dit geldt voor alle
soorten verslavingen. De liefde die je voelt voor bezit, macht, hobby, kunst,
sport, godsdienst enz. verblindt jou precies als een verliefdheid in je
alledaagse lijf en leven. Luister maar eens naar liefdesliedjes, opera's,
romans, tv-soaps enz. Zelfs in kerkliederen vind je dat terug, Men zingt te
houden van Jezus: '...hij is mijn alles!' Dat zijn verliefdesliedjes
naar Jc toe, naar wat dan god zou zijn enz. Dat
geldt ook voor andere godsdiensten. Die term wordt vaak gebruikt bij de
zogenaamd progressieve christenen. Déze
verliefdheid wordt versterkt door een gevoel van min-vermogen,
omdat je nou eenmaal niet volmaakt bent! Schande aan je kerkgenootschap als
jij niet Volmaakt bent, want dan hebben ze je dat niet bewust gemaakt. Als alles meeloopt, is
verliefdheid zalig en doet andere zintuigen opbloeien: de filosofische kant
van de mens lijkt in een opwaartse beweging te zijn gekomen; kleuren lijken
dieper, muziek klinkt mooier en ontroerender, de zon schijnt stralender, de
kunstenaar wordt hevig geïnspireerd enz. Mensen die hem of haar niets in de
weg leggen, merken dat de verliefde iedereen stralend tegemoet komt. Maar verliefde mensen
zijn zelfs wreed, meedogenloos, tot soms zelfs moorddadig toe voor degenen
die hem of haar bestrijden, of een gevaar zijn voor de verliefdheid, zelfs
als het alleen maar zo lijkt. Ze zijn opdringerig, wreed tot moorddadig
tegenover degene waar zij verliefd op zijn, als die niets van hen wil weten.
Ook tegenover degene waar ze jarenlang mee opgetrokken hebben en die nu in de
weg lijkt te zitten voor de nieuwe liefde. Echte Liefde maakt
juist niet blind: die geeft jouw geestesoog steeds meer scherpte. Verliefdheid 2 Verliefdheid is maar
zéér tijdelijk, vooral als een of ander rolpatroon er doorheen gaat lopen:
dat van kostwinner/huisvrouw, werknemer/werkgever of zo. Kilometers boeken zijn
er door mannen geschreven over seks en huwelijk en verliefdheid, zonder ook
maar iets aan de andere helft van de relatie: aan vrouwen te vragen.
Daartegenover staan nu meters boeken van kritische vrouwen èn mannen, die echter nog steeds niet of slechts
sporadisch gebruikt worden op middelbare scholen en universiteiten. Een boek als: 'Voor
onszelf' van Anja Meulenbelt, of: 'De happy hooker',
Hollander, zou verplicht moeten zijn op scholen voor tieners. De hele
politiek achter de seksualiteit zou in alle media en op alle scholen tot en
met uitgeplozen moeten worden. In elk geval kan die politiek inmiddels aan
iedereen bekend zijn. Na meer dan een eeuw vrouwenbeweging kan het niet meer
dat Men zegt: 'ik heb het niet geweten!'. Zo'n uitdrukking keert zich tegen
de spreker, want er blijkt zijn onwil uit om vrouwen te gaan leren begrijpen. Verliefdheid is ook
een valse band. Groepen Als je je betrokken
voelt bij een groep mensen, dan komt dat omdat je dezelfde ideeën hebt en/of
dezelfde doelen nastreeft, dezelfde idealen hebt. Vandaaruit: omdat je
dezelfde ophopingen hebt, dezelfde frustraties, dezelfde ziektes, verlangens,
leegtes in je lijf. In wezen zijn de doelen van z'n groep de vervullingen van
je eigen verlangen anderen deelgenoot te maken van je ophopingen, je
verlangens, je leegtes. Jijzelf houdt anderen en de groepsleden houden elkaar
afhankelijk en dus; beperkt. Dit kun je uitpluizen in allerlei soorten
groepen, van postzegelclub tot dansgroep, van religie tot voetballen, van
macraméclub tot de dierenbescherming, van de politieke partij tot de
vakbond... Zie ook: KUDDEGEEST. Het is zelfs zo dat je
in een of andere groep, ook in een religieuze groep, vol enthousiasme en
idealisme anderen dezelfde frustraties aandoet als jij hebt, dezelfde
afschuifsystemen aanpraat, dezelfde verlangens bezorgt, dezelfde leegtes laat
houden en die probeert op te vullen. Dat fok jij mee op bij die anderen en
die anderen bij jou. Dat zijn ongezonde, slechte banden. In religies zijn dat
valse banden met een messias, goeroe, profeet of
wat dan ook. Daar horen allerlei fantasieën bij over god, allah,
jehova enz. Kijk er maar eens een of ander lied op na. Vooral de moderne
liederen uit de progressieve kerken zitten vol met dergelijke frustraties. Ik heb daar zelf
enthousiast aan meegewerkt door mijn hele leven heen, tot ik andersom begon
te leven! Nu poog ik dat recht te zetten en anderen te genezen en hen te
helpen hun EIGEN leven te leven. Huwelijk en gezin Iets over het
huwelijk. In alle religies en
culturen is het huwelijk een onontkoombaar middel om
En dat allemaal onder
het mom van: enerzijds: vrouwen zijn 'kostbaar' en 'zwak' en 'moeten
beschermd worden'. En anderzijds: 'kinderen hebben de moederliefde nodig',
'mannen hebben een vrouw nodig voor van alles en nog wat (ook om hen in
bedwang en op het rechte pad te houden, want veel mannen kunnen dat niet
zelf, de stakkers)' en 'huishoudelijk werk is vrouwenwerk'. Zie je al die
energieën uit de vrouw weggeroofd worden? Dat
'huishoudelijke werk is vrouwenwerk' begint in de westerse wereld een beetje
af te brokkelen, maar mannen kunnen wat dat betreft nog steeds op veilig
spelen: ze helpen zolang het hen uitkomt! Ook daar zijn schrikbarende
getallen van. Wettelijk en financieel is er nergens iets geregeld. De hulpverlening is
noodzakelijkerwijs voor het grootste deel uit dit patroon ontstaan en heeft
dit DUS tot voor kort niet willen weten en heeft dat systeem tegen de vrouw
ermee bevorderd. Ik haal dit hier aan,
omdat ik in OPZIJ van november '96 las dat de Wereldgezondheidsorganisatie
zich zorgen maakt omdat het huwelijk zó ongezond is voor vrouwen dat ze groot
gevaar lopen depressief tot zwaar depressief te worden! De bewijzen
stapelen zich echter op dat huwelijk en gezin de vrouw nog andere pijnen en
ziektes bezorgen: migraine, chronische verstopping (ze hebben de buik vol van
alles en iedereen en van de uitbuiterij, maar mogen
er geen schijt aan krijgen, want dat zou geen
liefde zijn), die heet/pijnlijke nekbobbel en vastzittende nek en schouders
(teveel op haar nek en schouders gekregen/genomen hebben van de emotionele
ellende van anderen die niets met haarzelf te maken hebben: die van de man op
zijn werk, van de kinderen op school en met 'vriendjes', problemen in de
familie enz.), tennisarmen (niet voor haarzelf in huis op mogen komen: IK BEN
ER OOK NOG!), steenkoude voeten (van het op de tenen lopen), rugklachten,
heupklachten, vooral de rechterheup, galstenen enz. Er stond in dat
artikeltje niet bij hoeveel getrouwde vrouwen zelfmoord plegen, want
zelfmoorden komen nooit in de krant. Ook dat is een politieke truc! In de psychiatrische
inrichtingen zitten twee maal zoveel vrouwen dan mannen, de meeste van die
vrouwen zijn getrouwd. Die hadden er dus niet hoeven zitten als haar man,
maar ook haar kinderen eerlijk met haar omgegaan waren! Dat is dus anno 1996. Ik neem aan dat het
aantal zelfmoorden onder getrouwde vrouwen niet bekend is. Dan zou de zorg
van de Wereldgezondheidsorganisatie nog veel groter worden. Misschien zou dan
de opvoeding van jongetjes en de mentaliteit van mannen en de praktijken van
culturen en godsdiensten eindelijk eens aangepakt worden! En er zou al zoveel
veranderd zijn dat Men mijn gepraat en geschrijf over de positie van de
huisvrouw overdreven vindt: zo is het nu al niet meer! Maar als ik naar de
Oprah Winfrey-shows kijk zie ik dat anno 1998 jonge
vrouwen met dezelfde problemen worstelen met haar man en kinderen als mijn
moeder en ik en de vrouwen eeuwenver voor mijn generatie! Die heilige
huwelijksband is een roofdier, een massagraf voor vrouwen! Als mensen, maar
vooral de uitgemolken vrouwen gewoon konden leven en groeien in menszijn en evolutie, waren er helemaal geen
psychiatrische inrichtingen nodig! En wat doet de
hulpverlening met deze keiharde gegevens? Neemt de hulpverlening groepen
getrouwde vrouwen bij elkaar om hen in de gaten te laten krijgen dat het niet
haar persoonlijke problemen zijn, maar dat ze ziek is door het systeem
huwelijk en gezin? Zodat die woede eindelijk eens boven kan komen, waardoor
vrouwen die pijn en die ziektes en die depressiviteit leren gebruiken tegen
dat systeem in! Maar die manier van helpen is nog ver te zoeken! Ik kan elke
hulpverleen(st)er daarmee helpen, omdat wij
indertijd in de VOS-cursussen daar een uitstekende cursus voor ontwikkeld
hadden! Dat het huwelijk
emotioneel en dus ook lichamelijk voor vrouwen buitengewoon ongezond is,
proberen vrouwen al meer dan een halve eeuw lang en in wezen wereldwijd en al
eeuwenlang, de wereld en mannen duidelijk te maken. Wordt het eindelijk serieus genomen? Rijen boeken
zijn erover geschreven, talloze congressen, (wereld-)conferenties en
manifestaties zijn erover gehouden. Mogen we hopen dat die eindelijk succes
hebben? Dat is ook zo slecht:
een band met je kinderen opkweken. Ouders beginnen er al vaak mee voor de
geboorte. Zelfs al voor ze besluiten een kind te 'nemen'. Dat noemt men
'houden van kinderen'. 'Een band opkweken',
zei ik. Dat betekent: Men heeft enerzijds de eigen behoefte en fokt die
verderop en anderzijds het aangeprate besef dat een band met een kind moet.
Dus dwingt men het lichaam tot het voelen van die emotionele band. En die
tegennatuurlijke schade komt nog eens bovenop die eigen behoefte. Het is het
tegendeel van houden-van. Houden-van
is dan: 'ik hou zo van jou want ik heb je zo nodig en het hoort zo! Want men
zegt dat jij het zo nodig hebt!' Maar het is voor de
volle 100% eigen behoefte. Een enkeling is zich daarvan bewust en die is zich
ook bewust van wat hij/zij eigenlijk te geven heeft, omdat hij/zij bewust is
van zichzelf en van de noodzaak tot eigen groei. In de HULPVERLENING is Men zeer gespitst op de band
met kinderen. Als er iets mis is met het kind: agressief gedrag, apathie,
niet eten, pesterig enz., wordt dat al heel gauw op de slechte band van de
ouders, vooral van de moeder met het kind terug geschoven. Heel nauwkeurig
pluist Men na hoe de band met het kind is. En owee
als er een foutje geconstateerd wordt! Het is zo: Men moet
kinderen begeleiden in het volwassen worden, in het besef van en het mogen en
kunnen nemen van de eigen verantwoordelijkheid. Dat betekent meteen al dat
het kind een enorme steun in de rug krijgt en van het begin af besef van
eigen kracht ervaart en een besef van als mens kunnen groeien. Het zal
ervaren dat ouders mensen zijn waar ze op kunnen vertrouwen. Dat is van
levensbelang voor het kind! Niet een emotionele band, want, hoe sterker die
is, hoe meer vertroebelend en verwarrend. Hoe erger ook in de pubertijd de
generatiekloof zal zijn. Een kind dat op eigen
poten staat wordt sterk en heeft geen behoefte om zijn ouders van zich af te
schoppen… Vastzitten Het is van levens-belang om erachter te komen dat je zo aan alle
kanten vast zit met je gevoelens. En
omdat je overal aan vastzit, wordt je zo aan alle kanten uit elkaar
getrokken. Elke band die je hebt, belemmert jou in jezelf-zijn
en groei. Het maakt je afhankelijk, lichamelijk afhankelijk. Daardoor ben je
uiterst gevoelig voor allerlei vormen van macht en machthebbers. En speciaal
ben je gevoelig voor machthebbers die iets te maken hebben met zo'n band. Een
pastoor, een rabbi, een imam kan jou maken en breken en jij laat je dat
aandoen. Een postzegelexpert kan jou bedriegen, een 'goede' moeder kan jou
een levenslang minderwaardigheidscomplex bezorgen, omdat jij niet zo'n
'goede' moeder bent. Jouw baas kan je maken en breken en jou te vroeg tussen
6 plankjes doen belanden met zijn eisen en uitbuiten. Machthebbers die jou
precies weten te raken en te pakken op voor jou zwakke plekken, kunnen je
totaal onderuit halen. Dat kunnen de meest naaste mensen zijn, die uit je
werkkring, uit je gezin of familie. Zelfs je kinderen. Je kinderen zijn ook
je machthebbers, omdat ze zulke gigantische eisen aan je mogen stellen namens
maatschappij, religies en culturen. Aan ideeën en idealen
vastzitten zijn èn knellende banden èn valse banden... Vooral als je ze als prettig en veilig
ervaart... Jezelf verliezen Ware gezegdes: - jezelf verliezen in
iets of iemand; - geboeid zijn
door...; - bezeten zijn van...; - ergens in òp gaan; - ergens wèg van zijn; - met heel je hart
ergens in duiken; - nergens anders oog
voor hebben; - gebiologeerd zijn
door...; - je ergens in
onderdompelen, - je vergooien aan...; - met overgave...; - van top tot teen; - tot in hart en
nieren. Dit zijn allemaal
gezegdes die wáár zijn: 1.
jou
IK is uit jou weg; 2.
je
geest heb je gestoken in iets of iemand; 3.
àl je
energie heb je daarin gestoken; 4.
je
bent nergens anders meer voor ìn; je hart, je lijf, je ziel heb je inderdaad voor
eventjes, voor langere tijd of voorgoed verkocht aan iets of iemand. Zelfs
aan allerlei idealen, fantasieën, toekomstdromen, zoethoudertjes enz, die niet werkelijk zijn en niet van dit moment.
Verslavingen! 5.
Het
houdt je bovendien afhankelijk en manipuleerbaar. Het is noodzakelijk om
daar op te gaan letten, want jij bent voor jezelf het kostbaarste en
zou daar niet zomaar mee moeten sjacheren. Jouw IK, jouw leven, jouw energie
hoort op de eerste plaats bij jezelf, eerder kun je niets wezen-lijks voor
een ander betekenen. Als je jezelf ergens in verliest, doe je jezelf onrecht.
En van jezelf uit doe je iedereen onrecht waar je mee in aanraking komt. Emotionele
afhankelijkheid Emotionele
afhankelijkheid wil zeggen dat je je ergens afhankelijk van vóélt en dat is
lichamelijk. Van àlles waar je emotionele banden mee hebt ben, voel je je
afhankelijk. Je zou het ook zo kunnen zeggen: met alles waar je een band mee
hebt, waar je je verbonden mee voelt, waar je niet (meer) buiten kunt, waar
je in òp gaat, ben je verkeerd omgegaan. Daardoor is elke band
die je voelt met wie dan ook, één grote lichamelijke kluwen verwarring. Ik
splits ze grofweg in tweeën, maar eigenlijk zijn alle banden mengsels van
beiden: - banden die bestaan
van ophopingen van energieën: woede,
schuldgevoelens, de buik vol hebben, verwijten, angsten enz; - banden die bestaan uit
leegtes, uit gebrek aan nodige energieën: verwachtingen
die je hebt aan anderen; verlangen naar roem, eer, succes; uitkijken naar een
concert; liefde voor je vak, je hobby, je wetenschap enz;
verlangen naar iemand die jou gelukkig zal maken, wat dus niet kàn, want niemand kan een ander gelukkig maken. Dat kan
alleen jijzelf, mede door te eisen van anderen dat jij eerlijk met hen en zij
eerlijk met jou omgaan. Ophopingsbanden willen altijd hun overtollige en verkeerd zittende
energieën kwijt. Dat is logisch, maar
iedereen is dwingend voorgeprogrammeerd dat dat niet kàn:
je moet alles inslikken! Leegtesbanden schreeuwen dagin daguit om aandacht. Het is een natuurwet dat energieën-leegtes
gevuld moeten worden! Echter: elke op ophopingen of leegtes gebaseerde
aandacht die je over het algemeen zoekt en die je dan ook krijgt, is slecht
voor jou: ze versterken de banden die je met van alles en iedereen hebt in
plaats van jou te begeleiden in het losmaken. De godsdiensten geven je ook de
brood-nodige goede, bewustmakende, losmakende
aandacht niet. Integendeel: die bevorderen voor jou slechte banden op
allerlei manieren, oom de huwelijksband, want dat komt voor hen beter uit: zieltjeswinnen en vrouwen kleinhouden. Al deze dingen houden
je gebonden met duizend lichamelijk draden van vastgezette en/of tekortgekomen energieën aan vooral mensen en situaties.
Eigenlijk ben je dus met ziektes aan van alles en iedereen gebonden. En zijn
anderen met ziektes gebonden aan jou. In allerlei situaties. Een huwelijkssluiting
is bijna altijd in beginsel een samengaan van twee bevriende mensen, maar het
blijkt een leugen van twee zieken. Hoe scherper de huisvrouw/kostwinner-verhouding ligt, hoe zieker. Een uitgesproken
huisvrouw en een perfecte, ambitieuze kostwinner passen uitstekend bij
elkaar, maar als mènsen daardoor juist niet. Daar zijn ze te ziek voor
gemaakt. In strenge culturen en religies zitten mannen en vrouwen aan elkaar
vast met zware ziektes. Hoe extremer de religie, hoe erger de ziekte.
Hetzelfde kun je zeggen van de banden van ouders-kinderen,
collega's, geloofsgenoten, medevoetballers enz. Je emotionele
afhankelijkheden zijn ziektes, lichamelijk en geestelijk. Ze horen in wezen niet bij mensen, niet bij vol-wassen-en. Vol-wassen
betekent: volgroeid. En je bent volgroeid, zodra je dingen in je eigen lijf
en leven wilt leren en veranderen, wilt af-leven. Macht en de behoefte
aan macht is een verzameling emotionele afhankelijkheden tot behoefte aan
martelen en moorden toe. Angst voor
bewustwording, angst voor zelf-stand-igheid (= zelf
stáán) worden ervaren en uitgelegd als angst voor
eenzaamheid. En die angst veroorzaakt weer verdere afhankelijkheid. In allerlei situaties
in huis, op je werk, je hobbyclub, je kunst, je godsdienst ben je emotioneel
afhankelijk van zekerheden. Dat lijken echter zekerheden. Ze zijn slechts
schijn. Gaat iemand prutsen aan die schijnzekerheden, dan krijg je
rotgevoelens. Wees blij met elk rotgevoel! Schrijf eens op met
wat en met wie en waarom en waardoor je je allemaal verbonden voelt. Boekieboekie. Afhankelijkheid Al die structuren, al
die vijanden maken en houden de mens emotioneel afhankelijk van de wieg tot
het graf. Dat wil zeggen dat
mensen zich overal afhankelijk van vóélen en dat is onder de haarlijn: van je
nek tot je tenen, het zit je dwars, je bent het zat, tot in hart en nieren,
je buik vol, tot op het bot, het zit je in het bloed, je hebt dingen op je
lever... Al deze dingen laten
mensen zich aandoen en dat doen zij op hun beurt anderen aan. Een sneeuwbal.
Een levensgevaarlijke spiraal tegen de natuurwet in, die zegt dat je eerlijk
en goed met je energie, je mogelijkheden èn ònmogelijkheden(!) om moet gaan. En dat je dat anderen
moet laten of leren doen. Uiteindelijk is dat
zwaar misvormde gevoelsleven, dat ziekgemaakte
lichaam, vol angst, onzekerheid, afschuw, verlangens, verwijt, zelfverwijt en
frustraties, buitengewoon gevoelig voor zoethoudertjes en schone beloftes van
machthebbers, voor de dictatuur van de groepsdwang. In het klein: gezin,
werkplek, geloofsgemeenschap; in het groot: landelijk en wereldwijd. Bijvoorbeeld: vraag
eens een man waarom hij niet zìt bij het plassen.
Zitten lijkt teveel op vrouwen... Hij bezorgt door die 'mannelijke' trots en
het slechte mikken, echter weer een vrouw een hoop overlast. Alweer een
vrouw: wc's schoonmaken is overal bijna uitsluitend vrouwenwerk. Stel dat
vrouwen knoeiden bij het plassen: geen haar op het hoofd van welke heer ook
zou ook maar één seconde overwegen om háár vuil op
te ruimen... Vraag eens een
huisvrouw waarom ze niet wat rommeliger leeft, waarom ze dat eeuwige strijken
niet laat liggen: het hoeft namelijk bijna nooit, alleen wat bovenkleren...
Vraag een gelovige eens of het wel normaal is voor een volwassene om op een
ander, een profeet of messias of wat dan ook te
leunen. Ze schrikken zich wezen-loos, omdat ze het
gevoel hebben dat ze hun wezen kwijtraken... Kuddegeest... Kuddegeest maakt wezen-loos! Over alles en iedereen
waar je je afhankelijk van voelt kun je niet goed oordelen, want je oordeelt dan vanuit je afhankelijkheid, je
frustraties en vanuit je angst om die ander of die situatie, dat groepje, die
religie, die sportclub, die baan, die wetenschap te verliezen. Dat doe je onrecht aan
jezelf, want je schat jezelf te laag in. Maar je doet ook onrecht aan de
ander en vandaaruit weer aan jezelf, want hoe kun je oordelen of die ander
wel echt goed, dat wil zeggen: eerlijk met jou omgaat? Ik zit zelf aan van alles en nogwat
afhankelijk vastgebakken. Daar kom je in feite nooit meer vanaf. * * * * * On-afhankelijk Het hoort niet
bij mensen zich overal, van van alles en iedereen afhankelijk te voelen. het
hoort bij mensen om
zich overal en
van iedereen emotioneel
onafhankelijk te maken... Ook van je dichtstbijzijnden: je man, je vrouw, je kinderen, ouders
en andere familie. Dat moet ook de basis zijn van samenwonen en huwelijk:
elkaar steunen in emotioneel onafhankelijk te worden, in het bijzonder van
elkaar. (Omdat je met allerlei idealen en dromen en verwachtingen het
huwelijk of de samenwoning bent ingestapt, ben je afhankelijk van dat
ideaalbeeld en vandaaruit van de ander.) Zo ook moet de
opvoeding van kinderen zijn. Overal: thuis, op school en via alle media
moeten kinderen begeleid worden in onafhankelijkheid en in leren zich niet
emotioneel vast te zetten in van alles en iedereen. Het is ook
noodzakelijk om je los te maken van afhankelijkheden van hobby's, geloof,
werkdruk, bezit enz. In ieder geval moeten allerlei soorten hulpverleen(st)ers zich vrijmaken van
allerlei wetenschappen rond de psyche van de mens en eerst met eigen lijf en
leven aan de gang gaan. Anders maken ze grote brokken en dat is al veel
teveel gebeurd... Onafhankelijk maken is loslaten. Je bent daar, ik ook,
levenslang mee bezig. * * * * * Projecteren Zoals je fractaal een
verwarde kluwen aan banden hebt met bijvoorbeeld je vader, zo heb je neiging
om over andere vaders te oordelen. Je kunt een band met verwijten hebben, een
in de steek gelaten voelen, fijne herinneringen aan toen je klein was, dingen
samen bestudeerd, gedwongen zijn tot muziekstudie, geslagen zijn, gedrild in
ambitie en prestaties. Een mengsel dat je op andere vaders en mannen plakt.
Je verwijt hen hetzelfde òf je verwijt hen dat ze
het beter doen. Vrouwen vallen nogal
eens op 'vader'-lijke mannen. Eensdeels vanuit hun
geschiedenis met eigen pa, anderzijds vanuit de hoop eindelijk een vader te
krijgen. Zulke gekozen mannen hebben niets met echt vaderschap te maken. Als je emotioneel
mishandeld bent door iemand, dan schrik je als je op straat iemand tegenkomt
die op diegene lijkt. Ik weet wel zeker dat niet lichamelijke mishandeling
voor mensen het ergste is, maar emotionele mishandeling: kleineren,
uitlachen, vernederen, onterechte woede, treiteren, buitensluiten,
schuldcomplexen bezorgen... Maar ook: uitsloven, bemoederd worden, ontzien
worden... Dit zijn allemaal ook lichamelijke mishandelingen. Dat voel je heel
goed. Mensen hebben neiging
tot weglopen van eenzelfde soort toestand als waarin ze beroerde dingen
hebben meegemaakt. Zo zien veel vrouwen
het niet meer zitten met mannen na een scheiding en nadat ze keer op keer
nieuwe veelbelovende relaties hebben voelen stuklopen op precies dezelfde
patronen waarin mannen met vrouwen omgaan. (&)%(&)%(&)%(&)%(&)%(&)%(&)%(&) Catharina Mijling, www.path-of-wisdom.com home
| boekenplank | links | reageren?| aan studenten | ikzoek | colum | copyright | mijn boek |engels/duits | |
samen
opgroeien met alle voorprogrammering, frustraties, plezier, humor,
geëtter, onderdrukking, die daarbij te pas kwam en misschien een klein beetje
genetische familietrekjes. Maar Men kan over familietrekjes nog bar weinig
zeggen;
vrouwen
klein en onmondig te houden,