mobydick

Op 16 mei '66 werd een witte walvis gesignaleerd in de havens van Rotterdam.

Catharina Mijling: home boekenplank links reageren? brf a studenten ik zoek column mijn boek

"MOBY DICK"

Ik schrijf dit stuk omdat mensen wel erkennen dat er iets bijzonders is gebeurd en het heeft enorme gevolgen gehad voor o.a. het milieu, maar daar blijft het bij. De "boodschap" echter ging veel verder!

(De sterretjes* zijn aandachtspunten!)

Vanochtend, 31-07-2004 zag ik op de uitzending van de humanistische omroep de documentaire "De Witte Walvis". Ik had deze een hele tijd geleden gezien, ik meen op National Geografic. Toen ik deze documentaire zag aangekondigd, móést ik hem opnieuw zien. Ik had nl. het eerste stuk toen gemist.

Het gaat over een witte* walvis, zoals de titel al duidelijk maakt. Wat niemand nog beseft is dat het een WITTE moest zijn die de "boodschap" kwam brengen. Een donkere was nooit gesignaleerd geweest in dat smerige zwarte Rijnwater van toen. Het "speelt" namelijk in 1966, toen de Rijn praktisch geen vis of ander leven meer bevatte door alle vergiften in het water, onbelemmerd uitgestort in het stromende water door de zware industrieën langs de Rijn en de zijrivieren ervan.

Welnu: het begon in '66 toen in de poolzeeën een witte walvis werd gevangen. Ik ben even kwijt voor welk doel. Het kan voor een dierentuin zijn geweest. Met veel zorg werd het dier in een bassin aan boord van een schip gehesen en goed verzorgd, voor zover zo'n groot dier in zo'n klein watertje goed verzorgd kan worden. Maar enfin.

In de buurt van Europa gekomen, men was toen 4000 km van het gebied van die walvis stak een orkaan** op en het schip maakte wel zo hevig slagzij, dat de walvis uit zijn bassin overboord sloeg… Het was zelfs gefilmd. Ploep, het ruime sop in! Dier vrij, dier blij! ***

Op 16 mei '66 werd een witte walvis gesignaleerd in de havens van Rotterdam. Een heel gedoe, want dat gebeurde maar zelden en zeker geen witte. Op 18 mei werd hij gesignaleerd in Düsseldorf, Duitsland. Een smerige stad vol zware industrie en rokende schoorstenen en veel giftig en vuil "abwasser". Toen werd er meer aandacht aan geschonken. Het was nog nooit voorgekomen dat een walvis zo ver het binnenland in gezwommen was. Laten ze daar nou "toevallig" net een dolfinarium geopend hebben! De directeur ervan zag zijn kans schoon: vangen dat beest, fijn voor het dolfinarium! Daar waren meer mensen het mee eens. Er bestonden echter geen visnetten daar ter plaatse, dus werden tennisnetten aan elkaar geknoopt tot vangnetten. Een paar politie- en marineboten hielpen mee, maar het lukte niet. Na uuuren vissen, was het beest, inmiddels "Moby Dick" gedoopt, nog steeds vrij.

De directeur, die "Gewalt" hetgeen "geweld, macht" betekent**** heette, besloot het met een toen net uitgevonden verdovingspijltje te proberen. Pets! en het dier was aangeschoten. Weg dier. Helemaal weg. Waarschijnlijk verdronken.

Maar nee: een paar dagen later vond men hem terug in de IJsel, op we naar het IJselmeer*****. De Gewalt-duitser probeerde nog het dier te claimen, maar de Nederlands regering verbood het vangen van Moby Dick. Integendeel: het werd naar de enige sluis in de Afsluitdijk naar de Noordzee geleid. De sluis stond wijdopen en het dier zwom erheen. Tot hij op een paar meter ervandaan ineens omkeerde en terug begon te zwemmen! De hele terugtocht werd een triomftocht!

Hij kwam weer door Düsseldorf, alwaar iemand zo aardig was het beestje met een drietand aan te schieten om er een oranje boei aan te bevestigen: daar voelde het dier niks van vond men… Alweer : gewalt/geweld. En kenmerk van de "beschaafde" man. Wat je zou verwachten: het dier zwemt nu natuurlijk voorgoed terug, gebeurde niet. Het zwom door naar Bonn.

Let wel: het was inmiddels 14 juni. Al die tijd had het dier niets gegeten. Dat kon ook niet, want er zat praktisch geen vis in de Rijn en bovendien was dat zoetwatervis. Voor zover je van chemisch vergiftigde vis van "zoetwater" kon spreken. Men dacht intussen wel dat hij het onmogelijk nog lang vol kon houden. Hij zou wel sterven.

Ik weet trouwens niet of het een vrouwtje of een mannetje was.

Hij zwom door tot het Duitse Parlementsgebouw, alwaar een vergadering aan de gang was over de EU. Midden in de vergadering kwam het bericht dat de witte walvis eraan kwam! De zaal stroomde onmiddellijk leeg, iedereen naar buiten, daar het gebouw aan de Rijn ligt.

Nu komt het erge: de beelden vandaaraf werden "ondersteund" met een koraal van Bach uit de Joannes Passion: "Herr, Herrscher…" God is geen "herr" God is allerminst een "Hersscher". Dat klopt dus helemaal niet!

Toen de Walvis (is het niet eigenlijk een dolfijnsoort?) voor de hekken kwam van het parlement, stak hij zijn kop boven water en begon te roepen. Wat hij zei weten we niet en we konden het ook nauwelijks horen door dat verrekte koraal!

Hij draaide daarna om en zwom terug. In Nederland werd hij begeleid om de kortste weg te kunnen volgen naar de zee. Na 48 uur zwom hij de Noordzee op, op weg naar zijn familie, ver in het Noorden. Gelukkig had hij de stroom mee vanwege de Lopende Band.

De gevolgen waren enorm: men begon protestmarsen en andere manifestaties om de Rijn weer schoon te krijgen en de walvisvangst te stoppen. Het was het begin van de zorg van regeringen, onder druk van de bevolking voor het milieu.

Het dier had een missie, dat was iedereen duidelijk.

* Het moest wit zijn, maar dat heb ik al uitgelegd.

** er stak een orkaan op: dat was nodig om het dier uit de boot te krijgen. Bovendien was het een duidelijk voorbeeld van hoe rottige dingen enorme giede gevolgen kunnen hebben! En dat ze nódig zijn om dingen duidelijk te maken!

*** het dier was inmiddels door het schip 4000 kom verder geholpen! Dat heeft hij niet zelf hoeven zwemmen! Dat is toch mooi!

**** De directeur van het Dolfinarium heette "Gewalt", geweld. Met geweld lukte het niet het dier te vangen! Geweld lost nl. niets op! Maar stel je voor dat ze het wel gevangen hadden, dan had het de boodschap niet kunnen overbrengen! Zie je nou dat je niet zomaar in moet grijpen in een gebeurtenis! Wees altijd voorzichtig! Met alles wat je zegt en wat je doet!

***** Het dier was zijn missie trouw: dat was belangrijker dan de verleidelijke Noordzee.

Voor het dier woog de waarheid zwaarder dan zijn leven. Dat is bij mensen lang niet altijd zo!

Ook trekken mensen niet de conclusie dat ze zelf dagelijks allerlei boodschappen "krijgen", maar ze hebben nooit geleerd er aandacht aan te schenken. Vooral de nare dingen willen ze zo gauw mogelijk platwalsen onder afreageren, afleiding, humor, medicijnen, drugs, alcohol, echtscheiding, vasten, meditatie, dure dingen kopen. Zo leren mensen hun nare dingen niet te gebruiken!

Catharina Mijling:, www.path-of-wisdom.com